Decent albumpje. Kon het wel waarderen, maar zou er niet veel vaker naar luisteren. Chaotisch, jazzy, en rocky. Iconische stem, lekkere tunes. Ik heb even wat lore gelezen, en de chaotische vibe van het album geeft ons een kijkje in het titulaire karakter "A lad insane", en Bowie's ervaringen tijdens zijn eerste US tour na het behalen van stardom. Hoewel dit karakter minder scherp gedefiniëerd is dan Ziggy Stardust, kwam de vibe duidelijk over. Bowie beschreef "I was trying to move into the next area – but using a rather pale imitation of Ziggy as a secondary device. In my mind, it was Ziggy Goes to Washington: Ziggy under the influence of America."
Ik kijk ernaar uit om Ziggy Stardust te ontmoeten wanneer "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" aan de beurt is in de generator. (mogen we valsspelen en vooruit luisteren? :P)
Ik ga niet teveel tijd besteden aan het reviewen van individuele tracks, maar ik wil wel noemen dat:
- Aladdin Sane een groovy vibe is, minus de chaotische piano breakdown. De breakdown is wat jarring, maar draagt sterk bij aan de karakterschets en atmosfeer. Vooral de donkere tonen op het einde zetten - by lack of a better word - de toon voor het album, zoals een title track het betaamt.
- Ik Time een leuke rock opera vond.
Added to Liked songs: Drive-In Saturday, Cracked Actor, Time, Lady Grinning Soul
Alleen al door Seven Nation Army is dit een timeless classic. De culturele impact van die iconische bass riff valt niet te understaten.
Het album is gritty en soulful, met catchy riffs en aanstekelijke drums. De comperatively meer behapbare Seven Nation Army steekt er een beetje tegen af, alsof die niet echt in het album thuishoort.
The White Stripes zijn niet bang om te experimenteren en elke track voelt uniek, maar toch distinctly theirs. Volgens de lore waren ze voorlopers van de garage rock movement.
Na Seven Nation Army gaat het album met vol gas door met Black Math, waarna het 'rustige' midden van het album begint. Hier komen de piano, akoestische gitaar en zuivere stemmen naar voren. Ik kon zeer genieten van dit deel. Met Ball and Biscuit komt de energie weer terug, die ons niet meer verlaat tot de laatste track. Eigenlijk zijn het allemaal gewoon bangers, vooral de bass-heavy The Hardest Button To Button, al vind ik persoonlijk de schelle gitaartonen in sommige nummers wat minder fijn. Het laatste nummer is oké op zichzelf, maar het album keldert er wel een klif mee af. Ik had eindigen op een high note beter vonden passen.
Added to Liked songs:
Seven Nation Army (already there, duh),
In The Cold Cold Night,
I Want to Be the Boy to Warm Your Mother's Heart,
The Air Near My Finders
My God. 10/10 no notes. Some real folk blues right here. Ik heb van begin tot eind van dit album genoten, en was zeer positief verrast.
Je hebt muziek die mooi is, en je hebt muziek waar je iets bij voelt. De eerdere albums die we gereviewed hebben, kunnen we allerlei mooie dingen over zeggen, en ik was zeker ook wel aan het meeknikken op de maat. Maar bij dit album, kreeg ik gewoon echt een vrolijk gevoel. Ik luisterde het in de auto, en ik catchde mezelf af en toe een brede grijns krijgen. Zo'n gevoel en gedachte van, "wauw, they really just did that. And pulled it off. Dit is episch". It's just, straight up, capital F Fun.
De blend van akoestische en elektrische gitaar, de folky piano en crazy fluit, en de story-telling vocals, gaven mij een hele immersive experience. Ik stelde me echt een traveling troupe van muzikanten voor die in taverns en op dorpsfestivals bij het vreugdevuur hun verhalen kwamen bezingen, met magische instrumenten from the future. "Tavern Rock" kwam in me op. Door de immersion was My God bijna een religieuze ervaring. Hier kwamen de thema's, de instrumental solo's (en samenspel) en folk zang prachtig samen. De gitaarsolo into de fluitsolo into the whole shebang together... Chef's Kiss.
Het album eindigt met Wind-Up, die de thematiek van verbinding met God, maar de oppositie tegen het instituut 'Kerk', mooi samenvat en afsluit. In de deluxe edition op Spotify wordt dit nog opgevolgd met de bonus track Lick Your Fingers Clean, die het oorspronkelijke album niet gehaald had, een extra (live? alternatieve?) renditie van Wind-Up, en een interview met frontman Anderson. Ik baseer mijn oordeel over het geheel op de originele versie, waarbij ik Wind-Up een perfecte afsluiting vind, en beschouw Lick Your Fingers Clean als een leuke extra (het is ook gewoon een banger en past goed bij de rest). Het interview is best lang, en voor nu heb alleen nog het eerste stukje geluisterd. Misschien luister ik hem later nog af. Ik ga dit album zeer zeker vaker luisteren, ik heb hem nota bene na de eerste listen direct aan mijn library toegevoegd (en daarna nog twee keer geluisterd). Ik kijk er naar uit om bij repeat listens de teksten verder te ontleden en tot me talaten komen, want er zit echt veel in. Het album in totaliteit is een mooi sonisch geheel. Alles past, en vloeit mooi in elkaar over
Beste album so far
Liked songs: Letterlijk alles, maar stand out favorites zijn Aqualung, My God, Hymn 43, Locomotive Breath (ja, praktisch de helft lol)
Dit album is sex. Ik bedoel sax. Ik bedoel sexy. Or all of the above. Rock zanger Meat Loaf en pianist Jim Steinman leveren een teenage romance rock opera van epische proporties. De klanken zijn zo iconisch, dat ik halverwege dacht "dit lijkt echt zo erg op zo'n nummer dat altijd in de top van de top 2000 staat. Ik weet het deuntje, maar kom niet op de tekst of titel." En ja hoor, toen begon Paradise by the Dashboard Light te spelen hahaha. (ik had van te voren niet naar de tracklist gekeken).
Wederom heb ik het album in de auto geluisterd, en de opera was opera-ing. Rock & Roll met piano just. makes. sense. Ik dacht ook een orchel te horen, wat het album net nog een extra laagje grandeur gaf. De passie druipt van de vocals en het pianospel af. Niet alleen passie en liefde, maar ook heartbreak komt ter sprake. Al met al is het album een incredible rollercoaster.
Ik zou dit album bijna een 5/5 geven, maar ik heb helaas wel wat punten die mijn enjoyment een beetje gedemt hebben. Allereerst het nummer You Took the Words Right Out of My Mouth. Het lied zelf vind ik echt prachtig en ontzettend romantisch, echter opent het met een eufemistische dialoog waarin de man wordt beschreven als een hongerige wolf wanneer die seks heeft met de vrouw (en zou verhongeren als die geen seks krijgt). Deze framing krijg ik kriebels van, en ik snap al helemaal niet waarom ze die dialoog voor dat speciefieke nummer hebben geplaatst. Ten tweede - Paradise by the Dashboard Light. Muzikaal? Iconisch, geweldig, fun for the whole family. Lyrically? Gaf me een zure nasmaak. On the surface is het een hot steamy night tussen een jong stel dat leidde tot een unhappy marriage door misguided beloftes van commitment. Sowieso had ik een 'goed' einde veel leuker gevonden, maar dat is op zich niet waar ik tegen stuitte. Wat ik jammer vond, was de 'punchline' van de homerun, die onderbroken wordt door de vrouw die ging 'zeuren' over liefde en commitment. Het leek voor mij dat het idee - dat vrouwen seks gebruikten als ruilmiddel voor huwelijk (waar hun bestaan afhankelijk van was) - simpelweg het vanzelfsprekende uitgangspunt was, en niet een tragische realiteit. De presentatie levert geen enkel commentaar, en de transitie van "I swore I would love you to the end of time" naar "So now I'm praying for the end of time" lijkt er gewoon een beetje lacherig en luchtig over te doen.
Maar goed, blablabla, het waren de 70s, /end of woke rant. Het album is banging en ik heb elk lied geliked. 1 punt aftrek voor waar ik net over schreef.
Gaar experimenteel album. Bank Holiday afgezet want ik was aan het werken en ik werd gek. Als je de rare experimentele kermis muziek negeert zitten en wel een aantal leuke tracks tussen. Het album ga ik never nooit meer in z'n geheel luisteren. Vast allemaal innovatief en boundary/convention pushing voor z'n tijd, maar simply not enjoyable to listen to.
Liked Songs: Clover Over Dover
Mwah. Product van z'n tijd. Was vast leuk in een bar in America in de 80s. Werd er niet heel warm van, maar het was ook niet offensief aan de oren op de achtergrond. Dezelfde stem, gitaar en drum dreunde ongeveer een halfuurtje door over sex en whatever, prima. Als je niet al te aandachtig naar de tekst luistert heb je ook niet zo'n last van de weird pedo shit.
Geen nummers geliked
Het was een droevige bedoeling op deze Blauwe Maandag. Deze plaat - die door velen, alsmede de band zelf, als R.E.M.'s beste wordt beschouwd - staat vol met melancholische, nostalgische melodiën. De snaar arrangementen, gitaar melodiën, rauwe vocals en poëtische teksten sleuren je mee; als je daarvoor open staat. Tijdens werk, werkte dit niet echt. Echter zijn er natuurlijk af en toe wel dagen dat ik comfort zou kunnen vinden in de klanken van dit album.
Naast ballads, staan er ook een paar wat meer 'rocky' tracks in, welke mooi in balans staan met de rest. Alleen The Sidewinder Sleeps Tonite lijkt niet helemaal in het plaatje te passen. Grappig genoeg las ik later dat de band dat zelf ook vond achteraf.
En dan ja, Everybody Hurts. Wat moet ik er nog over zeggen? Drummer Bill Berry schreef het als een anti suicide nummer, een poging om hoop te bieden en levens te redden, wat schijnbaar gelukt is. Het lied wordt in het album opgevolgd door de instrumentale New Orleans Instruments No. 1, wat ik een hele goede keuze vind. Het geeft de luisteraar even de ruimte om het lied ervoor te laten bezinken en bemediteren (is dat een woord?).
Mooi spul.
Liked songs: Drive, Try Not To Breathe, Everybody Hurts, Man On The Moon, Find The River.
When I'm in a niche music competition and my opponent is French industrial dark cabaret avant garde symphonic metal. Weten jullie nog dat ik het had over muziek die je laat voelen? Well, this album gives me the creeps. Het voelt een beetje als een horror film, en ik denk dat veel tracks - minus vocals - goed zouden werken als soundtrack van een film (Bugonia bijvoorbeeld!!!!!). Dit onbehaagelijke gevoel verliest helaas wel een beetje zijn kracht in de loop van het album, en repeat listens zitten er niet echt in. Net als hoe je de clue van een goeie thriller ook maar één keer echt fresh kan ervaren (kijk Bugonia!!!).
Veel van de industriële sounds en scary strings fuckte ik wel mee, maar ik kan écht niet met die clown accordion. De vocals zijn conceptually cool en passen bij de duistere vibe, maar na een tijdje worden ze wel wat saai. En misschien komt het omdat ik geen Frans kan, maar de lyrics leken voornamelijk te bestaan uit 100x de song title herhalen.
Het album heeft absoluut een atmosfeer, en ik vermoed dat het sterke invloeden heeft gehad op (Europese) industrial sounds, zoals bijvoorbeeld een Rammstein, maar ook in de techno scene. Ik ben blij dit ervaren te hebben, maar hoef het niet vaker te horen.
No liked songs, maar Pas Mal was niet slecht :p
Dit album verdient het om aandachtig geluisterd te worden, maar eist het niet op. Zonder klagen kan hij op de achtergrond verdwijnen als generic singer/songwriter indie folk/pop. De zachte, intieme klanken en songwriting zijn onpretentieus.
Maar, wie besluit om met volledige aandacht te luisteren, zal meer diepgang ontdekken dan op de oppervlakte zichtbaar was. Het is een album bomvol met parels. Elk nummer is uniek (mede dankzij de indrukwekkende variatie van instrumenten), gelaagd, en evocatief. The Shining geeft de luisteraar een warm welkom met zachte French horns, die klinken alsof ze je uitnodigen om mee te gaan op een muzikale reis door het album. Veel nummers vloeien in elkaar over, wat de algehele luisterervaring nog plesanter maakt. Als je ooit een uurtje helemaal tot rust wil komen, zet dan dit album aan en doe verder niks.
Het album heeft een melancholische tint, maar zonder droevigheid. Het is een soort bevredigende nostalgie. Het soort nostalgie van: "don't cry because it's over, smile because it happened." Tot slot eindigt het album met een positieve message, die de reis afsluit en waarmee het album afscheid neemt van de luisteraar.
"I hope you never die,
These no need to say why,
Just promise that you'll try."
Likes songs:
The Shining
Everybody's Stalking
Stone on the Water
Another Pearl
Once Around The Block
Pissing In The Wind
Disillusion
Say It Again
I was looking for a job and then I found a job,
And heaven knows I'm miserable now
Oh wacht, verkeerde album. The Smiths hebben een unieke formule: Vrolijke indiepoprock tunes met zang die Spotify beschrijft als "a keening, self-absorbed croon, embracing the forlorn, romantic poetry of Oscar Wilde". Vocalist Morrissey bespreekt zware onderwerpen op poëtische, vaak absurdistische en/of humoristische, manier. Deze mix geeft een bijzonder resultaat, wat erg aan is geslagen bij millennial hipsters.
Zelf werd ik er eerst niet heel warm van, maar toen ik beter naar de teksten ging luisteren begon ik het steeds meer te waarderen. Ik snap wel dat dit zo populair is onder introspectieve intellectuals die boeken schrijven in coffeeshops (of mensen die zich zo voor willen doen). De lyrics zijn gelaagd, belezen, creatief, cheeky, en heel makkelijk om pretentieus over te doen.
De tunes zelf zijn leuk, goed, maar voor mij niet super bijzonder. There Is a Light That Never Goes Out is wel iconisch (zowel instrumentally als lyrically).
Liked songs: Cemetry Gates, There Is a Light That Never Goes Out
Mijn review was niet opgeslagen :(. Blabla leuke jazz blues vibes. Bij sommige liedjes vond ik de blues zang een beetje storen en genoot ik meer van de jazz zelf, maar dat was sporadisch. Moondance instant like. Heel romantisch album. Sidenote: leuk met in-ears of goeie surround sound. Voelt het echt alsof de band voor je staat; gitaar en sax rechts, piano en fluit links. Also, na Emile's concert kan ik contrabas wat beter onderscheiden, en die was in dit album erg lekker aanwezig.
Groetjes uit Frankrijk
Liked songs: Moondance, Caravan, Brand New Day
Another day another UK singer/songwriter. Dit keer meer aan de country side, wat niet echt in mijn straatje ligt. Ik zou de songwriting waarschijnlijk wel kunnen waarderen als ik het wat vaker en aandachtiger luister, maar daar heb ik eerlijk gezegd geen zin in 😂. Er is niet veel dat me naarbinnen trekt, maar opzich zit het prima in elkaar.
Oh Nirvana. De mensen die herrie naar de mainstream hebben gebracht. Ik heb hun te danken aan mijn favoriete herrie bandjes waar ik jullier maar al te graag mee lastigval. Kurt Cobain is met recht een savant te noemen. De artiest van een generatie. Nonchalant final boss. White boy of the decade. Een contrarian. Een icoon.
"The conspiracy towards success in america is immediacy. To expose in great repetition to the minds of small attention spans. Fast, speedy, now with even more nacho cheese flavor! Here today, gone tomorrow because yesterdays following was nothing more than a tool in every individual’s need for self-importance, entertainment and social rituals. Art that has long-lasting value cannot be appreciated by majorities. only the same small percent will value arts patience as they always have. This is good. the ones who are unaware do not deserve false suggestions in their purchasing duties." - Een entry uit zijn dagboek
Mijn bus/vliegreis van Andorra naar de Franse Alpen was het perfecte stadium om even een Kurt Cobain deep-dive te doen. Als je interesse hebt, dit is een leuke (niets verbloemende) video over zijn leven en legacy: https://youtu.be/4rq1qbgQQmI. Ik heb het album in het vliegtuig geluisterd, en later ook de volledige performance op youtube gekeken in de bus. Ik raad deze video sterk aan. De opname vond 5 maanden voor zijn zelfmoord plaats. Kurt had gevraagd om de stage te decoreren als een begrafenis. De opname is spookachtig betoverend. Hoewel Kurt er niet gezond of comfortabel uitziet, leek hij tijdens het spelen wel bezeten door een muzikale geest. Tussen zijn laatste twee uithalen ademt hij even in terwijl er een stilte valt, en dan zie je zijn ogen open schieten alsof die bijna een paniekaanval krijgt, alvorens weer terug in de muziek te vallen en de laatste uithaal te maken.
De cello voegt ontzettend veel toe, en de (bijna) akoestische sound geeft een nieuwe kwetsbaarheid aan de bekende Nirvana nummers. Bij de video versie van Something In The Way moest ik een traantje laten. De afsluitende tracks All Apologies en Where Did You Sleep Last Night krijgen extra context als je een docu over zijn leven hebt gekeken. Ik ga dit album zeker nog vaker luisteren, en ik ben blij dat ik het heb leren kennen door deze lijst.
Liked songs:
Come As You Are
The Man Who Sold The World
Dumb
Polly
Something In The Way
Plateau
Oh Me
Lake Of Fire
All Apologies
Experimenteel Bowie album, de eerste van de zogenaamde "Berlijn triologie". Er zaten wel wat leuke tunes in, maar werd er niet heel warm van. Be My Wife voelde als het enige 'normale' nummer, en die vond ik ook het leukst. Art Decade had wel wat rustgevends, en Weeping Wall had een coole creepiness. Maar als album, poepoe
Likes songs: Be My Wife
OG rap-metal, alright! Ik fuck heavy met de low-tuned guitars en aggressieve rap. Ik fuck minder met de country en pogingen tot classic hiphop. Veel van de gangster rap lines komen ongelofelijk cheesy over from his white ass. De plotse Eminem cameo was Wel geinig. Die domme phonecalls enzo konden me geen reet boeien en ruïneerden de album ervaring. Cowboy was ass, de autotune in z'n poging tot een gevoelig nummer was ass, maar de rest was wel hype. Voelde een beetje als het soort 90 hiphop waar Joey Valence & Brae nu callbacks naar maken.
"I don't steal from the rich and give to the poor
I take from my bitches and give it to my whore's"
... Really?
No liked songs
HULK SMASH!!! Hell yeah brother, het is tijd voor OG pop-punk / skate-punk. Mede dankzij het succes van eerder gereviewde Nirvana, konden punk outfits die hun muziek net wat meer mass-appeal wisten te geven ook doorbreken, zoals The Offspring en Green Day. Smash is het meest verkochte album dat uitgebracht is door een independent record label.
Het is een explosief album met energieke drums en aanstekelijke riffs, vol met maatschappij-kritische teksten, met hier en daar wat meer persoonlijke. Het is non-stop, vol-gas, turbo (of nitro :p), wat de "Time to Relax" introductie van John Mayer een grappig contrast geeft. Inhoudelijk spraken Come Out and Play en Not the One mij het meeste aan.
Come Out and Play gaat over het gescheiden en vijandig houden van de massa's, om ze beter te kunnen overheersen. De teksten hinten vooral naar gang violence in de VS, maar de over-analyser in mij denkt dat het stereotypisch 'Arabisch' klinkende gitaardeuntje een subtiele hint kan zijn naar dat de VS deze strategie ook veelal buiten haar eigen grenzen toepast.
Not the One vind ik heel krachtig. We worden allemaal 'onschuldig' geboren, maar toch dragen we de zonden van het systeem waarin we bestaan. En wat kunnen we eraan doen? Oogkleppen op? Ons schuldig voelen voor dingen die we niet gedaan hebben? Zelfs als we ons best doen de wereld ietsje beter te maken, zullen onze nabestaanden nog steeds een vergelijkbare ervaring hebben. Eigenlijk een best pessimistisch perspectief. Maar dat is soms wat punk is, de 'hurt' benoemen, en het samen even kunnen vergeten door gek te doen op de muziek.
Die samenkomst zie ik mooi gereflecteerd worden in het einde van het album. Na 40 minuten non-stop turbo, eindigt het album met 4 minuten onafgebroken stilte. Dat is precies genoeg tijd om op adem te komen, de mensen om je heen - waarmee je het afgelopen uur in de pit een muzikale verbinding mee hebt gelegd - de hand te schudden of een knuffel te geven, en weer terug te keren naar het 'echte' leven. Na de stilte spelen ze een akoestische, instrumentale versie van Come Out and Play. Omdat de teksten en de agressie van het nummer nu ontbreken, symboliseert het voor mij het tegenovergestelde van het origineel: De samenkomst tussen mensen die zojuist heeft plaatsgevonden.
Liked songs:
Gotta Get Away
Genocide
Come Out and Play
Self Esteem
Not the One
Some pleasant noise for the background. Doet me een beetje aan Deftones denken. Perfecte muziek om te disassociaten.
Moet ff nog een keertje luisteren om likes te vinden
Leuk om eens een album van Frank Sinatra te luisteren. Dit is er eentje die op de plank kan staan en je zou draaien op date night. Ik ken te weinig Sinatra / jazz om er over te kunnen zeggen of het nou heel bijzonder is. Solide 3, gewoon lekker
Deze is wat herkenbaarder! Smooth jazz met lekkere gitaartunes en iconische Sinatra vocals. Af en toe Portugees geeft het album net wat meer spice. Luistert lekker weg
Ik ga deze review later aanpassen maar ik wilde alvast de nieuwe zien
Ik: "Mh, dit klinkt best wel als Bowie en the Smiths"
Wikipedia: "In contrast to their debut album Suede, which exhibited the influences of David Bowie and the Smiths, Dog Man Star exhibits a more varied aesthetic and draws from a wider range of influences"
lmao
Was lekker
Britpop but it's American. Wauw, groundbreaking
