1001 Albums Summary

Fint og keisamt. Mistenker det er ei plate som treng fleire lytt. Nett i dag vart eg litt lei kvar gong strykearrangementet satt i gong, men stemma er fascinerande så eg held ut. Er nok ikkje min kopp te.

Eg likte denne godt, ei plate eg nok vil gå attende til ved høve. Samstundes så vert det aldri dei store høgdane ved fyrste lytt, sjølv om eg syns plata vert meir og meir interessant utover. Det vert 3+, men mistenker at den kjapt er på fire om eg køyrer nokre rundar til.

Dette er ei plate eg set på åleine, med høgt volum. Då går tida utan at eg merker det og eg er alltid ei oppleving rikare. Kjempeplate👍

Det er ikkje alt som er gøy, og godt er det. Flott plate, utan krumspring men med fine låtar, nydeleg gitarspel og mykje eigenart. Dette var ein fin lytt. Personleg favoritt: Which Will.

Bandet kjente eg bare til namnet på, og plata hadde eg aldri høyrt. Forventa lite, fekk kanskje litt meir for det var ikkje så verst dette. Trur eg hadde likt det godt som ung og lovande i 2001, men vaksenutgåva vert ikkje så veldig engasjert.

Ukjent artist og plate. Å oppdaga ny musikk er ei av livets store gleder, så dette var stas på ein heilt vanleg Onsdag. Variert, energisk, humørfylt og flott speling. Hadde ei topp stund med denne, og den vil nok få mange lytt framover.

Artig å hoppe mellom så ulike plater. Denne plata er som ein pubkveld, med latter, melankoli, allsang og alt som høyrer til.

Denne er så rå at det vert 5 stjerner, sjølv etter at eg har gjeve trekk for «Changes». Plata peaker etter overnemnde, med suverene «Supernaut» og «Snowblind», så ein kjem fort i driv etter balladepausen.

Nydeleg plate. Eg sat ungdommen på gjerdet, og såg på denne som gamlismusikk. Som eldre kar nyter eg låtskrivinga, rytmane og ikkje minst stemninga som pregar heile verket. Eg lar meg begeistre!

Dette er meir dusinvare enn noko ein bør høyre før ein døyr. Kan hende det er noko spesielt med denne, men eg skjønar ikkje kva..

Nok ei plate som ville kjapt blitt avvist av ein yngre meg. Ikkje høyrt den før, og det var ein fin lytt. Flott spel og kjenslevare soloparti løfter plata, og ingen svake spor.

Bra saker, kanskje utan x-faktoren som skiljer den frå andre vel så bra saker i same gate. Det vil tida vise, krevjande å konkludere slikt etter ein runde. Mykje tøft og nok ein god lytt.

Glad som eg er i 50-60 tals pop og soul så tenkte eg at dette vart gøy og diggbart. Det vart det diverre ikkje heilt. Einskilde låtar er veldig fine, men vel så mange trekk ned så det vert ei ujamn oppleving. Personlege favorittar: «you don’t own me», «mockingbird» og «nothing»

Brillefin plate. Vanskeleg å forklare kvifor eg trekk ei stjerne, men eg gjer det. Trur det er sidan plata er nokså balladetung, og at det vert såvidt for mykje tyngde på den sida for meg. Uansett, for ein fabelaktig musikar.

Dette er interessant ei lita stund, deretter står det ikkje distansen for meg. Artig konsept og morosame tekstar, men det kan verke som konseptet er viktigare enn musikken og utover i plata vert det lite engasjerande.

Dette var ei gledeleg overrasking. Veldig bra plate, spesielt likar eg dei lange «this is what she’s like» og «the waltz». Mange fine parti og god energi, med ein vokalist som dreg på. Så då er eg kome meg vidare frå «come on eileen» og skal sjekke meir frå denne gjengen. Det ser eg fram til.

For mange år sidan forstod eg ikkje greia med Joy Division, men det var då. No er det ein eigen sjanger for meg, og dette er ei prima plate.