1001 Albums Summary

Det er ikkje det at eg får så veldig mykje meir ut av dette, enn at eg blir litt gladare. Men det er nok det i blant. Eddie Van Halen er veldig lett å lika, David Lee Roth ikkje så. Kult at det lett såpass powertrio av dei som det faktisk gjer - tiåret tatt i betraktning.

Velger meg helst Remain in light, difor er det lenge sidan eg har høyrt på denne. Men det var no eit triveleg gjenhøyr! Passeleg køddete, veldig originalt og mest av alt fengande som berre det.

Meir sparsomeleg i rammeverket og litt mindre funky enn det eg er van med frå denne typen. Hadde ikkje høyrt denne før, og ser eg har ei lita røys med plater å sjekka ut før og etter. Dette var skikkeleg fint!

Dei spelar jo greit, og det er eit og anna riff her som har noko for seg, men altså…eg har ikkje tenkt å lata som om at Fred Durst er noko anna enn Fred Durst og Fred Durst er no eingong noko av det jævligaste som finst. Han kliner driten sin utover kvar einaste musikalske idé her. Stakkars band. Eg trur ikkje på eit kvekk av det han lirer av seg, ikkje når han vil vera sår (The One) og ikkje når han tøffar seg (alle dei andre). Det går kanskje an, om ein legg godvilja til, å ha litt omsut for ein så tossen og ubrukeleg vaksen mann som likevel bruker ein time og eit kvarter på å gni inn med utestemme kor forbanna rå han er. Men han er no eingong like tossen og ubrukeleg for det.

Billie Holiday - Lady in satin Då eg gjekk på musikklinja og vart eksponert for denne typar songar, great american / real book-materiale, pleidde eg å avsky dei. Seinare skjøna eg at det mest av alt var fordi ein vart eksponert for versjonar av folk som ikkje evna å tolka dei, enten det no var medelevar eller omreisande “proffe” riksmusikantar. For er det ein ting dette materialet skrik etter så er det stemmer som skjønar eit par ting om kva det vil sei å tolka og formidla essensen i det. Det skjønar Frank Sinatra, Chet Baker eller Bob Dylan for den del. Det står plater med desse i samlinga mi, der mange av songane frå denne plata dukkar opp. Og sjølsagt, dette skjøna Billie Holiday. Om det er noko ho balar med, særleg så seint i karriera/livet så er det nett dette, å vrenga essensen ut av materialet og tvinna sine eigne tynnsletne nervestrengar rundt det. Kontrasten mellom dei vakre orkesterarrangementa og den vaklande stemma er utruleg verknadsfull. Og når det gjeld den vaklande stemma blir det nesten for sårt til tider - måten ho kjempar seg fram mot enden av frasene på. Crooner-sesongen i stova her byrjar i desember. Eg legg meg på minnet at denne skal i hus før dess.

Sjølsagt imponerande at han gjer alt sjølv, men før me konkluderar med Stevie/Prince-nivå her, har han låtmaterialet som trengst? Ja og tja. Nydeleg opningsstrekk, særleg tittelsporet. Likar stemma hans godt. Noko Bill Withersk over den. Rett på utan for mykje krussedull. Det har eg sans for. Bakoverlendte greier, funky men tar ikkje nett av. Instrumentalane som tar over midtvegs gir kanskje plata karakter, men dei gir også knollen min høve til tenka på andre ting. Strawberry letter 23 er feit, og den einaste eg har høyrt før. Positiv men litt betenkt. Sidan eg gav 7/10 til Talking heads får eg nøya meg med 6/10 her.