Het album bevatte een paar hits die ik kende, het had behoorlijk jaren 80 achtige sounds die ik tof vond, shout is een goed nummer maar wel lang, er komen ook heel veel verschillende instrumenten en partijen bij kijken, dat is echt meer iets van die tijd maar in het huidige tijdbeeld duren nummers wat korter en zijn ze minder langdradig, ik vond het leuk om naar te luisteren maar ik zal het niet nog eens op zetten.
One of the best Beatles album, forgot how much I’d liked the song girl, all of my life is one of my all time favorites
i'd liked it, I think it's a good gateway to get more in to jazz music.
I listened to the album throughout the entire day yesterday, and I really enjoyed it. I especially liked the intro. It was cool to hear how much Kanye influence was in it, and some great samples were used. The only thing that appealed to me less were the flow and the lyrics, so I’m giving it 4 stars.
I did enjoy listening to it. I found the lyrics a bit strange and random. The music reminded me of when I used to be in a band, just making music and not overthinking it too much. It doesn’t seem very serious, and that actually works in its favor. I probably won’t listen to it again because I often find it a bit chaotic, but I’ll still give it two stars, plus one extra for the nice album cover.
Ik dacht eerst; hé dat klinkt er beetje als the Smiths, voordat ik eracht kwam dat dit de debuutalbum was van de zanger. Ik vond t wel mooi maar niet heel bijzonder. T album zou t goed doen tijdens een etentje op de achtergrond.
De blues heeft mij helaas niet geheald, ik had al een slecht voorgevoel toen ik t eerste nummer hoorde met Carlos Santana. T album bevat boomer-muziek in de slechte zin van het woord. Erg voorspelbaar en oninteressant. Wel credits voor Bonnie Raitt, vind haar wel vet, John Lee hooker heeft ook wel een goede stem. Verder mag dit album van de lijst.
Oja, lelijke albumhoes
Hoofdontplofferige muziek. Heel erg vet, bizar dat dit album al 30 jaar oud is en dat het hun debuutalbum is. De breakbeats zijn heel vet en werken heel goed met de acid achtige geluiden en de rock (bas)gitaar. Ook de samples zijn erg smaakvol. De opbouw van het album vind ik erg sterk, t heeft iedere keer mijn aandacht weten te pakken. Sterke albumhoes, 5 sterren.
Openingsnummer en titeltrack zijn voor mij de bangers. Grondleggers van het dream pop genre. Ik vind het instrumentaal soms wel veel reverb en andere effecten. Leuk feitje geleerd: ze is de stem van Massive Attack's Teardrop!
Dit is een 5 sterren-album, niet mijn meest favoriete maar wel 5 sterren. Veel goeie songs en een aanloop tot een van mijn meest favoriete all time favoriete albums. Mensen die zeuren om een nieuw Frank Ocean album moeten hier nog maar even op kauwen, er valt nog heel veel in te ontdekken.
Veel nummers klinken als een koortsdroom.
ik heb nog nooit kazoo gehoord waarvan ik heb kunnen genieten.
Klinkt erg als muziekimprov on drugs. Frank Zappa zal best een muzikaal genie zijn en een briljante gitarist maar ik hoop dat op andere projecten terug te horen. Later op het album werd het wel iets beter en af en toe heb ik wel moeten lachen om grappige dingetjes. t feit dat ze zichzelf niet serieus nemen zorgt ervoor dat ik dit ook niet serieus neem, daarvoor geef ik dit album 2 sterretjes.
Pillenmuziek! Op een nuchtere maag kan het een beetje repetitief en eentonig zijn. Vanmorgen vond ik het niet zo vet, toen ik het vanmiddag nog eens aanzette kon ik het wat meer waarderen. Af en toe werd ik meegenomen door de fijne texturen en warme pads. Confusion the waitress deed me denken aan Faithless, Pearl's girl vond ik het leukst. Al met al niet helemaal mijn smaak maar twas ook wel weer tof. drie sterretjes.
Ik was enthousiast toen ik zag dat we naar Rod Steward gingen luisteren vandaag, een bekende naam waarvan ik de muziek nog niet goed kende.
Ik heb veel snaarinstrumenten langs horen komen 12-strings, mandolines slide gitaar etc. Als gitarist vind ik dat persoonlijk altijd leuk om te horen ook omdat het allemaal erg vakkundig is gedaan. Ik was gecharmeerd van de productie van dit album, het geheel klinkt warm en droog. Over het algemeen vind ik de liedjes niet zo bijzonder, het is niet echt blijven hangen en is beetje vlak, daarom geef ik dit album drie sterretjes.
Overrated, en gimmicky
Ze zijn dat imperfecte helemaal aan het uitmelken en we zijn het met z’n allen puur en rauw gaan noemen. “Het album is in minder dan een week opgenomen” no shit.. z’n vrouw, vriendin, ex of zus wordt geprezen om haar onkunde en slaat elke maat die hele crash kapot. Jack White is een enorm overgewaardeerde gitarist, slordige techniek, rommelige sound, maar heeft natuurlijk wel een sterk imago opgebouwd met vintage, lo-fi en cheap gear achtige esthetiek wat zijn spel doet camoufleren.
Ze speelde elk festival op het grootste podium en worden erg gewaardeerd maar we worden in de maling genomen.
Alle Duitsers zijn homo vind ik dan wel weer een topper!
Tracy Chapman heeft de juiste stem en de juiste storytelling skills om dit album tot een klassieker te maken, onderwerpen zijn tot op de dag van vandaag relevant, behind the wall vond ik erg sterk. Het album had veel tijdlozer kunnen zijn dan dat het nu is. Dat heeft te maken met de toen moderne instrumentale keuzes, bij baby can I hold you begint dat voor t eerst op te vallen. Hoewel ik van die glassy achtige 80s synths hou vind ik t bij dit album minder passen. Mountains O’ things klinkt haast geproduceerd door Toto en dat is niet vet (vooral die synthetische triangel die je het hele nummer door hoort). She’s got a ticket klinkt ook als een beetje goedkoop reggae achtig liedje. Daarna wordt het gelukkig weer wat akoestischer wat beter uit de verf komt.
Cijfer: 7.7
Wel leuk, goeie muzikanten en vond de live sessies op t laatst het leukst. Ik heb mooie jazz dingetjes gehoord. Ik vind de zanger alleen een erg vervelende manier van zingen hebben en overal klinkt het als een soort feestband op North sea jazz, een festival waar ik alleen naar toe zal gaan als iemand gratis kaartjes over heeft.
Ben niet gemaakt voor dit soort muziek.
Heel kut, saxofoon ook.
Klinkt een beetje als een mix van Beatles en Beach boys. In die periode was het voor een band waarschijnlijk ook lastig om echt van dat geluid los te komen, misschien is het een beetje een oneerlijke vergelijking als je het naast zulke giganten legt. Groovin’ de titeltrack sprong er het meest bovenuit en klonk het meest uniek en eigen. De vocale harmonieën vond ik erg leuk, en de opnamekwaliteit uit deze tijd heeft sowieso iets warms en charmants.
Leuke albumhoes.
Heel erg leuk! Heb het veel opgezet, de instrumenten klinken heel goed bij elkaar, vond de Hammond leuk en de sax deed ook waar die voor bedoeld is.
Het is niet omdat ik zo’n Beatlesfanboy ben maar iemand zou me toch weleens een keer goed moeten uitleggen waarom dit zo’n legendarische band is. Ik heb weleens vaker pogingen gedaan om het te begrijpen maar ook na vandaag is t niet gelukt, ‘t zal vast het rock n roll ding zijn waar ze baanbrekend mee waren destijds, maar dat doet t niet voor mij.
Nog niet eerder van deze band gehoord, maar ik was blij verrast, de 2:20 minuten leken korter aan te voelen dan dat het was en ik heb veel leuke en orginele, muzikale dingen gehoord. Toch jammer dat het zon lang album was, niet alleen kan je hier drie albums van maken maar ook het kaf van het koren scheiden met alleen maar bangers, toch waardeer ik ook het werk wat ze erin hebben gelegd en vond ik het ook weer een unieke luisterervaring om zolang naar dezelfde band te luisteren. 3 sterren
Ik weet niet zo goed wat ik over dit album moet zeggen, ik vond het vooral saai en oninteressant.
Ik vond het erg leuk en origineel klinken, bijzonder om te zien dat deze muziek is gemaakt in 1957. Het nummer oyeme heb ik opgeslagen. Jazzmuziek scoort bij mij altijd best hoog omdat ik hier erg van hou, ik geef dit album dan ook 3.5 ster.
Ik vond het heel tof om hier even goed in te duiken, heb er het hele weekend na geluisterd en eigenlijk is alles goed, arrangementen, instrumenten, de thema's rondom Ziggy Stardust die naar de aarde is gekomen om de mensheid te redden. Ik vind het helemaal vet. De creativiteit en smaak spat er van af en ik ben nog lang niet uitgeluisterd.
Ben altijd erg hyped om te zien waar we vandaag naar gaan luisteren. Teleurstelling was er wel: het tweede album van black sabbath van de lijst. Het vorige had nog wel wat, maar ik vind dit album toch wel erg kut. Het hele album klonk als een lang kut nummer, bijna geen variatie, twee gitaren met flauwe rifs, (vaak op de zang melodie) rommelige drums en eerlijk, die stem van Ozzy osbourne hangt ook erg snel de keel uit.
Wel respect voor mijzelf dat ik naar dit hele album heb geluisterd.
Beetje te poppie, happy de peppie. Klinkt een beetje als talking heads maar dan niet vet. Tis allemaal erg veilig en binnen de lijntjes, waardoor het niks opvalt en het geheel vrij vlak is.
Heel erg mooi album. Puur songwriting vakmanschap. Vandaag ook even wat dieper in haar muziek gedoken, waaruit bleek dat ze veel hits heeft geschreven voor andere artiesten. Ik vind het erg indrukwekkend en kan dan ook niets anders dan 5 sterren geven.
In de Jaren 00 waren we het echt even helemaal kwijt wat popmuziek betreft, backstreetboys, spice girls, Britney Spears en natuurlijk Christina Aguilera. Tis echt cringe om naar te luisteren, didn’t age well. Kheb ook geen jeugdsentiment, vroeger als pubertje vond ik t ook al niet vet, helaas is dit ook prime CD tijd wat betekent dat artiesten langere albums konden maken. (k vond die Lets get dirty videoclip op mtv stiekem wel best wel hot)
R.E.M, de meest invloedrijkste band uit de jaren 90, hoog gewaardeerd en in het rijtje van meest legendarische bands. Maar waarom dat precies is weet ik eigenlijk niet. Ik vond het erg weinig hebben. Ik vind je liedjes saai en niet leuk, ik vind zijn stem erg jankerig en vervelend om te horen, de mandoline vind ik qua instrument vaak stom en in dit geval dus ook. De band gaf mij om de een of andere reden Raccoon vibes en counting crows. Daarvoor 2 sterren
Eindbaas van de hele lijst. Je bent eigenlijk verplicht om dit album 5 sterren te geven. Een no skip album met alleen maar hits. Alles is zo smaakvol gedaan. Hun grootste hit dreams springt er ook voor mij net meer bovenuit. Ja het is populair, ja ik heb het nummer al 1000 keer gehoord, maar ik heb het nummer nog eens heel goed beseft. En het nummer voelt als een warme jacuzzi in die buiten staat in februari. Oorverwennerig.
Daarnaast heb ik erg genoten van de samenzang en harmonieën, en dan die gitarist.. perfect album.
Pixies zou nooit mijn favo band worden, ik kan er niets aan doen het is simpelweg mijn smaak niet, bij dit album heb ik wat meer muzikaliteit gehoord dan bij het vorige wat we hebben moeten luisteren, en ik begrijp dat er ook mensen zijn als Teun die dit de hele dag op kunnen zetten. Er zit energie in en verassende elementen en de teksten zijn ook best grappig. Over all is het geen slecht album.
Mijn hele leven heb ik al een hekel aan Nirvana, objectief gezien vind ik dit ook niet beter dan bijvoorbeeld pixies. Het album wordt voor mijn gevoel erg overschaduwd door smells like teen spirit. Ik begrijp dat het erg het momentum was wat ze hebben gepakt begin jaren 90, als een soort rebelse anti beweging en een grote fuck you tegen alle autoriteiten maar daar voel ik in hun muziek niet echt iets voor. Ik kan het niet helpen dat ik kurt Cobain ook een sukkel vind, ik kan wat dat betreft de muziek ook niet loskoppelen aan de persoon. Ja hij is dood door zelfmoord maar dat hoeft echt niet te betekenen dat je daardoor een mythische legend bent.
T luistert opzich wel makkelijk weg, het is ook wel lastig te beoordelen aangezien ik dit nooit zelf zou opzetten. Popmuziek zat destijds ook nog heel erg in ontwikkeling, wat er bij dit album er voor zorgt dat alles heel erg binnen de lijntjes is gekleurd. De nummers voelen wel nostalgisch en zouden zich goed lenen voor een Tarantino film.
Hip-hop in de kinderschoenen. Wat je hier duidelijk uit kan horen is dat er veel potentie zit in deze muziek-stijl, en dat is gebleken. We weten onderhand allemaal wel hoe hiphop is ontstaan, het gebruik maken van breakbeats en het sampelen van bestaande nummers, heel erg innovatief en creatief voor die tijd. Daarvoor heb ik alle waardering en zijn ze met recht grondleggers van het genre. Desondanks vind ik de muziek van dit album zo on-ontwikkeld waardoor ik het toch moeilijk vind om te beoordelen. De raps klinken erg kinderlijk, alsof ze een rapworkshop geven aan basisschoolkinderen, daarnaast rappen ze vaak alleen over een breakbeat zonder enige instrumentals, beetje pasta zonder saus idee.
The Black keys zijn een periode erg hot geweest en ik vat dat wel. Ik geloof dat de mannen lang in hun muzieklabaratorium hebben gezeten om uiteindelijk met The Black Keys sound te komen, en dit sloeg aan bij het grote publiek. bluesey achtige gitaarsound met een beetje galm, en ook op de vocals hoor je die galm samen met dat distorded effect wat opbreekt op het moment dat hij hard gaat zingen.
Ik vind de sound ook wel tof, maar ergens krijg ik ook het gevoel dat het een beetje een gimmick wordt waar je als band voor moet oppassen omdat dat op gegeven moment ook een beetje saai en eentonig kan worden.
Al met al kan ik het album waarderen, het begint sterk maar de tweede helft zwakt het wat af.
Bruce die helemaal gestript gaat. Puur en rauw, alle instrumenten zelf ingespeeld. De sentimentele top 2000 luisteraars pinken een traantje weg. Maar eerlijk: het is wel een tering saai album.
Zo onserieus en puberaal als de naam doet vermoeden is ook de muziek. Geen fan van dit soort avant-garde achtige punk muziek. Ik vond het niet leuk om naar te luisteren.
Erg leuk album, lekker afwisselend. Het is een plaat die je op de achtergrond kan aanzetten terwijl je visite hebt, en als die dan vervolgens kunnen vragen: hè, geinige muziek wat is dit? (Mits je visite smaak heeft). Ook heb ik van dit album geleerd hoe je de cha cha cha moet dansen. Veruit het leukste nummer van het album. T heeft me nieuwsgierig gemaakt over waar deze film over gaat, wil het wel gaan zien.
Kreeg een beetje Boudewijn de Groot vibes van, af en toe worden er een beetje cheesy achtige geluiden gebruikt, stijkers, hoge stemmetjes. Maar hier kan Bruce Springsteen nog een puntje aan zuigen, de liedjes hebben duidelijk meer inhoud, t gitaarspel klinkt ook fijn. prima plaat 3 sterren.
Ik vond het leuk om naar te luisteren, maar het sprong er niet echt uit. Het werkte voor mij vooral als achtergrondmuziek en pakte me minder. In mijn autoplay volgde hier Miles Davis op, wat voelde als een warm bad dat contrast maakte duidelijk waar mijn voorkeur ligt.
Ik snap dat jazz mag schuren en experimenteren, en dat hoor je hier ook terug. Hij zoekt bewust de randen op van vorm en timing. Ik denk dat ik nog niet genoeg jazz-ervaring heb om alles wat dit album te bieden heeft volledig te waarderen, maar ik hoor wel dat het inhoudelijk sterk is.
Eigenlijk een best goede rockplaat, er zit goeie energie in het beukt lekker door. iets wat ik echter niet bij kan is dat Child in time zo'n grote hit is. Ik vind het niet eens het beste nummer van de plaat. Het album verder is niet mijn smaak maar het wel goed. Daarvoor 3 sterren
Albumcover zag er veel belovend uit, 3 coole meiden en een Danelectro gitaar. De 35 minuten voelde echter aan als 3 uur, iets kan natuurlijk je smaak niet zijn qua genre maar het album werd onluisterbaar vanwege haar zenuwachtige dunne hoge stem.
T deed me veel denken aan the chemical brothers, al vond ik dit album wel veel minder spannend en verrassend, het werd hierdoor een beetje eentonig, maar was verder prima wel oke
Ik hou ontzettend van de 80's, de opkomst van synthesizers en drumcomputers het klinkt zo smaakvol kitsch. Duran Duran neemt er dankbaar gebruik van en hoewel ik de sounds erg waardeer vind ik de liedjes wel minder. Het is allemaal erg doorsnee en poppie. En dat werk voor het grote publiek maar niet echt voor mij.
Leuk album, erg authentiek maar helaas niet tijdloos. Wel een mooi geschiedenislesje.
wel leuk hoor, maar na een paar nummers begint t toch een beetje eentonig te klinken, de energie is wel goed t blijft niet echt hangen. Ik vond het een beetje leuk. 2 sterren.
Toeval wil dat ik helemaal in de Gorillaz zit op het moment, het nieuwe album heeft me helemaal in deze rabbit hole gezogen. Naast dat ik dat album op repeat heb staan ben ik me ook gaan verdiepen in de oudere albums.
Blur stond ook nog op dat lijstje, en dit album stelde niet teleur. Wat me opvalt is dat Blur als rockband niet de behoefte voelt om constant die gitaar kapot te rossen (af en toe natuurlijk wel). Muzikaal en creatief gezien vind ik dit van een hoger niveau dan bijvoorbeeld Oasis wat destijds als rivaal werd gezien.
Damon Albarn fascineert me steeds meer. Het is zeldzaam om een artiest te zien die zo lang relevant blijft en zich telkens opnieuw uitvindt zonder dat het geforceerd voelt.
Als Coldplay op hun hoogtepunt was gestopt, hadden ze alleen dit album gemaakt. Mijn waardering voor dit album is erg hoog. Het kwam uit in 2000 en bracht een soort kwetsbare, melancholische pop naar een groot publiek.
Natuurlijk hoor je invloeden van Radiohead en Jeff Buckley terug, maar Coldplay wist daar een toegankelijk en warm geluid van te maken dat voor veel luisteraars nieuw voelde. In die zin heeft dit album deuren geopend voor latere indie en folkachtige artiesten.
Het album staat vol sterke nummers: catchy, warm, melancholisch en met een stem die je uit duizenden herkent.
Je moet dit album eigenlijk los zien van alles wat Coldplay later heeft gedaan. De latere samenwerkingen met DJ’s en popartiesten hebben het beeld van de band zo veranderd dat dit album soms wordt weggezet als een guilty pleasure. Dat is het niet. Het is een tijdscapsule van een moment waarop Coldplay nog een kleine, kwetsbare band was.
Onterecht wordt Yoko vaak als schuldige aangewezen als het gaat om het uiteenvallen van The Beatles. Persoonlijk ben ik juist blij met het post-Beatles tijdperk, waarin alle vier de leden de kans kregen om compleet hun eigen ding te doen. Soms hoor je dat ze nog een beetje zoeken naar hun eigen geluid buiten de band.
Bij Paul is het af en toe een beetje veel Paul. Zijn quirky en charmante stijl kan soms wat doorslaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat ook juist wel weer leuk. Op dit album werkt dat voor mij grotendeels goed. Nummers als Bluebird en Let Me Roll It hadden wat mij betreft niet misstaan op een Beatles-plaat.
Ik merk wel dat ik de eerste helft van de plaat beter vind dan de tweede. Picasso’s Last Words spreekt me minder aan en voelt wat lang aan. Tegen die tijd merk ik dat mijn aandacht een beetje wegzakt, waardoor ik het laatste nummer ook niet echt meer goed heb meegekregen.
Desalniettemin zit het album vol mooie melodieën en harmonieën, precies zoals je van Paul McCartney mag verwachten.
3,5 afgerond naar 4 omdat dit technisch en creatief gezien toch wel veel beter is dan Thelonious Monk
Het tweede album uit de lijst. Terwijl ik luister vraag ik me vooral af: voor wie is dit eigenlijk bedoeld?
In mijn hoofd zie ik een soort jaren 70 setting voor me, huisvrouwen die half wegzwijmelen bij de stem van Elvis Costello terwijl ze een overhemd staan te strijken. Misschien slaat dat nergens op, maar zo voelt het een beetje.
Het album blijft voor mij hangen in een soort niksigheid. Het is niet echt rock ’n roll, maar ook niet echt pop. Het zit er een beetje tussenin zonder dat het ergens echt landt.
Wat me ook opvalt is dat Costello erg gelooft in herhaling. Refreinen bestaan soms uit één zin die hij gewoon blijft herhalen. En bijna altijd is het een slappe zin die ik de eerste keer al gaar vind.
Ik vind dat Elvis Costello verbannen moet worden uit deze lijst. 2 albums is echt veel te veel.
Ik was enigszins verrast dat dit dezelfde band was van owner of a lonely heart. Ik moest het even dubbel checken. De eerste keer luisteren wist ik niet zo goed wat ik ervan moest vinden, tis duidelijk een band wat wil experimenteren en wil laten zien dat ze meer kunnen dan pophitjes maken. Het is wel aardig maar ook heel hoogstaand. Na het een tweede keer te hebben geluisterd te hebben vond ik het eigenlijk minder leuk. Het komt bij vlagen een beetje Disney-achtig over.
Misschien niet echt een album om aan te zetten terwijl je onderweg bent naar werk. Op die manier wordt het al snel een soort brij van noten en melodieën en glijdt het een beetje langs je heen.
Ik merk dat dit zo’n album is dat meer tijd nodig heeft om te landen. Het is repetitief en traag, en als je er niet echt voor gaat zitten mis je wat het probeert te doen.
Wat voor mij beter werkte, was om live beelden te kijken. Dan valt alles meer op zijn plek. De vibe wordt duidelijker en je ziet ook hoe Ali Farka Touré speelt. Zijn gitaar voelt echt als een verlengstuk van hem, heel natuurlijk en bijna nonchalant, maar ondertussen zitten er sterke riffs in die blijven hangen.
Voor nu pakt het me nog niet volledig als album, maar ik heb wel het gevoel dat dit zo’n plaat is die kan groeien als je er de tijd voor neemt. Voor nu 3 sterren
Paar keer het album geluisterd, na de eerste keer luisteren vond ik het album een beetje tegenvallen gezien de status, ik vond het een beetje overrated. over het weekend heb ik het nog een paar keer op gezet waarbij het meer en meer op zijn plek valt. uiteraard zijn de harmonieeen iets wat er bovenuit steekt, maar ook het gitaarspel vind ik heel erg mooi. Het is een soort all-star band waarin de muzikaliteit er van af spat. Ik vind de afwisseling in de nummers ook fijn.
Leukste nummers:
Deja vu
4+20
Country girl
Ik had gisteren niet meteen het album geluisterd aan het begin van de dag, wat ik normaal doe, ik had er nog even geen zin in. Nog even geen zin in Queen. Het album was precies wat ik van Queen had verwacht. Ik begrijp dat mensen hier erg van kunnen genieten, maar voor mij is het te veel, te theatraal en te glam.
Zangtechniek ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Gitaarspel ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Compositie ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Vibe ⭐️
Ik vond het tof om eens goed in dit album te duiken. Ik wist natuurlijk dat Solange de zus is van Beyoncé, maar ik had me nooit echt in haar muziek verdiept.
Verrassend album. De sound past perfect bij haar stem: warm, dromerig en soms bijna fragiel, maar wel met een duidelijke identiteit. Het geheel voelt heel consistent en verveelt niet. Er zit genoeg afwisseling in om het interessant te houden zonder dat het zijn sfeer verliest.
Wat ook blijft hangen zijn de thema’s. De interludes met voice notes voegen echt iets toe. Het voelt niet belerend, maar roept wel iets op van bewustwording zonder dat het geforceerd aanvoelt.
Ik vond ‘ t eerste nummer erg leuk, het had wat weg van het Bipsman team song. De rest van het album is zo overduidelijk filmmuziek, wat oké is, maar wat toch wel een heel ander soort categorie is. Het voelt ondersteunend, maar zonder film voelt het als los zand. Ik kan me wel scènes indenken tijdens het luisteren, maar ik vind ‘ t toch lastig te beoordelen. Ik vind muziek van Lord of the Rings ook vet, maar ik zal ‘ t nooit opzetten.
Dit is tot nu toe het domste album dat ik uit de lijst heb gehoord. Het klinkt als een middeleeuws Disney-sprookje, en hoewel ik kan begrijpen dat sommige mensen die vibe waarderen, snap ik niet waarom ze ervoor kiest om het hele album zo’n kinderachtig, overdreven opgezet stemmetje te gebruiken. Ze zou gewoon normaal moeten zingen. En als ze dan zingt, houdt ze ook niet meer op. Het gaat maar door en door, het is verschrikkelijk.
Dit album past goed bij de albums die ik moet luisteren nadat ik dood ben, dan mag ‘ t wat mij betreft op repeat.
Een album waar ik niks op heb aan te merken, leuk om eens een keer te horen. Goeie stem, goeie liedjes en goeie 70’s sound. Ik snap goed dat mensen hier vroeger (en nu nog) hyped voor waren, maar persoonlijk deed het me niet erg veel.
Iconisch album. Vroeger had ik hier een poster van op mijn kamer hangen en ik ken het al jaren. Het begint sterk met Come Together, echt zo’n moment waarop Paul McCartney en John Lennon elkaar perfect aanvullen. Sterke baslijn en ook credits voor Ringo Starr, die hier gewoon strak speelt.
Dit was natuurlijk ook de periode waarin de spanningen binnen de band hoog opliepen. Dat hoor je soms terug: niet iedereen lijkt het altijd eens met de richting van het album. Sommige nummers voelen daardoor een beetje doorgedrukt, zoals Maxwell’s Silver Hammer. Typisch Paul: quirky maar voor mij ook een beetje out of context.
Octopus’s Garden is ook zo’n nummer waar ik minder mee heb. Een beetje simpel. Die regel “oh what a joy, for every girl and boy” haalt me er een beetje uit.
Daar tegenover staan gelukkig genoeg momenten van pure klasse. Het album zit vol sterke melodieën en mooie ideeën, en vooral het tweede deel tilt het geheel echt naar een hoger niveau. Because vind ik bijvoorbeeld zwaar underrated.
Het blijft een erg mooi en belangrijk album, maar persoonlijk niet mijn favoriet van The Beatles.
Ik heb het geluisterd maar ik heb niet echt geluisterd, maar t klonk een beetje als een aanstellerige versie van de Foo Fighters. (Ik vind Foo Fighters niet vet)
De vraag wat vind je ervan kan soms een best moeilijke vraag zijn, toch maar nog eens luisteren en nog eens.
Tiny desk opgezocht: saai.
Ik zal daarom nu dingen opnoemen die ik niet leuk vind:
De vrouw die rokoko zingt
De manier waarop hij my friend zingt
Zijn manier van zijn baritone zingen.
Naast dat vind ik het poëtisch niet bijzonder hoogstaand, tis af en toe een beetje clichématig gedaan.
In het laatste nummer heeft hij een sterke boodschap maar mis ik wel de diepgang, de kracht ligt dan niet in herhaling want het nummer gaat 9 minuten door.
Dingen die ik wel leuk vind van het album:
De sfeer die word neergezet.
Ik ben enorm liefhebber van de akoestische gitaar, wat dat betreft begint het album ook vrij veelbelovend.
Productie is ook goed.
Ik zou graag willen weten wat Tess van t album vindt, ik geef het 2 sterren dus misschien vind ze t wel erg goed
Na afgelopen week Deja vu te hebben geluisterd is het bijzonder interessant om eens in te zoomen om verschillende leden van het collectief, en ook op dit album gaat David crosby samenwerkingen aan met mensen waarmee hij makkelijk catchy hits zou kunnen maken, hij doet dit bewust niet dit album gaat meer om een sfeer en een groove neerzetten, het heeft een ontzettend goeie live feel, en ik heb het album misschien ook wel 6x geluisterd. Erg vet.
In het nummer festival junction vind ik t vet hoe die trompet haast “hui- hui” zegt. Het publiek speelt ook een erg belangrijke rol op dit album, het is vet om te horen dat ze af en toe helemaal leip worden op bepaalde momenten. Als je luistert naar t publiek weet je wanneer je moet opletten. Verder is de dynamiek erg tof. Ik had er wel bij willen zijn in 1956.
Thematiek heeft een groot aandeel in de muziek, er wordt kritisch gekeken naar maatschappelijke thema’s en de kerk, helemaal prima, maar de muziek pakt mij minder, ik weet wel dat deze sound goed aansluit bij het publiek maar het is mij vaak te bombastisch en bij vlagen een beetje te U2werig.
Ik was 14 toen dit album uitkwam, de perfecte leeftijd om deze muziek te kunnen waarderen, ik zat namelijk al in de hoek van Sum 41 en blink 182. Dit heeft me destijds minder gepakt en het doet me nog steeds vrij weinig. Sowieso ben ik een beetje allergisch voor het woord opera in combinatie met punk of rock. Het is eigenlijk te gelikt en over geproduceerd om het echt punk te laten zijn. Ik vind het voor die tijd ook een beetje outdated, een punkband met kritiek op de overheid, ja oké.. de hits zijn verder wel goed hoor, maar voor mij niet nostalgisch ofzo, de zanger doet me altijd denken aan Dirk Kolkman, ik denk dat hij t wel 5 sterren zou geven.
Ik word er niet warm of koud van, t genre pakt me totaal niet, tis vrij kaal en simpel gehouden maar vind het verder moeilijk om iets inhoudelijks of zinnigs over te zeggen, ik vond het oprecht een saai album.
Belangrijke artiest als voorloper van de latere rock n roll, waar Beatles en rolling Stones en vele andere artiesten het ook van hebben afgekeken. Muzikaal gezien is het minder hoogstaand of complex dan bijvoorbeeld jazz maar t klinkt wel lekker. Voor die tijd was het al best voorruit strevend dat hij elektrisch speelt. Al met al goede plaat, goede artiest maar zal het niet vaker opzetten.
Ik vond het leuk om naar te luisteren, dit klinkt als top entertainment uit de 50’s. En ook vandaag de dag vind ik het vermakelijk om naar te luisteren, misschien wat minder diepgaand om het echt jazz te kunnen noemen maar je kan wel het vakmanschap van deze showman horen. Het swingt, tis vrolijk en spontaan. Only good vibes. Ik zou het een 3,5 willen geven maar ik rond het dan af naar 4 omdat hij ook de orang-oetang is van junglebook
Ik was bereid om The Rolling Stones nog een kans te geven. Ik kende Gimme Shelter wel met Merry Clayton, en ik vind het oprecht een goed nummer. Ik hoopte dat het album meer van dit soort nummers zou hebben maar helaas viel de rest van het album tegen, vooral na het luisteren naar Muddy Waters kort daarvoor. Overigens vond ik het laatste nummer nog wel oke. maar over het algemeen een erg matig album.
Ik vind ‘ t vaak wel tof dat artiesten experimenteren met opnames, zo lees ik dat ze voor dit album met de band rondom één mic dit hebben opgenomen in een kerk. Je hoort het ook terug in de akoestiek, het heeft een natuurlijke galm. Het album kabbelt rustig voort, hoewel ik het waardeer dat artiesten iets nieuws proberen mist het voor mijn gevoel wat dynamiek, alles lijkt op hetzelfde tempo en hetzelfde volume te zitten. Hierdoor wordt ‘ t geheel wel een beetje saai ook doordat de productie vrij minimaal is. Nadat het album was afgelopen, ging de auto play over op een nummer van hun wat in de studio is geproduceerd, het klonk direct een stuk helderder en dynamischer en daardoor dus wat interessanter.
Ik vond het wel leuk om te luisteren, ik vond het wel charmant klinken en het deed me soms denken aan oude tekenfilms.
Ik heb de fout gemaakt om te beginnen aan het hele album, ik ben na 2,5 uur luisteren geswitcht naar een best of Gershwin songbook wat gewoon 45 minuten duurt.
Wanneer een album te lang is beinvloed het ook je mening over een album wat jammer is, als je 4 uur zou moeten luisteren naar je favoriete artiest zou je op den duur ook verveeld raken. (althans ik) los van de lengte zal ik het wel beoordelen op muzikaliteit, en dat zit wel goed. Ella Fitzgerald staat bekend om loepzuivere stem met een grote range, en dat etaleerd ze ook op dit album, haar timing is erg goed en ze weet de nummers van Gershwin zo eigen te maken dat je haast vergeet dat het niet haar nummers zijn.
De arrangementen zijn ook goed en het is gewoonweg goeie muziek. Toch blijft mijn luisterervaring bij dit album steken op een 3.
Na dat ik gisteren een paar uur naar Ella Fitzgerald heb geluisterd, heb ik dat vandaag gedaan bij dit album, 3x achter elkaar, zonder dat het echt verveelde. Dit album is bij vlagen oorstrelend.
Het album wordt ingeleid met het nummer Dark Fantasy, en op het moment dat je "can we get much higher" wordt je direct herinnerd aan al het goeds wat het album heeft te bieden. Productie is van een zeer hoog niveau, beats zijn erg origineel, goeie samples, en Ye rapt als de maniakale gek die hij is, en I love it. All of the lights is best wel een anthem, en ik kan geen genoeg krijgen van Rihanna.
Dat gezegd hebbende, vind ik niet alle collabs even goed. Jay-Z komt op beide songs niet heel sterk, zeker op Monster wordt hij overklast door Ye en Nicki Minaj, ook op So appalled vind ik Kanye sterker dan zijn collabs. De beat is dan wel weer heel ziek met fijne textuurtjes.
Nog een nummer wat ik wil uitlichten is Blame game.
John Legend die zijn vrouw bitch noemt en zelf motherfucker wordt genoemd, ik geloof het niet echt, maar de vocals passen wel weer goed op dit nummer en Ye is being Ye, en het is weer heel hard. Wat je verder aan het eind van dit nummer te weten komt, is dat Ye ook een erg goede leraar blijkt te zijn.
Al met al is het album niet perfect, maar toch prikkelt het ook genoeg om er verder in te duiken. ik ga zuinig zijn met 5 sterrenratings maar ik was erg blij dat we qua afwisseling nu eindelijk weer iets anders konden luisteren dan een soort live achtige vintage bigband registratie.
Een typisch drie sterren album, het is oke, het is lekker dansbaar en funky maar het mist een beetje orginaliteit, het heeft me niet doen verassen. Je kunt verder horen dat het goede muzikanten zijn en ze zouden een fantastische bruiloftsband zijn.
Leuk om eens te horen, interessant ook om de persoonlijke kanten te zien van alle individuele Beatles. John Lennon heeft met dit album ervoor gekozen om zijn persoonlijke moeilijkheden en frustraties te delen. Wat begint met de song Mother over het verliezen van zijn ouders op jonge leeftijd. Het nummer Hold On vond ik erg lief, hoe hij zichzelf toezingt en daarna Yoko. Met als boodschap dat ‘ t allemaal wel goed komt. Ik hou erg van de zachte kant van John wat ook te horen is op Love en Look at Me.
De rest van de nummers klinken op zijn John's erg pessimistisch en af en toe een tikkeltje paranoia (I found out).
Well well well vond ik dan weer verschrikkelijk om naar te luisteren.
Dat geschreeuw vond ik weer een beetje Kurt Cobain achtig, niet leuk dus.
Het zou goed kunnen dat het ligt aan de therapiesessies die John destijds onderging voor het verwerken van zijn jeugdtrauma's.
Verder maakt hij een statement dat hij niet meer in de Beatles geloofd, en ik geloof hem wel. de productie klinkt erg minimalistisch en er zitten geen popachtige knal hits tussen zoals we die van The Beatles gewend zijn. Het is hierdoor veel persoonlijker en we leren John wat beter kennen.
3.5
Ik heb een paar keer moeten luisteren voordat ik echt een mening kon vormen over deze band, dat is vaak een goed teken. Dingen die me in het begin deden twijfelen waren het theatrale, iets te gepolijste sound en een zanger met een ietwat te hoge stem waardoor het een beetje glamrockachtig wordt.
Waar ik ze wel erg sterk in vind, is dat ze erg goed zijn in het neerzetten van een atmosferische sound waarin je als ware wordt ingezogen. Ze kiezen de juiste instrumenten en het zit vol met geluiden die je aandacht pakken.
Een instrument wat je het hele album door hoort, is bijvoorbeeld de Wurlitzer, één van mijn favoriete keys sound.
Al met al is de muziek te goed om het 3 sterren te geven, het is niet doorsnee maar echt muziek met een visie. Ik ben wel nieuwsgierig geraakt en zal het daarom wat vaker opzetten.
Best raar dat dit album erin staat, zeker als je het stukje leest onder wikipedia, dit album is nooit echt een groot succes geweest, toch moet je het kennelijk geluisterd en staat het in de lijst.
Waar ik me vooral aan stoor is de mondharmonica, het album is ermee doordrenkt en het is erg herhalend met het zelfde techniekje. Het doet me erg denken aan de trucjes die ik doe wanneer ik zelf mondharmonica speel, misschien dat ik t daarom zo stom vind.
Het eerste nummer is wel aardig, tweede ook wel maar namate het album doorkabbelt wordt het wel steeds minder interessant. Die stand by me cover had ook niet gehoeven.
Fijne weekend-plaat, ben het veel aan het luisteren. Het album is erg levendig, bij vlagen klinkt het als georkestreerde chaos. Het schuurt en beweegt en het klinkt erg dynamisch en spannend. Ook de flamenco invloeden vind ik tof om te horen. Jammer dat Teun zijn speakers stuk zijn (rip) ik denk dat hij t ook leuk zou vinden.
Leuk om weer eens te luisteren. De Arctic Monkeys heb ik vroeger een beetje gemist, en zelfs toen ik ze een paar jaar geleden live zag op Pukkelpop had ik het na een half uurtje wel weer gezien.
Maar op dit album snap ik wel waarom ze zo groot zijn geworden. Het is die energie die er meteen in zit. De drums blijven maar doorgaan als een soort sneltrein, met een groove waardoor het soms bijna richting dance gaat, maar dan met rauwe gitaren eroverheen.
Wat ook opvalt is hoe jeugdig dit allemaal klinkt. Alex Turner zit hier nog vol woorden en observaties, en z’n delivery is lekker gejaagd. Dat past goed bij de muziek. In hun latere werk lijkt hij wat minder te zeggen en klinkt het allemaal wat bedachtzamer.
Het is niet per se een album dat je constant verrast, en soms blijft het een beetje in dezelfde vibe hangen, maar die energie maakt veel goed. Je hoort gewoon een band die hongerig is en iets te bewijzen heeft, en dat werkt aanstekelijk.
3,5
Toch wel vervelend om luisteren en ik vind het vervelend dat ik het vervelend vind aangezien dit echt wel goede muziek is. Er zit namelijk heel veel in, tekstueel en muzikaal. het jammere is dat ik het niet verder wil onderzoeken omdat ik haar stem niet zo goed trek.
Haar stemgeluid heeft wat weg van Joni Mitchell, maar dat trek ik veel beter. Ik denk dat dat komt doordat Laura Nyro het meer theatraal gebruikt en wat explosiever is. Ik voel hierdoor een bepaalde onrust in mijn lijf. Al met al wel goede muziek maar zeker niet mijn smaak. daarom 2,5 sterren.
Ik moest even wennen aan dit album, het klinkt nogal vreemd de eerste keer luisteren, en Tom Waits’ stem (gebruik) is ook erg bijzonder.
Ik wist daarom ook niet of ik het na de eerste keer luisteren ook wel leuk vond. Ik heb het album daarom 3x geluisterd, waarna ik het beter begon te vatten. Leuk om te kijken zijn de videoclips van Tom Waits, ik vind het een creatieve mafkees, hij maakt muziek wat je nooit en nergens eerder hebt gehoord en ik heb daar veel respect voor.
Een hiphop plaat in de tijd dat hiphop nog niet zijn volle potentie had bereikt. Het is wel leuk om naar te luisteren, maar het dringt zichzelf toch wel veel naar de achtergrond, af en toe is het een beetje flauw en kinderlijk (ya mama), er zitten veel grapjes in die niet per se heel erg grappig zijn. Instrumentals zijn vaak wel oké, maar het album deed me niet heel erg veel.
Leuke dingen gehoord, ik vind de analoge bas geluidjes erg fijn. Dr. Dre is hier erg goed in in combinatie met een vette lead hook. De creativiteit in de beats vind ik erg aanwezig. Textueel vind ik het wat minder en klinkt het een beetje als cliché rap. De skits tussendoor vond ik ook niet zo funny. En het album voelt een beetje lang aan. Snoep-hond vond ik dan wel geinig.
Ik weet dat dit album erg veel impact heeft gemaakt, maar ik moet zeggen dat ik het toch wel tegen vind vallen. Het begint met Intro, en dat is natuurlijk wel een episch, anthem-achtige song. De rest van het album is wel een beetje veel hetzelfde recept. Bij het tweede nummer was ik terecht een beetje bang dat de zangeres de rest van het album om dezelfde lome manier zou zingen, ik vind haar stem al snel een beetje saai worden. De jongen doet dat ook een beetje op dezelfde manier.
T’ gitaarspel vind ik wel goed, de dingen die ze speelt, maar vooral ook de sound die ze heeft. Ze maakt de Les Paul weer relevant.
Ik snap verder de vibe wel, maar ik vind het niet per se een superleuke vibe.
Ik vond het album niet echt een vibe, als iemand dit op zou zetten, zou ik vragen of we iets anders kunnen luisteren. Ik vind z’n stem niet heel nice. Ik vind religieuze thema’s in de meeste gevallen ook niet heel erg leuk om naar te luisteren, ongeacht wat het standpunt is.
Ik vind dat bij bepaalde stukken van het album de songs niet heel sterk afgemixt zijn, zeker het eerste nummer hoor je dat sterk, Gainsbourg fluistert maar zijn mic staat hard aan waardoor de muziek ver op de achtergrond zakt.
Muzikaal gezien vind ik ‘ t wel aardig, je verstaat verder geen zak van de tekst maar af en toe kun je er wel uit opmaken dat het gaat om een soort muze ofzo, iedere keer wanneer de naam Melody voorbij komt.
T gefluister wordt af en toe een beetje irritant, maar tegelijkertijd maakt het t ook wel weer filmisch.
Ik denk dat ik het een 2,4 ga geven en dus ga afronden naar beneden.
RHCP hebben in mijn ogen maar 2 leuke albums gemaakt. (dit is er niet een van) Je komt na al die jaren er eigenlijk achter dat Anthony Kiedis helemaal niet zo'n bijzondere zanger is, zijn stemgeluid is wel herkenbaar maar toch is toch ook erg beperkt (en irritant). Desondanks zou dat niet betekenen dat de band beter zou klinken met een andere zanger, Kiedis rapt eigenlijk en voegt ritme toe aan de sound. Verder houdt het tekstueel niet veel over maar t klinkt wel geinig.
Wat ik wel leuk vind om te horen is John Frusciante, dit was vroeger mijn gitaarheld waarbij ik al zijn licks en solo's bestudeerde. Ik vind hem vandaag de dag nog steeds een waanzinnig goeie gitarist en muzikant. Helaas hoor je op dit album nog weinig van zijn iconische tweede stemmen.
Het is een wel overwogen 3 sterren voor mij.
Als je luistert naar Radiohead is het een beetje alsof je uit eten gaat bij een Michelinsterren restaurant, het maakt niet heel veel uit wat je voorgeschoteld krijgt maar het is van topkwaliteit.
Dit album was wat minder bekent bij mij, het staat ook niet vol met bekende knalhits. Ondanks dat heb ik over t weekend veel naar dit album geluisterd en heb ik er erg van genoten. Het is allemaal zo muzikaal, creatief en van zon hoog niveau. Ik denk dat ik het vaker op ga zetten. 5 sterren
Er is niet veel slechts wat je over dit album kan zeggen. Dit is het doorbraakalbum van Aretha Franklin en je hoort eigenlijk direct waarom zij zo’n iconische zangeres is geworden. De stem is er helemaal, alleen vind ik de songs op latere albums persoonlijk nog net wat sterker.
Albums als Aretha Now, met onder andere I Say a Little Prayer, en Lady Soul, met (You Make Me Feel Like) A Natural Woman, hitten mij gewoon harder. Daar valt alles voor mijn gevoel nog beter samen.
Verder heb ik eigenlijk alleen maar lof voor Aretha als artiest. Haar impact op muziek is gigantisch en daardoor is het ook lastig om zo’n album alleen op persoonlijke smaak te beoordelen. Het album gaat waarschijnlijk geen vaste plek krijgen in mijn luisterrotatie, maar ik ben me er wel bewust van hoe belangrijk dit is geweest.
Ik twijfelde tussen een 3,5 en een 4, maar ik rond hem toch af naar 4 sterren.
Ik snap dit album niet helemaal. Het is best wisselvallig. Af en toe hoor je echt vette gitaardingetjes en toffe grooves, zoals in Life in the Fast Lane. Daar zit energie in, dat klinkt gewoon goed en strak gespeeld.
Maar dat wordt voor mijn gevoel steeds afgewisseld met vrij zeikerige, uitgerekte ballads waar ik niet zoveel mee kan. Dat haalt de vaart er telkens uit, waardoor het geheel voor mij wat inconsistent voelt.
Tegelijk moet ik toegeven dat Hotel California zelf gewoon echt een goed nummer is. Ik weet dat dat soort songs kapot gedraaid worden in lijsten en radio’s, maar los daarvan zit het gewoon goed in elkaar. Fijne groove, sterke gitaarlijnen en een akkoordenschema dat blijft hangen zonder irritant te worden.
Moeilijk album om doorheen te komen, en dat heeft eigenlijk alles te maken met de zanger. Het is natuurlijk altijd te prijzen wanneer je je laat beïnvloeden door verschillende muziekgenres, maar daarbij bestaat ook de kans dat je de plank volledig misslaat.
Deze gast slaat compleet door in zijn laid-back delivery: half rappend, half pratend met een soort gare swag waar ik slecht tegen kan. Ik kreeg er nogal Atlanta-vibes van, als je begrijpt wat ik bedoel. En dan duurt dat ook nog eens een uur lang.
Ook een minpunt voor de mondharmonica. Ik vind dat over het algemeen al een vrij irritant instrument, uitzonderingen daargelaten, maar hier helpt het niet mee.
Dan toch nog één positief ding: de drumsound is wel echt lekker.
Oké Adèle is een goede zangeres, misschien wel de beste op t moment. Het ding is dat het voor mij te pop en te mainstream is om hier echt van te kunnen genieten.
De allerbeste singer-songwriter die er is.
Dit is zo’n album dat ik standaard op mijn telefoon heb staan wanneer ik ga vliegen. Joni Mitchell brengt melancholie, vertelt de mooiste verhalen en weet me iedere keer weer te raken en te ontroeren wanneer ik hiernaar luister.
Hoogtepunt van het album is voor mij toch wel A Case of You. Misschien wel één van de mooiste songs ooit geschreven.
Wat betreft haar hoge stem snap ik wel dat het net je smaak moet zijn, een beetje een koriander-gevalletje. Je vindt het prachtig of je trekt het totaal niet. Ik vind het in ieder geval erg mooi.
Minder bekend dan de Beatles of de Beach Boys, maar dit album heeft wel een beetje die Sgt. Pepper-vibe. Niet dat ik The Kinks met hen wil vergelijken, want ze hebben echt een eigen sound. Tijdens het luisteren voelt het alsof je naar een band luistert die enorm underrated is. Mijn persoonlijke favoriet is Shangri ei-La, een echt geweldig nummer. Er staan echter ook wat mindere nummers op, zoals Australia en Arthur die soms een beetje irritant kunnen zijn. Ondanks die mindere punten heb ik er echt van genoten. 4 sterren!
Ja wel vet, er wordt een goede sfeer neer gezet en het luistert lekker weg. Voor je t weet heb je het album alweer afgeluisterd waarbij je merkt dat het een album is wat aan je moet groeien. "You ask what is this? Mind you business". heel vibey.
Ik ben echt een beetje boos geworden van dit kutalbum. Ik snap dat het leuk is om een conceptalbum te maken, maar wat een hoop opvulling staat hier tussen. Typisch gevalletje kwantiteit boven kwaliteit.
Het is nogal veel gevraagd om drie uur lang naar vrij gezapige liefdesliedjes te luisteren. Veel nummers klinken voor mijn gevoel ook meer als demo’s of schetsen dan als volledig uitgewerkte songs.
Ondanks dat zit mijn frustratie daar eigenlijk niet eens volledig. Van mij mag je prima een album uitbrengen met 200 saaie nummers als je daar gelukkig van wordt.
Mijn echte punt is meer dat het best een challenge is om die 1001 albums door te werken, en ik heb dit hele ding braaf afgeluisterd. Maar dit soort albums maken die challenge soms echt een lijdensweg.
Totaal niet mijn ding, mierzoete 90’s R&B. Heel glad en nat, en doordat ik er totaal niks bij voel maakt t dat ik het album erg saai vind. Als ik dan toch iets positiefs moet noemen; af en toe zit er wel een fijn/funky basje door
