Beetje verbaasd over het aantal plays op spotify ik had puur op basis van David Bowie meer plays verwacht. Voor mij geen bekende nummers en een tamelijk stroeve zit. Bij de langere nummers voelde ik sterk de neiging door te spoelen of te skippen, maar heb me ingehouden.
The Prettiest Star was te doen met 3:31 en Let's Spend the Night Together ook met 3:10, laatst genoemde had ook wel wat naar mijn mening. Lady Grinning Soul was ook leuk.
2.5/5 - zou niet flippen als iemand het draait als achtergrondmuziek maar zou er nooit zelf naar luisteren uit vrije wil. Slechts een handjevol nummers echt leuk.
PS. hadden van mij nog wel meer random instrument geluiden gemogen in Aladdin Sane. Misschien nog één valse piano erbij.
Kort gezegd: Alle Duitsers zijn homo, lekkere tracks, lekkere rock.
Ik heb het wederom geluisterd tijdens werk en de nummers vlogen ongemerkt voorbij, wat mij betreft getuigd dit van een goed album want ik zat rustig instemmend hoofd bonkend achter de computer.
3/5 - prima album om op te hebben, echter zat er niks in wat me er keer op keer naar terug zou laten komen.
Details:
één certified banger ofcourse
I want To Be The Boy had een rare hoge piep erin welke me 3 keer de muziek heeft laten pauzeren om te kijken of het in m'n omgeving was.
Had de intentie na bovenstaande nummer even koffie te gaan halen maar blijk alweer halverwege het volgende nummer te zijn.
"Little Acorns" de intro is een verhaal van nieuwslezer Mort Crim wie later ook de inspiratie vormde voor Ron Burgundy (Will Ferrell) in Anchorman. Ik vond die intro erg leuk en maakt het voor mij één van de leukere nummers. - Liked
Eindigen met country?
Weet niet per se waarom het een plekje in beste albums verdient tho... oops
Niet instaat geweest een volledige review te schrijven.
“Unofficial hades speedrun soundtrack”
4/5 - zeker een album dat ik rock fans zou aanraden om te luisteren, maar de 5/5 bewaar ik voor een album dat iedereen met oren echt vandaag nog moet luisteren en daar valt deze helaas niet onder.
Details:
Intronummer was leuk, maar op een gegeven moment wist ik nou wel waar die meisjes zaten.
Cross-Eyed Mary vond ik een hele epische intro, had wat mythisch met de dwarsfluit geluiden erbij.
De dwarsfluit geluiden blijken door meer nummers terug te komen en ik vond het zwaar nice. Hoorde het bij Up to Me weer bewust.
My God dwarsfluit op 2:40 klinkt net als iets uit Hades lmao
Ik word minder spaarzaam met m'n likes. Cross-Eyed Mary en Up to Me mogen het van mij vanwege de dwarsfluit.
Locomotive breath kanker harde fluit solos
Vandaag weer netjes geluisterd, maar was dat echt nodig… UK geezers. Ja wat moet ik zeggen dat is gewoon niet echt iets voor mij. Ik schrijf hiermee misschien een heel genre af wat in de UK populair is maar I don’t like it. Het is beschaafd provocerend.
Het is rocky maar ook rustig en vibey. Zo laat ik het positief klinken maar ik vind het geheel eerder een beetje meh.
Er zit niks in waardoor ik denk ‘holy moly wat een goede band he’, ‘ken je dat ene nummer van Blur’
Ze maken muziek die je prima ff ergens in een serietje kan gooien uit early 2000s.
Ik heb de louterinstrument wachtmuziek geliked - The Debt Collector
Het mag op maar je doet me er geen plezier mee - 2/5
Ja…. Het is weer klaar voor vandaag.
Wederom een niet zo bijzonder album. Het heeft zeker een geweldige rock sound, maar ik vind het veel van hetzelfde.
Na een paar nummers ken je de stem, de gitaren en de drums wel en blijft er niks unieks over.
Ik ga geen namen, nummers of momenten onthouden van dit album.
2/5 - Ik zal het niet afzetten als je het draait, maar bij mij thuis zal je het niet vinden en liever kies je toch ook wat anders als ik langs kom.
Het aantal albums dat niks voor mij is begint aan me te vreten.
2/5
La fille de la mort was een interessante start, ik dacht eerst dat we Franse chansons gingen luisteren en was me mentaal aan het voorbereiden op een uurtje rustige muziek. Halverwege het nummer gaat het om in een soort geluid waarvan je een paniek aanval krijgt, een man schreeuwt een onverstaanbare taal in je oor, de muziek is paniekerig en ineens begint er een epische viool (4:00-5:00) en langzaam zakt de muziek weer af in angst en paniek. Ik weet eigenlijk niet wat ik luister maar het roept op een interessante manier gevoelens op. Je hebt het idee dat er verhaal wordt verteld over iemand die doordraait en daarmee strijdt.
""La Fille de la Mort" by The Young Gods translates to "The Daughter of Death" and embodies themes of transformation, rebirth, and confronting darkness, often interpreted through industrial sounds and powerful, haunting vocals, symbolizing a surrender to change and finding beauty in letting go, as explored in their gritty industrial rock style. "
Zonder de taal te begrijpen toch de feeling gekregen... nice.
Charlotte is wat je hoort op een horror kermis scene. Een zigeuner waarzegster zegt dat je het einde van de avond niet haalt, je hebt psychedelische middelen op en de kermistent draait en het reizigersvolk danst om je heen.
Daarna ineens Longue route vol op terug in de metal en met gekke synthesizers en een pratende man, waardoor ik me in een grimmige club aan de drugs waan.
De muziek komt ook lekker uit m'n nieuwe boxen.
Ville Notre releasing the demons from hell in de laatste 15 seconden
Soms lijkt het wel Mongoolse keelzang
Paar song geliked, fuck it.
3/5, ik zou het zeker niemand aanraden om te luisteren maar heb er vandaag met plezier naar geluisterd
Het album begint eigenlijk vrij interessant. Het had weer wat fantasievol waarmee je je in een vredige middeleeuwse fantasy achtige setting kan wanen.
Everybody's Stalking trok me hier weer volledig uit en Bewilder bracht me weer terug gevolgd door Fall in A river met onderwater achtige geluiden welke me wederom in een fantasie wereld waande.
Camping Next to Water trok me er weer volledig uit en Stone on the Water bracht me terug. Ik vind het een wat turbulente reis en denk eigenlijk alleen maar waarom staat dit zo op je album.
Je gaat het niet menen maar Another Pearl trekt me er weer uit. Broodje wat doe je?
Body Rap laat middels de hip hop latin lift muziek geluiden weten dat je reis klaar is en je staat te wachten op het volgende gedeelte van het album.
Broodje gebruikt bij Cause a Rockslide ff zn hele soundboard.
Alles hierna alleen nog die galmende piano en onzin.
Disillusion ineens funky? Ik vermoed ergens ten hoogte van dit nummer zn antidepressiva inkickte en hij ineens weer kleur zag. Herkenbaar gevoel 4/5. Helaas aan het einde toch weer uitgewerkt.
Omwille van m'n eigen mentale gezondheid de tweede helft van het album wat vluchtiger geluisterd wat een droevige bedoeling.
2/5 - kut album - vandaag is m'n mening niet gebaseerd op de muziek maar op het album, ik heb geen zin in je 18 nummers poopoo. De gemeenschappelijke deler waarom dit op één album mag is de melancholische sound, maar verder niks. Je krijgt 2 punten omdat ik in het begin nog wel lekker ging.
Niet een hele uitgebreide review maar ik vond het wel een prima album. Het raakt voor mij weer aan het criterium je mag het opzetten, maar ik zou er niet zelf keer op keer naar luisteren. Daarmee komen we wederom uit op een 3/5.
Ik kende zelf het nummer Bigmouth Strikes Again al vanuit social media en grappig genoeg kende Marije het nummer There Is a Light That Never Goes Out voldoende om stukjes mee te zingen, echt totaal geen idee hoe.
Lekker kort album.
Het feit dat dit album zo lekker weg luistert was een weloverwogen keuze Van Morrison ;). Zijn tweede album vond weinig appeal bij de menigte, derhalve heeft hij besloten in zijn derde album iets te maken dat breed aan zou slaan om zo maar wat te verdienen.
"I make albums primarily to sell them and if I get too far out a lot of people can't relate to it", he later said. "I had to forget about the artistic thing because it didn't make sense on a practical level. One has to live." aldus Morrison zelf.
Wat mij betreft is dat hem zeker gelukt met de heerlijke jazzy rhytm and blues sound van de title track Moondance, deze is geliked en toegevoegd aan m'n playlist.
De rest van het album was echt lekker om te luisteren, maar niks dat hetzelfde lof verdient als Moondance.
3.5/5 - prima muziek
Pfffffff - 1.5/5
