Creatieve punk, een paar hele goede singles. Here comes your man is tijdloos. 8/10
Imagine als nummer is wel ok, er zitten wat blues nummers hier en daar die wel leuk zijn. Maar al met al vind ik het een beetje saai en qua inhoud nogal zuur. 5/10
De kaas zal werken voor veel mensen. De kaas werkt niet voor mij. In heb niet een een ding tegen rock opera's, maar er is iets aan meatloaf dat op mijn zenuwen werkt, zeker als nummers te lang doorgaan. Dashboard light is prima. Two out of three aint bad is dan weer een van mijn minst favoriete nummers. 4/10
Een rede om aan 1001 albums te beginnen is om me aan genres te wagen die ik zelf bijna nooit opzet. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik ben gaan zitten voor een jazz album. Ik kan dus niet zeggen dat ik een getraind jazz oor heb, maar dit album was een mooie introductie.
Wisselend. Er staan een paar all timers op dit album zoals pyramid song, knives out en life in a glasshouse.
Maar voor iedere top staat er ook een soort demo of halfbakken experiment op. 7/10
Dit klinkt als een band die bedacht is voor phineas en ferb. Niet het ergste ter wereld, maar de vocalen beginnen na het zoveelste nummer over jaloezie op mijn zenuwen te werken. 5/10
Alsof je zelf achter in een jazz club zit. Goede zangeres die ingetogen liedjes zingt. 7/10
Ace of spades is prima. Maar als je vervolgens 15 keer hetzelfde nummer maakt met dezelfde powerriffs waarvan er één gaat over seks met een tiener dan haak ik af. Hardrock/metal is niet mijn genre, toegegeven, maar er moet toch wel beter zijn dan dit. 2/10
Freddie is niet te ontkennen. Ik dacht een heel Queen album wat veel te vinden maar ik ben blij verrast. 8/10
Ik ken weinig albums met humor waar tegelijkertijd het muzikantenschap zó van af druipt. Hier en daar een track die iets te lang door gaat, maar dit album is een good time. De titeltrack en who says a funk band can't play rock zij hoogtepunten. 9/10
De geluidskwaliliteit is goed voor een album uit 1960. De harmonieën zijn mooi, maar deze sound is ingehaald door de tijd. Always it's you en love hurts waren voor mij de highlights. Maar de meeste liedjes zijn veilige en ouderwetse jaren 60 liedjes over meisjes. 5/10
Het meandert hier en daar een beetje, maar er staan goede nummers op dit album. Doet mij een beetje denken aan congratulations van MGMT maar dan minder psychedelisch en meer jaren 80 weerkanaal. Ga hier zeker nog eens naar luisteren.
Bonny was mijn favoriete nummer
7/10
Dichtbij vijf sterren. De hoogtepunten als drive, nightswimming en man on the moon zijn simpele maar mooie nummers die op een of andere manier een soort nostalgie opwekken. De strijkers zijn erg geslaagd. 8/10
Wow. Dit voelde als een lome zomerdag op de beste mogelijke manier. De harmonieën waren iets te vaak ingezet, maar goed, zou ik ook doen als ze zo crispy klonken. Eigenlijk alles wat deze typische jaren 60 sound zo goed maakt is hier wel te vinden. 9/10
Nina Simone kan het hele scala van menselijke emotie zingen en ik geloof elk woord. Eén van de beste zangers ooit. 10/10
Niet helemaal mijn ding, maar er zitten zeker elementen in dit album die zijn stempel op de 90's hebben gedrukt. I remember California vond ik een highligt. 6/10
Als mensen zeggen dat ze niet van de jaren 80 houden denk ik dat ze dit horen. De synth stabs zijn zo luid, de hele tijd, en niet voor het effect, want dit zijn de meest cookie cutter 80's pop liedjes die ik in tijden heb gehoord. 3/10
Dit voelt als een heel naar album om te zeggen dat het niet voor mij was. De arrangementen zijn classic en het zangtalent is 100% daar. De stem zelf haalt het niet meer. Eigenlijk tragisch gezien de omstandigheden, wat het ergens ook een extra laag geeft. Maar als ik eerlijk met mezelf ben zie ik mezelf niet nog eens naar dit album luisteren. 5/10
Sonic Youth is een band die je in Nederland eigenlijk amper tegen komt in mijn ervaring. Dit was ook het eerste Sonic Youth album dat ik geluisterd heb. Heb erg genoten, het gitaarwerk is fantastisch, de nummers hebben atmosfeer en het album is lang, maar zo dynamisch dat de tijd voorbij vlieg. 9/10
Heel dicht bij vijf sterren, maar hier en daar nog een beetje shaky. De hits staan nog steeds als een huis, en het hele concept en mengeling van stijlen bij Gorillaz is geboren op dit album. Het mist alleen nog een beetje de focus die de volgende albums van gorillaz wel hadden en soms schemeren de inspiratiebronnen van dit album wel heel erg door.
Dat gezegd hebbende, fijne plaat die een mooi scharnier vormt tussen de 90's en 00's. 8/10
Blauwdruk van wat goede hiphop is. Het klinkt moeiteloos, maar de beats en teksten zijn eindeloos creatief en hebben elk nummer wel een nieuwe knipoog waardoor het album fris blijft. 10/10
Het is prima, maar ook een beetje sleepy. Als ik dan bedenk wat er nog meer speelde eind jaren 60, voelt dit niet als een must-hear album. 5/10
De eerste helft begon goed met lekker langdradige funk. Later kwam toch de klassieke motown sound wat meer naar voren en die vond ik in dit geval iets minder werken. 7/10
Ik wil country een eerlijke kans geven. Maar een album met alleen maar dezelfde liedjes over je lief die in de kroeg zit, vreemd gaat, maar o zo lief is, werkt me op de zenuwen. Loretta kan goed zingen en ik snap ergens wel dat het een goede country act is, maar na 2 a 3 nummers had ik het hele album wel gehoord. 4/10
Ben blij dat dit bestaat. De Bowie cover is mijn favoriet hier. Maar ook de eigen songs krijgen een andere draai door de setting. 9/10
Verrast. Ik ben het met de andere reviews wel eens, er zijn albums uit deze tijd, zelfs uit 2017 zelf, die ik eerder op deze lijst zou zetten. Neemt niet weg dat dit fijne indierock is. 8/10
Bri'ish talking heads innit. 7/10
Ik weet dat er nummers zijn van the police die ik leuk vind, maar ik ben ze niet echt op dit album tegen gekomen. De twee synchronicities en O my god waren wel leuk. De andere nummers, ook de grote hits deden wat minder voor mij. 4/10
Het duurde een tijdje voor ik wist wat ik hier van vond. Ergens hoor ik de cabaret invloeden en Ute Lemper in die rol is niet te ontkennen. Het ligt soms aan de gastartiest, de opener met nick cave is geweldig, maar af en toe is het zo over de top theatraal dat het album mij een beetje kwijt raakt. Ik vond het leuk, maar zou het niet zo snel nog eens opzetten. 6/10
Dit was een van mijn eerste albums die ik op de middelbare helemaal luisterde. Waarschijnlijk om te kijken waar de tune van de top 2000 vandaan kwam. Ik had het al een tijdje niet gehoord, en hoewel ik niet zo omver geblazen ben als toen, vind ik dit nog steeds een erg leuk album. Het is een beetje all over the place, en sommige nummers en interludes hadden niet persé gehoeven en zitten er voor mij gevoel alleen in voor het "plot". Maar voor iedere halfbakken interlude staat er iets als we're not gonna take it, pinball wizard en overture/underture. Een nostalgisch album waar ik nog steeds een hoop lol me had vandaag. 8/10
Dit album is belachelijk op een goede manier. Een beetje als een foute jaren 80 film waar je op het juiste moment veel meer lol aan beleefd dan een "hoogstaande" film. 8/10
Ik kon wel zonder het noodelen op moonchild, maar de rest er om heen is fenomenaal, zeker voor een album uit 1969! 9/10
