1001 Albums Summary

Een classic. Allereerst heeft dit album een van de meest indrukwekkende en tekenende hoezen ooit. Het eerste nummer 'Bombtrack' laat namelijk gelijk zien wat je kan verwachten: stompende drums, de bas en gitaar die unisono op het eerste oog lijkende, simpele melodieën spelen, en een boze meneer die eroverheen schreeuwt over het onrecht in de wereld. Alhoewel het op het eerste oog lijkt op makkelijke muziek, is dit dat niet. In het tweede nummer 'Killing in the name' (het absolute anthem van mijn middelbare schooltijd) wordt al snel duidelijk dat de band niet alleen boos is maar ook muzikaal. Die boosheid neemt echter wel de overtoon en laat mij als geprivilegieerde witte man voelen alsof míj het onrecht is aangedaan waar de zanger het alsmaar over heeft. Hij zal nog steeds wel boos zijn aangezien de problematiek die hij aanhaalt vooralsnog speelt in de volgens hem zo kwade wereld. Dit maakt het album echter wel tijdloos. Zelfs 22 jaar na uitkomst luistert het nog goed weg. 2 uur kan mijn tiktokbrein echter niet meer aan. Al met al een goed album dat me boos maakt, maar wel de goede soort boos.