1001 Albums Summary

Wat een afschrikwekkend nare sound is dit… een Iers carnaval der malloten… dan te beseffen dat mijn vriendin dat kerstlied fantastisch vind. Daardoor ga ik toch twijfelen of mijn stemgeluid ook niet net zo catastrofaal en door je ziel heen gaat… Nee grapje, niet mijn muziek wel leuk geëxperimenteerd.

Dit voelt wel alsof ik met mijn neus in de boter val, dat ik mag beginnen met zo’n blues legende. Lekker albumpie, misschien wat veel van hetzelfde voor mij.

Ik word enorm blij van een album als deze. Toegegeven ik luister meestal niet zo naar lyrics, ik zit meer op the feel van een plaat. En bij deze plaat voelt het goed. Fragmenten knippen en gebruiken in je muziek dat is echt een gemis in de meeste muziek van nu. Om radio, speeches, etc te gebruiken als extra ‘instrument’ vind ik echt cool! Eén nieuwe vorm van Jazz, naar mijn idee. Niet echt meer nieuw natuurlijk, maar anders dan de klassieke jazz. In Iron Sky van Paolo Nutini zit ook echt een fantastische speech van Charley Chaplin (als ik mij niet vergis). Kortom een heerlijk album om in the flow te komen tijdens een activiteit, zoals longboarden in de zon. Joo dat ga ik dit weekend doen! Ben benieuwd of ik het dan wederom zo kan waarderen.

Oké dit is wel dingetje. Ik weet nog niet wat ik van dit album moet vinden…. De stem van de zanger vind ik bijzonder? Fijn en naar tegelijk om lang naar te luisteren? En dan muziek aanzich, die best goed technisch in elkaar zit. Maar toch als een mismatch voelt? Ik ga dit album herluisteren, wie weet wat ik er dan van ga vinden. Vandaag het album nog eens beluisterd, maar deze keer echt met aandacht. Dat maakt mijn beleving echt anders. Hoewel ik niet elk lied evengoed kan waarderen merk ik dat is de ambiance die gezet wordt door de plaat wel enorm kan waarderen. Een solide 3.5

Smooth operator is voor mij wel het bekendste liedje van Sade. Heerlijke plaat, zeker om in de mood te komen. Niet superbijzonder.

Hiphop met Jazz invloeden daar word ik wel enorm blij van. De beats en sounds zorgen ervoor dat ik een soort flow kom. Muzikaal voelt het ook echt als een anti-establishment beweging. Voor de verandering ben ik eens echt gaan luisteren naar de tekst, aangezien jullie dat ook allemaal doen … By the time i get to Arizona vind ik tekstueel echt sterk, gaaf dat ze starten met een radio speech.

Joo Van Halen!!! Echt iconisch voor de jaren 80 synthesizer sound, ik ben heel benieuwd naar iets anders dan JUMP. En dan hoor je JUMP en ben ik weer helemaal terug bij het boek en de film Ready Player One. Dat boek is echt een aanrader. Interessant wel dat JUMP ONEINDIG MOTHERFUCKING LANG lijkt te duren, maar dat het stiekem net 3 min lang is… repetition much? Dit album voelt als Peek witte mannen van middelbare leeftijd muziek. Ik kan het gitaarspel waarderen, knap gespeeld. De muziek luistert makkelijk weg, maar enorm vernieuwend of tekstueel sterk vind ik het niet.

Haar stem in combinatie met band zorgt bij mij voor instant chill-modus. Hoewel het soms net iets te episch als chille achtergrond muziek. Geen idee hoe deze plaat tekstueel in elkaar zit, ik vraag het mij ook niet af. Lekker in de ochtend met een kopje koffie en de krant of ‘s avonds met whisky en een boek. Daarnaast ga ik er niet heel lekker op als dezelfde nummers op 1 plaat staan Oeh Son of a Preacherman! Kennen jullie de cover van Thijs Boontjes;

Gast echt meer dan 2 uur… 💀 Hopelijk is het het waard. Ghettomusick voelt al verschillende nummers in 1 track. Sowieso vind ik dit album bij-elkaar-geraapt. Er zitten zeker lekkere nummers bij, maar ik mis een rode draad die de nummers samenbrengt? Het voelt als joh ik heb wat nummers over, laten we dat allemaal op 1 plaat gooien. Maar is het werkelijk garbage, dat ook weer niet. Ah het zijn dus eigenlijk 2 albums op 1 plaat… dan snap ik de keuze om deze genres te mixen niet… Wel interessant om te merken dan ik Speakerboxxx meer kan waarderen dan The Love Below.