1001 Albums Summary

Het is wel oke om naar te luisteren en prima om een keer aan te zetten op de achtergrond maar het is niet dat ik dit nog een keer per se aan ga zetten. Het zal vast artistieke doeleinden hebben maar de meeste nummers klinken alsof er wat akkoorden/noten worden geprobeerd en ze dan toevallig goed bij elkaar passen. Toch een krappe voldoende.

Echt een lekker album van een band die ik toch vaak voorbij hoor/zie komen maar nooit echt heb geluisterd. Duidelijk de invloeden te horen wat later toch de 80's NWOBHM genre werd. Goede riffs afgelost met mooie akoestische nummers en de sporadische dwarsfluit solo maakt dit al helemaal uniek. Persoonlijke favoriet is Hymn 43 maar onderschat ook zeker de andere nummers niet. Dit is nog niet top van de top maar een 4/5 zeker waard.

Dit is nou eenmaal niet voor niets 1 van de best verkochte albums ter wereld. Muzikaal zit het steengoed in elkaar en elk nummer is echt weer zijn eigen verhaal waarin je wordt meegezogen. Eigenlijk staat er niet een slecht nimmer op en toch wel echt als uitschieter er bovenuit "Paradise by the Dashboard Light". Echt iconisch en daarom ook 5 sterren waard.

De laatste zin van het 3e nummer "End of a Century" vat het album toepasselijk samen: It's nothing special. Staan een paar leuke nummers op maar ook echt een hoop bagger. Voor de Britpop liefhebbers zal dit vast een stuk beter zijn, maar niet in mijn straatje. Kom toch echt niet hoger dan 2 sterren voor dit album.

"We are Motörhead and we play rock and roll" zoals Lemmy altijd zei. En of dit 1 en al rock and roll is. Het gelijknamige titel nummer is natuurlijk 1 van de meest legendarische metalnummers ooit geschreven, maar de rest van het album doet er echt niet voor onder. Invloeden vanuit de blues en het vroegere rock and roll zijn allemaal duidelijk te horen maar wel in een steviger jasje. Het is ook niet voor niets 1 van de meest iconische metalalbums ooit gemaakt. Dikke 5 sterren waard!

Prima album maar weinig bijzonders. Op de 2 bekendere nummers "Everybody Hurts" en "Man on the Moon" na ook niet andere waarvan ik kan zeggen dat ik ze ooit heb gemist. Ik kan eventueel wel begrijpen dat dit een album is wat op je kan groeien gezien de themas waarop dit album is gebaseerd. Echter na 1 keer luisteren nog zeker niet het geval. Overigens ook geen slecht album dus gewoon een gemiddelde 3 sterren waard.

Nou wat een taaie zit was dit of zoals ze dan denk ik in het Frans zeggen: 3 fois rien. Snap niet hoe dit in de beste 1001 albums aller tijden komt te staan , maar goed, smaken verschillen. Geen nummer dat op mij aansloeg of wat hier op in de buurt kwam. Franse experimentele Metal is dus niet echt bepaald een genre waar ik van kan genieten. Zeker de slechtste tot nu toe en 1 ster waard voor dit gedrocht van een album.

Weinig bijzonders weer vandaag. Enorm melancholisch. Zit muzikaal wel goed in elkaar maar niet in mijn straatje.

Nooit gedacht dan Van Morrison zo lekker zou zijn om naar te luisteren. Ja oke bijna iedereen kent Brown Eyed Girl (overigens niet op dit album) maar verder kende ik nog geen nummer van m. Ik heb eigenlijk best genoten tijdens het luisteren. Invloeden vanuit de soul, jazz en blues wat heerlijk in elkaar over ging. Zeker nog een keer een 2e listen waard in de toekomst. Zeker 4 sterren waard. Overigens, het laatste nummer Glad Tidings is net Brown Eyed Girl 2.0.