Dit album voelt een beetje klein, donker, dozig en vlak, alsof het in een vacuüm is opgenomen en daarom geen relatie heeft tot de wereld. Niet elk liedje, maar wel een groot deel. Zelf houd ik er altijd van als muziek klinkt alsof het in een ruimte is, in plaats van een donkere doos. Ik denk wel dat het heel goed in films zou passen, maar dan alleen in nachtelijke scènes.
Ik heb een paar productionele irritaties. Op sommige liedjes van dit album de drums volledig naar links hebben gepand en daar ben ik op tegen!!!! Bas en drums moeten in het midden of je moet 2 microfoons gebruiken zodat je alsnog een midden geluid hebt, maar dat het breder klinkt. (Ik weet dat ik dit kan oplossen door het geluid op mono te zetten, maar daar ben ik te lui voor) Daarnaast stond het orgeltje steevast te hard!
Dit album is speciaal gemaakt voor insecten die een festival organiseren in het gras en de bloemen. Het is groots, maar ook bedwongen. Alsof het een hele kleine wereld volledig opvult, vandaar het insectenfestival.
Het geluid is tijdloos. Erg veel liefde naar het gebruik van een ‘wall of sound’ afwisselend met weinig instrumentatie. Wel veel herhaling en dezelfde trucjes, dus na een half album heb je het gevoel of je het wel gehoord hebt.
Een heel irritant piepje in the seer’s tower. Ik denk dat het expres er in is gelaten, maar het stoorde wel!
Maar I love Sufjan Stevens en zal er zeker weer naar luisteren als ik het gevoel wil creëeren van in een hele goede Amerikaanse indie film zitten.
Iconische bandleden! Super bluesy en gezellig. Wel ook erg Engels, waardoor het toch niet echt authentiek blues is. Toch zit er wel ritme, soul en een groove in, wat soms toch mist in rockmuziek. Deze keer heb ik wel m'n telefoon op mono gezet, anders ging ik me weer irriteren aan de rare panning van instrumenten.
Ja gewoon wel goed album. Niks sprong er echt uit, maar heb er wel van genoten. Ik zal het niet zo snel aanzetten, maar als het aanstaat, is het leuk!
Soms wel een beetje edgy om edgy te doen, maar ik denk wel dat albums zoals deze iets nieuws brengen. Zo veel liefde naar niet conventioneel zijn. Het is wel weer zo dat de muziek klinkt alsof het in een vacuüm is opgenomen, maar dan i.p.v. een doos is het een nare tunnel waar je liever niet doorheen wil lopen.
Zal ik dit ooit nog een keer opzetten? Nee! Maar ik apprecieer de niet conventionele manieren van muziekmaken en vind dat dat veel meer moet gebeuren!
Geniaal album!!! Zo belangrijk voor de elektronische muziek!!!
Wilde deze al heel lang luisteren, maar nog steeds geen tijd voor gehad. De manier waarop het zo ruimtelijk en groots klinkt, is voor mij een van de beste onderdelen van het album. Geniale productie waarbij niks te veel of te weinig is. Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik het luister!
Om even te braggen, ik had vroeger een synthesizer van the prodigy thuis! Dus slayy !!!
Ik heb nooit met aandacht geluisterd naar Elvis, maar ik realiseer me opeens dat hij helemaal niet zo'n goede zanger is. Ergens legt dit wel de ziel van commerciële muziek vast, namelijk het verwateren van interessantere versies van hetzelfde genre. Ray Charles' versie van I Got A Woman is zo veel beter! Wil je nou naar de origins van rock-n-roll luisteren, luister dan naar Little Richard, Big Mama Thornton, Chuck Berry, Lavern Baker, Sister Rosetta Tharpe etc!!!!
Het feit dat hij enkel witte muzikanten gebruikt, terwijl het genre zo beïnvloed is door zwarte muziek. Ik ben geen essentialist en denk dat etniciteit niet bepaalt hoe goed je bepaalde muziek speelt/bepaalt of je recht heb om bepaalde muziek te spelen (muziek is altijd uitwisseling geweest), maar let's be real, geschiedenis is hier van belang. Het is natuurlijk uiterst goed gespeeld, maar als je naar sommige originele versies luistert, mis je een groove en een soul. De vrijheid die in de originele versies zit, klinkt begrensd bij Elvis, misschien komt het ook omdat hij niet een geweldige zanger is. Er is geen waardering voor de geschiedenis van het genre en dat is zo jammer.
Qua productie vond ik het interessant dat er niks over Elvis Presley staat in m'n boek over popmuziek productie, terwijl Big Mama Thornton en Les Paul er ook in staat. Niks interessants over de productie te zeggen, behalve dat het wel typisch 50s is.
Excuses voor mijn rant. Het is een iconisch album en het is ook echt goed, maar het is toch ook minder interessant dan albums van andere grootheden.
Ik voel me weer even helemaal m’n pretentieuze zeventienjarige zelf. Het doet me toch altijd denken aan een Wong kar-wai film. Ja iconisch geluid wel!
Meer niet echt te zeggen.
