1001 Albums Summary

Tja, het is proto-punk en zo klinkt t ook. T ligt nog gewoon in het verlengde van Rolling Stones enzo, maar dan met hardere versterkers en slechtere microfoons. Interessant genoeg is de Iggy mix veel beter dan de Ziggy mix: Bowie legt veel teveel nadruk op de irritante vocalen en gitaartonen, terwijl die iets meer met de rest inblenden in Iggy's versie. Het haalt een hoop klachten weg die ik aan het begin had, maar het verandert slechts een nare cd in een matige cd.

Lang album hoor. Niet alles hierop is essentieel - ik heb eigenlijk nooit zin in kwartier-lange jams, bijvoorbeeld. Dusse, beetje inconsistent, maar de laatste paar nummertjes zijn wel erg lekker.

Respect is zo'n harde banger, man. Op sommige nummers krijg ik iets meer van die soul-ad-libs dan ik chill vind, maar dat neemt niet weg dat de muziek lekker is en de vocalen super indrukwekkend zijn.

ROSAAAAA OOOOHHHHH ROSA ROSA

Interessant hoe het zowel repetitief als overprikkelend is als je focust op luisteren, maar hoe het als achtergrond juist wel chill is. Frustrations was de grootste banger.

De cover van The Man Who Sold The World is echt wel de grootste reden om dit te luisteren. Ik merk dat ik heel nerveus wordt van Cobain die lang semi-hoge noten aanhoudt, omdat hij klinkt alsof ie ieder moment super vals kan gaan zingen, ook al gebeurt dat uiteindelijk nooit. Ik denk dat ik liever naar Nevermind luister dan naar deze. Akoestische On A Plain voel ik wel.

Geen perfect album want hoewel taxman en doctor Robert enzo leuk zijn, zijn ze niet levensveranderend ofzo. Maar t is wel gewoon revolver dus vier sterren zijn niet misplaatst.

Ik weet niet helemaal zeker waarom ik The Queen Is Dead zo charmant vind, en deze zo irritant. Soms zit er echt wel een briljante lyric tussen ofzo, maar op alles zit diezelfde nare galm die op Vicar in a Tutu zit. Ik was eigenlijk alleen fan van Well I Wonder en Barbarism Begins at Home.

Vocalen klinken als Terrance & Phillip. Seedy Films had een leuke klarinet ofzo. Maar synthpop staat best hoog in mijn lijst van kutste genres. Als je 80s synthpop bent moet je toch op zn minst minder irritant zijn dan Depeche Mode.

Tja t is old school hip hop met vrij weinig crossover appeal. De loopjes waren eentonig en geen muzikale ideeën die spannend genoeg waren om zo lang te herhalen, en ik was geen fan van de meeste rappers hierop (hier en daar was wel een aardige feature though - zijn ze allemaal van wu-tang?) Misschien dat de bars hard gaan ofzo maar je kan maar zovaak verteld worden dat "Lyrics are weak like clock radio speakers" peak rap is voordat je moet concluderen dat het genre niet voor jou is.

De songwriting van deze cd stelt niet veel voor, maar de solos zijn leuk om naar te luisteren. Het is alleen jammer dat je telkens minstens een couplet en een refrein moet luisteren om bij de coole gitaren en orgeltjes te komen. Eigenlijk is 21st Century Schizoid Man het ideale Deep Purple nummer.

And the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops and the rain drops

Ik had vooroordelen over dit genre, en ik heb ze nog steeds, maar dit was wel geinig. Zou nog steeds liever London Calling luisteren.

Side B heeft een aantal fantastische Eno tracks en een aantal mindere. Be My Wife is suf. De overgang tussen de regels "Blue blue electric blue" en dan "That's the color of my room" is erg jarring. Fantastische plaat, maar niet perfect.