This rules. Also fuck Morrissey.
Moderne postpunk leunt zo hard op platen als deze, echt heel cool om te horen. 'Some Weird Sin' en 'Tonight' zijn enorme knallers, naast natuurlijk de titeltrack.
Haat-liefde met deze. Gigantische hits maar ook heel veel domme, repetitieve riffs. 'Wherever I May Roam' is onwijs gaaf, de laatste paar tracks waren zwaar om doorheen te komen. Valt me ook op hoe, in tegenstelling tot gister bij Iggy Pop, vette moderne metal niets wegheeft van wat hier gebeurt.
Ik ga snel weer Agriculture aan knallen.
Paradise City is de meest overbodige plaat uit de geschiedenis en de rest van deze nummers is helaas niet veel beter.
Dit is tof. Beetje frontloaded, maar erg genoten (en uiteraard hard meegezongen op meer dan 1 nummer).
2e listen door Tiff: I'll Kiss You is fenomenaal.
Leuk. Prima rockliedjes. Ik kan me voorstellen dat dit kan werken in een arena vol dronken Britten. Live Forever is een grote highlight.
Arme James maakt prima muziek, maar dit is uitgebracht in de tijd dat Joni Mitchell, Nick Drake, Dylan, Leonard Cohen, Carole King, Neil Young (en ga zo maar door), die een beetje uit dezelfde vijver vissen, allemaal met knaller na knaller kwamen. Dan moet je iets heel goed doen om op te vallen, en dat doet dit album gewoon niet.
Verder best aardige melodietjes. Sommige nummers deden echt helemaal niets voor me.
Grappig hoe dit meer Nirvana dan Foo Fighters is op sommige tracks. Als het een Nirvana plaat was geweest, was het helaas wel verre van de beste.
Injecteer dit in mijn aderen. Geweldige jaren 90 punk. Gevarieerd, nummers met blazers en strijkers (en xylofoon?), gewoon lekker dynamisch. Top. Man.
Edit: zelfde zanger als Drive Like Jehu, er valt ineens heel veel samen.
Leuk. Heel erg 60s. Verder weinig spannend.
Wat een productie god dang zeg. Dit is fire.
Het doet me fysiek pijn dat deze lui met 6 zijn en jurassic 5 heten.
Een soort blije, burgelijke smoothie van punk, new wave en pop. Deze mannen hoorden London Calling in '79 en dachten 'we doen dit maar dan gaar'. Ten minste wel vrolijk.
Oh kijk, the Undertones maar dan niet gaar.
Ja dit is natuurlijk top. Totaal geen fan van de ska-heavy tracks, maar dit is natuurlijk vormend geweest voor zo veel toffe muziek en het is te horen waarom.
Even veel sterren als nummers die het kostte om het spuugzat te zijn, afgerond naar boven. Toch even doorgebeten voor de wetenschap. Nu herstellende.
Het is geen Funeral maar dit is zo'n belangrijke plaat voor me geweest toen ik een jaar of 16 was. Zure smaak nu uiteraard, blij om weer een keer te luisteren.
Edit: de laatste 3 tracks zijn echt waanzinnig op deze.
De meest achterhaalde instrumentatie die ik in lange tijd heb gehoord. Vocals zijn matig tot slecht. De interlude halverwege is het allergrootste vraagteken hier. Er was blijkbaar iemand die dat matige nokia beltoontje had getikt op een synth en dacht: mijn album heeft beperkt ruimte van max 40 minuten maar deze minuut MOET ertussen.
Deze plaat wordt gered van de shame-pile door Don't You Want Me, vandaar toch 2 sterren.
1.5 uur Nusrat Fateh Ali Khan gaat er niet in op deze zondagmiddag. Stukkie geluisterd wel en man, het is te horen waarom zo veel mensen dit bewonderen. Boeiende melodietjes, goeie instrumentatie.
De Spotify pagina van deze kerel is echt bizar, wat een platen en wat een diversiteit aan artwork.
Wat moeten we hierover zeggen wat nog niet gezegd is. Wat een wereldplaat, echt oneindig replayable.
Weer een vermoeiende persoon die ik een hoge rating moet geven. Zal ook niet de laatste zijn.
Edit: ik vergeet altijd dat die Frankie Valli cover een ding is. Zo'n zeldzame cover die vele malen beter is dan het origineel. Cool.
Als alle moderne dnb zo klonk, was ik dnb-head geweest.
Cool dit. Lekker atmosferische dnb/jungle. Deed me soms vreemd genoeg denken aan AAL (maar dan jungle). Mag wel korter.
Ook perfecte timing vandaag, lekker scriptie getikt op dit, gaat vaker gebeuren komende weken. Vooral disc 2 is een vibe, omdat dit schijnbaar 1 live opgenomen vinyl set is dreunt het non-stop door.
Dit klinkt opzich super. Productie is top. Zang is goed. Politiek is on point. Het is alleen ZO SAAI. Een soort eenheidsworst van hetzelfde kabbelende beekje van instrumentatie van begin tot eind.
Alleen maar waardering voor Bob Marley, blij dat mensen zo geraakt worden door hem. Niets voor mij.
Luisterbare popliedjes in een Britse indie-elektronica jas. Niet heel exciting, maar ook zeker niet slecht. Betere vocals hadden misschien wel geholpen.
Edit: dit duurt echt een kwartier langer dan het had moeten duren. En dan zijn er ook nog dotan-achtige gang vocals achterop de plaat. -1
Grappig hoe veel er uitgeprobeerd wordt op dit album van slechts 35 minuten. Daardoor is het helaas wel een beetje een rotzooitje. Wel een prima rotzooitje om aan te horen.
Grizzly Bear heeft een super vet eigen geluid en dit is waarschijnlijk wel de beste plaat die ze gemaakt hebben. Tikkeltje bloated wel helaas.
Het blijft een stijl waarin elk nummer ongeveer hetzelfde is, maar goed, deze nummers komen ook wel uit de jaren 50. Deze opname is verder echt waanzinnig. Wat een band.
Ja, Bohemian Rhapsody is een meme maar dit album is zo, zo tof. Het is theatraal, grappig, divers. Makkelijk het beste Queen album.
Mooie is dat een track als BR de rest niet eens overschaduwt: Death on Two Legs, You're My Best Friend, ' 39, Love of My Life, allemaal knallers.
Verre van de beste Nick Grot maar nog steeds makkelijk een 7.5/8. 'Straight to You' is een grote standout, een gecertificeerde Nick Grot all-timer.
Ik had Black Moses wel eens geluisterd maar dit is nog beter. Wat een grooves, wat een productie.
Hoe is dit opgenomen in de jaren 60? Deze man leefde ver in de toekomst.
You Cant Always Get What You Want is veilig een top 3 Stones nummer. Verder meer dan prima rockplaatje.
Wat een feest is dit. Het komt heeel duidelijk uit de 60s maar het wel zo'n plaat waar het steeds spannend is welke kant het nu weer op gaat.
Niet de eerste keer dat ik hier naar luister maar ik was verbaasd hoe... 'okee' ik het vond. Ja, Common People is een ongelooflijke banger maar verder is er ook wel veel filler hier.
Ondaks de kleine letdown gewoon een heel solid album onder aan de streep. Had gewoon een ez 5 sterren verwacht.
Albums van ruim 80 minuten staan voor mij bij voorbaat 3-0 achter. Disintegration, daarintegen, zou prima 3 uur mogen duren.
Beste album van een van de beste bands ooit. Een gecertificeerde knaller van buitengewoon formaat.
TPAB is somehow de hele tijd veel te ambitieus in wat er uitgeprobeerd wordt op elk nummer, om vervolgens makkelijk weg te komen met iedere stunt. Een mijlpaal in hiphop en daarbuiten, dat alle lof verdient die het over de jaren heeft gekregen.
Toffe late-90s grunge plaat. Had geen idee hoe deze band eerlijk gezegd, dus een positieve verrassing.
Nude, Weird Fishes, Jigsaw, Reckoner en All I Need zijn allemaal top 10-waardige Radiohead nummers. Dat is gewoon de helft van dit album. In Rainbows heeft niet de rode draad die Computer en Kid A hebben, maar individueel zijn de nummers zo ongelooflijk goed.
Echt wild dat deze band voor een tweede (misschien zelfs de derde) keer zo'n perfecte plaat hebben kunnen maken.
Beetje een messy album dit maar de productie is in ieder geval super.
Kneitermooi. Tijdloze folkrock, misschien zelfs beter dan Harvest.
Prima luisterbaar. Beetje aparte lyrical content soms (hou dat tenen likken lekker voor jezelf, Tim). Heb meer dan 1 keer gedacht 'dit klinkt als the Doors' en vervolgens 'luisterde ik maar the Doors'.
Waanzinnig grooves met ongeëvenaarde basloopjes die worden bijgestaan door de meest waardeloze vocals op deze lijst tot nu toe. Fuck John Lydon.
Geweldige zangeres, maar ik kan echt helemaal niets met deze stijl. Een soort mengelmoes van bigband doo wop-bende en moderne pop. Zelfs DJ Premier op de productie kan de boel niet redden. Vermoeiende listen.
18-jarige ik was destijds helemaal overdonderd door de hypnotiserende riffjes en dromerige minutenlange outtro's op deze plaat. Lost In The Dream is vervolgens nooit lang weggeweest over de jaren heen. Af en toe gooi ik Under The Pressure gewoon weer eens aan en voor ik het weet kickt de grootse en toch persoonlijk en ingetogen hook van In Reverse alweer in. Echt een schitterend album.
Wat een rare bende van stijlen en invloeden. Wel creatief, opzich net iets vaker postief verrast geweest dan negatief.
Bloedmooi dit. Met als hoogtepunt natuurlijk You make me feel, wat een wereldplaat. Legendarische artiest met een zeldzaam goede stem en zeldzaam goed gevoel voor songwriting.
Een soort lange advertentie voor hallucinogenen.
Schitterende vocals, geen groot fan van de liedjes zelf. Wel leuk dat het een live recording is en dat je er constant aan herinnerd wordt, voelt heel levendig.
Vele malen beter dan de vorige (Back to Basics). Nog steeds bloated en inconsistent.
Pixies zijn toch wel een soort proto-grunge. Wat een invloed hebben deze lui gehad.
Dit album heeft ontzettende highs zoals Bone Machine en uiteraard het legendarische Where is My Mind. Helaas ook wel wat stinkers, wat best knap is als je plaat maar 33 min duurt.
Schitterende plaat eigenlijk. Super veel detail in de productie, grootse en meeslepende reffreinen. Je prikt soms nog door alle magie heen en in die gevallen hoor je de botten van een matige jaren 80-synthpop track, wat Spirit of Eden toch nog wat specialer maakt. Al in al, positieve verrassing.
Billy is blijkbaar ongelooflijk based, als we zijn wikipedia pagina mogen geloven.
Los daarvan: Deze plaat is interessant maar helaas niet heel boeiend. Liedjes uit de jaren 40 en 50, in een moderne jas gestoken door Billy en Wilco. Luisterbaar is het zeker, maar het is weinig spannend.
Even goed als Miseducation wat mij betreft. Flows waar je u tegen zegt, scherpe lyrics. En laten we niet vergeten: twee absolute stone cold classics in hiphop op 1 album.
Dit is gewoon alright. Behalve het nummer 'Alright', want die track is een toppertje.
Dit wordt online vergeleken met grootheden in de hiphop en ik moet bekennen dat ik daar weinig van snap. Ja, Lupe heeft prima flows en de productie hier is sterk, maar het klinkt ook heel... commercieel ofzo?
Daarnaast is dit echt giga bloated, begin ff wat filler te snoeien voor je op release klikt lmao.
Dit is wel heel bluesy en straightforward. De Doors nummers die ik vet vind zijn echt het andere uiterste: van die lange, uitgebouwde piano-led tracks. Al met al een prima rockplaat, niet m'n favoriet.
Dit mag van mij de hele dag op repeat.
Jammer dat het niet ieeetsje avontuurlijker is. Verder wel een heerlijke jazzplaat met mooie arrangements.
Àls dit liftmuziek was ging ik een extra keertje op en neer.
Spacey-fusion Miles is mijn favoriete Miles. Deze is een stuk toegankelijker dan Bitches Brew maar je hoort al heel goed welke kant het de jaren erna op zal gaan. Misschien wel de perfecte balans zo.
Wat een bizarre plaat. Het is een soort uitloper van Britse punk maar dan met allemaal toeters en bellen en de meest uiteenlopende stijlen. In ieder geval boeiend.
Een soort mix van Led Zep en Pink Floyd, alleen lang niet zo goed als beide. De lange rock opera aan het begin is wel cool. Hardop gelachen om het stereotypische Aziatische deuntje op de tweede track.
Voorafgaand aan deze review voel ik me verplicht om het volgende te benoemen: Een van mijn grootste pet peeves in muziek is de nostalgia-bait big band/doo wop revival trend van de afgelopen 20 jaar. Ik haat deze muziektrend met een passie (zie Christina Aguilera - Back to Basics). Daarnaast heb ik over het algemeen niet de hoogste pet op van reggae.
Dan komen we nu aan bij de bizzare situatie die Back to Black veroorzaakt (Back to Basics/Back to Black > toeval? kinda sus). De productie is geweldig, vooral de tracks waar Mark Ronson aan het roer staat (specifiek You Know I'm No Good, wat een briljant geknutselde plaat). De stilistische keuzes zijn alleen om te janken. De hiervoor genoemde muziekstijlen liggen als een dikke, muffige kaassaus over de heerlijke lasagna die eronder verstopt ligt.
Toch krijgt Amy Winehouse het voor elkaar, ondanks dit alles, om me toch onder de indruk te krijgen elke keer als ik Back to Black hoor. Vooral de eerste helft van het album kent echt hit na hit. En over de vocals kan ik uiteraard weinig zeggen wat nog niet eerder gezegd is, Amy was een hele grote.
Hallo, het is ik met wat ongevraagde Simon & Garfunkel slander.
Van tevoren was ik bang voor 30 minuten aan gezapige Sound of Silence-achtige jankplaten. Het was... minder gezapig dan ik vreesde, maar vrolijk heeft het me niet gemaakt.
De groot redder in nood komt pas helemaal achter in de tracklist: Mrs. Robinson is een absolute all-timer. Daarna is het gelukkig snel voorbij.
70s folky Neil Young is iets meer m'n ding, maar dit is helemaal prima garage rock. Wel -1 voor Farmer John en de laatste track, wat een zeiknummers.
Zie vorige Bob Marley album (dit klinkt immers in veel opzichten exact hetzelfde).
Fijn dat formulaic kopiegedrag van alle tijden is. Dit klinkt als elke psychedelische rockband ooit, maar dan iets saaier.
Zo oppressive en maar ook zo cool.
Soms heb je van die platen die een tijdsgeest en muziekstijl op zichzelf zijn. The Downward Spiral is zo'n plaat.
Wel een lekker plaatje. I Want You To Want Me is een gigantische banger.
Psychedelische rock uit '67, maar deze keer wel interessant (looking at you, Country Joe).
Het op 2 na beste Fleet Foxes album. Pracht van een album.
Vrij vlakke Britse punk. Voelde dubbel zo lang als het daadwerkelijk duurde.
Van de bizzarre run van de eerste 5 Queen albums (in 4 jaar uitgebracht!), worden Queen I en Queen II wat mij betreft compleet omver gewalst door de drie opvolgers.
Queen II is een soort voorbode voor wat A Night At The Opera zal zijn over iets meer dan een jaar later, maar de sauce ontbreekt net op de meeste nummers. Highlights vinden we later op de plaat, met The March Of The Black Queen en Seven Seas Of Rhye bewijst Queen voor het eerst dat ze iets speciaals hebben.
Schitterende west-Afrikaanse soundscapes. Beetje hypnotiserend, af en toe wat intenser. Onzettend mooi.
Minder grote hits dan self-titled en tegelijk niet zo energiek en spannend als Master of Puppets. Ook deze is het nét niet.
Met de relatief veel matige (overwegend Britse) punkplaten in deze lijst steekt dit er met kop en schouders bovenuit. Wat een feest om te luisteren. Echt weer zo'n groep waar de legacy doordreunt in de meest succesvolle en interessante acts van dit moment.
Nooit naar Gil Scott-Heron geluisterd, en dat bleek een grote fout. Wat een plaat. De man is duidelijk niet de beste zanger, maar z'n muziek is zo levendig en scherp. 'Winter in America' (het nummer in bijzonder) is helaas actueler dan ooit.
Niet op streaming, dus tijd om deze plaat te pakken te krijgen.
Carole King is een artiest waar ik meer fan ben van haar nummers dan van haar eigen vertolkingen van haar nummers. Neem (You Make Me Feel Like) A Natural Woman, misschien wel een van de beste nummers ooit, geschreven door King maar de betere versie is uiteraard die van Aretha Franklin.
Betekent niet dat deze versies slecht zijn, verre van zelfs. Carole King heeft een onwijs rustgevende stem en de instrumentatie is erg sjiek.
sp00ky. Mijn innerlijke alto puber is zo blij met deze plaat.
Top 3 Bowie. Een album met enkel highlights.
Lekker dramatische popliedjes, grenst af en toe aan een Broadway-productie. Grappig geschreven, maar had geen minuut langer hoeven duren.
Bangers, bangers en ook een aantal iets mindere bangers. Take Me Out is de obvious highlight, wat een generational slam dunk is dat nummer.
Dit is gewoon The Velvet Underground met wat orgel. Klink prima verder, maar ik heb alles al eens ergens anders gehoord.
Begrijp niet wat deze specifieke plaat in de lijst doet. American Water en The Natural Bridge zijn right there... Dat gezegd hebbende, David Berman heeft geen bagger gemaakt in zijn (te korte) carriere.
De grootse entree van de Thin White Duke is misschien gelijk het beste wat deze era heeft voortgebracht. Station to Station is zo funky en zo gefocust, een complete 180 van wat er op Young Americans gebeurde en hierna wordt het jaren lang alleen nog maar interessanter. Fucking briljant.
Grappig dat deze de dag na Station to Station langs komt. Eno maakt in de jaren hierna uiteraard drie briljante platen met Bowie, waarvan heel veel van deze productiekeuzes te horen zijn.
Another Green World is wat mij betreft net zo cool als de Bowie platen.
Human League, maar dan niet gaar.
Standaard britpop. Niet ruk, zeker niet super boeiend.
Geen pretenden nodig. Sterker dan veel soortgelijke New Wave platen uit deze era.
Het is 25 juni 2015. Een nachtmerrie voor een groot festival als Rock Werchter, is afgelopen week werkelijkheid geworden. Enkele dagen eerder valt Dave Grohl van het podium en breekt zijn been. De tour gaat niet door en het al door vele afzeggingen geplaagde festival moet improviseren.
Nietsvermoedend sta ik aan de hekken van het hoofdpodium te wachten op de beoogde vervanger: Faith No More. Ik ben onbekend met de band, afgezien van de Commodores-cover 'Easy'. Het stond zelfs niet op de planning om te gaan kijken, maar terwijl het podium wordt opgebouwd verschijnen er rijen en rijen aan bloemen voorop het podium. Witte kleden hangen als hemelse taferelen over het podium... Was dit geen soort nu-metal?
Die dag heeft me twee dingen geleerd: Faith No More is een van de coolste rockacts ooit en Mike Patton is een van de beste frontmannen die ik heb zien optreden. Ik luister geregeld naar Angel Dust, wat mij betreft de beste FNM plaat, maar deze voorganger en het latere King for a Day, Fool for a Lifetime zijn ook favorieten. Faith No More is zo onwijs divers en verrassend, ze wisselen funk en jazz af met snoeiharde rock alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zonder corny over te komen. Ik denk dat ik eindelijk een band heb waar het woord ondergewaardeerd bij past.
Child In Time is legendarisch maar verder is dit zo'n vermoeiende band. Live klinkt het een stuk minder dan op plaat ook, waarschijnlijk omdat ze overal onnodig veel showdingetjes in stoppen (steek die drumsolo anders in je reet).
Ja Dylan is best tof maar deze liveplaat is toch geen absolute must listen denk ik zo.
Bizar dat je dit als debuutalbum de wereld in slingert. Ten is van begin tot eind waanzinnig, met misschien wel 3 van de beste nummers van de jaren 90 op 1 plaat. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nostalgie die voor mij persoonlijk aan het album kleeft. Damn.
Het is geen Remain in Light maar het is godverdomme close. Wat een feest van een album is dit.
Leuke verrassing dit, want ik had nog nooit van Laura Nyro gehoord. Lekker theatraal af en toe. Productie klinkt best modern voor zo'n oude plaat.
Grote hoeveelheden matig. PiL, maar dan iets minder kut en met een soort oppervlakkige invloeden van muziekstijlen van ver. Wtf doet Sinead hierop.
Wat mij betreft is Boys Are Back In Town een jaren 70 all-timer, maar dit is een niet-bijzondere live plaat van een verder hele okee band.
Onwijs leuke plaat. Bless Joris broer dat ik mee kon naar die ene show jaren geleden.
The Loneliness of a Tower Crane Driver leeft al jaren vrijgesteld van huur in mijn hoofd. Mooie plaat, maar niet zo goed als Leaders of the Free World.
Gitaar is cool, maar eronder verstopt is niet veel meer dan acceptabele soft rock.
Een van de betere Dylan platen.
De meest consistente artiest van een generatie.
Yes is een van mijn favoriete album openers ooit. Dit is super. Een album wat iets te zeggen heeft, over de UK in de jaren 90, over mentale gezondheid... Het heeft wel wat veel te zeggen, zelf had ik een nummer of 3/4 geschrapt.
Even mooie liedjes alsop Nick Drake's andere platen, maar zijn debuut mist de atmosfeer die vooral Pink Moon wel heeft.
Drone-y en gefragmenteerd. Zoals een wijs reviewer zei: 'geweldig als je loveless niet kent, valt net tegen als je loveless wel kent'.
Aardig Best Bekokstoofde Audio.
Hoge hoge highs, maar mijn god deze plaat is bloated, Miseducation is er niets bij.
Misschien mijn favoriet op deze lijst tot nu toe. Dummy is zo uniek. Er is niets wat klinkt als Dummy en er is weinig wat zo goed klinkt als Dummy. Onwerkelijk album.
Over unieke platen gesproken. Yankee Hotel Foxtrot, het album wat het label niet wilde uitbrengen omdat het niet 'commercieel levensvatbaar' was. Gedetailleerd en bright (ik kan geen Nederlands woord vinden wat passend genoeg is), de perfecte balans tussen Americana en experimentele soundscapes.
Prima hip hop plaatje. Ga het niet nog een keer aanzetten.
Met grote afstand het beste Metallica album wat mij betreft en daarmee ook met afstand het beste trash metal album. Het blijft echter trash metal, beter dan dit wordt het gewoon niet.
Wat een gigantische hoop meezingknallers vinden we hier. Soms een beetje irritant, maar onder aan de streep gewoon goed.
Kneiterharde beats, matige lyrics en vocals. Als het alleen maar hard ging en een kwartier korter was bleef er meer van de beoordeling over.
Rare lore heeft deze plaat. Het hit mij in ieder geval niet zoals een plaat als Pet Sounds doet. Dat het in 2004 is uitgebracht heeft daar misschien mee te maken, het klinkt daardoor ook wat... opgepoetst? Alsof de sfeer volledig uit briljante nummers als Good Vibrations is gezogen.
Anyway. Hou van Brian Wilson, maar ik zie weinig redenen om hier naar te luisteren in plaats van de jaren 60 BB platen.
Love Jack White, maar geen idee wat het minst boeiende White Stripes album in deze lijst doet.
Vind dit best cool, maar uiteindelijk gebeurt er net te weinig interessants voor 4 sterren. Kan me voorstellen dat dit waanzinnig is als je into techno bent.
Er bestaat zo veel goede metal en wij krijgen dit... Ik kan heel weinig met de meeste trash metal, zo ook met Anthrax. Dit voelt op veel momenten een beetje als Black Sabbath at home, met een vleugje grootse arena-rock. Echt helemaal niets.
After The Gold Rush is steengoede folk rock. Ik heb eerder gezegd dat early-70s Neil Young mijn ding is, dat gaat hier ook weer helemaal op. Niet zo meeslepend als On The Beach en Harvest, maar gewoon heel tof.
Peak Nick Cave. Een conceptalbum waarvan de titel niet duidelijker had kunnen zijn dat dit. Murder Ballads kent 10 murder ballads. Zijn ze alle 10 perfect? Misschien niet. Maar ik zou avonden lang kunnen luisteren naar de lugubere verhalen van een deranged Australiër die na zes drankjes op de avond onaangekondigd losbarst in proza.
Air vragen voor een soundtrack is natuurlijk een no-brainer. Deze band is zo goed in het creëeren van sfeer. Mooie soundscapes hier, misschien zelfs rede genoeg om de film een keer te proberen.
Wat een stem, damn. Er staan alleen maar covers op deze plaat, waardoor de kwaliteit en stijk van de nummers wat wisselt, maar al met al heerlijk om naar te luisteren.
Acceptabel, maar gewoon erg bland.
Ik had duidelijk een verkeerd beeld bij Alice Cooper. Dit is gewoon kazig glamrock, haha. Overigens helemaal geen slechte kazige glamrock, maar het mag best ietsje spannender als je jezelf zo edgy presenteert.
Hele coole plaat. Interessante instrumenten, spannende passages... Niet zo exciting als schreeuwende man, maar dat is ook wel uitzonderlijk tof.
Zo smooth, zo stijlvol en zo goed geproduceerd. De creme de la creme van de old school hiphop.
Blues rock. Dat wil zeggen: elk nummer klinkt als een blues rock nummer. Prima uitgevoerde blues rock nummers, maar nog steeds blues rock nummers en niets meer dan dat.
Ik hou van dit soort 90s rock en dit is hele toffe 90s rock. Sterke vocals vooral.
Slayer is de Cooler Daniel to Metallica's Daniel.
Wat een ranzig lekkere nummertjes staan hier tussen. Superstition is uiteraard een topper, maar ik ging vooral heel lekker op het nummer wat erna komt, Big Brother. Schitterende melodietjes. Op andere liedjes soms wat tuned out wel.
Voor het overgrote deel, helaas, oersaaie soul. Het is dat Son Of A Preacher Man een tijdloze megahit is en ik Breakfast in Bed heel mooi vond, waardoor ik toch een krappe voldoende geef.
Het heeft veel te lang geduurd voor ik mijn tenen heb gedipt in het wonder wat jaren 90 post-hardcore is. The Dismemberment Plan en Unwound hebben me al langer over weten te halen, maar Fugazi scratcht ook wel dezelfde itch. Lekker punky en DIY. Heel tof.
Zo fucking veel bloat. Janelle Monáe is echt een toffe artiest, maar dit is gewoon 2 keer zo lang als het hoort te zijn. Nummers als Tightrope en Come Alive zijn top, maar ze krijgen geen ruimte om te shinen tussen tientallen minuten aan B-side materiaal.
Prima postpunk, maar weinig interesse om vaker te luisteren.
Lang niet zo gefocust en consistent als Rumours, maar genoeg individuele mooie nummers om 4 sterren te kunnen strooien.
Een plaat met goede lore. Jammer dat de plaat niet zo goed is. De vocals varieren van dronken kroegmuzikant tot grating en ik werd halverwege al helemaal gek van de hard panning van de instrumenten. Er zitten ergens wel goede ideeën verstopt in individuele liedjes, maar die zijn door omstandigheden goed verstopt gebleven ook.
Kanye is uiteraard een groot trendsetter geweest voor hiphop en pop in de zeroes. Dat maakt dat ik ook enigzins verbaasd ben hoe slecht grote delen van deze plaat agen. De context van Kanye zal er ook wel mee te maken hebben, maar los daarvan zijn veel van de beats en flows op deze plaat zo duidelijk 20+ jaar oud.
Highlight van de eerste Kanye platen, inclusief deze, is wat mij betreft hoe hij de featured artiesten verwerkt in de nummers. Dit zal uiteindelijk natuurlijk culmineren in de briljante platen met Jay-Z en Cudi, maar die kwamen niet uit de lucht vallen als je deze samenwerkingen hoort.
Om mee af te sluiten:
Fuck Kanye. Sla je lokale nazi.
Groot fan van het yo mama liedje. Verder vrij voorspelbare jaren 90 hiphop.
Dit zit een beetje in de hoek Pavement, Manic Street Preachers, Stone Roses, etc. Helaas krijgt deze band het voor elkaar om aanzienlijk saaier te zijn dan vrijwel alle britpop die in deze lijst voorbij komt. De kleur grijs in muziekvorm. Gelukkig is het luisterbaar op de achtergrond.
What's 9+10?
Als geen enorme Adele fan kan zelfs ik niet ontkennen dat 21 met afstand haar beste werk is. Wat een hits. En wat een stem.
Een soort mix van de Eagles en elke doorsnee country act uit de vorige eeuw. Ontzettend saai.
De AI-gegenereerde 'Elvis sings...' slop op youtube klinkt in veel gevallen beter.
