Lekkere cohesive vibe en sound, maar niet iets wat ik zelf echt vaak bewust op zou zetten
15 step: top drum beat met whatever de samples zijn die er tussendoor gespeeld worden en heerlijk warme gitaar. Bas die een perfecte blend gevonden heeft van de gitaarmelodie matchen en de drum supporten aan het begin van het nummer en vervolgens de show steelt in de outro na lekker veel ruimte te hebben gegeven voor de rest
Bodysnatchers: love die dikke vette deken aan fuzz waar het hele nummer onder begraven is en de crispy heldere gitaar en vocals die er doorheen breken. Post chorus spooky synth geluid voegt lekker veel sfeer toe met iets heel kleins. Vocals in de bridge zijn top tier. Dubbele fuzzy gitaar chaos aan het einde is genieten.
Nude: heerlijk contrast met de chaos van Bodysnatchers. Hele nummer is een warme deken.
Weird Fishes: gotta love deze signature warme gitaar sound van dit album en alle lagen die ermee gecreëerd worden en die spacey reverb op de vocals weer. Genieten ook hoe de bas, gitaar en keys omstebeurt op de voorgrond treden in de outro. EEEEEEEEEeeeeeeeeeeed
All I Need: krachtig in z'n eenvoud met nog meer meesterlijk sound design. Stiekem best veel gaande op de achtergrond aan synth bliepjes en soundscapes die het die Radiohead vibe geven
Faust Arp: perfecte mix van interlude en set up voor Reckoner.
Reckoner: alles wat Radiohead briljant maakt op z'n allerbest. Alleen de intro drum, tamboerijn en gitaar zou ik al uren naar kunnen luisteren. Hemelse vocals van je boy en de buildup in de bridge waar de strings toegevoegd worden geeft al kippenvel omdat het naar m'n lievelingsmoment in een Radiohead nummer leidt. 3:17 - 3:41 is een van de beste momenten in muziek. Hoe die bas er op 3:35 samen met viool in komt is echt goddelijk. Vocal die op 4:08 gerepeat wordt in de achtergrond is precies het soort detail en inkleuren van de muziek waar ik van hou.
House of Cards: Net als All I Need een krachtig eenvoudige basis waar alle nodige Radiohead kleur aan toegevoegd wordt met heerlijke kleine bliepjes, spacey reverb en delay doordrenkte gitaren in de achtergrond.
Jigsaw Falling Into Place: mega chille combi aan drum bas en gitaar die elkaar perfect aanvullen. Synths/keys die in sync zijn met violen aan het einde zijn top tier. 2e helft van het nummer is nog meer van Radiohead op z'n best.
Videotape: Nog meer krachtig eenvoudige muziek die heerlijk wordt ingekleurd met Radiohead flavour. Love dat soort oude rammelende piano geluid op de lage noten en whatever it is dat ze met dat soort terugspoelende geluid doen wat in sync loopt met de drums. Tof hoe de feel van het nummer ook veranderd wanneer de percussie wordt toegevoegd en de piano op de half beat meer in perspectief gezet wordt en alles voortgeduwd wordt. Piano + synth harmonie aan het einde maakt het helemaal af.
Absoluut perfect album. Iedereen in de band is op z'n best. Drums en bas die het hele album samenwerken zoals god bedoeld heeft, goddelijke vocals en harmonieën, top tier warme gitaar tone in lekker veel laagjes plus alle ethereal Radiohead flavour met violen maakt voor een album dat ik oneindig kan luisteren.
Iets te eentonig in een stijl waar ik zelden trek in heb, maar wel respect voor wat het is en de tijd waarin het gemaakt is.
Op papier checkt dit album heel veel boxes van dingen die ik chill vind in muziek, maar op een of andere manier weten ze het als een groot monotoon snoozefest te presenteren waarbij vrijwel geen enkel nummer m'n aandacht echt pakt. Als ik de klank van de vocals chiller had gevonden had het nog wel een aangenaam achtergrond album kunnen zijn maar voor nu niet iets waar ik echt meer van wil.
Totaal geen fan van de vocals wat de hele ervaring van het album wel aardig verpest. Halverwege het album was ik er eigenlijk al wel klaar mee en begon veel op elkaar te lijken. Dumb Waiters, I Wanna Sleep With You en It Goes On zijn een aantal nummers waar ik de muziek prima van kan waarderen maar waar de vocals het echt volledig vergallen.
Ik kan de big band, swingende vibes en de stem van Ray Charles wel waarderen, maar uiteindelijk is een 2 delig album met iets te veel zoetsappigheid iets te veel van het goede voor mij, waardoor ik er na disk 1 wel even genoeg van had.
Wat een heerlijk geluid heeft dit hele album. De enige domper voor mij is Student Demonstration Time. Er is zoveel gaande op dit album zonder dat het chaotisch of onsamenhangend wordt. Een plotse fluit solo op Feel Flows die ik meer gewend ben van prog rock albums past om een of andere reden perfect en is een aangename verrassing. Zo komt elk nummer wel met unieke dingen die mn aandacht continu weten te pakken.
Ik ben uitgeput van alle ad libs en vocal repeats op de achtergrond. Een hoop toffe beats met hier en daar wat leuke dingen zoals fluit en harpsichord flair, maar de zang is gewoon echt helemaal niet voor mij weggelegd.
Top stem en luistert vrij makkelijk weg. Kan niet zeggen dat ik het nog een 2e keer op zal zetten, omdat er op de cover van Hurt na, niet echt iets tussen zit wat me heel erg pakt. En ook van dat nummer luister ik liever het origineel.
Ik hou er wel van hoe erg het soms bijna als een live album klinkt. Buiten de hits om ken ik eigenlijk weinig van Led Zeppelin, helaas heeft het luisteren van dit album me niet echt gemotiveerd om daar veel aan te veranderen en ik weet eigenlijk niet precies waarom. Whole Lotta Love en Ramble On zijn erg tof, maar de rest van de nummers hebben me niet genoeg gepakt om dit album echt vaker dan 2x te luisteren. Er zit best wat variatie in de instrumentatie, heeft wat toffe experimentele jams en over het algemeen best wat dingen waar ik van hou. Ik denk dat het toch voornamelijk de vocals zijn waar ik op gegeven moment een beetje mee klaar ben. 3/5 geile zanger rambled on terwijl gedrogeerde band lekker hun ding doet
Hier en daar kwam er een nummer voorbij dat wat meer m'n aandacht pakte zoals Fazer Eyes, maar voor mij staat er echt veel te veel filler op dit album. Het is al niet helemaal mijn stijl maar als het een strak 10 nummer album was geweest had ik het misschien 3 ipv 2 sterren gegeven.
Op advies van Timo alleen disk 1 aangezet en zelfs die met moeite afgeluisterd. Schel gitaar geluid zonder andere instrumenten en een stem die vermoeit maakt voor een album waar geen enkel nummer in een van mn playlists gaat.
Dit album luisteren voelde een beetje als erachter komen dat een product uit een film toch wel echt bestaat en niet alleen voor de film ontworpen is. Ik luister nooit naar de radio dus was de hits van dit album compleet vergeten. Verder ook nooit de naam van deze artiest gehoord of geweten. De rest van het album doet erg weinig voor me en hoewel ze geen slechte stem heeft, vind ik het whine gehalte te hoog en die harmonica spelende kameel hadden ze beter in de woestijn kunnen laten.
Dit is het enige Flaming Lips album wat ik ken en op een of andere manier kom ik hem eens in de paar jaar een keer tegen, luister er dan een keer naar en vergeet weer dat het bestaat. Een aantal prima chille nummers zoals Fight Test, Yoshima pt1 en Do You Realize?. De rest houdt mn aandacht minder en verdwijnt snel naar de achtergrond.
Prima sfeervolle soundtrack die interessant genoeg is zonder de film te kennen. Heb wel het gevoel dat het kennen van de film deze soundtrack naar een hoger niveau tilt.
M'n review is na het submitten in de void verdwenen, dus dan maar opnieuw. Chris Cornell's vocals zijn een genot om naar te luisteren, maar de instrumentatie van een goed aantal nummers pakt me niet genoeg om een album als deze vaak in zn geheel te luisteren.
Misschien dat ik niet in de juiste stemming was om een nieuw album echt op te nemen, maar ik kon niet wachten tot het saaie gezanik klaar was.
Hoewel het eerste nummer wel echt het dieptepunt is van dit album, zette het wel meteen de correcte verwachting dat dit een verschrikkelijk album is dat ik alleen heb afgeluisterd uit respect voor deze lijst.
Goed aantal bangers en extra punten voor de Guitar Hero nostalgie. Axl zn stem is aan de ene kant verschrikkelijk maar aan de andere kant past het perfect bij de muziek.
Hoewel ik het album een erg lekkere sound vind hebben, vind ik het ook allemaal te erg op elkaar lijken om er echt memorabele momenten uit te halen. Misschien dat door het UWV lastiggevallen worden de hele dag ook niet helpt met de toon zetten voor dit album dat het waarschijnlijk beter doet in een kerstvakantie.
Nog een album wat voor mij als te veel van hetzelfde klinkt na een paar nummers helaas. Wel erg lekker swingend.
Hier en daar wat toffe muzikale momenten, maar over het algemeen voelt het toch alsof ik naar een musical soundtrack aan het luisteren ben en ik ben absoluut geen fan van musicals over het algemeen.
Ik kende eigenlijk alleen de radio hits van Amy Winehouse en hoewel ik die prima vind, gaven ze me nooit de drang om een album van haar op te zoeken. Aangenaam verrast met hoeveel chille muziek er op dit album staat. Het gevaar van een overload aan ad libs en gebrul staat bij dit soort muziek voor mij altijd op de loer, maar ook dat is naar mijn mening redelijk gematigd en smaakvol ingezet
