1001 Albums Summary

Synchronicity I is op zich een goed en wel interessant nummer maar iets te chaotisch om casual naar te luisteren. Voor Walking in your Footsteps geldt een beetje hetzelfde maar deze kan nog wel leuk zijn om zo naar te luisteren. O My God is een stuk beter te behappen in dat aspect. De baslijn is simpel maar wel leuk. En de trompetten laten het wel feestelijk klinken. Tegen het einde hoor je heel veel van dezelfde tekst als in Every Little Thing She Does is Magic. Mother begint opnieuw iets te chaotisch voor casual listening en die kreuntjes maken het ongepast voor de openbare ruimte. Dit nummer is ideaal voor als je in een manische depressie belandt. Miss Gradenko klinkt tropisch en is wel leuk voor casual listening. Synchronicity II scoort veel beter dan Synchronicity I voor casual listening. Tot nu toe heb ik bij dit nummer het sterkste gevoel dat ik het zo voor mijn plezier zou aanzetten. Every Breath You Take is een classic. Het is misschien een beetje basic maar dit vind ik wel echt met afstand het beste nummer op het album en is ook waar ik het album om ken. King Of Pain klinkt in de intro heel erg als een nummer van een mario soundtrack als je de piano en zang weg zou halen. Een stuk minder gecompliceerd dan sommige andere nummers en klinkt heel erg vroeg-80s. Het laatste stuk na het spacende stille stuk is heel leuk. Leuk nummer. Wrapped Around Your Finger is ook erg bekend en ook een erg leuk nummer. Als je me buiten deze context zou vragen op welk album dit nummer stond zou ik het niet weten maar het is hier wel thuis. Tea in the Sahara kende ik nog niet maar is wel leuk. Deze zou ik ook zo wel aanzetten. Murder by Numbers klinkt in het begin als een oefening voor drumstudenten maar als de andere instrumenten erbij komen is het een erg goed nummer. Zeker de wat ambigue akkoorden maken het een bijzonder nummer om naar te luisteren maar niet op een vervelende manier. Wel een goed album. Ik houd er soms wel van als een album een beetje een samenhangend verhaal vertelt en dit voelt meer als een verzameling nummers (zelfs Synchronicity I en II voelden niet enorm verbonden). Ik moet wel zeggen dat er nummers zijn die ik veel beter vond dan andere. Niet het hele album vond ik goed. Maar uiteindelijk komt het wel uit op 3,5/5 zou ik zeggen.

Enter Sandman is bekend en wel grappig maar als ik heel eerlijk mag zijn ook niet zo geweldig. Sad But True en Holier Than Thou verdwijnen een beetje in een generic Metallica soep. The Unforgiven was anders maar ook niet fantastisch. Nog meer Metallica soep NOTHING ELSE MATTERS. Deze vind ik leuk. 10/10 Soep Ik vind eigenlijk alleen Nothing Else Matters leuk, 1,5/5

Sherane was wel grappig, deed me een beetje denken aan de space song van napstablook. Alleen jammer dat er iemand overheen zong Bitch, don’t kill my vibe was niet echt mijn ding Backseat Freestyle vond ik gewoon stom. Die zou ik actief uitzetten. Als iemand dit te hard luisterde in de trein zou ik ergens anders gaan zitten. The Art of Peer Pressure was in het begin lekker RnB achtig maar toen werd het weer rap, niet mijn ding. Money Trees is veel beluisterd, ik ben benieuwd. Ik denk dat ik dit eerder heb gehoord maar dan een soort remix op instagram of zo. Deze is op zich wel grappig. Poetic Justice en good kid stonden me niet zo aan m.A.A.d city vind ik ook niks maar heb ik wel eerder gehoord. In ieder geval het begin, de rest niet. Ja nog meer van hetzelfde 1/5, helemaal niks voor mij