best silly album, ni volledig mijn stijl, silent night was ni nodig
tis wel leuk, zitten goeie nummers tussen ma tis wa te veel van tzelfde en soms iets te overdreven voor mij
heel gevarieerd album, maar de nummers horen wel bij elkaar, i like it
bleh, precies een grote berg puree zonder zout. kleine stukjes van nummers klinken alsof ze iets gaan worden, ma t valt dan toch helemaal plat.
wie dacht er da het een goed idee was om op disc 2 live versies te zetten?
eerste album dat ik niet heb uitgeluisterd, niet omdat het per se zo slecht was, gewoon omdat het zo verveelt
klinkt als veel drugs + synthesizer + autotune
is het een slecht album? nee
klinkt het allemaal een beetje hetzelfde? ja
tis een rockalbum, tis bruce springsteen.
veel meer dan da valt er ni over te zeggen
op de muziekavond in het vijfde hebben een paar van mijn vrienden samen met de retoricaband van dat jaar set fire to the rain gespeeld. ik heb zowat iedere repetitie toen mee gevolgd, wat super gezellig was, en voor mij ook de doorslag heeft gegeven om eindelijk met gitaar te beginnen.
ik wou dit album dus echt leuk vinden, maar om eerlijk te zijn? ik ben toch niet zo'n fan.
Er zitten zeker goeie nummers tussen, maar het voelt allemaal iets te gelijkaardig voor mij (hoeveel heartbreaks kan 1 persoon hebben?)
Als ieder nummer even grandioos, emotioneel en orchestraal is, dan voelt het voor mij uiteindelijk wat monotoon en grijs.
in de oneindige queeste om gitaren zo min mogelijk als gitaren te laten klinken is Metallica hier voor mij de mist in gegaan.
Zowat ieder nummer heeft een gitaar die overproduced is tot een soort gemuteerd versie van white noise, met als begeleiding drums die iets vaag weg hebben van de potten en pannenset die bij ons thuis in de lade ligt.
Verder dan dat zijn er ook geen andere instrumenten te vinden in dit album, ik neem aan dat deze ergens op weg verloren zullen zijn geweest.
Metallica is goed in gitaarriffs, maar op dit album blijft het daar bij.
dissonantie is zoals zout op een maaltijd, als alles perfect in tune is dan proeft het wat saai, en een klein beetje een ruw kantje kan een nummer gigantisch ver op weg helpen
Dit is wat er gebeurt als je per ongeluk de hele pot zout in uw eten laat vallen.
klinkt als een Sherlock Holmes movie soundtrack, met Georges Bataille als regisseur
tis oke, zolang je het maar ni al te serieus pakt
would not listen again
een albummetje om vrolijk van te worden 😁
beetje een rommelig album, soms vervelend en saai, soms leuker en vernieuwend. de hele tijd super jaren 60
doet mij denken aan de scene in zootropolis waar da konijn voor de eerste keer de grote stad binnenkomt, klinkt heel corporate en overgepolijst
ik zou het zelf niet direct beginnen luisteren, maar stel dat dit op zou staan in een restaurantje of een bar dan zou ik wel gelukkig zijn
was een goed begin met vrij unieke liedjes, maar rond de helft viel het plat voor mij
Simon en Garfunkel hebben zo een vreemd niche gevonden, en dat niche is niets voor mij.
de naam 'bad company' gaf mij hoge verwachtingen, ik stond al klaar voor een punk album me vieze gitaren en veel energie. Dat was dit dus niet...
Niet per se een slecht album, had er gewoon meer van verwacht. nummers zijn niet speciaal genoeg voor mn goesting.
korte samenvatting van het album: seks seks cool drugs, en een meeuw
er worden zoveel nieuwe dingen geprobeerd op dit album, en niet ieder nummer ben ik even grote fan van, maar zelfs de laagtepunten blijven zoals iets dat niemand anders ooit heeft gedaan.
En dan heb ik nog niets gezegd over de hoogtepunten, toch minstens 75% van de nummers zijn geweldig, en Bohemian Rhapsody alleen verdient de eerste 4 sterren. Op dat punt is het ondenkbaar om dit album minder dan het meeste te geven
het is geen slechte voorstelling, maar dit verliest op de plaat heel veel charme, ik denk dat de avond heel fijn was, maar dat terugluisteren voelt een beetje als uw oude concertvideos terugkijken. de geluidskwaliteit is simpelweg veel te slecht voor mij, met hoe schel alle hoge noten en vibratos klinken. ook de backing band is veel te zacht.
heel refreshing om is een rap album te horen dat niet over gangsters en drugs gaat, zitten heel unieke tracks tussen, cool gemaakt. Soms wel iets te preachy voor mijn goesting
er is toch echt wel een grens tussen imperfecties in muziek en expres slechte muziek maken.
de nummers zelf zijn heel goed, maar ook maar 1 per keer, vanaf dat je er meerdere op een rij luistert begint het voor mij wat te schreeuwerig te klinken
its fine, ze proberen echt speciale nieuwe dingen te doen, maar op de een of andere manier blijven ze nog steeds vrij bland klinken
nog maar is een vergetelijke 70's rock band. Helemaal niet mijn ding, maar ergens diep Texas zijn er sowieso rednecks die hier helemaal geil van worden.
klinkt precies zoals je zou denken door de cover
Het is relatief makkelijk om jazz te maken die goed klinkt (het is easy-listening muziek voor een rede). Het is zo veel moeilijker om jazz te maken die daadwerkelijk memorabel is en zich apart zet van al de rest.
Is dit een fijn album om naar te luisteren? zeker.
kan ik mij nog iets van detail van de nummers herinneren? zeker niet.
voelt soms meer als jam dan als plaat
Ik ben fan, beetje een vreselijke stem soms, maar goeie rock en veel variatie in de nummers
nog maar is iets vrij bland met veel potentieel voor achtergrondmuziek.
