This rules. Also fuck Morrissey.
Moderne postpunk leunt zo hard op platen als deze, echt heel cool om te horen. 'Some Weird Sin' en 'Tonight' zijn enorme knallers, naast natuurlijk de titeltrack.
Haat-liefde met deze. Gigantische hits maar ook heel veel domme, repetitieve riffs. 'Wherever I May Roam' is onwijs gaaf, de laatste paar tracks waren zwaar om doorheen te komen. Valt me ook op hoe, in tegenstelling tot gister bij Iggy Pop, vette moderne metal niets wegheeft van wat hier gebeurt.
Ik ga snel weer Agriculture aan knallen.
Paradise City is de meest overbodige plaat uit de geschiedenis en de rest van deze nummers is helaas niet veel beter.
Dit is tof. Beetje frontloaded, maar erg genoten (en uiteraard hard meegezongen op meer dan 1 nummer).
2e listen door Tiff: I'll Kiss You is fenomenaal.
Leuk. Prima rockliedjes. Ik kan me voorstellen dat dit kan werken in een arena vol dronken Britten. Live Forever is een grote highlight.
Arme James maakt prima muziek, maar dit is uitgebracht in de tijd dat Joni Mitchell, Nick Drake, Dylan, Leonard Cohen, Carole King, Neil Young (en ga zo maar door), die een beetje uit dezelfde vijver vissen, allemaal met knaller na knaller kwamen. Dan moet je iets heel goed doen om op te vallen, en dat doet dit album gewoon niet.
Verder best aardige melodietjes. Sommige nummers deden echt helemaal niets voor me.
Grappig hoe dit meer Nirvana dan Foo Fighters is op sommige tracks. Als het een Nirvana plaat was geweest, was het helaas wel verre van de beste.
Injecteer dit in mijn aderen. Geweldige jaren 90 punk. Gevarieerd, nummers met blazers en strijkers (en xylofoon?), gewoon lekker dynamisch. Top. Man.
Edit: zelfde zanger als Drive Like Jehu, er valt ineens heel veel samen.
Leuk. Heel erg 60s. Verder weinig spannend.
Wat een productie god dang zeg. Dit is fire.
Het doet me fysiek pijn dat deze lui met 6 zijn en jurassic 5 heten.
Een soort blije, burgelijke smoothie van punk, new wave en pop. Deze mannen hoorden London Calling in '79 en dachten 'we doen dit maar dan gaar'. Ten minste wel vrolijk.
Oh kijk, the Undertones maar dan niet gaar.
Ja dit is natuurlijk top. Totaal geen fan van de ska-heavy tracks, maar dit is natuurlijk vormend geweest voor zo veel toffe muziek en het is te horen waarom.
Even veel sterren als nummers die het kostte om het spuugzat te zijn, afgerond naar boven. Toch even doorgebeten voor de wetenschap. Nu herstellende.
Het is geen Funeral maar dit is zo'n belangrijke plaat voor me geweest toen ik een jaar of 16 was. Zure smaak nu uiteraard, blij om weer een keer te luisteren.
Edit: de laatste 3 tracks zijn echt waanzinnig op deze.
De meest achterhaalde instrumentatie die ik in lange tijd heb gehoord. Vocals zijn matig tot slecht. De interlude halverwege is het allergrootste vraagteken hier. Er was blijkbaar iemand die dat matige nokia beltoontje had getikt op een synth en dacht: mijn album heeft beperkt ruimte van max 40 minuten maar deze minuut MOET ertussen.
Deze plaat wordt gered van de shame-pile door Don't You Want Me, vandaar toch 2 sterren.
1.5 uur Nusrat Fateh Ali Khan gaat er niet in op deze zondagmiddag. Stukkie geluisterd wel en man, het is te horen waarom zo veel mensen dit bewonderen. Boeiende melodietjes, goeie instrumentatie.
De Spotify pagina van deze kerel is echt bizar, wat een platen en wat een diversiteit aan artwork.
Wat moeten we hierover zeggen wat nog niet gezegd is. Wat een wereldplaat, echt oneindig replayable.
Weer een vermoeiende persoon die ik een hoge rating moet geven. Zal ook niet de laatste zijn.
Edit: ik vergeet altijd dat die Frankie Valli cover een ding is. Zo'n zeldzame cover die vele malen beter is dan het origineel. Cool.
Als alle moderne dnb zo klonk, was ik dnb-head geweest.
Cool dit. Lekker atmosferische dnb/jungle. Deed me soms vreemd genoeg denken aan AAL (maar dan jungle). Mag wel korter.
Ook perfecte timing vandaag, lekker scriptie getikt op dit, gaat vaker gebeuren komende weken. Vooral disc 2 is een vibe, omdat dit schijnbaar 1 live opgenomen vinyl set is dreunt het non-stop door.
Dit klinkt opzich super. Productie is top. Zang is goed. Politiek is on point. Het is alleen ZO SAAI. Een soort eenheidsworst van hetzelfde kabbelende beekje van instrumentatie van begin tot eind.
Alleen maar waardering voor Bob Marley, blij dat mensen zo geraakt worden door hem. Niets voor mij.
Luisterbare popliedjes in een Britse indie-elektronica jas. Niet heel exciting, maar ook zeker niet slecht. Betere vocals hadden misschien wel geholpen.
Edit: dit duurt echt een kwartier langer dan het had moeten duren. En dan zijn er ook nog dotan-achtige gang vocals achterop de plaat. -1
Grappig hoe veel er uitgeprobeerd wordt op dit album van slechts 35 minuten. Daardoor is het helaas wel een beetje een rotzooitje. Wel een prima rotzooitje om aan te horen.
Grizzly Bear heeft een super vet eigen geluid en dit is waarschijnlijk wel de beste plaat die ze gemaakt hebben. Tikkeltje bloated wel helaas.
Het blijft een stijl waarin elk nummer ongeveer hetzelfde is, maar goed, deze nummers komen ook wel uit de jaren 50. Deze opname is verder echt waanzinnig. Wat een band.
Ja, Bohemian Rhapsody is een meme maar dit album is zo, zo tof. Het is theatraal, grappig, divers. Makkelijk het beste Queen album.
Mooie is dat een track als BR de rest niet eens overschaduwt: Death on Two Legs, You're My Best Friend, ' 39, Love of My Life, allemaal knallers.
Verre van de beste Nick Grot maar nog steeds makkelijk een 7.5/8. 'Straight to You' is een grote standout, een gecertificeerde Nick Grot all-timer.
Ik had Black Moses wel eens geluisterd maar dit is nog beter. Wat een grooves, wat een productie.
Hoe is dit opgenomen in de jaren 60? Deze man leefde ver in de toekomst.
You Cant Always Get What You Want is veilig een top 3 Stones nummer. Verder meer dan prima rockplaatje.
Wat een feest is dit. Het komt heeel duidelijk uit de 60s maar het wel zo'n plaat waar het steeds spannend is welke kant het nu weer op gaat.
Niet de eerste keer dat ik hier naar luister maar ik was verbaasd hoe... 'okee' ik het vond. Ja, Common People is een ongelooflijke banger maar verder is er ook wel veel filler hier.
Ondaks de kleine letdown gewoon een heel solid album onder aan de streep. Had gewoon een ez 5 sterren verwacht.
Albums van ruim 80 minuten staan voor mij bij voorbaat 3-0 achter. Disintegration, daarintegen, zou prima 3 uur mogen duren.
Beste album van een van de beste bands ooit. Een gecertificeerde knaller van buitengewoon formaat.
TPAB is somehow de hele tijd veel te ambitieus in wat er uitgeprobeerd wordt op elk nummer, om vervolgens makkelijk weg te komen met iedere stunt. Een mijlpaal in hiphop en daarbuiten, dat alle lof verdient die het over de jaren heeft gekregen.
Toffe late-90s grunge plaat. Had geen idee hoe deze band eerlijk gezegd, dus een positieve verrassing.
Nude, Weird Fishes, Jigsaw, Reckoner en All I Need zijn allemaal top 10-waardige Radiohead nummers. Dat is gewoon de helft van dit album. In Rainbows heeft niet de rode draad die Computer en Kid A hebben, maar individueel zijn de nummers zo ongelooflijk goed.
Echt wild dat deze band voor een tweede (misschien zelfs de derde) keer zo'n perfecte plaat hebben kunnen maken.
Beetje een messy album dit maar de productie is in ieder geval super.
Kneitermooi. Tijdloze folkrock, misschien zelfs beter dan Harvest.
Prima luisterbaar. Beetje aparte lyrical content soms (hou dat tenen likken lekker voor jezelf, Tim). Heb meer dan 1 keer gedacht 'dit klinkt als the Doors' en vervolgens 'luisterde ik maar the Doors'.
Waanzinnig grooves met ongeëvenaarde basloopjes die worden bijgestaan door de meest waardeloze vocals op deze lijst tot nu toe. Fuck John Lydon.
Geweldige zangeres, maar ik kan echt helemaal niets met deze stijl. Een soort mengelmoes van bigband doo wop-bende en moderne pop. Zelfs DJ Premier op de productie kan de boel niet redden. Vermoeiende listen.
18-jarige ik was destijds helemaal overdonderd door de hypnotiserende riffjes en dromerige minutenlange outtro's op deze plaat. Lost In The Dream is vervolgens nooit lang weggeweest over de jaren heen. Af en toe gooi ik Under The Pressure gewoon weer eens aan en voor ik het weet kickt de grootse en toch persoonlijk en ingetogen hook van In Reverse alweer in. Echt een schitterend album.
Wat een rare bende van stijlen en invloeden. Wel creatief, opzich net iets vaker postief verrast geweest dan negatief.
Bloedmooi dit. Met als hoogtepunt natuurlijk You make me feel, wat een wereldplaat. Legendarische artiest met een zeldzaam goede stem en zeldzaam goed gevoel voor songwriting.
Een soort lange advertentie voor hallucinogenen.
Schitterende vocals, geen groot fan van de liedjes zelf. Wel leuk dat het een live recording is en dat je er constant aan herinnerd wordt, voelt heel levendig.
Vele malen beter dan de vorige (Back to Basics). Nog steeds bloated en inconsistent.
Pixies zijn toch wel een soort proto-grunge. Wat een invloed hebben deze lui gehad.
Dit album heeft ontzettende highs zoals Bone Machine en uiteraard het legendarische Where is My Mind. Helaas ook wel wat stinkers, wat best knap is als je plaat maar 33 min duurt.
Schitterende plaat eigenlijk. Super veel detail in de productie, grootse en meeslepende reffreinen. Je prikt soms nog door alle magie heen en in die gevallen hoor je de botten van een matige jaren 80-synthpop track, wat Spirit of Eden toch nog wat specialer maakt. Al in al, positieve verrassing.
Billy is blijkbaar ongelooflijk based, als we zijn wikipedia pagina mogen geloven.
Los daarvan: Deze plaat is interessant maar helaas niet heel boeiend. Liedjes uit de jaren 40 en 50, in een moderne jas gestoken door Billy en Wilco. Luisterbaar is het zeker, maar het is weinig spannend.
Even goed als Miseducation wat mij betreft. Flows waar je u tegen zegt, scherpe lyrics. En laten we niet vergeten: twee absolute stone cold classics in hiphop op 1 album.
Dit is gewoon alright. Behalve het nummer 'Alright', want die track is een toppertje.
Dit wordt online vergeleken met grootheden in de hiphop en ik moet bekennen dat ik daar weinig van snap. Ja, Lupe heeft prima flows en de productie hier is sterk, maar het klinkt ook heel... commercieel ofzo?
Daarnaast is dit echt giga bloated, begin ff wat filler te snoeien voor je op release klikt lmao.
Dit is wel heel bluesy en straightforward. De Doors nummers die ik vet vind zijn echt het andere uiterste: van die lange, uitgebouwde piano-led tracks. Al met al een prima rockplaat, niet m'n favoriet.
Dit mag van mij de hele dag op repeat.
Jammer dat het niet ieeetsje avontuurlijker is. Verder wel een heerlijke jazzplaat met mooie arrangements.
Àls dit liftmuziek was ging ik een extra keertje op en neer.
Spacey-fusion Miles is mijn favoriete Miles. Deze is een stuk toegankelijker dan Bitches Brew maar je hoort al heel goed welke kant het de jaren erna op zal gaan. Misschien wel de perfecte balans zo.
Wat een bizarre plaat. Het is een soort uitloper van Britse punk maar dan met allemaal toeters en bellen en de meest uiteenlopende stijlen. In ieder geval boeiend.
Een soort mix van Led Zep en Pink Floyd, alleen lang niet zo goed als beide. De lange rock opera aan het begin is wel cool. Hardop gelachen om het stereotypische Aziatische deuntje op de tweede track.
Voorafgaand aan deze review voel ik me verplicht om het volgende te benoemen: Een van mijn grootste pet peeves in muziek is de nostalgia-bait big band/doo wop revival trend van de afgelopen 20 jaar. Ik haat deze muziektrend met een passie (zie Christina Aguilera - Back to Basics). Daarnaast heb ik over het algemeen niet de hoogste pet op van reggae.
Dan komen we nu aan bij de bizzare situatie die Back to Black veroorzaakt (Back to Basics/Back to Black > toeval? kinda sus). De productie is geweldig, vooral de tracks waar Mark Ronson aan het roer staat (specifiek You Know I'm No Good, wat een briljant geknutselde plaat). De stilistische keuzes zijn alleen om te janken. De hiervoor genoemde muziekstijlen liggen als een dikke, muffige kaassaus over de heerlijke lasagna die eronder verstopt ligt.
Toch krijgt Amy Winehouse het voor elkaar, ondanks dit alles, om me toch onder de indruk te krijgen elke keer als ik Back to Black hoor. Vooral de eerste helft van het album kent echt hit na hit. En over de vocals kan ik uiteraard weinig zeggen wat nog niet eerder gezegd is, Amy was een hele grote.
Hallo, het is ik met wat ongevraagde Simon & Garfunkel slander.
Van tevoren was ik bang voor 30 minuten aan gezapige Sound of Silence-achtige jankplaten. Het was... minder gezapig dan ik vreesde, maar vrolijk heeft het me niet gemaakt.
De groot redder in nood komt pas helemaal achter in de tracklist: Mrs. Robinson is een absolute all-timer. Daarna is het gelukkig snel voorbij.
70s folky Neil Young is iets meer m'n ding, maar dit is helemaal prima garage rock. Wel -1 voor Farmer John en de laatste track, wat een zeiknummers.
Zie vorige Bob Marley album (dit klinkt immers in veel opzichten exact hetzelfde).
Fijn dat formulaic kopiegedrag van alle tijden is. Dit klinkt als elke psychedelische rockband ooit, maar dan iets saaier.
Zo oppressive en maar ook zo cool.
Soms heb je van die platen die een tijdsgeest en muziekstijl op zichzelf zijn. The Downward Spiral is zo'n plaat.
Wel een lekker plaatje. I Want You To Want Me is een gigantische banger.
Psychedelische rock uit '67, maar deze keer wel interessant (looking at you, Country Joe).
Het op 2 na beste Fleet Foxes album. Pracht van een album.
Vrij vlakke Britse punk. Voelde dubbel zo lang als het daadwerkelijk duurde.
Van de bizzarre run van de eerste 5 Queen albums (in 4 jaar uitgebracht!), worden Queen I en Queen II wat mij betreft compleet omver gewalst door de drie opvolgers.
Queen II is een soort voorbode voor wat A Night At The Opera zal zijn over iets meer dan een jaar later, maar de sauce ontbreekt net op de meeste nummers. Highlights vinden we later op de plaat, met The March Of The Black Queen en Seven Seas Of Rhye bewijst Queen voor het eerst dat ze iets speciaals hebben.
Schitterende west-Afrikaanse soundscapes. Beetje hypnotiserend, af en toe wat intenser. Onzettend mooi.
Minder grote hits dan self-titled en tegelijk niet zo energiek en spannend als Master of Puppets. Ook deze is het nét niet.
Met de relatief veel matige (overwegend Britse) punkplaten in deze lijst steekt dit er met kop en schouders bovenuit. Wat een feest om te luisteren. Echt weer zo'n groep waar de legacy doordreunt in de meest succesvolle en interessante acts van dit moment.
Nooit naar Gil Scott-Heron geluisterd, en dat bleek een grote fout. Wat een plaat. De man is duidelijk niet de beste zanger, maar z'n muziek is zo levendig en scherp. 'Winter in America' (het nummer in bijzonder) is helaas actueler dan ooit.
Niet op streaming, dus tijd om deze plaat te pakken te krijgen.
Carole King is een artiest waar ik meer fan ben van haar nummers dan van haar eigen vertolkingen van haar nummers. Neem (You Make Me Feel Like) A Natural Woman, misschien wel een van de beste nummers ooit, geschreven door King maar de betere versie is uiteraard die van Aretha Franklin.
Betekent niet dat deze versies slecht zijn, verre van zelfs. Carole King heeft een onwijs rustgevende stem en de instrumentatie is erg sjiek.
sp00ky. Mijn innerlijke alto puber is zo blij met deze plaat.
Top 3 Bowie. Een album met enkel highlights.
Lekker dramatische popliedjes, grenst af en toe aan een Broadway-productie. Grappig geschreven, maar had geen minuut langer hoeven duren.
Bangers, bangers en ook een aantal iets mindere bangers. Take Me Out is de obvious highlight, wat een generational slam dunk is dat nummer.
Dit is gewoon The Velvet Underground met wat orgel. Klink prima verder, maar ik heb alles al eens ergens anders gehoord.
Begrijp niet wat deze specifieke plaat in de lijst doet. American Water en The Natural Bridge zijn right there... Dat gezegd hebbende, David Berman heeft geen bagger gemaakt in zijn (te korte) carriere.
De grootse entree van de Thin White Duke is misschien gelijk het beste wat deze era heeft voortgebracht. Station to Station is zo funky en zo gefocust, een complete 180 van wat er op Young Americans gebeurde en hierna wordt het jaren lang alleen nog maar interessanter. Fucking briljant.
Grappig dat deze de dag na Station to Station langs komt. Eno maakt in de jaren hierna uiteraard drie briljante platen met Bowie, waarvan heel veel van deze productiekeuzes te horen zijn.
Another Green World is wat mij betreft net zo cool als de Bowie platen.
Human League, maar dan niet gaar.
Geen pretenden nodig. Sterker dan veel soortgelijke New Wave platen uit deze era.
Het is 25 juni 2015. Een nachtmerrie voor een groot festival als Rock Werchter, is afgelopen week werkelijkheid geworden. Enkele dagen eerder valt Dave Grohl van het podium en breekt zijn been. De tour gaat niet door en het al door vele afzeggingen geplaagde festival moet improviseren.
Nietsvermoedend sta ik aan de hekken van het hoofdpodium te wachten op de beoogde vervanger: Faith No More. Ik ben onbekend met de band, afgezien van de Commodores-cover 'Easy'. Het stond zelfs niet op de planning om te gaan kijken, maar terwijl het podium wordt opgebouwd verschijnen er rijen en rijen aan bloemen voorop het podium. Witte kleden hangen als hemelse taferelen over het podium... Was dit geen soort nu-metal?
Die dag heeft me twee dingen geleerd: Faith No More is een van de coolste rockacts ooit en Mike Patton is een van de beste frontmannen die ik heb zien optreden. Ik luister geregeld naar Angel Dust, wat mij betreft de beste FNM plaat, maar deze voorganger en het latere King for a Day, Fool for a Lifetime zijn ook favorieten. Faith No More is zo onwijs divers en verrassend, ze wisselen funk en jazz af met snoeiharde rock alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zonder corny over te komen. Ik denk dat ik eindelijk een band heb waar het woord ondergewaardeerd bij past.
Ja Dylan is best tof maar deze liveplaat is toch geen absolute must listen denk ik zo.
Bizar dat je dit als debuutalbum de wereld in slingert. Ten is van begin tot eind waanzinnig, met misschien wel 3 van de beste nummers van de jaren 90 op 1 plaat. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nostalgie die voor mij persoonlijk aan het album kleeft. Damn.
Onwijs leuke plaat. Bless Joris broer dat ik mee kon naar die ene show jaren geleden.
