1001 Albums Summary

Eerste 7 nummers zijn een geweldige afwisseling van poprock & protopunk hitjes, laatste 4 nummers verliest het album wat stoom. Lou Reed blijft een fascinerend figuur en omdat het verhaal achter het album ook fascinerend is, heb ik toch wel een zwak voor dit album.

Redelijke haat-liefde relatie met dit album. Aan de ene kant heb je de geweldig, al dan niet ietwat gedateerd klinkende, hits zoals Money for Nothing & Walk of Life, aan de andere kant heb je de minder interessante "B-sides", die ik zelf nooit zou opzetten. Mark Knopfler ansich blijft natuurlijk een geniale guy, maar, zoals ik wel vaker met hem heb, blijft het af en toe wat te veilig voor mijn smaak.

Een heerlijk darkwave album, dat eigenlijk alleen tegen zich heeft dat het voor een album uit 1990, voor mijn gevoel dan, net iets teveel de 80s synthproduction aanhoudt, die me bij sommige nummers soms lichtelijk gaat tegenstaan. Desalniettemin vind ik alle 9 nummers memorabel genoeg dat ik het album zo weer in zijn geheel kan luisteren, voor mij een van de belangrijkste factoren als ik een album een rating zou geven. Enjoy the Silence blijft ook wel echt een alltimer.

Eigenlijk wil ik hier nog niet de hoogste score voor geven, omdat het dan lijkt alsof ik die zomaar geef, maar heel kort; ik vind gewoon elke nummer op dit album goed tot geweldig, productie is fascinerend tot op heden en zelfs Disk 2 zet ik nog vaak aan. Thom Yorke is een legende, Nigel Godrich is een legend en zo ook Johnny Greenwood en dat je daarnaast dit album toendertijd gewoon gratis downloaden, geniaal. Weird Fishes, All I Need, Reckoner en Videotape zijn ook gewoon 4 van m'n favoriete nummers allertijden.

Een interessant album, maar dan meer uit het perspectief van "zonder Little Richard geen Elvis en waarschijnlijk geen Beatles", minder in de zin dat de muziek me echt bij blijft. De muziek is ontzettend groovy en je kan nauwelijks stil blijven zitten tijdens het luisteren, daarnaast klinkt het minder gedateerd dan ik me kan herinneren (mogelijk een nieuwe remaster?), maar tegelijkertijd klinkt het alsof ik 12 keer naar hetzelfde nummer aan het luisteren ben en eerlijk gezegd was de repetitie van de nummers tijdens Tutti Frutti me al lichtelijk aan het irriteren. 2,5/5 naar beneden afgerond.

Een atmosferisch en hoopgevend album over het overwinnen van een break up en de daar bijbehorende eenzaamheid. Granduciel weet een bepaalde snaar bij mij te raken met de combinatie van soundscapes, teksten en zijn stem. Het album begint heel sterk met 'Under The Pressure' & 'Red Eyes', wat ik ondertussen wel persoonlijke klassiekers durf te noemen, waarna het in het midden wat rustiger wordt ('Eyes to the Wind' herontdekte ik vandaag weer), om af te sluiten met weer drie meeslepende en instrumenteel intrigerende nummers. Het album heeft geen enorm diepgaande teksten en ik zie ook wel waarom men het nogal eens beticht van inconsistentie, maar het gaat me persoonlijk nooit tegenstaan. De CD, die ik ooit gekregen heb, lag tijden lang als enig luistermateriaal in mijn auto en zette ik steevast op als ik rond zonsondergang een ritje moest maken (aanrader!). Het album zal vast niet voor iedereen zijn, maar ik heb weer als vanouds vermaakt met dit album. Een dus welverdiende 4+.

Het eerste album van de lijst die ik nog niet eerder had gehoord, dus daarom moet de rating met een korreltje zout worden genomen. In het kort: een onopvallende en weinig memorabele plaat. The Psychedelic Furs zijn een van de vele Britse post-punk bands ontstaan aan het eind van de jaren 70 en eerlijk gezegd is daar wel zo'n beetje alles wat interessant is aan dit album mee gezegd. Het begint nog redelijk sterk met 'Dumb Waiters' (vooral die schelle saxofoon oid op de achtergrond), maar toen ik zag dat 'Pretty in Pink' de grote hit was had ik al een beetje een vermoeden dat dit ging tegenvallen. De productie is wel lekker fuzzy en textured van tijd tot tijd, maar de tekst en de zanger zijn stem doen me weinig. Dit album voelt als een slap aftreksel van de absolute klassiekers die in die tijd door generatiegenoten zijn uitgebracht, 2 sterren.

Gaaf album om uiteindelijk een keer beluisterd te hebben. Het is zo'n album waar je vaak de verhalen van gehoord hebt en die op menig toplijstjes voorbij komt, maar waar ik uiteindelijk nooit de tijd voor had genomen om echt in te verdiepen. De titel van het album verraadt direct wat je kan verwachten van dit album, hetgeen wat moderner klinkende covers zijn van klassieke Amerikaanse country songs (ik geef eerlijk toe dat ik slechts bekend was Floyd Tillman & Hank Williams) en dat klinkt helemaal niet verkeerd. Ik moet eerlijk zeggen dat de wat rustigere nummers wat mij betreft wat vaker hadden mogen afgewisseld worden met nummers zoals 'Bye Bye Love', 'Just A Little Lovin' (mijn favoriet van het album) & Hey, Good Lookin', maar het was precies genoeg dat het me bleef boeien (het gaat hier dus over Vol. 1 en niet ook Vol. 2, het is geen dubbelalbum, ook al kwamen ze in het zelfde jaar uit en staan ze als dusdanig op streamingservices). 7+/10.

First of all, rust in vrede Brian Wilson, zonder jou waren The Beach Boys niks. Nu naar de review: Het "vergeten" Beach Boys album, maar eentje die absoluut niet onder doet aan de absolute klassiekers. Natuurlijk is het geen 'Pet Sounds', maar dat hoeft ook helemaal niet. 'Long Promised Road' is lekker, 'Feel Flows' is een heerlijk psychedelisch uitstapje & 'Surf's Up' is een sublieme afsluiter; al met al een zeer vermakelijk halfuurtje. Eigenlijk het enige wat me tegenhoudt dit album hoger te scoren is 'Student Demonstration Time', een nummer geschreven door de oerconservatieve Mike Love, waarin hij basically de slachtoffers van de Kent State shootings victim blamed. Ansich klinkt het nummer niet verkeerd, maar de message is zo walgelijk dat ik het niet kan luisteren. 8+/10.

Eindelijk een wat meer hiphop oriented album, fijn voor de afwisseling, al is het een album wat ik echt al volledig plat heb gedraaid. Er is al zoveel gezegd over dit album en heel eerlijk voel het niet als mijn plek, als Europese blanke man, om hier iets aan toe te voegen, dus dat ga ik ook gewoon niet doen. All-time classic 10/10.

Puur als album vind ik dit niet zo interessant. Paar leuke covers, paar wat minder. Paar originele nummers, die zijn dan wel weer sterk. Cash z'n stem kan ik wel lang van blijven genieten, maar is op dit album af en toe zo matig gemixt, dat het dan weer vervelend wordt. 15 nummers zijn dan ook weer net wat teveel om echt in een zitting aandachtig te luisteren, zeker het einde is wat minder spannend. Als je het puur als losse singles ziet, dan valt er wel wat uit te halen, als volledig album minder.

Ik denk oprecht mijn minst favoriete Zep plaat van hun eerste 6, maar dat is er alsnog eentje om u tegen te zeggen. Greta van Fleet kan slechts dromen dat ze ooit een plaat zoals deze gaan maken, but that's besides the point. Waar andere albums in hun discografie mij 40 minuten lang kunnen laten verdwalen in pure bliss, zijn hier stiekem een paar momenten die me er lichtelijk uithalen en soms bijna zou skippen (ik kijk naar jou, 'Moby Dick').

Ik ben het er niet altijd mee eens, maar in dit geval is dit album echt te lang om in één dag echt te hebben doorgrond, dus mijn mening kan zeker nog veranderen na verdere luisterbeurten. Anyways, het album klinkt een beetje als een wat cleanere versie van een Pixies album, ansich niks mis mee. Je ziet dit wel vaker bij bands binnen dit genre (Pavement, Dinosaur Jr.), wanneer de zanger van een band solo gaat (Malkmus, Mascis respectievelijk) en voor mij is het resultaat dan vaak hetzelfde; wellwritten songs met een goede zanger (dat Frank een goede stem heeft staat buiten kijf), maar ondertussen zou ik liever naar het betere werk van de bands luisteren. Ik denk dat ik dit album wel nog vaker ga aanzetten, omdat het af en toe best een ruig randje leek te hebben en het klonk wel lekker, maar (o.a. door de lengte & gelimiteerde tijd) ik zou niet direct een specifiek nummer kunnen noemen waar dat echt lekker naar voren komt. Het album komt op een lange lijst te staan met 'nog te luisteren, maar zonder urgentie' en als ik er dan weer een keer voor ga zitten, zal het me hoogstwaarschijnlijk positief verrassen. Voor nu vond ik het een beetje te langdradig met weinig meteen opvallende nummers.

Dit is zeker niet voor iedereen, maar ik hou wel van een lekker politiek links protest albumpje in de stijl van Guthrie & Dylan (Ideology is zelfs een herinterpretatie van een Dylan track). Kan Billy Bragg echt zingen? Nee, niet echt. Voor menig luisteraar zal dit een struikelblok zijn, ik hou daar wel van, lekkere rauwe emotie. 'Levi Stubbs' Tears' & 'There Is Power in a Union' zijn wat mij betreft de absolute hoogtepunten, al zijn ze beide misschien wat on the nose. On the nose is sowieso iets wat de heer Bragg niet bang is om te zijn en dat bewonder ik ergens wel. Echter, uiteindelijk bekruipt tijdens het luisteren van deze plaat me steeds het gevoel dat ik ergens een mondharmonica mis (of toch de superieure songwriting van de eerder genoemde influences). Al met al best vermakelijk en ik zal het in de toekomst nog wel een keer aanzetten om te kijken of ik het wat meer kan loskoppelen van andere artiesten.

Meh

That moment when you already late and then a traffic jam hits 🤣🤣

Eindelijk weer thuiswerkende, dus tijd voor een volwaardig berichtje: The Flaming Lips is een psychedelic rock band, die ondertussen alweer zo'n 30 jaar muziek naar buiten brengen, met wisselend resultaat moet ik wel zeggen. Ik hoorde ze zelf voor het eerst op de gezamenlijke EP die ze ooit maakte met Tame Impala, die uitkwam in een tijd dat ik alles nog geweldig van hem vond en dus moest ik ook The Flaming Lips wel vet vinden. Een nummer van dat EP, 'Are You a Hypnotist??', staat ook op dit album, maar ik vind de Tame Impala versie misschien nog steeds wel beter (de twee bands coveren elkaars nummers op dit EP). Anyway, de connectie tussen het oudere werk van Tame Impala en The Flaming Lips is best te maken, beetje spacey, psychedelische rock nummers die peinzen over liefde en ondertussen een semi-concept vasthouden (het is echt geen concept album te noemen, maar datzelfde geldt bijvoorbeeld voor Lonerism). Dit is misschien niet mijn favoriete Flips album, dat blijft toch wel The Soft Bulletin, maar ook dit album is begin tot einde prima te pruimen. Sterke, memorabele nummers in de lijn van Spiritualized & Boredoms (kennelijk is de titel van het album geïnspireerd op de zangeres van Bordedoms las ik toevallig, nooit geweten) ga ik altijd goed op, heerlijk om naar te luisteren terwijl je lekker in de zon ligt. Het absolute hoogtepunt na al die jaren blijft voor mij 'Do You Realize??', maar de twee nummers die erna komen en het album afsluiten vielen me deze luisterbeurt ook positief op, waar ik ze eerst misschien bestempeld zou hebben als het zwakste punt van het album. Daarnaast blijft de tweedelige title track ook gewoon heerlijk, met lush instrumentals en een spacey productie. Het zal vast deels sentiment zijn van vroeger, maar ik blijf dit gewoon een heel goed album vinden.

Air is bij menig muziekluisteraar, dus ook bij mij, voornamelijk bekend van het album Moon Safari. Moon Safari heeft een status bemachtigd als een ware cultclassic en dat zijn albums die mij vaak heel goed bevallen, maar dat deed Moon Safari mij niet. Een luchtig zomers albumpje, 'All I Need' is weliswaar een classic, maar mij te luchtig, geen inhoud, niet memorabel en de productiekeuzes gaan mij tegenstaan. Enfin, we hebben het hier niet over Moon Safari, we hebben het hier over The Virgin Suicides. Wacht, het is de soundtrack van de gelijknamige film? De weinig memorabele debut film van industry plant Sofia Coppola? Dat gaat wat beloven... Ik kan het vanaf hier kort houden; dit album boeide me echt nog minder dan Moon Safari. Op 'The Word 'Hurricane'' en 'Dead Bodies' na, zou ik je geen enkel opvallend moment kunnen noemen. Ik heb het minstens vier keer geluisterd en ik ben soms best een liefhebber van een ambient/downtempo albumpje op z'n tijd, maar dan moet er wel iets interessants gebeuren. Af en toe kreeg ik een vlaagje Twin Peaks van dit album en dat was wel gaaf en ik geloof ook best dat het als soundtrack prima werkt (overigens ben ik best een fan van Sofia, zo heeft ze de film Lost in Translation gedirect en heeft ze ook wel eens samengewerkt met The Flaming Lips). Nee dit is echt het eerste album waar ik zou van zeggen, dit hoef je niet gehoord te hebben voor je dood. Niet omdat het slecht is, integendeel zelfs. Het is gewoon een soundtrack die mij op geen enkele manier raakt, dan luister ik liever naar Jagged Little Pill, that evoked in ieder geval nog iets. Ik ben niet snel iemand die zou zeggen dat een album saai is, maar ik heb het al bij zoveel albums gezien die ik echt niet als saai zou beschrijven, dat ik het voor mijzelf terecht vind om het hier te zeggen: *yawn*

Hiphop holy grail voor boomers en alleen al daarom stond de plaat me altijd een beetje tegen. Maar als ik de bias aan de kant zet, dan is dit gewoon een heel sterk album, packed met hits, hits en nog meer hits. Ietwat aan de lange kant en zoals alle hiphop platen van die tijd soms iets minder interludes en dan was het een masterpiece geweest.

Echt zo'n plaat die mijn vader vroeger plat draaide en daarom onmogelijk los is te koppelen van jeugdsentiment, maar dat hoort er ook gewoon bij. Mooie gateway album geweest naar zwaardere muziekstijlen. Chris Cornell (R.I.P.) klinkt op deze plaat het beste wat hij ooit zal doen en ook instrumenteel is dit toch wel het hoogtepunt van Soundgarden. Binnen het genre zullen bands als Alice in Chains, The Smashing Pumpkins & Nirvana altijd een streepje voor hebben op Soundgarden, omdat die bands in het algemeen een sterkere discografie hebben en hun invloeden nog steeds te horen zijn, maar de highs van Superunknown doen absoluut niet onder voor het beste werk van die bands. Ik vind het geven van 5 sterren voor dit album net iets te ver gaan, maar het is absoluut 4 sterren met een asterisk.

Muzikale kunsten van de heren zijn niet hoog, de teksten slaan nergens op, productie is muddy as hell, Noël is een arrogante klootzaak, Liam is ronduit debiel.

Ik kan me goed voorstellen dat voor menig luisteraar, onbekend met het werk van Dylan, het album ietwat rocky begint. Zet je echter door, dan beloont dit album je. Potentieel het beste dubbelalbum ooit gemaakt, het verveelt me geen minuut. Op Blonde on Blonde ontbreekt weliswaar een echte Dylan classic (Telt 'I Want You' ondertussen?), maar daartegenover staat gewoon een uur onvervalste folky bluesrock. Het is misschien niet mijn favoriete Dylan plaat, maar dat zegt meer iets over hoe sterk zijn discografie is dan iets anders. Blijft ook gewoon insane hoe hij in minder dan 5 jaar 5 absolute klassiekers van platen uitbracht.

Definitely one of the albums of all time

Van die outro muziek voor zo'n slappe early 2010s romcom. Dat kan met tijden best vermakelijk zijn, maar niet vandaag voor mij.

Oprecht altijd toch weer beter dan ik in mijn hoofd heb. Als het album iets interessantere songwriting en instrumentatie had, dan had ik dit wellicht een hogere rating gegeven. Zoals het staat is dit een prima popalbumpje, met een geweldige stem.

(Vinyl scratch) YOURE NOW LISTENING TO (car crash sound) 102.3 (elephant sound) REAL ROCK FM (explosion) WHERE WE PLAY NOTHIN BUT ROCK ROCK AND MORE ROCK (glass shattering) (police siren) THIS AINT YOUR GRANNYS STATION (Sweet Child O' Mine by Guns N' Roses starts playing)

Kinda fun early synth rock albumpje, niet verkeerd, maar af en toe beetje gedateerd en niet alle nummers even memorabel.

'GoEd AlBum VOor BIj HaArDVuuR' -> Jip bij elk soul album

Uiteindelijk ook maar naar de 2005 reissue geluisterd, omdat de 1985 variant echt nergens te vinden was. Deze varianten zijn echt significant anders, dus ga nog wel een keer op zoek naar het origineel. It was still good tho, geweldige stem en wat betreft dat een live album, ik vind dat wel echt wat toevoegt aan dit album. De nummers voel veel meer levendig en ik denk dat de kale studiopnames me minder hadden bekoord.

Yeah this kinda sucks. Albumcover blijft leip, maar de bijkomstige muziek klinkt alsof ik naar een Grease companion album luister.

Back to black is toch wel een ware klassieker, Frank daarentegen is dat andere album van Amy Winehouse en het is prima. Eerste twee nummers zijn lekker, 'In My Bed' is ook nog wel heel nice, maar de rest is gewoon prima, echt niks meer over te zeggen. Het is allemaal reteclean geproduceerd en dat zorgt er voor mij voor dat het allemaal hetzelfde begint te klinken na 3 nummers en ook haar stem valt een beetje weg, terwijl we weten dat ze een stem heeft om u tegen te zeggen. Opnieuw een album waarvan ik denk 'moet ik dit echt gehoord hebben voor mijn dood?', de lijst begint echt een beetje tegen te vallen. Toevallig nu een hele rits albums van vrouwelijke popzangeressen gehad, ansich niks mis mee, maar ik denk dat er zoveel andere veel memorabelere albums zijn met vrouwelijke zangeressen. Idk we blijven luisteren, maar motivatie neem lichtelijk af, want ik heb echt absoluut niks te zeggen over dit soort albums.

Snelle inhaal review #1: I love the who, denk wel mijn favoriete classic rock band. Ik weet niet of dit de beste introductie is voor the who tho, het zijn ietwat simpele rocknummers en hun beste materiaal kwam pas een aantal jaren hierna. Enfin, I still love it, het klinkt fucking hard en het feit dat het live is maakt het alleen maar zieker.

Snelle inhaal review #2: Ook deze staat ook weer niet op Spotify, maar was wel wat makkelijker te vinden. Aangenaam verrast, een wat funkier Maggot Brain, maar eigenlijk gaat dat ook gewoon heel hard.

Snelle inhaal review #3: Quintessential hardcore punk album, gaat heel hard, neemt geen blad voor de mond, meer van dit.

Snelle inhaal review #4: Okayish dancepunk album, maar doe mij maar Crystal Castles ofzo

Snelle inhaal review #5: Prima beatles album, maar om dit nou op de 1001 albums lijst te zetten idk

Snelle inhaal review #6: Ik had eigenlijk alleen naar Songs In the Key of Life geluisterd voor dit album, een album zo goed dat je vergeet dat ie nog meer platen heeft. En dit is gewoon heel erg goed ook, tijd om meer van deze man te luisteren.

Snelle inhaal review #7: Zo grappig dat dit ooit het begin was van Heavy Metal. Gaat nog steeds hard daar niet van en rip Ozzy ofcourse, maar voelt relatief zo tam. Eigenlijk geen slecht nummer te bekennen, dus dat is verder geen kritiek ofzo

Snelle inhaal review #8: Luister je gewoon naar de 13 originele nummers en je hebt een prachtig verhalend uur aan muziek, zelfs de skits op dit album zijn gewoon grappig en don't overstay their welcome. Ik vergeet elke keer hoe hard Ready or Not gaat trouwens, gruwelijk sinistere beat. Tweede perfect album van Lauryn Hill op dit lijstje wmb

Snelle inhaal review #9: Not as bad als sommige fans van the Smiths het soms laten lijken, ietwat corny van tijd tot tijd, maar dat is een beetje de charme van The Smiths ook. Echter; 'I Cannot Fucking Wait Until Morrissey Dies'

Snelle inhaal review #10: Jip, zoek gewoon het album op wikipedia en kijk wat de originele nummers zijn, niemand vraagt van je om de superdeluxe 25th anniversary edition te luisteren, met 300 extra nummers. En waar hoor je hier NIN?? Whatever, it's pretty good, maar moet er denk ik vaker naar luisteren om er echt van te kunnen genieten.

Snelle inhaal review #11: The Beatles, The Kinks, The Who, The Animals, The Zombies etc. klonken inderdaad allemaal identiek op hun debuutalbum, The Byrds waren echter Amerikaanse copycats en waren dus zeker influenced door die bands, niet andersom. Verder niet zo boeiend album.

Snelle inhaal review #12: Stond van alles op Spotify, bleek een soort compilatie album te zijn, die er juist weer niet op stond. Wel weer op Youtube gevonden, bleek het bijna 2,5 uur lang te zijn, daar kwam ik toch echt niet doorheen: te veel van hetzelfde, enkele nummers moest ik weer los gaan vinden want die waren weer gecopyright claimed, klinkt als een prima theme voor een videogame als Mirror's Edge ofzo, niet om zo te luisteren.

Snelle inhaal review #13: Zijn stem wordt echt na een paar nummers onluisterbaar en volgens mij gaat elk nummer over wiet, wat ik niet driekwartier hoef te horen van een white guy met dreads.

Snelle inhaal review #14: Als je de beste nummers zou pakken van dit album, zou het echt een goed album kunnen zijn, nu staat er naar mijn gevoel iets te veel filler op.

Snelle inhaal review #15: De meeste albums van Fela Kuti zijn volgens mij live albums te noemen, dus in dat opzichte een wat vreemde titel. En ja, het laatst album is een puur drum nummer, maar wel eentje met de twee van de beste drummers die ooit hebben geleefd, show some respect. Zeer vermakelijk uurtje!

Snelle inhaal review #16: Wel meer nummers die ik kende dan verwacht, maar greep me verder niet echt.

Snelle inhaal review #17: Had wel verwacht dat hier een hitje op zou staan, maar dat was niet echt zo, eerste drie nummers waren wel goed, daarna zakte het wat weg.

Snelle inhaal review #18: The fuck is dit man. Halve indie rock reggae vibes met echt de meest ongeïnspireerde teksten in deze lijst tot nu toe. Misschien moet het nog klikken, maar ik weet niet of ik daar ooit achter ga komen.

Snelle inhaal review #19: Dit is ongeveer wat ik hoopte bij dat vorige album, maar hier zijn dan de hits weer net wat minder sterk, alsnog een verbetering wat mij betreft.

Snelle inhaal review #20: Ik had echt al half een review geschreven voor II, toen ik erachter kwam dat het om III ging, aanzienlijk minder album helaas, maar kan het nu even niet meer loskoppelen, woops.

Snelle inhaal review #21: Dit valt denk niet te behappen met een enkele luisterbeurt. Het klonk op sommige momenten wel heel cutesy en vrolijk, maar andere moment bleef het volledig niet hangen.

Snelle inhaal review #22: Beste triphop album allertijden. Sinister en depressief van tijd tot tijd, om vervolgens weer best wel uplifting en relaxing te zijn, emotionele rollercoaster dus, hou ik van.

Snelle inhaal review #23: Ben nooit echt into Björk gekomen, nooit echt de tijd gegeven ook, dus mijn eigen fout. Ik weet niet of dit het album is wat mij gaat overtuigen, het is zo'n extreem offputting, experimenteel album af en toe en hoewel ik mijzelf als best een liefhebber hiervan zou noemen, heb ik hiervoor denk ik een wat lager instapmodel nodig.

It's good, geen enkel slecht nummer met een paar absolute Dylan hoogtepunten.

Overrated band die een paar goede albums heeft, maar deze klinkt wel heel erg middle of the road rock. Paar wel echt catchy.

Beetje zelfde als 25 eigenlijk, iets hoger pieken, iets vaker dat gevoel van zwaar overplayed.