1001 Albums Summary

Od strony produkcyjnej bardzo miód dla uszu, szczególnie na głośnikach (na słuchawkach, momentami, panning okazywał się dla mnie bardzo irytujący i potrafił odwrócić moją uwagę od muzycznej strony projektu) - ale co się dziwić kiedy wyjebali na produkcję taką kupę forsy. Muzycznie wszystkie kawałki są bardzo przyjemne, jednak w większości nie urzekły mnie od strony kompozycyjnej i zabrakło mi w tym czegoś intrygującego, żebym miał później ochotę wracać do tego albumu jako całości, bo nie wywołał on we mnie większych emocji (wcale nie dlatego, że mój gust opiera się w dużej mierze o mroczne i pokręcone klimaty), z wyjątkiem kilku kawałków które jednak wybiły się ponad szereg i zrobiły na mnie wrażenie. W dużym skrócie: świetny record, ale emocjonalnie dupy mi nie urwał Ulubione kawałki: The ledge (ultra lekki, catchy i energetyczny, bez banalnych rozwiązań mimo wszystko), Sara (nie wiem czemu ale skojarzyło się mi momentami przez melodię z the winner takes it all i zrobiło mi się sentymentalnie, nie przez miłośc do abby, ale ze względu na wykorzystanie tego utworu w jednym z najbardziej emocjonalnych momentów w BTCS XD), Brown Eyes (te laid-back momenty z nutą nostalgii mnie kupiły), Tusk (ten poczatek niesztampowy kompletnie mnie urzekł, chyba najbardziej intrygująca kompozycja z całości jak na moje ucho, ze względu na tą ewoluującą kompozycję - dynamika i zmiennośc jest u mnie zawsze na plus).

Nie mam dużo do powiedzenia na temat tego albumu, uwielbiam oldschoolowy hiphop, a ten krążek mimo że nie zaskoczy nikogo niczym w 2021, to jednak nie zestarzał się ani trochę bo doskonale się broni od strony muzycznej i produkcyjnej jako takie klasyczne brzmienie HH, ciepłe, organiczne (dzięki charakterystyce sampli i wokali) i lekko niesforne. W chuj duży podziw dla głównego producenta za całokształt i consistence albumu, a dla guru za consistent flow (warstwie lirycznej nie miałem okazji przyjrzeć się z bliska gdyż nie jestem na tyle obeznany z tekstem). Ulubione kawałki: Step In The Arena (nostalgiczne wrażenia, mimo że nie grałem nigdy w GTA), Who's Gonna Take The Weight, Game Plan (fajny przerywnik, chociaż niekoniecznie ciekawe jest przejście z niego w nastepny utwór pod względem kompozycji), Take A Rest (ten jeden bardziej obskurny sample mnie kupuje wraz z dynamiką tego kawałka i przerzucaniem sie między samplami, które momentalnie zmieniają charakter kawałka), Just To Get A Rep, Precisely The Right Rhymes.