Vrij relaxte nummers, eentje die ik wel al echt kende.
Eerste nummers waren wel lekker, de rest van het album was iets te traag voor mijn gevoel. Nog wel prima luisterbaar tho.
Banger na banger, synths doen het goed voor mij
Het begin al goed, om de een of andere reden nog nooit naar dit album geluisterd. Wat jammer dat dit genot zo lang voor mij verborgen is geweest.
Fallout heeft me hiervoor klaargestoomd dat ik dit meer zou waarderen. Tutti Frutti wel lekker opzwepend en een goed begin, de andere nummers zijn wat langzamer en veel van hetzelfde. Tussen 2-3 wordt het toch een 3
Prima albumpje, de stijl van het album geeft me zweverige vibes waarna je bij een crescendo van de instrumenten weer op de grond raakt, waarna je weer rustig opgetild kan worden.
Eerste nummer vond ik echt niks.
Tweede nummer wel beter. Wordt uiteindelijk wel wat beter maar niet echt waar ik van heb: wow, dit wil ik vaker draaien. Mr jones en tweede nummer die ertussenuit schieten.
Het begint al meteen weer goed met een lekker beginnummertje. Ook al is het 70 jaar oud, het kan mij nog steeds boeien, meer dan het album van little richard. De compositie van de bigband vibe spreekt me vooral erg aan met een grote verscheidenheid aan instrumenten. Af en toe wordt het iets te zoetsappig, maar het nummer erna kan mijn aandacht weer terugpakken. Ik heb zeker een paar nummers in mijn chill lijst en dinner playlist gegooid!
De eerste keer dat ik dit hoorde vond ik het he-le-maal niks. De tweede kans dat ik het gaf heeft het wel iets verbeterd voor mij, maar ik hoor hier gewoon teveel de oude beatles invloeden in (of is het andersom idk en idc) maar kon het toch iets beter waarderen.
Long promised road vind ik dan het beste nummer. De rest voelt als mekkerende oude songs.
Ik dacht dat ik na Kendrick R&B en hiphop wel beter kon waarderen, maar dit album viel vies tegen. Veel nummers voor het einde geskipt. Het is ook niet dat ik het slecht vind klinken, maar het doet me gewoon niet zoveel.
Leukste nummer: I used to love him
Ik vond de uitgeklede covers niet heel spannend om naar te luisteren. Hurt was wel goed maar was er na 1x luisteren wel klaar mee.
Beginnen we oud te worden als we Led Zeppelin meer gaan waarderen? Vroeger vond ik vooral de stem onprettig om naar te luisteren, maar dat is nu wel veranderd. Het album begint al goed met whole lotta love. Ook de tussenstukken bij nummers vind ik erg fijn klinken, zoals bij lemon song met de toetsen en gitaar. All-in-all een prima toevoeging aan het repertoire.
Ik vond het wel een grappig albumpje voor een keertje luisteren, maar veeeeel te lang en ik had niet direct dat een aantal nummers echt bij zijn gebleven, vandaar ook deze korte review.
Het nummer Train train vond ik wel aardig met de violen, maar voor de rest kon ik er echt niet goed doorheen komen. Ik kan daarom ook niet veel anders zeggen dan: dit is niks voor mij.
Ik kon hier erg goed naar luisteren, alles voelde erg zwoel aan en dat kon ik zeker goed gebruiken tijdens deze warme zomernachten. Er zijn niet echt nummers die er voor mij uitschieten. Wel leuke muziekelementen, zoals de fluit op right on.
Op dit album staan natuurlijk twee bangers die iedereen kent. De andere nummers heb ik denk ik nog niet eerder gehoord. Ik denk dat veel mensen een haat-liefde verhouding met haar stem hebben. Zelf vind ik die prima om naar te luisteren, op een aantal zeurderige uithalen na. Het probleem is alleen dat ze deze best vaak doet. Ik wilde eigenlijk 3 sterren geven, maar nu ik nog even snel door wat nummers skip merk ik dat het album voor mij toch wat minder luisterwaardig is dan eerder gedacht.
Shoutout naar Riko voor het attenderen op de mondharmonicas. Nu kan ik ze niet meer negeren. Thanks I hate it.
Het deed me qua muziek een beetje denken aan yo la tengo maar dan met een stuk zweverige muziek en lange instrumentale stukken. Het was leuk om er een keertje naar te luisteren, maar werd er niet door geinspireerd om het aan mijn eigen lijstje toe tevoegen.
Ik kende air al van het moon safari album (thanks timo), maar een film score had ik nog niet van ze ontdekt. Het luisterde relaxed weg tijdens het werken, maar zou het niet zelf echt opzetten als focuspunt. Het laatste nummer vond ik het interessantste, dat volgens mij een synopsis gaf van de film.
Alright, bij het vorige hiphop album hadden we al established dat het niet echt mijn genre is. Maar dit album heeft mij wel echt verrast!
Het begint direct bij de intro. Eerst een geboorte naspelen, dan de thuissituatie en daarna wat gangbanging vond ik erg sterk en leuk gevonden.
De nummers wisselen elkaar af van grappig (het begin van one more chance en eigenlijk de rest van het nummer), the real deal en ook wat serieuzere introspectives. Van die laatste vind ik Suicidal Thoughts een heel sterk verhalend nummer. De beats zijn vrij rustig met vooral een focus op de tekst, zoals het bij de oldschool gebruikelijk is.
Het is wel een lang album, maar zeker de moeite waard. East side!
Het begin van het album zet al direct de toon. Als die je bevalt ben je in voor een feestje met de verdere verloop van dit album. Lekker even net wat ruiger dan andere rockbands. Goed gitaarwerk en bijvoorbeeld bij my wave klinkt het heel erg alsof de foo fighters in de achtergrond aan het zingen zijn.
Fav nummer: fell on black days
Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met dit album. Sommige nummers vind ik echt goed en sommige vind ik niet om aan te horen. Helaas overtreffen de laatste nummers de eerste voor mij.
Als dit album niet in deze lijst stond had ik het niet afgeluisterd denk ik. Het eerste nummer was al een directe afknapper, maar uiteindelijk wordt het wel beter. Het enige nummer met een redemption voor mij is I want you door de aanstekelijke melodie, maar daar houdt het ook wel op.
Begint vrij rustig. Prettige stem om naar te luisteren, interessant dromerig geluid maar daardoor schiet er een nummer voor mij er niet écht uit.
Ze heeft een geweldige stem, maar daar is alles ook mee gezegd. De leukste delen vind ik de wat meer intiemere momenten waarbij het niet lijkt alsof ze iedereen in de zaal probeert te bereiken.
Guns n Roses geeft me ook zeker boomer vibes net zoals Led Zeppelin. Ik weet nog wel dat ik samen met mijn ex een hele avond bij haar paps op de bank zat waarbij hij een guns n roses concert liet zien en er eindeloos over kon vertellen.
Ik vind de nummers toch best energiek en catchy, al zou ik deze stem zeker niet eindeloos op repeat willen horen. Naast de bekende bangers waren de andere album nummers ook best ok.
Het irritantste vond ik de delen waar de band samen als een koor de lyrics zongen, maar bij bijv youre all I got tonight begon ik eraan te wennen. Wel geinig om naar te luisteren, maar ook weer niet echt nummers waarbij ik denk: omg wauw dit is geweldig.
Vast leuk op een koude winteravond met een knapperend vuur in de haard, Maar in tegenstelling tot Ray Charles vond ik de nummers van Billie Holiday toch net iets te langzaam om er echt lekker naar te luisteren. Tussen 2-3 geef ik toch maar 2 sterren.
Ik had liever een studio album gehad, maar ik vond het best swingend en het nodigde uit om meer van deze artiest te gaan beluisteren. Het voelde toch een beetje als een andere tijden muzikale aflevering, waar ik wel een zwak voor heb.
Was heel anders dan de verwachting, had een meer metal sound verwacht. Wel een prettige verrassing tho, en zal er op een later tijdstip nog beter naar luisteren
De muziek staat me niet echt aan, zeker het eerste nummer geeft mij eigenlijk al een slechte start met de de 'probleemman' die niet in het standaard toxische masculiniteitplaatje past die zij graag ziet. De rest van het album springt er niet echt super uit om dit voor mij goed te maken. Toch twee sterren omdat ik het instrumentale toch wel mooi vind.
Why'd you always put me in control?
All is need is for a man to live up to his role
Always have to comfort you every day
But that is what I need you to do, are you gay?
Ik vond dit wel een goede verrassing. Leuke nummers met aanstekelijke en memorabele gitaarstukken zoals in fortune teller, tattoo en young man blues. Of Magic bus over de helft. Dit smaakte bij mij wel naar meer.
Iedereen kent natuurlijk heads will roll en de remixes van deze track, maar dit album heeft ook andere leuke nummers zoals skeletons en dragon queen. Een fijne stem om naar te luisteren en fijne melodies, what more do you want?
Dit album is leuker dan ik mij kan herinneren. Vroeger altijd een beatles hater geweest, maar misschien ben ik nu wel geprimed door alle oude muziek om dit meer te waarderen. Het begint natuurlijk met het bekendste nummer van dit album, maar de anderen mogen er ook zeker zijn.
Superstition is natuurlijk een lekker nummer, de andere nummers van het album vond ik te langzaam en niet echt mijn ding. You are the sunshine of my life vond ik ook nog wel aardig
Ik had eigenlijk geen verwachtingen van Black Sabbath, maar werd toch wel positief verrast. Het doet me toch wel veel denken aan de inspiratie van de oude huisband gorified abomination die we vaak luisterden back in the day, do you remember 420-serge-it?). De afwisseling van ingetogen stukken met opzwepende gitaarstukken verkoopt het voor mij wel.
Een aantal bekende nummers waar ik nooit naar de herkomst heb gekeken, tot nu. Denk aan Ready or Not, of No Woman No Cry. Ook De rap nummers zijn wel oke maar niet waarbij ik iets heb van: wauw, dit ga ik nog een keer beluisteren. Het was wel weer een lang album, ruim een uur en bijna anderhalf op de extended edition. De mixjes aan het einde hoefde niet van mij.
Tweede album van the Smiths, ik ken vooral Queen is Dead en ik zou die zonder denken direct 5 sterren geven. Het begint al wel direct met een Smiths sound, maar vind het over het algemeen toch een beetje tegen vallen. Ik vond eigenlijk alleen Well I Wonder leuk om te bewaren.
Ik schrok wel even toen ik de lengte van het album zag. 62 songs, ongeveer 5hrs. Dat gaan we dus even niet doen. Maar gelukkig gaat het grootste deel van de playtime op aan de remixes die toegevoegd zijn in de anniversary editie.
Ik had bij de naam garbage een soort garage rock verwacht, maar sommige nummers voelen eigenlijk meer als nine inch nails met een vrouwelijke zangeres. En dat vind ik eigenlijk niet zo'n slecht geluid.
Het begint al goed met vrolijke deuntjes! Een aantal snoozefest nummers op het album, maar ook zeker een handjevol leuke nummers. Sommige nummers zijn wel echt beatles inspired (of juist andersom), maar is ook uit dezelfde tijdsperiode.
Er zit gewoon een DnB album bij! Een uurtje aan heerlijk relaxte muziek, goed bij het werken of de studie. Elk nummer heeft weer zijn eigen draai en in tegenstelling tot techno blijft het niet vervelen, maar ik ben misschien ook wel een beetje biased hierin. Het leukste nummer is van Bukem zelf, zit net wat meer speelse elementen in dan de andere nummers. Voor de liefhebber is er ook een continuous versie, met of zonder vocals. Al vind ik de vocals niet heel veel toevoegen, die heb ik liever bij minder monotone DnB.
Wel een goeie spaanse sound, maar ik zou het zelf nooit op zetten.
Lekker upbeat nummers, hier vond ik het alleen jammer dat het een live album is. Daarnaast is het laatste nummer een 15 minuten durende drumsolo. Misschien dat Sander dit leuk vindt, maar voor mij had het niet gehoeven.
Een aantal leuke nummers zoals extended souvenir and she's leaving, maar het grote deel vond ik net iets te experimenteel / niet mijn smaak.
Aangename rustige soul om naar te luisteren. Dit korte album met slechts 7 nummers is het sterkste in de eerste helft.
Er zat eigenlijk 1 leuk nummer in (even after all), de rest trok mij niet bij eerste keer luisteren.
Het eerste rolling stones album waar we naar mogen luisteren. Waar de Beatles en contemporaries mij kunnen grijpen en verrassen, lukt de Stones dat niet met dit album. Pas in de tweede helft kwam het album voor mij op gang en naast de banger You cant always get what you want vond ik midnight rambler en monkey man de highlights van dit album.
We beginnen met een bekende banger. Ik vond dit album leuker dan het vorige album die we hebben beoordeeld voor deze challenge. Nieuwe bangers voor mij waren Out on the tiles en That's the way.
Van een aantal nummers zoals Milk en Pigtail krijg ik echt de kriebels, een paar leuke instrumentale nummers maar over het algemeen vond ik het maar matig.
Ik kende de naam wel, maar nooit echt naar geluisterd. Wat een verademing na een reeks min of meer matige albums. Hele relaxte muziek, maar wordt niet saai of gaat vervelen.
Acapella album is een leuk idee maar ik vind het resultaat niet leuk om naar te luisteren, het is me net iets te experimenteel.
Ik vond het vorige Bob Dylan album echt niks, maar deze vind ik wel lekker swingend! Er zit meer energie in de muziek en in het algemeen vrij aanstekelijk. Nummer dat me is bijgebleven: Bob Dylans 115th dream
Het hele album klinkt hetzelfde, en als je dat geluid niet kan waarderen kom je niet heel erg ver. De zanger van R.E.M. heeft een hele zeurderige stem die tijdens een heel album beluisteren wel echt gaat vervelen en irriteren.
Ooh boy, nog een Adele album. Met ook alle grote hits zoals rolling in the deep, set fire to the rain en someone like you. Na ruim 10 jaar eigenlijk nog steeds niet weg te denken uit het publieke gemeengoed. Ik moet zeggen dat ik nummers wel prima vind, als je het maar niet keer op keer op keer op keer op de radio hoort (thanks radio 538 die thuis altijd aan stond...). 2 + 1 = 3
Hier kwam ik gewoon echt niet doorheen. Country is niet mijn ding.
Certified bangers met the bones of you, grounds for divorce en weather to fly is dit gewoon een heel goed album. Friend of Ours vind ik ook gewoon een hele mooie afsluiter. Ik heb er geen slechte woorden voor.
Wat lekkere jazzdeuntjes die mooi bijna allemaal in de instrumentale en dinner playlist gaan.
Ik vond dit vrij matig. Erg traag, een vieze oude rokersstem die alleen maar op een lage, bijna monotone pitch de lyrics fluistert. Ben vanaf de helft snel door de nummers geskipt om te kijken of er nog iets redeemings in zat, maar voor mij zat het er niet in.
Oh boy, are we REALLY getting old when we start liking the big King? Mijn opa heeft wel eens Elvis Presley op gegooid back in the day, maar toen nooit echt goed naar geluisterd. Zeker de wat meer upbeat swingy nummers ging ik wel goed op zoals wearing that loved on look en suspicious minds, maar ook op de wat langzamere zoetsappigere nummers zoals only the strong survive of gentle on my mind mogen er zijn.
Meneer Bruce is voor mij het beste bij zijn bekende album born in the USA. Ik vond niks van dit album er echt uit springen en vraag me af waarom we hieraan blootgesteld worden.
Wel een interessant conceptje, vrij slechte productie (zo klinkt het in mijn leek oren in ieder geval) met veel monotone geluiden. Het krijgt de voordeel van de twijfel en neig toch meer naar een 3.
Vrolijke zomerse deuntjes en ik vind Paul een erg fijne stem hebben. Toen ik bij you can call me Al kwam begreep ik pas waar het me aan deed denken. Solide 3 sterren.
Voor mij is LZ eigenlijk wel steeds een steady 3. Wel vermakelijke deuntjes, maar zou het zelf niet heel snel opzetten en krijgt van mij niet echt de omg-wow factor.
In het begin vond ik het nog wel lachen maar halverwege het album raakte ik al wel aardig verveeld.
Ik viel al vrij snel in slaap
Lekker rustig en relaxed album, beetje funky. Nick heeft een erg zachte stem die fijn is om naar te luisteren.
Niet veel over te zeggen, steady JC met wat leuke interacties met het publiek.
Het eerste nummer van het album moet ik even buiten beschouwing laten, maar de rest vind ik eigenlijk best funky en leuk.
Ik was prettig verrast toen ik het aanzette. Het is soms herrie, maar wel goede herrie.
David Bowie heeft me nooit echt goed gepakt. Changes is wel een banger, en ik vond Queen Bitch ook erg vermakelijk. Maar de rest was medium.
Af en toe is de stem van de zangeresvwel echt om te huilen, maar de paar keer dat het iets aardigs produceert is het best oke.
Iets beter dan het experimentele acapella album, maar ik vind haar niet fijn om naar toe luisteren.
De muziek was wel oke, maar de hoeveelheid gillende meiden was erg storend.
Ten eerste: Wat een naam voor een album, jezus. Eerste minuut van het eerste nummer van het album letterlijk niks, geen geluid. De rest van het nummer was wel aardig. Toen ging het voor mij snel bergafwaarts. Heb het afgeluisterd, maar was niet mijn ding.
@Timo: wees maar niet bang, ik heb ze allemaal beluisterd! Er zaten wel een paar aardige nummers in zoals ketchy shuby, wat me erg bekend voorkwam. 420 blaze ittt!
Gaf me wel echte oldschool country vibe. Was wel interessant om te beluisteren in het begin, maar zou het zelf niet snel vaker opzetten.
Gewoon allemaal goede shit. Grote bangers zoals time to pretend, kids, electric feel maar de rest mag er ook zeker zijn.
Ik vond dit niet heel erg spannend
Ik vond het album HOPELESSNESS best aardig van anohni, maar ik kon hier echt niet doorheen komen.
Lets gooo een album van 4.5 uur. Ik kon een aantal nummers wel waarderen zoals promised you a miracle en new gold dream, maar de rest was niet heel memorabel. De jaren 80 synth vibe kan ik wel diggen
Lekker punk geluidje met vrouwelijke zangeres
Per ongeluk het album soul sister eerst beluisterd, omdat ik niet goed zat op te letten. Woeps.
Ik vond die wel erg fijn, dus ben benieuwd hoe ze hier uit de verf komt.
Ik kan mijn vinger er niet echt op leggen, maar ik vind dit album dus minder leuk dan het album dat ik eerder heb geluisterd.
Dit is volgens mij wel de OG a natural woman, dat vind ik wel tof.
Was wel grappige franse rap
Heerlijke veelzijdige deuntjes om van te genieten. Het is gewoon lekker rustgevend. Xtal, green xalx, heliosphan en delphium als favs
Geinige noten maar voor een uur veel hetzelfde. Omdat de nummers zo lang zijn, is er altijd wel een dalletje in het nummer waar ik het niet eens ben met de mix van instrumenten en noten.
Natuurlijk kende ik smoke on the water, maar vond de rest eigenlijk ook wel best lekker klinken! Rock on freaky bro
Eindelijk kunnen we afrekenen met dit album van Queen. Veel te over de top, Freddie kan misschien goed zingen maar als het 'choir-zingen' wordt ingezet haak ik meteen af. Bohemian Rhapsody is het meest overrated nummer aller tijden en wat mij betreft kan het weggevaagd worden uit de muziekgeschiedenis. Ik was benieuwd of er nog iets interessants bij zat, maar dat was niet het geval.
Ik vond dit album wel een lekker swingend begin hebben. Goeie saxophones en hier vind ik het een talking heads vibe hebben. Daarna gaat het bergafwaarts voor mij. Bij de langzamere nummers vind ik de stem van de zanger niet echt fijn om naar te luisteren. Dit album heeft heel erg zijn eigen stijl, maar niet eentje die mij echt super aanspreekt jammer genoeg.
Voor mijn gevoel al erg veel jazzy live albums gehad. Deze vond ik wel erg leuk, iets meer swingy met een meeslepende stem. Ik had eigenlijk meer willen horen dan de slechts 35 minuten die we gekregen hebben!
Twee nummers. Wel een half uurtje aan muziek. Het was een zeer rustige parade van jazzy geluiden. Lekker voor op de achtergrond bij het koken, eten, of werken, maar niet echt om aandachtig naar te luisteren.
Ik vind de stem van Nina niet heel fijn om naar te luisteren. Het album zelf bevat vooral rustige nummers met een paar waar je echt de emotie kan proeven, zoals bij four women. Elk nummer heeft zo weer zijn eigen set instrumenten dat het wel interessant houdt. Ik vind het laatste nummer (either way I lose you) het leukst.
Het is niet mijn ding, maar het is vooralsnog wel beter dan andere poppy albums. Vond beautiful, het bekendste nummer van dit album, ook wel het leukste.
Ik was eerst verbaasd dat ik hier al een nummer van had (take five), toen luisterde ik het en viel het kwartje. Heerlijk relaxte nummers voor bij het eten of het concentreren.
Sarah heeft echt een geweldige stem. Het is een live album, maar ik heb er verder niet echt negatieve ervaringen mee op dit album. Een nieuwe toevoeging voor de dinner playlist.
Het was weer tijd voor een belachelijk groot album met 4 discs. De meeste nummers geven me een amerikaanse country rock vibe, wat niet onaardig is maar mij ook niet superveel aanspreekt.
Begint vrij langzaam, maar uiteindelijk ben ik in het middenstuk van het album wel echt hooked. Overall vrij rustige & relaxte muziek met een fijne stem. Het pianowerk in dylan and the movies erg mooi.
