Bij het begin moest ik er even in komen, maar daarna werd ik er helemaal in gesleept. heel erg leuk
Heel goed en leuk en fantastisch. Leuke baslijntjes synths en drums. Goede stem en gebruikt goede invloeden van alle hededaagse muziek. Een van de beste artiesten uit zijn tijd!
Mijn tenen zijn 90 graden gaan krommen. Ik wil nooit meer naar dit album gaan luisteren. Los van dat de stemmen natuurlijk vals zijn, dat kan ook een gimmick zijn. Maar bij zoveel nummers aan het begin van het album zitten de lettergrepen van de tekst op precies dezelfde tel als de drum en baslijn, wat heel amateuristisch klinkt. Komt die klote kazoo ook nog langs. Wauwie zowie is verschrikkelijk. Opeens is er een nummer die wel goed is: trouble every day. Daarna wordt het helemaal kut en onluisterbaar. Ik luister nog liever naar het gejank van Yoko Ono in de get back serie. Ik ben blij dat deze leidensweg nu voorbij is.
Saai album, voor de rockers die naar kensington luisteren vanwege het rauwe randje maar niet voor mij
niet zo bijzonder als ik dacht dat het zou zijn. Matig gespeeld allemaal
Ik vind het wel goed, maar het pakt me niet. De stem is fantastisch maar ik vind de muziek zelf niet heel spannend. De focus lag volledig op de stem en na het nummer fast car had ik dat ook wel weer gehoord. Ik ergerde mij niet aan het album. Prima album
Erg goed album, genoten van de baslijntjes alle solo’s en de muziek over het algemeen. Je hoort terug dat ze er plezier in hadden om het te maken. Je hoort terug dat elke muzikant ontzettend vaardig is. Bij het laatste nummer van smilong phases hoor je hoe makkelijk ze ook van tempo wisselen. Blues pt2 is ook heel nice. Steengoed album.
Moeilijk om te beoordelen omdat ik het genre sowieso niet leuk vindt. Vanmorgen toen ik haast had op de fiets werkte het wel, maar ik kan me geen andere reden voorstellen waarom je dit voor je plezier zou willen luisteren. Ik word er gestrest van
Het pakte mij niet. Twee goede nummers maar die kwamen laat op het album. Ik ben ook al weer vergeten hoe ze heten dus zo goed waren ze ook weer niet
Leuk album, ik vind het elecktrische orgel ook leuk in jazz. Hele vette albumcover en titel ook. Weet alleen niet of ik het nou zo snel nog een keer zou opzetten
Wat een anticlimax is het als een album begint met een fantastisch nummer en de rest daar niet eens in de buurt komt.
Sympathy for the devil zou ik opzich zelf 5 sterren geven, leuke percussie, mick jagger doet wat hij moet doen. Bas en piano zit goed. Alleen de gitaarsolo vind ik niet zo sterk maar wel echt een topnummer.
De rest van het album doet mick jagger niet wat hij moet doen. Het overtuigt niet je wordt niet meegesleept in het verhaal of de performence
Muzikaal gezien is de rest ook niet iets waar ik heel enthousiast van wordt
Ik vond de stem en de gitaarrifjes wel leuk. Het eerste nummer vond ik niet zo sterk maar ik heb al met al best genoten van het album. I got the hots vond ik wel leuk.
Ik vond naast de leuke gitaarrifjes de bas wel een beetje saai dat het veel scrummen was van dezelfde snaar. Voldoende maar niet fantastisch
Door zijn stem heb ik het niet goed kunnen horen. Hij zong de hele tijd alsof hij bijna klaarkwam of pijn had in zijn linker kleine teen of allebei. Als een nummer zoals Alison wel een goed intro heeft dan word het snel weer verpest door een stem die klinkt alsof die moet poepen en halverwege de drol er achterkomt dat het eten van gisteravond te pittig was
Ik heb het album 6 keer geluisterd en ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden.
Ik wil het leuk vinden en dat vind ik ook wel, maar toch weet ik niet of ik het voor mijzelf op zou zetten. Ik vond de percussie leuk maar ik weet niet if het passend was. Ik vraag mij heel erg af hoe ze het hebben opgenomen op een 4 spoor in 1958. Het voelde als een big band jazzband die melodien speelde van een jazzquartet, maar daardoor voelde het als fanfaremuziek, maar wel hele goede fanfaremuziek. Nu nog 3 sterren aar als ik het vaker ga luisteren misschien 4
Objectief gezien is dit gewoon een 5 sterrenalbum. Ik ben er ook aangenaam door verrast dat ik een david bowie album zo leuk vond omdat ik nooit echt een heel album van hem heb geluisterd. Er is alleen een reden waarom ik het nog nooit helemaal heb geluisterd. Er is iets wat mij niet aanspreekt en david bowie en ik ben er nog niet achter wat. Ik heb echt genoten van dit album en het krijgt ook een dik verdiende vier sterren en misschien als het nog langer blijft hangen 5
Hij is vlijven hangen… toch 5
Heel erg goed album en ook weer objectief gezien een 5 sterrenalbum. Het nummer paranoid is ontzettend goed en het is ook zeker een van de betere albums die ik heb geluisterd met deze reviews.
Alles zit goed in elkaar, de energie is lekker en het is lekker gebalanceerd. Er zitten geen kutnummers op het album. Waarom het dan toch geen 5 sterren worden is slechts een kwestie van smaak. Het pakt mij niet helemaal, omdat ik een distorted gitaar wel snel zat ben. Het ligt aan mij en niet aan het album.
Veel van de nummers voelen alsof het middelbare scholieren zijn die bij het keyboard in het muzieklokaal de voorgeprogrammeerde geluidseffecten hebben gevonden. De klapeffecten en de fluitjes vond ik niet leuk. De rock voelt vaak voorspelbaar maar wordt soms afgewisseld door een misplaatste leuke synthesizer. Sommige stukjes zijn wel goed hoor maar het is te wisselvallig om het een goed album te laten zijn. Ik twijfel tussen 1 of 2 sterren. Maakt ook niet echt uit, het was niet leuk.
Stel je staat in de troubadour in het begin van de jaren 70 en je ziet de grootheden zoals james Taylor, Neil Young en George harrison daar optreden. Dan is er een dame die qua songwriting daar nog met kop en schouders bovenuit stak.
Carole king schrijft liedjes die in alle genres kunnen worden gecoverd en is songwriter echt heel goed. It’s too late is een van mijn favoriete nummers ooit en dit album staat zeker in mijn top100 favoriete albums. Ik heb deze al vaker geluisterd en ik vind het steengoed
Ik vind de r&b nummers wel leuk. Maar bij lange na niet r&b op zijn best. Als het hele album alleen maar r&b was, dan was het nog een best aardig album. Alles op dit album wat niet met drumcomputers en synthesizers is gemaakt is niet leuk. Met als dieptepunten de grootste hits’ You’re beautiful ‘ en ‘fighter’ tenenkrommend.
Het album duurt ook te lang, je bent dan na 3 nummers die zangtechnieken en toonladders wel zat.
Ik heb nu wel genoeg matige rockbands geluisterd.
Geen leuk album, geen zin om het vaker te gaan luisteren. Ik kan er helemaal niks mee. Geen een nummer vond ik wel aardig.
Ik vind het frustrerend dat je de hele tijd in het album veel potentie hoort om het een steengoed alternative rock album te laten zijn. Ik hoor ook wel dat arcade fire en fleet foxes zich hebben laten inspireren door deze band.
De potentie hoor je het hele album, alleen ze kiezen er voor om van een goed nummer een mosh pit nummer te maken.
Live lijkt het mij ook heel leuk. Ik ben er ook niet boos over, want als optreden mijn beroep zou zijn dan zou ik het wel leuk vinden met veel mosh-pits.
Al vind ik 2 mosh pit nummers dan wel genoeg.
Toch als album om te luisteren zou ik het liever de hele tijd nummers hebben zoals ‘hey’ . Waar de band eindelijk die potentie helemaal laat horen die er al in zit.
2,5 sterren. Ik rond het naar boven af, omdat het objectief goed is, maar niet mijn smaak.
Ik denk dat heel veel muziekliefhebbers een periode hebben gehad, waarin ze nirvana interessant vonden. Meestal in de puberteit.
Dit album vind ik een puberalbum of je nou puber was toen die uitkwam of niet. De boosheid, anti autiraire thema’s en smaak die wel ergens heen gaat maar nog niet helemaal ontwikkeld is zijn thema’s die goed aansluiten bij de pubertijd en dit album. Daarom hebben veel van dit soort nummers nostalgische gevoelens voor veel mensen. Ik vind het wel een beetje sneu als je als volwassene hierin bent blijven hangen en niet verder bent gaan kijken.
Het album pakte mij niet echt, terwijl soul wel een genre is die mij bijna altijd pakt. Het album bestaat uit 13 nummers waarvan 12 covers zijn, grotendeels van zwarte Amerikanen. Nu weet ik dat dit in die tijd vaker werd gedaan bijvoorbeeld in de rock en roll en ook door Elvis Presley en zo zijn ook the beatles begonnen. Maar als het enige wat je hebt toe te voegen aan de muziek de kleur van je huid is dan luister ik toch liever naar de originele versies van de nummers van the supremes en the shirelles. Klinkt een beetje woke, maar ik vind vooral dat je covers kan doen als je zelf iets toe te voegen hebt en anders er gewoon vanaf moet blijven. Ik snap dat de muziekindustrie in die tijd anders in elkaar zat, maar dit soort dingen werden ook vanuit een racistisch concept populair in die tijd en Dusty en Elvis kregen veel meer waardering en geld dan de zwarte amerikanen die deze muziek voor het eerst maakten.
Nummers zitten goed in elkaar, maar die zijn niet van Dusty. De uitvoering is niet overtuigend.
Lastig om dit album een goede rating te geven. Het staat vol met hip-hop clichés. Maar als jij de eerste bent die het op zo’n grote schaal naar de wereld brengt is het dan nog een cliche?
Tegenwoordig is hip-hop heel erg geëvalueerd en blijft het steeds beter worden. Dit is nog hip-hop in de kindersneakers.
De culturele impact van dit album is heel erg groot geweest. De reden dat over de hele wereld sneakers worden gedragen komt mede ook door dit album. Ze hebben de hip-hop beweging wereldwijd gemaakt.
Ook zijn ze de uitvinders van gare hip-hop fusion tussen pop/rock en hip-hop met walk this way. Hoe blondie het had gedaan was wel vetter en eerder. Maar de run dmc/ aerosmith combinatie heeft daarna de wereld overgenomen zodat je later de ali-b, marco Barsato combi’s kreeg.
Er was betere hip-hop voor en na run dmc, maar voor het verspreiden van een heel hip-hop album voor het wereld publiek verdienen ze voor mij wel wat sterretjes.
Dit hele album voelt als een hele grote brei van hetzelfde. Toen het uitkwam en ik nog een puber was bleef vond ik het wel interessant, maar het is nooit blijven plakken. Het klopt wel allemaal, maar dat alles zo precies klopt maakt het ook niet heel spannend. Het is ook niet iets wat mensen nog nooit eerder hebben gemaakt. The strokes of arctic monkeys waren hun al voor. Ik ben ondertussen al een beetje uitgekeken op het genre. Toch is het wel ergens goed.
Ik had een jongen op de middelbare school zitten die me aan bruce springsteen doet denken. Hij speelde gitaar in de schoolband en voelde zich heel wat. Hij had ook een tattoo laten zetten van een bijbeltekst op zijn spierbal, zodat hij als hij zijn tattoo wou laten zien zijn spierballen moest aanspannnen.
Bruce springsteen word the boss genoemd. Daarom snap ik ook dat niemand meer voor een baas wilt werken. Meest overrated artiest waar Mathijs van Nieuwkerk op geilt.
Ik had er moeite mee om dit album helemaal af te luisteren.
Het is wel een grappig album, de naam butthole surfers vind ik ook geinig. U.S.S.A. Vind ik ook wel geinig.
Het hele album klinkt wel als een psychose waar ik gewoon niet zo lekker op ga.
Dit is een album wat van mij een instillatie mag zijn in een gaar museum voor moderne kunst waar je ook een tv installatie ziet waar je een man in zijn nakie in een kamer met een matras rondjes aan het rennen is en vervolgens vanillepudding over zichzelf gaat uitsmeren.
Het is interessant om een keer geluisterd te hebben. Kuntz vond ik verreweg het leukste nummer.
Ik ben weer een ervaring rijker, maar ik ben blij dat deze koortsdroom voorbij is.
Ik wou dat er meer muziek uit india in stond. Dit album is wel leuk, maar geluidskwaliteit heeft nog veel te wensen. Ook vind het verschil tussen hele leuke en stomme nummers te groot.
Ik was deze week laat met mijn reviews omdat ik nog lekker in dit album zat. Het gitaarspel was heerlijk met verschillende lijnen in hetzelfde spel (bas en melodie) de storytelling vind ik ook heeeel goed. Hij zuigt mij echt in het verhaal. Het contrast met de achtergrondzangeres met zijn eigen breekbare stem vond ik ook lekker. So long mary an en suzanne zijn klassiekers. Echt een klassieker.
Als ik dit album af had geluisterd ging de autoplay aan met andere jazz nummers zonder dat ik het door had. Het had niet genoeg eigenheid om het een hoog jazz album te zijn. Prima geen bloedende oren, maar niet bijzonder. Veel jazz is beter en leuker.
Ik vind het orgel wel leuk bij rock muziek. Soms nog iets te veel herrie. Sweet child in time is wel een guilty plessure. Albumhoes vind ik leuk.
Ik krijg de hele tijd het gevoel dat er elk moment ghost busters geroepen kan worden op dit album. Heel erg 80’s maar dat vind ik wel leuk. Soms een beetje poppie, waardoor het niet super spannend wordt. Sommige dingen vind ik onnodig, bijvoorbeeld nog een keer uitleggen dat Rio ook de naam van een rivier is.
Wel genoten van het album, maar het krijgt niet een speciaal plekje in mijn hart
Het lukt blur goed om passende effecten, riffs en geluiden bij elkaar te zetten waardoor het klinkt alsof als een recept waar alle ingrediënten perfect gebalanceerd zijn en smaken als een hele fijne saus. Het is een album met heel veel fantastische nummers, maar ook nummers die ik zou overslaan. Bij andere albums van blur zoals parklife of 13 heb ik dat minder, die zijn toch net iets meer favoriet bij mij.
