Kocham jazzik, ale jako że jestem jesieniarą, to zazwyczaj pochłaniam go w konkretnych okolicznościach, np. pisanie kampanii dnd w chmurnej Warszawie, smuteczki dnia codziennego i smuteczki dnia niecodziennego to jest egzystencjonalne. Tym razem słuchałem podczas robienia obrazków z rybami w pracy oraz czytania o ekosystemie wód lądowych w zachodniopomorskim, więc mogło nie wejść tak jak powinno.
Powiem Wam, że miałem taki piękny zapierdol, że przesłuchałem trzy piosenki, ale ja lubię smutny, które wszystkie brzmią tak samo, więc dla mnie na plus. Wrócę do tego albumu w dzień, w którym będę chciał wskoczyć pod tramwaj.
Jak byłem nastolatkiem to moja przyjaciółka zakazała mi być emo i nosić buty z czaszkami. Zakazała, bo sama była emo i nie chciała konkurencji. Cieszę się, że teraz mogę mieć czachę zamiast serca i w każdy wrzesień wrzucać "Wake ma up".
Po raz pierwszy mam do czynienia z tym albumem i jest przewspaniały. Lubię takie, które zaczynają i kończą się w całości, i jeszcze mają kropkę na końcu. I to nie muzyczka w tło, a raczej życie pod muzyczkę. Zakładasz na uszy i cię nie ma, a jak już ktoś zmusi ci do wyjścia z muzyczki, to wciąż mówi pod muzyczkę. I wtedy nawet najgłupsza prośba jest nieistotna, bo jesteś main character.
Guys, no niestety, ale bardzo odpadłem. Starałem się zacząć ten album kilka razy, ale kilka razy poddawałem się i wracałem do Radiohead. Nawet nie mam wymówki, bo słuchałem w pociągu i w trakcie nocy, i naprawdę było postarane z mojej strony. Nie mówię, że złe, ale ani ja do tego nie popiszę, ani nic. my soul wasn't clapping.
Ja tutaj idę sentymentalnie, bo moja pierwsza dziewczyna kochała Bowiego bardziej niż własnego ojca (jej ociec był ciekawszy — kochał zamki i chodząc po Wawelu opowiadał i o kurhanach, po tych też później łaziliśmy, ale też o czakramach wawelskich). Słuchając więc odblokowałem wspomnienia, w których opowiadała mi o Dawidzie lepsze historie, niż swoje własne, które po latach okazało się, że były nieprawdą (a to przed czasami tak chwiejnego Internetu, więc nie miałem w zwyczaju sprawdzać faktów — błąd). Anyway, fajne. Ja tam lubię, jak on się buja/ł.
no niby spoko, ale jest to dla mnie jeden z tych albumów, który brzmi jak tysiąc innych (nawet jak przesłuchałem go milion razy). i to te piosenki, które są dziwnie radosne, a nie jak w soundtracku "Inside Llewyn Davis", gdzie smutek i tak się nawet chce w tym smutku być. no ja nie wiem.
nie przesłuchałem całego. dajcie mi coś nowego pls.
