NY
Debuutplaat
Heel goed, vooral kant A echt zalig. Uitgewerkte rifs. Post-punk. Krautrock ook in Marquee Moon. Solo's supercool. Geen compressie/reverb op finale mix!
https://pitchfork.com/reviews/albums/11853-marquee-moon-adventure/
hoekig, leeg, zalig
Hmm, niet helemaal m'n ding.
Te donker, te new-wave, ben ook niet zo fan van haar stem, beetje gothic, dark...
Wel veel energie, percussie ook tof.
Maar klinkt wat vermoeiend, veel mid-energy, iets te punk, raakt me niet echt.
4de plaat, in 't begin was 't nog meer punk, er is een leuke track op hun debuutplaat HongKong nog iets.
Eclectisch, hardrock afgewisseld met meer kitsch en ballads en theatraal, al wat nog zou volgen.
Hard is echt hard, pseudo metal, Led Zeppelin. Stone Cold crazy ooit gecoverd door Metallica. Klinkt soms wat vermoeiend productioneel, veel left/right trucjes en massa's overdubs etc... Plots kon er veel en dat hoor je. Maar wel veel energie. Minder fantasy en progrock dan hun eerste twee platen, meer hardrock en af en toe een totaal geschifte uitspatting (Leroy Brown). Queen dus, op een kantelpunt net voor night at the opera.
Zeer leuke plaat, perfecte mix synths en gitaren, lijzige stem en supersimpele lyrics, soort Stranger Things soundtrack, heel veel Cure invloeden ook of vice versa. Nice!
Bijzonder vervelende plaat. Ik wilde het een kans geven ondanks R.E.M., maar het blijkt toch gewoon R.E.M. Van alles wat er weinig moet zijn is er teveel (gitaren, gitaren, drumfills, productie, vocals, arrangement,...) en van alles wat er veel moet zijn is er te weinig (groove, oprechtheid, leegte, schone klanken,...).
It's The End OF The World staat hierop, dat is de moeite. The One I Love was een hit, maar is vervelend. Misschien ooit eens de platen hiervoor checken, toen het nog niet over-produced was en minder bekend (kort gedaan, op Reckoning en Murmur zingt hij toffer, zit er minder arrangement in de weg etc...) Maar da's voor een andere keer.
Heavy. Maar mooi, zeker de eerste en laatste track. Voor mij soms te dense, niet altijd even grote fan van bvb de block chords van McCoy Tyner (wel een zotte solo in tweede song). Veel energie, soms te, maar super puur. Ik weet niet of ik het vaak zou opleggen maar ik zou er wel naar terugkeren.
https://youtu.be/WO7zI-mTtZU?si=eCVZVqMujc2kNn1F
Prachtig, al is het voor een stukje ook wel prachtig omwille van de symboliek rond de plaat en niet altijd omwille van de muziek. Die blijft niet in elk nummer even spannend en de opeenvolging van gelijkaardige zachte sounds met diepe stem vlakt het geheel soms wat af. Maar een paar heel mooie songs, heel goeie teksten ook; you want it darker, treaty (ook de reprise), leaving the table, travelling Light en zeker ook on the level (goeie blues!). Sja, dat zijn ze bijna allemaal, dus wellicht toch écht prachtig.
Ongelofelijk. Bij de eerste beluistering vond ik track 1 prachtig en de twee volgende minder en dacht ik hmm niets voor mij, te donker, te depressief, te weird. Maar black lake kwam dan weer wel heel hard binnen door de prachtige stiltes tussendoor. Vervolgens wat over gelezen en nog eens geluisterd. En nog eens. De strijkers zijn waanzinnig mooi geschreven (doet ze zelf!), combi met elektronica is bevreemdend, maar smaakvol. Een zotte trip. Is meer Mahler en Beethovens late strijkkwartetten in plaats van popmuziek. Maar op de juiste plaats en juiste moment echt ongelofelijk.
Niet mijn ding. 90's grunge/metal, maar dan minder catchy dan Nirvana. harmonisch/melodisch/lyrisch heel donker, maar productioneel toch ook te proper en te gelikt. Er staan 'n paar goeie rifs op, maar 'k voel het niet.
Niet mega intens naar kunnen luisteren maar kende het wel al voor een stukje. King Kunta en For Free? zijn de max, Hood Politics ook, geniale raps, muzikaal ook super gearrangeerd, maar thematisch niet 100% m'n ding, veel n****z etc..., zot gedaan, maar 't komt daardoor niet zot hard binnen ofzo en wordt wat vlak als je 't hele album doorluistert.
Hair metal! Kan tellen als debuutplaat, ik zou 't als album niet zo snel opzetten, maar er staan wel een aantal heel goeie tracks op. Eddie speelt crazy. Positief, fun, energie, eruption!
Ha, op kerstmis! Dat treft. Leuk, interessant ook vanuit opname-technisch, historisch standpunt, 1963, Phill Spector en z'n wall of sound, de 60's, doo-wop, groundbreaking toen en er staan ook wel een aantal absolute classics op (Sleigh Ride, Christmas (Baby Please Come Home),...) + The Ronettes, Darlene Love en The Chrystals op 1 plaat kan ook wel tellen qua tijdsdocument, maar 't blijft een plaat die je behalve kerst niet meteen oplegt, natuurlijk.
Blijft een geniale plaat, maar ik merk wel dat ik 'm door de jaren heen minder ben gaan koesteren dan vroeger. Door 'm zo nog eens op te zetten valt 't pas op hoe depressief alles klinkt. Productioneel is 't ook een beetje typisch 90's alternative, met veel bliepjes en scratches enzo. De songs zijn niet kapot te krijgen, maar ik ben meer fan van de eerlijke rechttoe-rechtaan-sound op bvb In Rainbows en de iets grotere fuck-you attitude in plaats van het geklaag. Maar ja, No Surprises, Lucky, Karma Police, Paranoid Android, Exit Music, Airbag,... sja, de verzameling is wel crazy.
Plaat bomvol energie, puur sonisch niet hoogste kwaliteit, maar wat een vreugde. Een hele week lang zelf de apollo afgehuurd, 20 shows gespeeld om de beste takes op plaat te krijgen. Vooral fan van het einde, die 11 minuten ballad en dan de medley daarna. Maar 't begin vliegt even goed voorbij. Niet echt "hits", maar een goeie totaaltrip.
Beetje vreemde, donkere, wazige soul/funkplaat. Paar hits (Family Affair, Smilin') en de afsluiter is ook heel nice (Thank You), maar naar 't schijnt veel door Sly zelf gedaan in eindeloze coke-overdubs en komt de groove niet altijd ten goede. Tof, heeft bepaalde sfeer, maar niet mega ofzo. 2,5 sterren zou ik 't geven, dus ik rond af naar 2, want JB live at apollo toch beter.
Filmisch, prachtig, sfeer, nostalgisch, warm dekentje. Soms iets te warm, lang geleden dat ik dit hoorde en 't is me soms net allemaal te cozy en mooi en wiiiiijjjjds en laaaang enzo. Maar op de juiste moment ergens 's nachts onderweg door een sprookjeslandschap is dit zalig. En Olsen Olsen is sowieso leuk om mee te brullen als hymne.
Heel coole plaat, goeie songs ook. Ik kende 'm niet echt, behalve Pinball Wizard natuurlijk, maar 't staat vol goeie 60's tracks, 1921, Christmas, Sally Simpson,... Mssch had het hier en daar wat gebalder gekund, maar zelfs de psychedelische Underture trip vind ik heel goed. Very nice.
Hmm, niet voor mij. De eerste song/single vind ik leuk omdat 't meeste pop is. Voor de andere songs ben ik niet kwaad of depressief genoeg vrees ik. Behoorlijk weirde dissonante indie trip, ook een beetje typisch 90's met niet altijd mooie distortions en een harde sound. Weet niet of dit de tand des tijds zal doorstaan.
Niet echt m'n ding. Paar heel goeie rifs wel en veel power. Maar te weinig catchy songs.
Dus dit is postpunk. Ik snap het, ik moet grijnzen, er zit veel Captain Beefheart in, 't is non-conformistisch en schopt tegen alles, 't is trash, 't is gevaarlijk, 't is ook wel iets te gothic naar m'n smaak, bizarre mix met country-invloeden ook, weirde mix. Ik zal dit zelden of nooit opzetten om naar te luisteren. Maar in 1982 was dit wssch behoorlijk crazy en z'n tijd (ver) vooruit. Wel goed om af en toe naar te luisteren als inspiratie. Wat wel leuk is, is dat Nick Cave hier nog écht gevaarlijk is in plaats van gespeeld gevaarlijk zoals nu. Several Sins is tof, 6" Gold Blade ook.
mooie debuutplaat van een (vermoed ik) interessante band die ik eigenlijk niet zo goed ken. Heel filmisch, sferisch, tegelijk veel Air invloeden ook, aan 1 stuk door mssch niet altijd en overal even spannend, maar wel mooi met een paar chique tracks (de opener, Human, Horse Tears). Leuke ontdekking.
Cool! Cow punk! Ik kende het niet, maar leuke plaat, heel gevarieerd, Plateau is zalig, gecoverd door Nirvana op Unplugged; Aurora Borealis ook, afwisselend, goeie energie, punk, maar ook goeie songs. Nice, nog eens luisteren!
Britpop! Zalige plaat, Arctic Monkeys uit 1995. Leuker dan Oasis. Minstens zo leuk als Blur. Goeie songs. Common People, Disco 2000, andere mooie album-tracks. I like, deze gaan we nog opzetten.
Amai, ik ken die plaat goed. Blijkbaar veel naar geluisterd toch vroeger en dan weer helemaal vergeten maar toch niet volledig. Veel hits, veel echt goeie songs, blijft ook overeind na al die jaren. Tof om terug te horen.
Scooby snacks is goed. En title track ook. De rest is teveel stoerdoenerij in een genre dat er geen is. Pubermuziek. Tof voor toen, maar absoluut niet 1001 must hears wat mij betreft.
