The Who - Tommy
Eg har aldri klart å interessere meg for historia i denne konseptuelle mammuten. Og då ender den liksom litt opp som ei ALT for lang plate med fin musikk. Ja, det er nesten så kvaliteten blit noko utvatna av konteksten, på eit vis. Og det er litt rart. For når eg høyrer “Christmas”, “1921”, “Go To the Mirror” og “Pinball Wizard” er dei jo heilt nydelege. Men framleis… eg gir pokker i korleis det går med både Tommy, foreldra, fetteren og dei andre karikaturane i denne historia. Så konklusjonen er at musikken er mykje betre enn plata, om sånt gir meining å sei.
7/10
The Who - Live At Leeds
Eg har aldri vore noko tilhengar av liveplater. Med unntak av Neil Young si “Rust Never Sleeps” og noko Dylan-greier så høyrer eg eigentleg aldri på sånt. Desse er jo unntak fordi dei enten inneheld låtar som ikkje er utgitt tidlegare eller fordi tolkningane er så annleis at låtane blir som nye. Og jo, eg er heilt med på at desse innspelingane har bøttevis av puls, men eg vil liksom litt vidare kjenner eg. Og så må eg berre bruke anledninga til å sei at “My Generation” er ein heilt utruleg middelmådig låt, omdømet sitt tatt i betraktning.
5/10
Nirvana - In Utero
Eg trudde fram til relativt moderne tider at denne kom før "Nevermind". Og, sjølv om det er sløvt research, er det lett å forstå kvifor. Dette låter ingenting som om eit band som akkurat har blitt det største i verda. Og det var vel heilt etter Kurt sin vilje. Steve Albini er rett og slett ikkje min type produsent og den gjennomtørre lyden av "In Utero" gjer at heile opplevinga kjennes ut som den berre har den eine giret. Mange av desse innspelingane hadde blitt betre om dei hadde fått skinne litt meir, men her blir dei berre ein del av grauten. Og grauten er god nok den altså, men eg har lyst på ramen!
6/10
Talking Heads - Talking Heads 77
Kul, fargerik plate med ein vokalist som av og til er litt vel langt framme i skoa for min del. “Don’t Worry About the Government” og “Tentative Decisions” er begge fascinerande turar nedom holet til Alice (😱). Og, så klart, dei to siste er knallbra. Likar denne betre no enn sist eg spelte den. Imponerande signatursterk til på være ei debutplate.
7/10
Curtis Mayfield - There Is No Place Like America Today
Tilbakelent, seig og funky soulmusikk der Curtis ligg og flyt med den nydelege falsettoen sin nesten frå begynnelse til slutt. Bodskapet er ofte svært politisk (om rasisme), religiøst (om gud) og romantisk (om å forelske seg). Ved første lytt var det mykje av dette som blei liggande mens dagen min seig forbi, men allereie på andre lytt hadde den opna seg ein del. Og no, når den går for tredje gong, tenker eg at livet blir litt betre no som eg kjenner denne.
8/10
Limp Bizkit - Chocolate Starfish And the Hot Dog Flavored Water
Overraskande at denne dukka opp, men kanskje vel så interessant som å høyre “Abbey Road” nko ein gong? Limp Bizkit er som kjent ei musikkgruppe som lagar musikk midt mellom Crazy Town og Korn. Det er jammen ikkje berre kjekt å høyre den skingrande stemma til Fred Durst i over ein time. Det heile startar med Nine Inch Nails-parodien(?) “Hot Dog” som har den mest ynkelege sjå-kor-tøff-eg-er-teksten verda nokon gong har høyrt. Vidare må me gjennom velkjent eder (“My Generation”) og galle (“Rollin”) før me endeleg, når me er over på tosifra låtnummer, får Mission Impossible-songen “Take A Look Around” som er einaste her det kan være verdt å la spele ferdig. Sidan denne plata fekk plass i boka så antar eg forgjengaren, som jo er mykje betre, dukkar opp og? Berre å glede seg.
Fucked up AIDS from fucked up sex
Fake-ass titties on a fucked up chest
Fred Durst får Bloodhound Gang til å likne på Bob Dylan.
2/10
Billie Holiday - Lady In Satin
Orkestreringa på denne plata er så nydeleg. På dei tidlegare song ho jo ofte mot meir nedstrippa komp. Det er noko med å høyre denne musikken på vinyl. Knitringa av støv i rillene mot bristinga i stemma til ei sliten Billie Holiday (trass sine berre 43 år) etter mange år med rusmisbruk. Av platene eg har høyrt av ho, er dette kanskje den vokalteknisk svakaste, men likevel er resultatet det beste. “Lady in Satin” er sår og vemodig (uunngåeleg ekstra sett i lys av at ho skulle døy året etter), og fangar ei skjør, vakker stemning som varar frå 1958 til evigheten.
9/10
Shuggie Otis - Inspiration Information
Einig med Endre: Tittelsporet som opnar plata er knallbra. Den noko sløyare “Island Letter” som følgjer opp er óg veldig fin. Det er kanskje litt inspirasjon frå folk som Stevie Wonder og Sly Stone her, men etter kvart går plata over i ein litt for stor andel lounge-aktige greier som er behageleg nok, men ikkje så mykje meir. “XL-30” er ingen ny favoritt, til dømes. Har aldri høyrt denne tidlegare, så dette var jo ganske givande, men tar vel kun med meg eit par av songane på starten vidare på vegen. (Eg tok utgangspunkt i originalen og dei ni spora den har.)
6/10
John Coltrane - A Love Supreme
Det kjennes ut så denne jazzen får være nesten fri, men likevel blir såvidt haldt i eit eller anna system. Lyden av saksofonen til St. John er altså så forbanna nydeleg mot alt det kaotiske som skjer bak og rundt (jesus for ei tromming!). For halve livet mitt sidan hadde eg aldri klart å hekte meg på eller I det heile tatt halde ut dette her, men no har eg brukt plata for å tømme hovudet mange gonger: Mørkt rom, mjuk madrass og “A Love Supreme” på temmeleg intenst volum. Om du nokon gong treng kjensla av at ei plate skyller over deg så velg denne! Når det er sagt dukkar det oftare opp eit bruk for den strået meir melodiske Coltrane for min del, som på “My Favourite Things” som vender tilbake til eit eller anna melodisk fundament ein god del oftare. Men ja, sjuk plate!
8/10
Nick Drake - Pink Moon
Formatet er enkelt og nedstrippa (Nick + gitar og/eller piano). Ei ganske kort plate med vemodige viser skrevet med ein temmeleg poetisk penn. Månen, jorda og sjøen... og tida som renn ut. Og som me veit: Dette blei jo avskjedsbrevet hans. Eg har alltid likt, men aldri elska denne musikken. Nick Drake har ei stemme som ligg lågt, nesten litt mumlande og for meg blir den i overkant monotom. Og så syns eg desse songane held jamnt ganske høgt nivå. Den voldsomme klassikarstatusen er eg ikkje heilt med på.
6/10
Super Furry Animals - Rings Around The World
Eit sånt band eg “alltid” har visst om, men aldri hadde kunne tatt på quiz. Dei liknar jo litt på både Flaming Lips og Badly Drawn Boy frå samtida si (og ja, han syns likt Damon Albarn), men det fins sjølvsagt spor av dødsbo her og. Pink Floyd, til dømes? Love? ELO? Ja, det trur eg så definitivt. Litt for ofte blir denne musikken nedlessa av orkestrering og synth-effekt, men av og ti så er no låtane verdt å høyre på, syns eg. I alle fall “Run! Christian, Run!” og tittelporet. Men jamnt over er det dumt at dei fleste av desse songane forsvinn litt når dei er ferdigspelt.
5/10
Hugh Masakela - Home Is Where The Music Is
Varm, inkluderande jazz som vel neppe kan provosere nokon som helst? Veldig utravel plate, og sånne treng i alle fall eg (er du klar over kor mykje adhd-folk er “på jobb” om musikken er hektisk?). Pianoet som smeltar inn i trompeten (eller det flygelhorn?) på “Minawa” er eit av dei store høgdepunkta så langt i denne gjennomgangen.
7/10
The Pogues - Rum, Sodomy & the Lash
Det er rart med det, men denne plata funkar mykje betre på meg no enn førre gong eg høyrte den (sikkert 10 år sidan). Den gong syns eg den rufsete stemma til Shane MacGowan blei litt mykje etter nokre spor. Den siste songen er eigentleg den einaste eg tok vare på, som eg av og til har tatt fram og høyrt på sidan den gong. Når eg høyrer plata no syns eg den er ei godt balansert samling av sjømannsviser, irske tradisjonslåtar og Shane sine fyllehistoriar (med eit særleg sterkt midtparti) Til tider rett så rørande, faktisk.
8/10
Black Sabbath - Vol. 4
Eg likar den, men trur kanskje eg syns den er verst av dei 4-5 første. Den er litt både her og der, på eit vis. Veldig doomete og mørk til tider, men og meir progressiv og eksperimentell. “Snowblind” og “Supernaut” er fantastiske rundt midten, mens “Fx” er ikkje lett å forstå seg på. Breialt å opne med “Wheels of Confusion”, men for all del… rå låt. “Changes” føles framleis ut som ein Ozzy-solosingel frå 1989 og “Laguna Sunrise” luktar langt meir Zeppelin enn Sabbath. Får litt lappeteppe-kjensle av totalen her, men likar det jo godt. Det er jo Black Sabbath!
8/10
Paul Simon - Graceland
Han har ei sånn tidlaus aldri-irriterande stemme, Paul Simon. Som Will Oldham eller David Bowie. Til dømes. Eg likar den 80talske eimen denne plata (og særleg denne bassen) legg bak seg og dei afrikanske rytmane funkar betre for meg no enn for, tja, 20 år sidan. Den gong høyrte eg på “Still Crazy…” og den sjølvtitlerte på vinyl - ofte på dei før eg skulle på Mono og drikke øl og gløyme igjen kortet i baren. Av songane på “Graceland” syns eg dei varierer frå mildt irriterande (“Gumboots”) til perfekte (“Diamonds on the Soles of Her Shoes”).
8/10
Aerosmith - Pump
Hadde ikkje forventa å treffe denne plata i denne tråden, men kjekt å bli overraska. "Pump" er for meg midtpunktet mellom gamle, rufsete, forfylla Aerosmith og pop-polerte, edru Aerosmith som skulle få mykje tid på MTV på 90-talet. Plata er heilt utrulig ujamn. Til dømes er "My Girl" ekstremt stygg samanlikna med Temptations sin song med same tittel. Og "Monkey On My Back" har eg hatt lyst til å hoppe over heilt sidan eg blei kjent med denne plata. Men så er det desse melodiske perlene som festar seg veldig... "Love In An Elevator" og "Janie's Got a Gun" er kjempefine, men den største juvelen (og kanskje deiras beste låt nokon gong), "What It Takes" rundar av heile greia og gjer kanskje at eg sitt igjen med eit inntrykk ein del betre enn eg hadde undervegs. Her er eg i stjerneknipe (årets nyord 2026?), for eg syns plata er ein klokkeklar 7/10. Samtidig kjennes det for lågt å gi den 3/5 stjerner.
7/10
Dolly/Linda/Emmylou - Trio
Einig i at det er mange og mange gode balladar på denne plata som visstnok hadde vore i planane eit tiår før den blei til. Tidvis syns eg desse stemmene følgjer kvarandre litt i tettaste laget (me treng vel alle høyre berre Emmylou Harris synge av og til), men steike for nokre låtar - enten dei er skrevne av andre eller dei sjølve.
8/10
Teenage Fanclub - Bandwagonesque
Hei Egersund! Dette er verkeleg eit av banda (og vokalisten) eg har sett flest gonger av musikk eg ikkje elskar, men “berre” syns er fin. Det er vel kanskje litt oppsummerande at einaste gongen på denne plata eg verkeleg set i gong å danse i stolen her er på avsluttaren som strengt tatt minnar meir om The Cure enn den jamne Teenage Fanclub-låt. Men jo, det er jo fint og behageleg heile vegen, men det tar liksom aldri heilt tak. Enormt lite provoserande musikk, då, men ja, eg vil berre FØLE noko. Er det for mykje å be om?
7/10
Dusty Springfield - A Girl Called Dusty
Dette er tydelegvis debuten hennar og eg har vel aldri eigentleg høyrt denne plata før (sjølv om omslaget er kjent). Eg syns stemma hennar er kul, men det kjennest ikkje så uttrykket har heilt satt seg enda. Ho er på eit vis ikkje nok Dusty her. Og så er det no ein gong sånn at Dionne Warwick, Gene Pitney og The Shirelles har overlegne versjonar av same låtane. Om du vil høyre "You Don't Own Me" så går du til Leslie Gore, ikkje til Dusty Springfield. Og nett dette oppsummerer for meg denne plata.
6/10
Stevie Wonder - Talking Book
Den første plata med Stevie Wonder eg blei glad i og etter kvart kjøpte på vinyl. Fascinerande og utruleg kult at denne blei så stor som den blei (med både "Superstition" og "You Are the Sunshine..." som #1-hits i USA!), men plata er meir enn som så. Ei solfylt, varm og tidvis vemodig samling soul og funk så han syng seg så utruleg fint gjennom. Og så er det jo ein stor bonus, sjølvsagt, at - som enkelte har vore inne på - "I Believe..." avsluttar heile greia. Om ikkje tidenes låt, så kanskje tidenes avsluttar? Og kanskje den beste songen i heile katalogen?
8/10
The Divine Comedy - Casanova
Divine Comedy høyres for meg ut som noko midt mellom Scott Walker og Jarvis Cocker. Det heng ei erkebritisk sky over det heile og så får me kontrasten i alle desse strykarane og svære arrangementa. Det starta bra og etter dei to første tenkte eg at, tja... kanskje dette kan vere noko for meg? Men... "In & Out of Paris" og særleg "Charge" er heilt fæle og eg må faktisk spole litt. Fint at nydelege, nedtrippa "Songs Of Love" dukkar opp då - for då var dette verdt dei 50 minutta det tok likevel.
6/10
Dexys Midnight Runners - Don’t Stand Me Down
Eg har aldri høyrt denne før. Faktisk kjenner eg vel omtrent kun den “Eileen”-songen, men min få-opp-energien-song har lenge vore Stevie Wonder sin “For Once In My Life” (eller dene julesongen til Mariah om årstida er riktig), så ja… Høyrt utruleg lite på DMR. Så kva med denne plata? Jo, altså, eg digga den allereie halvveis uti på første lytt og no på andre runde sitt eg omtrent og klappar med. Gir veldig meining at Warren Zevon etterkvart blei kredittert på “On Of Those Things”, men om ein ser vekk i frå denne hermegåsa så er jo denne plata full av tilbakelent og soul-influert new wave med eit mykje mindre massivt lydbilde enn eg hadde forventa. “Listen To This”, “Knowledge of Beauty” og særleg den dritlange “This Is What She’s Like” er alle heilt fantastiske.
8/10
Joy Division - Unknown Pleasures
Den mest deprimerande plata eg har høyrt etter The Cure si "Pornography". Sistnemnte gir ei kvelande kjensle, mens denne gir ei meir tom ei. Trommene ligg og piskar heilt fremst i miksen mens den monotome stemma til Ian Curtis minnar oss om at det ikkje fins noko håp. Midt mellom ligg dei ein gitar og ein bass som fyller inn gapet mellom dei to, men minimalistisk er det tydelegaste stikkordet her. Partiet frå og med "New Dawn Fades" og ut "Shadowplay" er så intens og fantastisk at ein nesten blir i fysisk ubalanse av å høyre det. Verdas kjøligaste plate.
8/10
