1001 Albums Summary

Tja, beetje vermoeiend. Geen melodieën die je bij blijven en soms wat voorspelbaar maar

Ik zie dat het album goed ontvangen is en geprezen wordt. Ergens kan ik dat wel begrijpen. Het is melodieus. De teksten gaan ergens over. Toch was ik blij dat het luisteren er op zat. Vond het toch wel wat saai en die overslaande stem begint ook te vervelen

Ja, daar houd ik nu van. De McCartney is best goed. Afwisselend. Mooie melodieën. Heel muzikaal.

Een paar nummers beluisterd. Bijzonder. Afrikaans. Maar ook blues en jazz. Niet vervelend

1974 was het jaar dat ik een beetje naar popmuziek begon te luisteren. The Beatles kende ik niet. Twee verzamelaars, de rode en de blauwe, waren mijn eerste kennismaking. Daarna kwamen Queen, Neil Diamond, Simon and Garfunkel etc. Alles was nieuw voor mij. Maar ik kreeg de smaak te pakken. Bij de bibliotheek kon je ook lpees lenen. Daar moest je dan voor betalen en het geld dat ik had was koffiegeld dat ik niet had uitgegeven. Deja vu zag ik tussen de platen staan. Een intrigerende hoes en titel en ook de naam van de band: Crosby, Stills, Nash & Young. Bij de eerste keren luisteren waren het vooral de harmonieën die me aanspraken. Later kwamen daar ook de nummers van Neil Young bij. Zo kwetsbaar en een beetje rouw. Nog steeds een prachtige plaat voor mij

Killer queen was mijn eerste kennismaking met Queen. Het album leerde ik pas een stuk later kennen. Nadat ik “ A night at the opera” en “a day at the races” had beluisterd. Van deze albums is bijna ieder nummer mooi en bijzonder. Sheer heart attack is heel divers. Maar het kenmerkende Queen geluid dient zich al aan. Ook hier nummers van de verschillende leden van de band met hun eigen karakter

Een prettige ervaring. Zou me ook wat moeten verdiepen in de teksten. Thema ‘black’ komt regelmatig naar voren. Bij eerste keer luisteren is het ook wel een beetje kabbelend.

Mooi. En wat een stem. Tegelijk weet ik niet of dit album vaak ga beluisteren. Het is ook wel heftig allemaal. Ik denk wel eens: nu is het tijd voor een ballad of iets. Maar bijna alles is intens. Vol overgave. Misschien iets voor wanneer je met iets bezig bent in huis.

Voor mij was dit of het album hiervoor de kennismaking met country-rock. En dat was niet verkeerd. Het liefst haal ik de krenten uit de pap bij de Eagles. Niet alles is mooi en je moet er ook niet te veel van hebben, maar een nummer hotel California is niet voor niets zo goed ontvangen. Intrigerende tekst, mooie vocals, stukken gitaar. Ook een nummer als lyin’ eyes hoor ik graag.

Poeh, wat een stem! En wat een pijn. Boos, verdriet, maar ook kracht. Er zitten veel erg sterke nummers bij en dat allemaal op één album. En dan ben je nog maar 21. Goede stem, mooie melodieën. Ja, daar houd ik van.

‘Fijne muziek’ zei mama. Ik had het aangezet via de geluidsinstallatie. Zelf weet ik het niet. Ik kan horen dat het goed is. En begrijpen dat mensen het goed vinden, maar haar stem, daar ik niet zo van. Vooral wanneer ze de hoge tonen zingt. Ik hoor de liedjes van Joni Mitchel het liefst in coverversies. Gezongen door een ander.

Wat ontzettend saai! Moet je toch niet aan denken dat je hier aan mee moet spelen. Het lijkt ook allemaal op elkaar. Misschien muziek voor bij een film.

Vandaag op de terugweg van een trouwdienst beluisterd. Het speelplezier druipt er vanaf. Fijn trompetje steeds. Lekker muziek maken met elkaar

Dit is dus helemaal niks voor mij. Die “wall of sound” vreselijk. En dan die wisseling van zang, rap en schreeuwen, bah.

Ik kende dit album niet. Wel “Harvest” en “After the Goldrush”. Maar wel een fijne plaat om naar te luisteren. Moet hem eigenlijk nog een paar keer luisteren om er wat vertrouwd mee te worden. Wat een prachtige albumhoes trouwens ook. Gek dat hij mij nooit opgevallen is.