Wat een afschrikwekkend nare sound is dit… een Iers carnaval der malloten… dan te beseffen dat mijn vriendin dat kerstlied fantastisch vind. Daardoor ga ik toch twijfelen of mijn stemgeluid ook niet net zo catastrofaal en door je ziel heen gaat…
Nee grapje, niet mijn muziek wel leuk geëxperimenteerd.
Dit voelt wel alsof ik met mijn neus in de boter val, dat ik mag beginnen met zo’n blues legende.
Lekker albumpie, misschien wat veel van hetzelfde voor mij.
Ik word enorm blij van een album als deze. Toegegeven ik luister meestal niet zo naar lyrics, ik zit meer op the feel van een plaat. En bij deze plaat voelt het goed.
Fragmenten knippen en gebruiken in je muziek dat is echt een gemis in de meeste muziek van nu. Om radio, speeches, etc te gebruiken als extra ‘instrument’ vind ik echt cool! Eén nieuwe vorm van Jazz, naar mijn idee. Niet echt meer nieuw natuurlijk, maar anders dan de klassieke jazz.
In Iron Sky van Paolo Nutini zit ook echt een fantastische speech van Charley Chaplin (als ik mij niet vergis).
Kortom een heerlijk album om in the flow te komen tijdens een activiteit, zoals longboarden in de zon. Joo dat ga ik dit weekend doen! Ben benieuwd of ik het dan wederom zo kan waarderen.
Oké dit is wel dingetje. Ik weet nog niet wat ik van dit album moet vinden…. De stem van de zanger vind ik bijzonder? Fijn en naar tegelijk om lang naar te luisteren? En dan muziek aanzich, die best goed technisch in elkaar zit. Maar toch als een mismatch voelt? Ik ga dit album herluisteren, wie weet wat ik er dan van ga vinden.
Vandaag het album nog eens beluisterd, maar deze keer echt met aandacht.
Dat maakt mijn beleving echt anders. Hoewel ik niet elk lied evengoed kan waarderen merk ik dat is de ambiance die gezet wordt door de plaat wel enorm kan waarderen.
Een solide 3.5
Smooth operator is voor mij wel het bekendste liedje van Sade.
Heerlijke plaat, zeker om in de mood te komen.
Niet superbijzonder.
Hiphop met Jazz invloeden daar word ik wel enorm blij van. De beats en sounds zorgen ervoor dat ik een soort flow kom.
Muzikaal voelt het ook echt als een anti-establishment beweging.
Voor de verandering ben ik eens echt gaan luisteren naar de tekst, aangezien jullie dat ook allemaal doen …
By the time i get to Arizona vind ik tekstueel echt sterk, gaaf dat ze starten met een radio speech.
Joo Van Halen!!!
Echt iconisch voor de jaren 80 synthesizer sound, ik ben heel benieuwd naar iets anders dan JUMP.
En dan hoor je JUMP en ben ik weer helemaal terug bij het boek en de film Ready Player One. Dat boek is echt een aanrader.
Interessant wel dat JUMP ONEINDIG MOTHERFUCKING LANG lijkt te duren, maar dat het stiekem net 3 min lang is… repetition much?
Dit album voelt als Peek witte mannen van middelbare leeftijd muziek.
Ik kan het gitaarspel waarderen, knap gespeeld. De muziek luistert makkelijk weg, maar enorm vernieuwend of tekstueel sterk vind ik het niet.
Haar stem in combinatie met band zorgt bij mij voor instant chill-modus. Hoewel het soms net iets te episch als chille achtergrond muziek.
Geen idee hoe deze plaat tekstueel in elkaar zit, ik vraag het mij ook niet af.
Lekker in de ochtend met een kopje koffie en de krant of ‘s avonds met whisky en een boek. Daarnaast ga ik er niet heel lekker op als dezelfde nummers op 1 plaat staan
Oeh Son of a Preacherman! Kennen jullie de cover van Thijs Boontjes;
Gast echt meer dan 2 uur… 💀
Hopelijk is het het waard.
Ghettomusick voelt al verschillende nummers in 1 track.
Sowieso vind ik dit album bij-elkaar-geraapt. Er zitten zeker lekkere nummers bij, maar ik mis een rode draad die de nummers samenbrengt? Het voelt als joh ik heb wat nummers over, laten we dat allemaal op 1 plaat gooien. Maar is het werkelijk garbage, dat ook weer niet.
Ah het zijn dus eigenlijk 2 albums op 1 plaat… dan snap ik de keuze om deze genres te mixen niet…
Wel interessant om te merken dan ik Speakerboxxx meer kan waarderen dan The Love Below.
Deze plaat is echt weird.
Ik ga wel lekker op dat experimentele.
Intro was chill en Armageddon was weirdly funky.
Wat een heerlijke plaat!
Bij het eerste lied ben je meteen in Cuba en met je herinneringen bij de film Chef.
Ik moet wel toegeven dat ik hem de eerste paar nummers sterker vind dan de laatste paar nummers.
Heerlijk rustgevend, lekker als achtergrond muziek.
Toen ik er later nog eens naar luisterde deed het mij niet mega veel.
Wel tof om muziek te horen vanuit niet westerse invloeden en dat in een overwegend witte mannen muziek lijst
Generic witte mannen van middelbare leeftijd muziek uit de 70s
Wel enorm die sound, maar het doet mij niet perse veel ofzo.
Prima om naar te luisteren tijdens het eieren bakken op kamp
Wat is dit dan weer voor een plaat?!
Een echte parel!! Zoveel impro en experimentele muziek. Je wordt gewoon meegenomen naar een andere wereld.
Dit album lijkt mij echt vet om met 4HoMet te luisteren!!
Tot nu toe valt het mij alleszins mee hoeveel witte-mannen-van-middelbare-leeftijd-muziek er voorbij komt…
Ik luister vaak ‘s ochtends al naar een album. Dat was een verschrikkelijke fout… Ik kan niet anders zeggen dat ik mega opgefokt raak van deze herrie. Ja het is knap hoe de muzikanten het ritme en tempo in een lied kunnen opbouwen en versnellen, ja sommige liedjes hebben oké stukken; like suïcide.
Nee ik luister het niet graag en nee ik kom dit album niet doorluisteren.
Nostalgie helpt bij deze plaat…
Linkin Park luisteren op mijn kamer in mijn tienertijd, waarin ik mezelf zielig vind. Beetje vriendloos Bleach en Naruto luisteren…
Maar dat is misschien ook wel kenmerkend voor Linkin Park, boze tiener muziek.
De intro van in the end brengt mij ook terug naar de methode Staal, waarin groep 8 op die beat een rap moet schrijven.
Boaring AF…
Echt van die liftmuziek.
Prima op de achtergrond, maar niet het soort muziek waarvan ik er echt intens naar wil luisteren.
Dus prima ofzo?
Geen idee, beetje in de midden.
Wederom een plaat voor witte mannen van middelbare leeftijd.
Toch merk ik dat ik dit muzikaal aantrekkelijker vind om naar te luisteren, dan de afgelopen WMvML plaat. Ergens tussen een 3 en een 4 in.
Lekker plaatje!
Weird, funky, electric en een sound.
De ambiance is wel chill, niet alle nummers waren bangers.
Wel intens om een doordeweekse plaat te luisteren van 1 1/2 uur
Beter dan gemiddeld, maar ook weer niet het einde.
Meer dan 2 uur… mijn eerste echte langspeelplaat ;).
Hoewel het wederom een WMvMLplaat is, kan ik deze wel echt appreciëren.
Wat ik er enorm aan kan waarderen is het jazz achtige, waarin ze met elkaar op het podium binnen hun liedjes en akkordenschema aan het jammen zijn.
Zeg ik dat zo goed?
Ik denk eerder een 3.5, maar ach ik rond hem af naar boven.
Wat een keigoede album coverart! Maar zou de plaat dan niet milktiger moeten heten? Of omdat het uit haar borst komt en het aan de tijger geeft, geeft zij dus tigermilk?
Deze plaat komt uit 1996, maar het eerste liedje voelt niet nineties, eerder ouder.
Het heeft ook wel wat weg van John Denver; Leaving on a jet plane.
Ik word niet heel warm van deze plaat, zelfs niet in deze godvergeten aardverschroeiende hitte.
Meestal ga ik wel lekker op melancholie, als witte hetroseksuele man is mijn leven natuurlijk ook helemaal kut… niemand maakt ergere dingen mee dan ik.
Maar dat terzijde, deze plaat was te laf? Ik weet niet, als ik melancholie luister wil ik geraakt worden tot op het bot, dit kwam niet eens door mijn opperhuid heen.
Niet door de woorden en ook niet door de feel van de muziek. Misschien dat ik onwetend ben en blijkt straks dat jullie hier lyrisch om zijn… maar voor mij is dit smaakloze koffie. Dan zet ik liever een plaatje op van Kids With Buns.
Ik vond deze plaat wel chill, ik denk dat deze plaat ook echt nice is met een leuke drugs.
R.E.M is toch wel peak WMvMLmuziek… daarom wil ik graag nu op de rem trappen met dat genre. Wanneer is het genre WMvML leeftijd genoeg geweest?
Ik ben er al klaar mee, laat staan hoe jullie daar tegenover staan met 100+ extra albums.
Heerlijk album.
Leuk dat er veel gesampled is. Sommige teksten/ tunes herken ik van andere artiesten.
Zouden Fugees dan de OGs zijn?
Goeie feel, beats on point. Fijn om weer even uit de wereld van WMvML te stappen.
Oké ik zag dat deze plaat uit ‘70 komt, dus ik dacht daar gaan we weer… weer een WMvMLplaat.
Dat is deze plaat toch een welkome verrassing. Het is een heerlijk mellow smooth jazzy plaatje.
Zijn stem tja… het doet mij te veel denken aan Jeroen van Koningsbrugge als hij aan het improviseren is en dan moet doen alsof hij de tekst kent.
Ik merk dat ik dat dan wel weer irritant vind.
Er zit wel veel feel verschil in de nummers, wat ik overigens niet irritant vind.
De bass 70 disco sound die hierin zit, althans dat denk ik, vind ik magistraal.
Zoveel nostalgie en bekende deuntjes! Nu weet ik niet precies of dit hele album ironisch was of enkel wat nummers, om te laten zien we kunnen prima popmuziek maken. Maar pop is best wel saai, dus liever maken we onze eigen muziek.
Ik vond het een heerlijke plaat om naar te luisteren toen we vanuit Voorhout met de nieuwe bakfiets naar huis aan het fietsen waren.
Mijn eerste Bowie plaat! Mijn verwachtingen zijn heel hoog …
Hoewel ik het niet het beste Bowie albumpie vind, kan ik er wel oprecht enorm van genieten.
Het blijft een waanzinnige artiest die steeds weer nieuwe dingen bleef proberen en ontwikkelen.
Deze plaat was weird. Funky, jazzy, underground? Echt zo’n 70s plaat, waar je als heroïne junk naar luisterde.
Er zat een chille flow in
Welkom in de Wonderlijke Wereld van boze tienermuziek…
Niet helemaal mijn ding, ik denk een 2.5…
Huh Hadden we deze week niet ook al eerder de Stooges?
Ik kon niet zo goed in dit album komen, ik weet niet zo goed hoe dat kwam. Misschien moet ik het later nog eens beluisteren, voor nu een matige 2 ster
Wat een moderne muziek, waarschijnlijk in die tijd nog wel…
Opzich wel van genoten, vooral lekker in de avond.
Ik weet niet goed wat ik er nu van vind… dus maar een middenmode
Dit is echt niet mijn muziek.
Deze soul funky rap valt mij goed.
De feel van deze plaat is enorm chill, lekker uptempo en toch relaxerend.
Heel chill, gaaf hoe experimenteel dit klinkt! Of dat ook zo is, geen idee.
Een mooie plaat om in de flow te komen.
Lekker voor tijdens het lezen of even mijn hersenen uit te zetten.
Echt een eind jaren 60, 70 sound.
Iconisch in haar tijd, maar niet meer van deze tijd?
Soms heb je van die albums of artiesten die ook 50 jaar later nog steeds mee kunnen, ze voelen niet verouderd. Dit album heeft dat voor mij niet, dit is een zoetsappig romantisch plaatje. Zonder rauwe randjes of sprankel. Luistert gewoon prima weg, misschien wel nice als je aan de heroine zou zitten. Al heb ik dat nooit gedaan en zou ik dat ook niet aanraden. Tenzij iemand jouw ergste vijand is, dan is zo’n opium misschien wel een goede aanrader…?
Wederom een echte ‘60 & ‘70 sound.
Dit is muzikaal vele maten beter dan Van Morrison. Het gitaarspel van Hendrix is niet voor niets legendarisch. Wat een psychedelica!
Hoewel deze plaat is, voelt het voor mij niet verouderd.
Wel opvallend dat we 3 echte ‘70 platen achtereen hebben. Ook dit is wederom een echte WMvML plaat. Wel bijzonder hoe anders deze artiesten zijn en toch even iconisch.
Ik vind Paul Simon altijd wat te zoetsappig… en wellicht ook wel wat te poppy…
Maar het is niet dat ik dit echt slecht vind, het voelt voor mij als de autorit naar Frankrijk. Waarin je achterin zit, ruzie maakt met je broer en zus, mega autoziek wordt en alles onder kotst (in de kots emmer), vervolgens kleffe broodjes ei eet en moet luisteren naar de muziek van je ouders; The carpenters, the cats, ABBA, Paul Simon en Art Garfunkel, middel of the road etc.
Toch is de titel van het tweede nummer wel echt briljant. Hierin laat Paul Simon zien dat hij zijn tijd ver vooruit was!
Wat een bijzondere plaat.
Rap met oergeluiden en andere weird shizzle… Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden, wat ik wel weet is dat meer dan 2 uur van deze muziek niet echt hoeft?
Ik ga sowieso niet heel chill op albums die langer dan 1 1/2e uur duren, te lang te veel van hetzelfde ofzo?
Hoewel er zat in deze plaat wel echt veel verschillende liedjes en ambiances. Helaas een middenmode, doordat er ook wel wat mindere tracks op staan.
Mwah niet helemaal mijn plaat.
Te veel melancholie, ik heb nu vakantie dan heb ik daar geen zin in.
Stem vond ik eerst maar waardeloos, maar uiteindelijk kan ik hem zeker waarderen.
Ik denk een 3.5 misschien hoger als ik als boze tiener op mijn kamer zit en mijn ouders haat. Of als ik bipolair zou zijn en ik dan in een mega down zit , of als mijn vriendin het uit maakt… maar dat is allemaal nu niet, toch?
Lekker album voor tijdens het rijden.
Wel veel van dezelfde soort muziek op een plaat, niet dat dat erg is.
Ik vind deze muziek ook wel erg lijken op veel uit de ‘70. Het had ook van The WHO kunnen zijn.
Een andere Van Halen.
Stiekem vind ik hun sound best nice, misschien wat repetitief. Maar ach je kan niet alles hebben.
Sommige nummers op deze plaat voelde wel echt anders dan de rest.
Prima plaatje!
Het heeft wel wat weg van The Beatles en soms ook wel van The Beachboys. Leuk dat het album zo divers is! Grappig wel, als het album helemaal dezelfde sound is vind ik het niet chill. Als een album twee gezichten geeft vind ik het waardeloos (maak dan gewoon twee losse platen), als het het divers is vind ik dat juist wel plezant. Maar het allermooiste is toch een verhaal of een opbouw in de plaat.
Toch aardig voor een WMvMLplaat.
Wat een gouden HIPHOP plaat! Lekker sampelen, rap met echte teksten die werkelijk ergens over gaan en anti zijn!
Deze was genieten!
Interessant hoe relevant het lied Television the drug of our nation nog is! Ook wel ergens een trieste gewaarwording…
U2, wie kent ze niet?
Bijna elk liedje herkende ik wel en de meeste kon ik zelfs meezingen.
Maar ja, is het dan een goed album of gewoon populair?
Je zal het wel raden, vooral populair.
Wat een bagger troep kutmuziek is dit toch.
Bono probeert elk liedje enorm episch te maken met zijn stem en het komt altijd vanuit zijn onderbuik geperst.
Wederom een echte plaat voor Witte Mannen…
Gaver-de-getver-demmeke.
Graag door naar de volgende.
Wat is deze muziek goed!
Het zit heel goed in elkaar, vooral de nummers Join the Boys en People vond ik fantastisch.
Ik vind het stemgeluid wat deze artiest produceert minder geweldig. Het doet mij te veel denken aan Joni Mitchell. Dat geluid… brrr… alsof ze overal extra lucht in proberen te blazen ofzo.
Muzikaal een 4 of 5! Vocaal een 1… dus een 3tje
Aaah nog een Fela Kuti!!!!
Very excited!!!
Het eerste nummer is… veel… niet helemaal de mood waar ik mij in verkeerde, maar dat wil niet zeggen dat het niet kneitergoed was. Wederom een echt sterk album! Helemaal in mijn straatje douze points.
Bij Led Zeppelin moet ik altijd denken aan Stephan uit That’s 70s show.
Muzikaal zit dit echt wel goed in elkaar. Al moet ik wel zeggen dat ik dit als ‘achtergrondmuziek’ beschouw.
Classic Rock.
Gaan we weer, nog een album uit de late jaren 60… Ik snap dat er toen veel WMvMLmuziek werd gemaakt…
Maar kom op, er is toch meer dan enkel muziek uit dat era…
Eerste paar liedjes voelt niet als Simon en Garfunkel, cool gedaan.
Enorme 80s rock sound, ik vond het ook wel wat weg hebben van ACDC en Van Helen.
Deze luisterde ik toen ik op de motor aan het toeren was, daardoor een 4 ster. Op een rustige zondagochtend … zou het wel anders uitpakken
Dit is voor mij toch wel het bekendste album van de Beatles. Mijn vader heeft deze plaat grijs gedraaid, hij was nogal een Beatlegekkie. Dus vanuit nostalgie moet ik hem toch wel hoog scoren…
Muzikaal zit het ook goed in elkaar, wel behoorlijk poppie. Maar soms is poppie ook wel weer eens leuk.
We snappen het, de sitar is helemaal je ding. Maar ik vind de sitarsound een beetje veel van hetzelfde. Beetje wat je hebt met een accordeon of een mondharmonica.
Niet helemaal mijn ding.
2 sterretjes
Madonna,
Een waar fenomeen, niet echt mijn muziek. Hoewel ik de Dancemuziek wel echt kan waarderen.
Jooooo jooooo
Dit album wil ik zo graag hebben!!
Instant 5 sterren.
Pastime Paradise is ook wel echt een legendarisch nummer, hoe vaak dat gecoverd is.
Het ultieme zondag ochtend album.
Met een door mijn vriendinnetje croissantje en de pistachecreme en een overheerlijke koffie.
Dit is gewoon genieten.
The Ramones…
Door het eerste liedje, wat iedereen op aarde toch wel hoort te kennen, moet ik om de een of andere reden altijd denken aan Scott Pilgrimm against the world.
Het voelt een beetje als de start van boze tienermuziek…? Misschien heeft deze muziek wel geleidt naar de treinramp die wij kennen als Tokio Hotel?
Randy Newman….
Zijn stemgeluid brengt je meteen terug in de nostalgie van You got a Friend in me.
Muzikaal vind ik zijn muziek altijd prima in elkaar zitten, het vertelt een verhaal.
Het probleem zit hem voor mij in het stemgeluid van Newman.
Het klinkt altijd een beetje of het wordt gezongen door iemand die een doofstom is? Alsof er iemand met een beperking zingt.
Ik wordt altijd een beetje naar van zijn stemgeluid… brrrrrrr
Wat heerlijk om eens geen ‘60-80 plaat te hebben.
Maakt dat deze plaat fenomenaal? Zeker niet, maar wel een heerlijke afwisseling.
Wat is dit dan weer voor een verschrikkelijk (*$£¥+!¡?) muziek…
Wat een absoluut debacle en garbage van de diepste krochten uit de muziekgeschiedenis is dit.
Onwetendheid is een zege, zegt men wel eens, en in die onwetenheid had ik nog graag willen leven als het gaat om deze grandeur der herrie.
5 sterren, chille beats. Goede teksten. Het hele weekend heb ik geluisterd naar deze plaat en wat spotify daarna voor mij genereert aan muziek, genieton
We zijn er weer hoor WMvMLmuziek!
Classicrock album, lekker voor als je op de motor aan het toeren bent.
Maar voor als je net wakker bent, een puzzeltje zit te maken met een goeie kop koffie…. Niet helemaal het moment van de dag.
Verder vond ik dit niet een mega bijzonder album.
Joooooo!!!
De eerste noten van dit album!!!
Dit is direct terug naar mijn kindertijd en dan kijken naar Bassie & Adriaan!!
Met dat gekke lachlag op dat eiland ergens hahaha, mega spannend.
Ik kan horen dat het muzikaal goed in elkaar zit en dat men getracht heeft een verhaal te vertellen.
Maar met mijn bekrompen brein kon ik dat verhaal er niet uithalen, al helemaal in het tweede lied waar een soort grunten en wolvengehuil in zat… mwah
Dan brengen we deze plaat terug naar de feel en die is er nul….
Wat een toeval om vandaag Dolly Parton te beluisteren, de dag nadat ze is overleden.
Het mag best zijn dat ze een icoon was, vooruitstrevend en nog meer lovende woorden.
Maar deze plaat was ronduit saai. Country is al niet echt mijn muziek genre, maar hier wordt een scheut der saaiheid aan toegevoegd… man man man
Blues rock is niet mijn genre, gelukkig was dat niet het enige wat op deze plaat stond. Prima plaatje
Oké deze ga ik dus niet ‘s ochtends om 7 uur luisteren…
Een uur kan lang duren… zeker met deze chaos. Hoewel ook ik moet toegeven dat er ergens ook echt wel een melodie in zit.
Net niet helemaal verschrikkelijk
Leuk lied Le Freak, zonder context enorm chill. Nu luister ik voor het eerst het album wat erbij hoort… dan verandert de confiture ineens in jam. Niemand weet precies wat het verschil is, maar confiture is wel specialer dan jam.
Zo speciaal als Le Freak eerst voor mij voelde, zo saai is het lied nu. Dat hele album heeft dezelfde sound… daardoor is alle jeu wel af van Le Freak, op zijn minst als je het samen hoort met de rest van dit album.
Kan je nog zeggen dat je de muziek van Kanye West goed vindt? De muziek is echt goed geproduceerd en klinkt chill. Maarja hij is natuurlijk compleet waanzinnig geraakt…
Vond het niet een heel bijzondere plaat. Deed mij wel denken aan de autoritten naar Frankrijk met mijn gezin. Mijn moeder luisterde graag naar muziek van dit genre
