Moito de zzz e algún momento top
Alucinado coa produción de todo o álbum. A cantidade de samples, referencias, ideoloxía, influencias doutras músicas negras, rexistros e, sobre todo, pura enerxía é abrumadora. Rap a trallón e un lema inmortal.
FIGHT THE POWER 👊🏿
Agradezo terme metido na movida esta dos 1.001 discos porque a ver de que outra maneira ía ter acabado eu escoitando un álbum completo de Dolly Parton a estas alturas da vida. Non termino de entusiasmarme con este Coat of Many Colors, pero si atopo nel cancións preciosas coma 'She Never Met a Man (She Didn't Like), Here I Am ou especialmente o tema que dá nome ao disco.
But they didn't understand it and I tried to make them see
That one is only poor only if they choose to be
Now I know we had no money but I was rich as I could be
É unha verdadeira lástima que o prezo da fabricación dos vinilos non estivese bastante máis elevado en 1972 e tivese impedido que isto vise a luz como disco dobre para nos evitar semellante TURRA. Hai algunha idea interesante e cancións chulas, pero noventa minutos dun tipo xogando ao guitar hero, a compoñer melodías non aptas para diabéticos e, en xeral, a reproducir todos os putos males do rock dos 70 enterran o conxunto. Ocórrenseme 1.001 e 10.001 discos ca incluír nun libro de historia da música contemporánea antes ca este
Son incapaz de conectar o máis mínimo co que aquí sucede
Hai algún momento que ok, que vale, que ten un pase e se deixa escoitar, pero o conxunto prodúceme o mesmo entusiasmo que facer fotocopias, agardar por que a lavadora acabe de centrifugar ou facer cola nas caixas do supermercado. Non é un desastre (aínda que cousas coma 'Hell Yes' me animen a pensar o contrario), pero tampouco acho razóns para volver aquí nun futuro.
Empezo a dubidar de que o dos 1.001 discos non sexa unha especie de estafa piramidal
Estaba completamente convencido, xa que aquí non hai medios puntos, de chantarlle cinco estrelas a este álbum; pero tan pronto rematei de escoitalo comezou a soar de seguido This is Hardcore no reprodutor e decateime de que igual hai quen merece máis esa valoración.
Con todo, malia esta pequena hostia inicial, Parklife é un álbum excelente. Posiblemente, o cumio de Blur como grupo e do britpop canonicamente entendido. Os cinco/seis primeiros temas son todo hits de seguido e, aínda que, como todos seus discos, pareza ter algunha canción que o fai durar de máis, a escoita non deixa de ser desfrutable en ningún momento. 'To the End', 'Jubilee' ou 'This is a Low' completan un álbum magnífico, unha xoia atemporal repleta de temas máis grandes ca a vida. Perfecto para descubrir en calquera momento, inmellorable para volver unha e outra vez.
Un engadido: 'End of a century' foi durante un tempo non pequeno da miña adolescencia a miña canción favorita.
Oh, it's nothing special
(#7 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 4,5/5)
I've been waiting for a guide to come and take me by the hand
Could these sensations make me feel the pleasures of a normal man?
Hai discos que, escoitados no momento oportuno, deixan unha marca indeleble dentro dun. Non lembro exactamente a primeira vez que me puxen diante deste Unknown Pleasures, pero tampouco sei contar con exactitude cantas terminei volvendo a el nin expresar con palabras o que me fan sentir os primeiros compases de 'Disorder'. A rabia do punk tornada escuridade. A velocidade feita calma tensa e insoportable. Ian Curtis exorcizando demos internos a través da voz. Unha atmosfera lóbrega que todo o impregna.
Non sei que experimentaría de poder descubrir hoxe a Joy Division coma fixen de adolescente. De volver atopar música coa que identificar esa angustia que vai dentro dun e sentila, retorcela, pinchala. Afacerse a ela, comprendela, é un dos ritos de paso cara á madurez e esta música foi unha das compañeiras de viaxe. Merecido lugar o que ocupa no meu canon particular.
I've got the spirit, lose the feeling, let it out somehow
(#8 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 5/5)
Partía dunhas expectativas tan baixas que estivo ata preto de me gustar. Rock clasicote e machote, feito tras escoitar discos dos Stones, de Led Zeppelin e Black Sabbath e intentar replicalos con bastante menos gracia e tino. Hai momentos nos que só falta que se poñan a tocar guitarras e demais instrumentos coas pirolas. É prescindible, pero hai un par de cancións apañadas (mesmo a 'Walk This Way' logo reinterpretada con Run DMC).
(#9 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 2,5/5
O soño da diversión produce monstros
(#10 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 1/5)
Cheguei dende o puro descoñecemento e... desfrutei bastante co disco. Comentaron algúns compañeiros de Hs o do contrabaixo de Scott LaFaro e a verdade é que é fascinante a súa interpretación. Son un completo ignorante do mundo do jazz, pero como primeira aproximación ao señor Bill Evans e a súa música foi bastante instrutiva esta escoita. Precisamente o que buscaba cando me dispuxen a participar no dos 1.001 discos: pisar fóra do habitual e atopar cousas supostamente canónicas que me gusten e nunca tivese probado antes.
(#11 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 3,5/5)
Como música de pai, a dicir verdade, prefiro a de Marco Antonio Solís, que era a que poñía o meu
(#12 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 3/5)
Se seguisen co lore bíblico, despois de Genesis tería que haber habido un éxodo. Pois ben, Peter Gabriel teríanos feito un favor se en vez de gravar isto tivese ido andar corenta anos polo deserto
(#13 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 1/5)
Xornada laboral de dez horas, contando cunha pausiña breve para comer. Chegas á casa de volta, recolles todo un pouco, picas algo, fas un chisco de deporte, dúchaste e pos roupa cómoda. Todo ben e a tempo de ter un anaquiño de lecer e desconexión antes de cear e te deitar. Necesario para conservar un mínimo de cordura. Enchufas os cascos, abres o reprodutor de música, ves varios discos novos apetecibles pendentes de escoitar e lembras que falta botarlle unha ollada ao do reto diario este dos 1.001 discos.
E resulta ser que hoxe toca... Jamiroquai. Un paisano branco con chisteira que disque fai acid jazz. Ao que viches en directo unha vez nun festival aleatorio e foi bochornoso (e aínda por riba estabas cubríndoo de prensa e non puideches contar o verdadeiramente horrible que foi ). Pensas que igual o espectáculo envellecera mal e que había algo que rescatar nos primeiros discos. Unha canción. Unha liña de baixo. Un detalliño ao que se aferrar. Daslle ao play a este Emergency on Planet Earth confiando en que, dalgún xeito, o puto día remonte e termine con algo digno de ser lembrado no futuro.
Cincuenta e cinco minutos despois, só estás máis preto de ter que te erguer mañá para seguir alimentando a roda do capital sen teres experimentado un só momento de felicidade nun día máis desta fútil existencia
(#14 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 1,5/5)
I guess this is los Vampire Weekend escoceses?
Rip it up
Rip it up
Rip it up
Rip it up and start again
(#15 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 3,5/5)
Cheguei dende o completo descoñecemento e marcho marabillado cun disco de jazz que, pillándome moi lonxe do que adoito escoitar, me tivo atento e fascinado durante a máis de hora e cuarto que dura (malia facérseme un chisco longo, porque me custa manter a concentración nalgo durante tanto tempo). Hai detalliños, coma o ostinato de contrabaixo en 'Unhome', que son sublimes. Pode ser que me pillase de boas ou que só fose a música que hoxe precisaba para evadirme dunha gris xornada laboral, pero foi un gratísimo descubrimento
(#16 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 4/5)
Que de entre todos os posibles saíra este disco xusto na finde do Carnaval paréceme un capricho do destino graciosísimo. Por outra parte, é unha auténtica marabilla de álbum
(#17 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 4,5/5)
O esquema Ponzi é unha operación fraudulenta de investimento na que se prometen anormalmente altos réditos a custa do capital procedente de novos investidores máis que dos beneficios reais da operación. Constitúe unha forma sofisticada do venda piramidal que forma unha burbulla económica destinada ao colapso.
O esquema débelle o nome a Charles Ponzi, un inmigrante italiano nos Estados Unidos, quen utilizou esta técnica na década de 1920, aínda que non foi el quen a inventou, pois xa Charles Dickens a describiu nunha das súas novelas. O esquema orixinal baseábase no cambio de Cupóns de Resposta Internacional enviados desde Italia por selo de correos estadounidenses, o que en teoría permitía obter beneficios pola diferente taxa postal entre os dous países, pero axiña derivou en que os novos investores paragaban os réditos dos investidores anteriores, facendo millonario ó propio Ponzi ata que foi detido acusado de fraude postal.
(#18 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 2,5/5)
Por norma xeral, nunca lle poño a máxima puntuación en webs deste tipo a nada que non teña trilladísimo e escoitado mil e unha veces. Malia que me presta o que demos en chamar krautrock, nunca lle metera o dente a Faust e, por ende, a este disco. Pobre de min. É fantástico. Tan atractivo e diverso que asusta pensar que ten xa máis de medio século e aínda así segue a soar máis vangardista que moitos que chegaron despois del. A cantos e que diferentes regatos alimenta a auga desta fonte. Hai o sempiterno motorik, hai ska, hai jazz, hai experimentación, hai momentos que xogan a ser pop. É unha obra mestra, referencial e única. E isto con escoita e media. Necesariamente van ter que ser moitas máis de hoxe en diante. Viva!
(#19 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 5/5)
Algo falto de carisma e cunha duración excesiva. É máis, ao principio estaba bastante dentro da movida de psicodelia lixeira e bucles de guitarras distorsionadas sobre os que canta unha voz falta de espírito. Pero non é suficiente para soster o tinglado durante unha hora enteira. Non, non, non todo é o que parece, amigo. Hai que pensalo moi ben. Ai, ai, ás veces metes a pata, tío, e todo sae do revés. Ademais, vindo de escoitar onte o de Faust, as comparacións son odiosas.
(#20 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 2,5/5)
Hai algúns singles apañados ('Everyday Is Like Sunday' e 'Suedehead', principalmente), pero o conxunto do disco pareceume bastante inane e prescindible. Pensei que me ía molar moito máis do que o terminou facendo e creo que todo ten a ver con canto boto en falta as guitarras de Johnny Marr
(#21 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 1,5/5)
Nunca afondei na discografía dos Beach Boys. Nunca entrei nela máis alá do aclamado Pet Sounds e nin sequera me lembro da última vez que o escoitei completo. Non porque non me gusten, senón porque o tempo é finito e non hai sempre capacidade para abarcar todo o que un quere.
Ten a parte mala de que vivín estes trinta e un anos (e oito meses) alleo a discos coma este Surf's up. Ten a parte boa de que aínda hai marxe para que un álbum que leva publicado cincuenta e cinco anos me voase a cabeza nunha primeira escoita nada máis comezou a soar 'Don't Go Near the Water'. Pareceume unha marabilla. Psicodelia, clasicismo, pop, unha banda irrepetible adentrándose no inexplorado.
Confeso tamén que se me apagou o cerebro a medio disco (despois de 'Disney Girls') porque estou desfeito de embalar, cargar e descargar caixar cidade arriba e cidade abaixo, pero volvín conectar no tramo final cun trío fantástico de cancións de peche. Foi a miña primeira visita, mais seguro que non a última (é máis, a segunda xa está a ser mentres redacto isto)
(#22 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 4/5)
Había un montón de tempo que non escoitaba este disco enteiro. Tanto que, seguramente, aínda fose adolescente a última vez que o fixen. Seguen a parecerme un grupo tan fascinante como a primeira vez que, unha tarde á volta do instituto, pasaron Heima nunha das canles de cine do daquela Digital Plus e quedei pampo vendo paisaxes de volcáns e glaciares coa súa música de fondo. Admirando unha beleza tan salvaxe e singular que parecía irreal.
Aínda hoxe abondan unhas poucas notas de piano para que me estremeza de corpo enteiro cando soa 'Starálfur". Un álbum cuns picos tan altos ('Svefn-g-englar' ou 'Ágætis byrjun') que comprendo que ata un canon tan ortodoxo coma o dos 1.001 discos teña sitio para el
(#23 dos 1.001 discos que escoitar antes de morrer: 4,5/5)
