1001 Albums Summary

Op de beste momenten gelaagd, gedurfd en verrassend uitwaaierend tussen noise en trance. Op de slechtste momenten inspiratie voor AI-systemen om eindeloze achtergrondmuziek voor meditatieruimtes uit te braken. Perfecte muziek voor als je 's nachts dronken of stoned in een veld naar de sterren ligt te kijken. Alleen jammer dat ik zelden drink en geen drugs doe. En dan is het toch wat te langdradig.

Onder het gejank en gehuil van Matt Bellamy zitten verrassend stevige en puike rock songs verborgen.

Al het drammerige geneuzel dat het latere R.E.M. zo onuitstaanbaar maakt, zonder het hitpotentieel.

Wat een heerlijke plaat. Dit is muziek als een Italiaans gerecht. Door elke beat, elke synth, elke zanglijn en elk kraakje zo nauwkeurig uit te kiezen en vorm te geven, is dit een schoolvoorbeeld van hoe je met heel weinig ingrediënten een trippy plaat maakt die ontzettend gelaagd en diep klinkt en tegelijkertijd fris en krokant blijft voelen.

Altijd net niet.

Rather brilliant.

Positief: ze hebben een eigen unieke sound Negatief: ze hebben een eigen unieke sound. En hoe meesterlijk alle verschillende riffs ook zijn, uiteindelijk klinkt het voor mij allemaal wat hetzelfde op den duur. Bonuspunten voor one, want dat is toch wel echt 1 van de beste nummers ooit

Er zitten coole ideeën in en af en toe zelfs lekker rock songs, maar het wordt te verstopt onder teveel noise en valse noten. Toen ik 17 was vond ik dit al een rommelige, pretentieuze plaat. Dat is er niet op gebeterd.

Luister naar 'Troy' Van Sinéad O'Connor en je zal horen wat Ute Lemper met dit album probeert te doen. En hoe hard ze tekort schiet. Wat overblijft is een dumpster fire die zelfs door de schare aan ronkende namen op de cover niet kan gered worden.

Nochtans één van de beste songwriters van de voorbije eeuw. Sterke nummers zelfs. En toch pakt het (mij) niet

Laat psychedelische stonede rock nu net mijn minst favoriete deel van de 60s zijn. Zeker als het enkel gecombineerd wordt met mediocere songs.

Goed gemaakt, weinig memorabel.

Meer soul in zijn linker pink dan het gros van de moderne muzikanten samen in heel hun lijf. Ik mis hoe los en speels albums vroeger mochten klinken.

Muziek als een warm, vers gehaakt dekentje op een winderige herfst avond.

Sterke songs, met een veel gevarieerdere klank dan hun vorige platen. Dit is pure nostalgie, die na la die tijd veel beter recht blijft dan ik verwacht had. Geweldige plaat. Oh. En (als we de cover van the Everly Brothers even buiten beschouwing laten) 6 wereldwijde hits op 10 songs. Er zijn heel weinig platen die dat nadoen.

Als een oude rottweiler zonder tanden. Het ziet er stoer uit, maar kan nergens bijten, waardoor het het gevaar mist dat ik in rockmuziek wil horen.

Openen met een fuck you track naar de vorige manager waar zelfs Kendrik Lamar van zou blozen om vervolgens uit te pakken met een van de beste, meest gevarieerde, experimentele en tegelijkertijd gemakkelijk luisterbare albums ooit. Faut le faire. Er zijn niet genoeg superlatieven in de wereld om te beschrijven hoe goed deze plaat is. En stiekem past dat wel perfect bij de band.

Het is met jazzzangeressen een beetje als met popzangeressen. Ze kan goed zingen, ze amuseert zich duidelijk kostelijk op het podium en tegelijkertijd mis ik zonder signature hits een manier om het onderscheid te maken tussen alle varianten op hetzelfde thema.