1001 Albums Summary

Kva var dette for idé? Om

Så sløyt og deilig. Knallfine arrangement! Deilig med eit band som held så grader tilbake. Deilig og naudsynt kontrast til den ganske insistarende falsetten, som eg riktignok diggar.

Ikkje all musikk som trenger å bli gitt ut.

Det er jo vakkert dette, men akkurat som Billie er sliten og lei, kan ein bli litt mett av den skjøre, på bristepunktet-vokalen som går igjen på alle låtane .

Ja, kva skal ein seie? Standarden blei satt med denne plata. Jazzens hellige gral. For eit øs, for ei kraft, Gud er i musikken! Korleis kan ein ikkje bli bevega av dette?!

Synest det kan merkes at substansbruken har nådd nye høgder. Ein del kjempebra, men som heilheit litt for ujamn. 6.5/10

Så funky utan å vere sleipt. Utruleg fine arrangement, likar at noko høyrest produsert ut, medan andre spor tilsynelatande har blitt tatt opp med beskjeden: Spel i lag! Og stemma, det er jo stemma til Gud, bortsett frå når han går ned i dybden på opningssporet. Då høyest han litt ut som han der fetteren til Will Smith i Fresh Prince. 8/10

Ei goood stund sidan eg har høyrt på denne no, men fyrste gongen eg såg og høyrte musikkvideoen til Killing In The Name i stova til @Vaskebrettolsen fekk eg totalt bakoversveis. Bortsett frå spor nr 9, (som jo også er veldig kult) kan eg, eller kunne iallfall, heile på rams. Lysende Sti-hyllinga trekker jo noko ned, men gitarspelet til Tom Morello er det jo lite å utsette på. Unikt og fett, og FOR NOKRE RIFF!!!! Megagroovy komp også, ikkje utan grunn at Brad Wilk fekk jobben med å spele trommer på Sabbath si siste plate. Og Zack de la Rocha….Tidenes tøffaste, kulaste og beste mann!!!!! 9/10

I starten så tenkte eg at her har me med ein moderne Stevie Wonder å gjere. Detaljrik produksjon, nydeleg stemme, varmt lydbilete. Ikkje heilt sikker på kva som får meg til å miste konsentrasjonen etterkvart, men eg trur det er kvaliteten på låtmaterialet. Frank snakkar seg fort ferdig til meg, rett og slett. Eg kan til ei viss grad høyre storheten i dette, men for meg er det meir eit eksempel på veldig bra handverk enn på ei plate som treffer meg i hjerterota. 6/10

Asle seier det meste over her. Føltes meir som eit band enn eit duo-prosjekt med studiomusikarar i starten. Fantastisk fin lyd, nydelege låtar basert på melodiar meir enn smarte akkordprogresjonar. Ei av favorittplatene mine. 9/10.

Den opninga er altså så knallsterk, oppe og luktar på 10aren umiddelbart der. Så kjem tittelsporet….Platas svakaste? Står mellom den og The Thing That Should Not Be. Når me kjem til Welcome Home er me på topp igjen, og resten av plata er solid nok til å hanke inn ein god 8/10. Dei speler så bra her, og stemma til Hetfield er ein perfekt miks mellom den unge, kvisete og desperate frå Kill ’Em All og den meie breiale versjonen kjent frå dei seinare platene. 8/10.