1001 Albums Summary

Het album bevatte een paar hits die ik kende, het had behoorlijk jaren 80 achtige sounds die ik tof vond, shout is een goed nummer maar wel lang, er komen ook heel veel verschillende instrumenten en partijen bij kijken, dat is echt meer iets van die tijd maar in het huidige tijdbeeld duren nummers wat korter en zijn ze minder langdradig, ik vond het leuk om naar te luisteren maar ik zal het niet nog eens op zetten.

One of the best Beatles album, forgot how much I’d liked the song girl, all of my life is one of my all time favorites

i'd liked it, I think it's a good gateway to get more in to jazz music.

I listened to the album throughout the entire day yesterday, and I really enjoyed it. I especially liked the intro. It was cool to hear how much Kanye influence was in it, and some great samples were used. The only thing that appealed to me less were the flow and the lyrics, so I’m giving it 4 stars.

I did enjoy listening to it. I found the lyrics a bit strange and random. The music reminded me of when I used to be in a band, just making music and not overthinking it too much. It doesn’t seem very serious, and that actually works in its favor. I probably won’t listen to it again because I often find it a bit chaotic, but I’ll still give it two stars, plus one extra for the nice album cover.

Ik dacht eerst; hé dat klinkt er beetje als the Smiths, voordat ik eracht kwam dat dit de debuutalbum was van de zanger. Ik vond t wel mooi maar niet heel bijzonder. T album zou t goed doen tijdens een etentje op de achtergrond.

De blues heeft mij helaas niet geheald, ik had al een slecht voorgevoel toen ik t eerste nummer hoorde met Carlos Santana. T album bevat boomer-muziek in de slechte zin van het woord. Erg voorspelbaar en oninteressant. Wel credits voor Bonnie Raitt, vind haar wel vet, John Lee hooker heeft ook wel een goede stem. Verder mag dit album van de lijst. Oja, lelijke albumhoes

Hoofdontplofferige muziek. Heel erg vet, bizar dat dit album al 30 jaar oud is en dat het hun debuutalbum is. De breakbeats zijn heel vet en werken heel goed met de acid achtige geluiden en de rock (bas)gitaar. Ook de samples zijn erg smaakvol. De opbouw van het album vind ik erg sterk, t heeft iedere keer mijn aandacht weten te pakken. Sterke albumhoes, 5 sterren.

Openingsnummer en titeltrack zijn voor mij de bangers. Grondleggers van het dream pop genre. Ik vind het instrumentaal soms wel veel reverb en andere effecten. Leuk feitje geleerd: ze is de stem van Massive Attack's Teardrop!

Dit is een 5 sterren-album, niet mijn meest favoriete maar wel 5 sterren. Veel goeie songs en een aanloop tot een van mijn meest favoriete all time favoriete albums. Mensen die zeuren om een nieuw Frank Ocean album moeten hier nog maar even op kauwen, er valt nog heel veel in te ontdekken.

Veel nummers klinken als een koortsdroom. ik heb nog nooit kazoo gehoord waarvan ik heb kunnen genieten. Klinkt erg als muziekimprov on drugs. Frank Zappa zal best een muzikaal genie zijn en een briljante gitarist maar ik hoop dat op andere projecten terug te horen. Later op het album werd het wel iets beter en af en toe heb ik wel moeten lachen om grappige dingetjes. t feit dat ze zichzelf niet serieus nemen zorgt ervoor dat ik dit ook niet serieus neem, daarvoor geef ik dit album 2 sterretjes.

Pillenmuziek! Op een nuchtere maag kan het een beetje repetitief en eentonig zijn. Vanmorgen vond ik het niet zo vet, toen ik het vanmiddag nog eens aanzette kon ik het wat meer waarderen. Af en toe werd ik meegenomen door de fijne texturen en warme pads. Confusion the waitress deed me denken aan Faithless, Pearl's girl vond ik het leukst. Al met al niet helemaal mijn smaak maar twas ook wel weer tof. drie sterretjes.

Ik was enthousiast toen ik zag dat we naar Rod Steward gingen luisteren vandaag, een bekende naam waarvan ik de muziek nog niet goed kende. Ik heb veel snaarinstrumenten langs horen komen 12-strings, mandolines slide gitaar etc. Als gitarist vind ik dat persoonlijk altijd leuk om te horen ook omdat het allemaal erg vakkundig is gedaan. Ik was gecharmeerd van de productie van dit album, het geheel klinkt warm en droog. Over het algemeen vind ik de liedjes niet zo bijzonder, het is niet echt blijven hangen en is beetje vlak, daarom geef ik dit album drie sterretjes.

Overrated, en gimmicky Ze zijn dat imperfecte helemaal aan het uitmelken en we zijn het met z’n allen puur en rauw gaan noemen. “Het album is in minder dan een week opgenomen” no shit.. z’n vrouw, vriendin, ex of zus wordt geprezen om haar onkunde en slaat elke maat die hele crash kapot. Jack White is een enorm overgewaardeerde gitarist, slordige techniek, rommelige sound, maar heeft natuurlijk wel een sterk imago opgebouwd met vintage, lo-fi en cheap gear achtige esthetiek wat zijn spel doet camoufleren. Ze speelde elk festival op het grootste podium en worden erg gewaardeerd maar we worden in de maling genomen. Alle Duitsers zijn homo vind ik dan wel weer een topper!

Tracy Chapman heeft de juiste stem en de juiste storytelling skills om dit album tot een klassieker te maken, onderwerpen zijn tot op de dag van vandaag relevant, behind the wall vond ik erg sterk. Het album had veel tijdlozer kunnen zijn dan dat het nu is. Dat heeft te maken met de toen moderne instrumentale keuzes, bij baby can I hold you begint dat voor t eerst op te vallen. Hoewel ik van die glassy achtige 80s synths hou vind ik t bij dit album minder passen. Mountains O’ things klinkt haast geproduceerd door Toto en dat is niet vet (vooral die synthetische triangel die je het hele nummer door hoort). She’s got a ticket klinkt ook als een beetje goedkoop reggae achtig liedje. Daarna wordt het gelukkig weer wat akoestischer wat beter uit de verf komt. Cijfer: 7.7

Wel leuk, goeie muzikanten en vond de live sessies op t laatst het leukst. Ik heb mooie jazz dingetjes gehoord. Ik vind de zanger alleen een erg vervelende manier van zingen hebben en overal klinkt het als een soort feestband op North sea jazz, een festival waar ik alleen naar toe zal gaan als iemand gratis kaartjes over heeft.

Ben niet gemaakt voor dit soort muziek. Heel kut, saxofoon ook.

Klinkt een beetje als een mix van Beatles en Beach boys. In die periode was het voor een band waarschijnlijk ook lastig om echt van dat geluid los te komen, misschien is het een beetje een oneerlijke vergelijking als je het naast zulke giganten legt. Groovin’ de titeltrack sprong er het meest bovenuit en klonk het meest uniek en eigen. De vocale harmonieën vond ik erg leuk, en de opnamekwaliteit uit deze tijd heeft sowieso iets warms en charmants. Leuke albumhoes.

Heel erg leuk! Heb het veel opgezet, de instrumenten klinken heel goed bij elkaar, vond de Hammond leuk en de sax deed ook waar die voor bedoeld is.

Het is niet omdat ik zo’n Beatlesfanboy ben maar iemand zou me toch weleens een keer goed moeten uitleggen waarom dit zo’n legendarische band is. Ik heb weleens vaker pogingen gedaan om het te begrijpen maar ook na vandaag is t niet gelukt, ‘t zal vast het rock n roll ding zijn waar ze baanbrekend mee waren destijds, maar dat doet t niet voor mij.

Nog niet eerder van deze band gehoord, maar ik was blij verrast, de 2:20 minuten leken korter aan te voelen dan dat het was en ik heb veel leuke en orginele, muzikale dingen gehoord. Toch jammer dat het zon lang album was, niet alleen kan je hier drie albums van maken maar ook het kaf van het koren scheiden met alleen maar bangers, toch waardeer ik ook het werk wat ze erin hebben gelegd en vond ik het ook weer een unieke luisterervaring om zolang naar dezelfde band te luisteren. 3 sterren

Ik weet niet zo goed wat ik over dit album moet zeggen, ik vond het vooral saai en oninteressant.

Ik vond het erg leuk en origineel klinken, bijzonder om te zien dat deze muziek is gemaakt in 1957. Het nummer oyeme heb ik opgeslagen. Jazzmuziek scoort bij mij altijd best hoog omdat ik hier erg van hou, ik geef dit album dan ook 3.5 ster.

Ik vond het heel tof om hier even goed in te duiken, heb er het hele weekend na geluisterd en eigenlijk is alles goed, arrangementen, instrumenten, de thema's rondom Ziggy Stardust die naar de aarde is gekomen om de mensheid te redden. Ik vind het helemaal vet. De creativiteit en smaak spat er van af en ik ben nog lang niet uitgeluisterd.

Ben altijd erg hyped om te zien waar we vandaag naar gaan luisteren. Teleurstelling was er wel: het tweede album van black sabbath van de lijst. Het vorige had nog wel wat, maar ik vind dit album toch wel erg kut. Het hele album klonk als een lang kut nummer, bijna geen variatie, twee gitaren met flauwe rifs, (vaak op de zang melodie) rommelige drums en eerlijk, die stem van Ozzy osbourne hangt ook erg snel de keel uit. Wel respect voor mijzelf dat ik naar dit hele album heb geluisterd.

Beetje te poppie, happy de peppie. Klinkt een beetje als talking heads maar dan niet vet. Tis allemaal erg veilig en binnen de lijntjes, waardoor het niks opvalt en het geheel vrij vlak is.

Heel erg mooi album. Puur songwriting vakmanschap. Vandaag ook even wat dieper in haar muziek gedoken, waaruit bleek dat ze veel hits heeft geschreven voor andere artiesten. Ik vind het erg indrukwekkend en kan dan ook niets anders dan 5 sterren geven.

In de Jaren 00 waren we het echt even helemaal kwijt wat popmuziek betreft, backstreetboys, spice girls, Britney Spears en natuurlijk Christina Aguilera. Tis echt cringe om naar te luisteren, didn’t age well. Kheb ook geen jeugdsentiment, vroeger als pubertje vond ik t ook al niet vet, helaas is dit ook prime CD tijd wat betekent dat artiesten langere albums konden maken. (k vond die Lets get dirty videoclip op mtv stiekem wel best wel hot)

R.E.M, de meest invloedrijkste band uit de jaren 90, hoog gewaardeerd en in het rijtje van meest legendarische bands. Maar waarom dat precies is weet ik eigenlijk niet. Ik vond het erg weinig hebben. Ik vind je liedjes saai en niet leuk, ik vind zijn stem erg jankerig en vervelend om te horen, de mandoline vind ik qua instrument vaak stom en in dit geval dus ook. De band gaf mij om de een of andere reden Raccoon vibes en counting crows. Daarvoor 2 sterren

Eindbaas van de hele lijst. Je bent eigenlijk verplicht om dit album 5 sterren te geven. Een no skip album met alleen maar hits. Alles is zo smaakvol gedaan. Hun grootste hit dreams springt er ook voor mij net meer bovenuit. Ja het is populair, ja ik heb het nummer al 1000 keer gehoord, maar ik heb het nummer nog eens heel goed beseft. En het nummer voelt als een warme jacuzzi in die buiten staat in februari. Oorverwennerig. Daarnaast heb ik erg genoten van de samenzang en harmonieën, en dan die gitarist.. perfect album.

Pixies zou nooit mijn favo band worden, ik kan er niets aan doen het is simpelweg mijn smaak niet, bij dit album heb ik wat meer muzikaliteit gehoord dan bij het vorige wat we hebben moeten luisteren, en ik begrijp dat er ook mensen zijn als Teun die dit de hele dag op kunnen zetten. Er zit energie in en verassende elementen en de teksten zijn ook best grappig. Over all is het geen slecht album.

Mijn hele leven heb ik al een hekel aan Nirvana, objectief gezien vind ik dit ook niet beter dan bijvoorbeeld pixies. Het album wordt voor mijn gevoel erg overschaduwd door smells like teen spirit. Ik begrijp dat het erg het momentum was wat ze hebben gepakt begin jaren 90, als een soort rebelse anti beweging en een grote fuck you tegen alle autoriteiten maar daar voel ik in hun muziek niet echt iets voor. Ik kan het niet helpen dat ik kurt Cobain ook een sukkel vind, ik kan wat dat betreft de muziek ook niet loskoppelen aan de persoon. Ja hij is dood door zelfmoord maar dat hoeft echt niet te betekenen dat je daardoor een mythische legend bent.

T luistert opzich wel makkelijk weg, het is ook wel lastig te beoordelen aangezien ik dit nooit zelf zou opzetten. Popmuziek zat destijds ook nog heel erg in ontwikkeling, wat er bij dit album er voor zorgt dat alles heel erg binnen de lijntjes is gekleurd. De nummers voelen wel nostalgisch en zouden zich goed lenen voor een Tarantino film.

Hip-hop in de kinderschoenen. Wat je hier duidelijk uit kan horen is dat er veel potentie zit in deze muziek-stijl, en dat is gebleken. We weten onderhand allemaal wel hoe hiphop is ontstaan, het gebruik maken van breakbeats en het sampelen van bestaande nummers, heel erg innovatief en creatief voor die tijd. Daarvoor heb ik alle waardering en zijn ze met recht grondleggers van het genre. Desondanks vind ik de muziek van dit album zo on-ontwikkeld waardoor ik het toch moeilijk vind om te beoordelen. De raps klinken erg kinderlijk, alsof ze een rapworkshop geven aan basisschoolkinderen, daarnaast rappen ze vaak alleen over een breakbeat zonder enige instrumentals, beetje pasta zonder saus idee.

The Black keys zijn een periode erg hot geweest en ik vat dat wel. Ik geloof dat de mannen lang in hun muzieklabaratorium hebben gezeten om uiteindelijk met The Black Keys sound te komen, en dit sloeg aan bij het grote publiek. bluesey achtige gitaarsound met een beetje galm, en ook op de vocals hoor je die galm samen met dat distorded effect wat opbreekt op het moment dat hij hard gaat zingen. Ik vind de sound ook wel tof, maar ergens krijg ik ook het gevoel dat het een beetje een gimmick wordt waar je als band voor moet oppassen omdat dat op gegeven moment ook een beetje saai en eentonig kan worden. Al met al kan ik het album waarderen, het begint sterk maar de tweede helft zwakt het wat af.

Bruce die helemaal gestript gaat. Puur en rauw, alle instrumenten zelf ingespeeld. De sentimentele top 2000 luisteraars pinken een traantje weg. Maar eerlijk: het is wel een tering saai album.

Zo onserieus en puberaal als de naam doet vermoeden is ook de muziek. Geen fan van dit soort avant-garde achtige punk muziek. Ik vond het niet leuk om naar te luisteren.

Erg leuk album, lekker afwisselend. Het is een plaat die je op de achtergrond kan aanzetten terwijl je visite hebt, en als die dan vervolgens kunnen vragen: hè, geinige muziek wat is dit? (Mits je visite smaak heeft). Ook heb ik van dit album geleerd hoe je de cha cha cha moet dansen. Veruit het leukste nummer van het album. T heeft me nieuwsgierig gemaakt over waar deze film over gaat, wil het wel gaan zien.

Kreeg een beetje Boudewijn de Groot vibes van, af en toe worden er een beetje cheesy achtige geluiden gebruikt, stijkers, hoge stemmetjes. Maar hier kan Bruce Springsteen nog een puntje aan zuigen, de liedjes hebben duidelijk meer inhoud, t gitaarspel klinkt ook fijn. prima plaat 3 sterren.

Ik vond het leuk om naar te luisteren, maar het sprong er niet echt uit. Het werkte voor mij vooral als achtergrondmuziek en pakte me minder. In mijn autoplay volgde hier Miles Davis op, wat voelde als een warm bad dat contrast maakte duidelijk waar mijn voorkeur ligt. Ik snap dat jazz mag schuren en experimenteren, en dat hoor je hier ook terug. Hij zoekt bewust de randen op van vorm en timing. Ik denk dat ik nog niet genoeg jazz-ervaring heb om alles wat dit album te bieden heeft volledig te waarderen, maar ik hoor wel dat het inhoudelijk sterk is.

Eigenlijk een best goede rockplaat, er zit goeie energie in het beukt lekker door. iets wat ik echter niet bij kan is dat Child in time zo'n grote hit is. Ik vind het niet eens het beste nummer van de plaat. Het album verder is niet mijn smaak maar het wel goed. Daarvoor 3 sterren

Albumcover zag er veel belovend uit, 3 coole meiden en een Danelectro gitaar. De 35 minuten voelde echter aan als 3 uur, iets kan natuurlijk je smaak niet zijn qua genre maar het album werd onluisterbaar vanwege haar zenuwachtige dunne hoge stem.

T deed me veel denken aan the chemical brothers, al vond ik dit album wel veel minder spannend en verrassend, het werd hierdoor een beetje eentonig, maar was verder prima wel oke

Ik hou ontzettend van de 80's, de opkomst van synthesizers en drumcomputers het klinkt zo smaakvol kitsch. Duran Duran neemt er dankbaar gebruik van en hoewel ik de sounds erg waardeer vind ik de liedjes wel minder. Het is allemaal erg doorsnee en poppie. En dat werk voor het grote publiek maar niet echt voor mij.

Leuk album, erg authentiek maar helaas niet tijdloos. Wel een mooi geschiedenislesje.

wel leuk hoor, maar na een paar nummers begint t toch een beetje eentonig te klinken, de energie is wel goed t blijft niet echt hangen. Ik vond het een beetje leuk. 2 sterren.

Toeval wil dat ik helemaal in de Gorillaz zit op het moment, het nieuwe album heeft me helemaal in deze rabbit hole gezogen. Naast dat ik dat album op repeat heb staan ben ik me ook gaan verdiepen in de oudere albums. Blur stond ook nog op dat lijstje, en dit album stelde niet teleur. Wat me opvalt is dat Blur als rockband niet de behoefte voelt om constant die gitaar kapot te rossen (af en toe natuurlijk wel). Muzikaal en creatief gezien vind ik dit van een hoger niveau dan bijvoorbeeld Oasis wat destijds als rivaal werd gezien. Damon Albarn fascineert me steeds meer. Het is zeldzaam om een artiest te zien die zo lang relevant blijft en zich telkens opnieuw uitvindt zonder dat het geforceerd voelt.

Als Coldplay op hun hoogtepunt was gestopt, hadden ze alleen dit album gemaakt. Mijn waardering voor dit album is erg hoog. Het kwam uit in 2000 en bracht een soort kwetsbare, melancholische pop naar een groot publiek. Natuurlijk hoor je invloeden van Radiohead en Jeff Buckley terug, maar Coldplay wist daar een toegankelijk en warm geluid van te maken dat voor veel luisteraars nieuw voelde. In die zin heeft dit album deuren geopend voor latere indie en folkachtige artiesten. Het album staat vol sterke nummers: catchy, warm, melancholisch en met een stem die je uit duizenden herkent. Je moet dit album eigenlijk los zien van alles wat Coldplay later heeft gedaan. De latere samenwerkingen met DJ’s en popartiesten hebben het beeld van de band zo veranderd dat dit album soms wordt weggezet als een guilty pleasure. Dat is het niet. Het is een tijdscapsule van een moment waarop Coldplay nog een kleine, kwetsbare band was.

Onterecht wordt Yoko vaak als schuldige aangewezen als het gaat om het uiteenvallen van The Beatles. Persoonlijk ben ik juist blij met het post-Beatles tijdperk, waarin alle vier de leden de kans kregen om compleet hun eigen ding te doen. Soms hoor je dat ze nog een beetje zoeken naar hun eigen geluid buiten de band. Bij Paul is het af en toe een beetje veel Paul. Zijn quirky en charmante stijl kan soms wat doorslaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat ook juist wel weer leuk. Op dit album werkt dat voor mij grotendeels goed. Nummers als Bluebird en Let Me Roll It hadden wat mij betreft niet misstaan op een Beatles-plaat. Ik merk wel dat ik de eerste helft van de plaat beter vind dan de tweede. Picasso’s Last Words spreekt me minder aan en voelt wat lang aan. Tegen die tijd merk ik dat mijn aandacht een beetje wegzakt, waardoor ik het laatste nummer ook niet echt meer goed heb meegekregen. Desalniettemin zit het album vol mooie melodieën en harmonieën, precies zoals je van Paul McCartney mag verwachten. 3,5 afgerond naar 4 omdat dit technisch en creatief gezien toch wel veel beter is dan Thelonious Monk

Kut Cobain

Het tweede album uit de lijst. Terwijl ik luister vraag ik me vooral af: voor wie is dit eigenlijk bedoeld? In mijn hoofd zie ik een soort jaren 70 setting voor me, huisvrouwen die half wegzwijmelen bij de stem van Elvis Costello terwijl ze een overhemd staan te strijken. Misschien slaat dat nergens op, maar zo voelt het een beetje. Het album blijft voor mij hangen in een soort niksigheid. Het is niet echt rock ’n roll, maar ook niet echt pop. Het zit er een beetje tussenin zonder dat het ergens echt landt. Wat me ook opvalt is dat Costello erg gelooft in herhaling. Refreinen bestaan soms uit één zin die hij gewoon blijft herhalen. En bijna altijd is het een slappe zin die ik de eerste keer al gaar vind. Ik vind dat Elvis Costello verbannen moet worden uit deze lijst. 2 albums is echt veel te veel.

Ik was enigszins verrast dat dit dezelfde band was van owner of a lonely heart. Ik moest het even dubbel checken. De eerste keer luisteren wist ik niet zo goed wat ik ervan moest vinden, tis duidelijk een band wat wil experimenteren en wil laten zien dat ze meer kunnen dan pophitjes maken. Het is wel aardig maar ook heel hoogstaand. Na het een tweede keer te hebben geluisterd te hebben vond ik het eigenlijk minder leuk. Het komt bij vlagen een beetje Disney-achtig over.

Misschien niet echt een album om aan te zetten terwijl je onderweg bent naar werk. Op die manier wordt het al snel een soort brij van noten en melodieën en glijdt het een beetje langs je heen. Ik merk dat dit zo’n album is dat meer tijd nodig heeft om te landen. Het is repetitief en traag, en als je er niet echt voor gaat zitten mis je wat het probeert te doen. Wat voor mij beter werkte, was om live beelden te kijken. Dan valt alles meer op zijn plek. De vibe wordt duidelijker en je ziet ook hoe Ali Farka Touré speelt. Zijn gitaar voelt echt als een verlengstuk van hem, heel natuurlijk en bijna nonchalant, maar ondertussen zitten er sterke riffs in die blijven hangen. Voor nu pakt het me nog niet volledig als album, maar ik heb wel het gevoel dat dit zo’n plaat is die kan groeien als je er de tijd voor neemt. Voor nu 3 sterren

Paar keer het album geluisterd, na de eerste keer luisteren vond ik het album een beetje tegenvallen gezien de status, ik vond het een beetje overrated. over het weekend heb ik het nog een paar keer op gezet waarbij het meer en meer op zijn plek valt. uiteraard zijn de harmonieeen iets wat er bovenuit steekt, maar ook het gitaarspel vind ik heel erg mooi. Het is een soort all-star band waarin de muzikaliteit er van af spat. Ik vind de afwisseling in de nummers ook fijn. Leukste nummers: Deja vu 4+20 Country girl

Ik had gisteren niet meteen het album geluisterd aan het begin van de dag, wat ik normaal doe, ik had er nog even geen zin in. Nog even geen zin in Queen. Het album was precies wat ik van Queen had verwacht. Ik begrijp dat mensen hier erg van kunnen genieten, maar voor mij is het te veel, te theatraal en te glam. Zangtechniek ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ Gitaarspel ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ Compositie ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ Vibe ⭐️

Ik vond het tof om eens goed in dit album te duiken. Ik wist natuurlijk dat Solange de zus is van Beyoncé, maar ik had me nooit echt in haar muziek verdiept. Verrassend album. De sound past perfect bij haar stem: warm, dromerig en soms bijna fragiel, maar wel met een duidelijke identiteit. Het geheel voelt heel consistent en verveelt niet. Er zit genoeg afwisseling in om het interessant te houden zonder dat het zijn sfeer verliest. Wat ook blijft hangen zijn de thema’s. De interludes met voice notes voegen echt iets toe. Het voelt niet belerend, maar roept wel iets op van bewustwording zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Ik vond ‘ t eerste nummer erg leuk, het had wat weg van het Bipsman team song. De rest van het album is zo overduidelijk filmmuziek, wat oké is, maar wat toch wel een heel ander soort categorie is. Het voelt ondersteunend, maar zonder film voelt het als los zand. Ik kan me wel scènes indenken tijdens het luisteren, maar ik vind ‘ t toch lastig te beoordelen. Ik vind muziek van Lord of the Rings ook vet, maar ik zal ‘ t nooit opzetten.

Dit is tot nu toe het domste album dat ik uit de lijst heb gehoord. Het klinkt als een middeleeuws Disney-sprookje, en hoewel ik kan begrijpen dat sommige mensen die vibe waarderen, snap ik niet waarom ze ervoor kiest om het hele album zo’n kinderachtig, overdreven opgezet stemmetje te gebruiken. Ze zou gewoon normaal moeten zingen. En als ze dan zingt, houdt ze ook niet meer op. Het gaat maar door en door, het is verschrikkelijk. Dit album past goed bij de albums die ik moet luisteren nadat ik dood ben, dan mag ‘ t wat mij betreft op repeat.

Een album waar ik niks op heb aan te merken, leuk om eens een keer te horen. Goeie stem, goeie liedjes en goeie 70’s sound. Ik snap goed dat mensen hier vroeger (en nu nog) hyped voor waren, maar persoonlijk deed het me niet erg veel.

Iconisch album. Vroeger had ik hier een poster van op mijn kamer hangen en ik ken het al jaren. Het begint sterk met Come Together, echt zo’n moment waarop Paul McCartney en John Lennon elkaar perfect aanvullen. Sterke baslijn en ook credits voor Ringo Starr, die hier gewoon strak speelt. Dit was natuurlijk ook de periode waarin de spanningen binnen de band hoog opliepen. Dat hoor je soms terug: niet iedereen lijkt het altijd eens met de richting van het album. Sommige nummers voelen daardoor een beetje doorgedrukt, zoals Maxwell’s Silver Hammer. Typisch Paul: quirky maar voor mij ook een beetje out of context. Octopus’s Garden is ook zo’n nummer waar ik minder mee heb. Een beetje simpel. Die regel “oh what a joy, for every girl and boy” haalt me er een beetje uit. Daar tegenover staan gelukkig genoeg momenten van pure klasse. Het album zit vol sterke melodieën en mooie ideeën, en vooral het tweede deel tilt het geheel echt naar een hoger niveau. Because vind ik bijvoorbeeld zwaar underrated. Het blijft een erg mooi en belangrijk album, maar persoonlijk niet mijn favoriet van The Beatles.

Ik heb het geluisterd maar ik heb niet echt geluisterd, maar t klonk een beetje als een aanstellerige versie van de Foo Fighters. (Ik vind Foo Fighters niet vet)

De vraag wat vind je ervan kan soms een best moeilijke vraag zijn, toch maar nog eens luisteren en nog eens. Tiny desk opgezocht: saai. Ik zal daarom nu dingen opnoemen die ik niet leuk vind: De vrouw die rokoko zingt De manier waarop hij my friend zingt Zijn manier van zijn baritone zingen. Naast dat vind ik het poëtisch niet bijzonder hoogstaand, tis af en toe een beetje clichématig gedaan. In het laatste nummer heeft hij een sterke boodschap maar mis ik wel de diepgang, de kracht ligt dan niet in herhaling want het nummer gaat 9 minuten door. Dingen die ik wel leuk vind van het album: De sfeer die word neergezet. Ik ben enorm liefhebber van de akoestische gitaar, wat dat betreft begint het album ook vrij veelbelovend. Productie is ook goed. Ik zou graag willen weten wat Tess van t album vindt, ik geef het 2 sterren dus misschien vind ze t wel erg goed

Na afgelopen week Deja vu te hebben geluisterd is het bijzonder interessant om eens in te zoomen om verschillende leden van het collectief, en ook op dit album gaat David crosby samenwerkingen aan met mensen waarmee hij makkelijk catchy hits zou kunnen maken, hij doet dit bewust niet dit album gaat meer om een sfeer en een groove neerzetten, het heeft een ontzettend goeie live feel, en ik heb het album misschien ook wel 6x geluisterd. Erg vet.

In het nummer festival junction vind ik t vet hoe die trompet haast “hui- hui” zegt. Het publiek speelt ook een erg belangrijke rol op dit album, het is vet om te horen dat ze af en toe helemaal leip worden op bepaalde momenten. Als je luistert naar t publiek weet je wanneer je moet opletten. Verder is de dynamiek erg tof. Ik had er wel bij willen zijn in 1956.

Thematiek heeft een groot aandeel in de muziek, er wordt kritisch gekeken naar maatschappelijke thema’s en de kerk, helemaal prima, maar de muziek pakt mij minder, ik weet wel dat deze sound goed aansluit bij het publiek maar het is mij vaak te bombastisch en bij vlagen een beetje te U2werig.

Ik was 14 toen dit album uitkwam, de perfecte leeftijd om deze muziek te kunnen waarderen, ik zat namelijk al in de hoek van Sum 41 en blink 182. Dit heeft me destijds minder gepakt en het doet me nog steeds vrij weinig. Sowieso ben ik een beetje allergisch voor het woord opera in combinatie met punk of rock. Het is eigenlijk te gelikt en over geproduceerd om het echt punk te laten zijn. Ik vind het voor die tijd ook een beetje outdated, een punkband met kritiek op de overheid, ja oké.. de hits zijn verder wel goed hoor, maar voor mij niet nostalgisch ofzo, de zanger doet me altijd denken aan Dirk Kolkman, ik denk dat hij t wel 5 sterren zou geven.

Ik word er niet warm of koud van, t genre pakt me totaal niet, tis vrij kaal en simpel gehouden maar vind het verder moeilijk om iets inhoudelijks of zinnigs over te zeggen, ik vond het oprecht een saai album.

Belangrijke artiest als voorloper van de latere rock n roll, waar Beatles en rolling Stones en vele andere artiesten het ook van hebben afgekeken. Muzikaal gezien is het minder hoogstaand of complex dan bijvoorbeeld jazz maar t klinkt wel lekker. Voor die tijd was het al best voorruit strevend dat hij elektrisch speelt. Al met al goede plaat, goede artiest maar zal het niet vaker opzetten.

Ik vond het leuk om naar te luisteren, dit klinkt als top entertainment uit de 50’s. En ook vandaag de dag vind ik het vermakelijk om naar te luisteren, misschien wat minder diepgaand om het echt jazz te kunnen noemen maar je kan wel het vakmanschap van deze showman horen. Het swingt, tis vrolijk en spontaan. Only good vibes. Ik zou het een 3,5 willen geven maar ik rond het dan af naar 4 omdat hij ook de orang-oetang is van junglebook

Ik was bereid om The Rolling Stones nog een kans te geven. Ik kende Gimme Shelter wel met Merry Clayton, en ik vind het oprecht een goed nummer. Ik hoopte dat het album meer van dit soort nummers zou hebben maar helaas viel de rest van het album tegen, vooral na het luisteren naar Muddy Waters kort daarvoor. Overigens vond ik het laatste nummer nog wel oke. maar over het algemeen een erg matig album.

Ik vind ‘ t vaak wel tof dat artiesten experimenteren met opnames, zo lees ik dat ze voor dit album met de band rondom één mic dit hebben opgenomen in een kerk. Je hoort het ook terug in de akoestiek, het heeft een natuurlijke galm. Het album kabbelt rustig voort, hoewel ik het waardeer dat artiesten iets nieuws proberen mist het voor mijn gevoel wat dynamiek, alles lijkt op hetzelfde tempo en hetzelfde volume te zitten. Hierdoor wordt ‘ t geheel wel een beetje saai ook doordat de productie vrij minimaal is. Nadat het album was afgelopen, ging de auto play over op een nummer van hun wat in de studio is geproduceerd, het klonk direct een stuk helderder en dynamischer en daardoor dus wat interessanter.

Ik vond het wel leuk om te luisteren, ik vond het wel charmant klinken en het deed me soms denken aan oude tekenfilms.

Ik heb de fout gemaakt om te beginnen aan het hele album, ik ben na 2,5 uur luisteren geswitcht naar een best of Gershwin songbook wat gewoon 45 minuten duurt. Wanneer een album te lang is beinvloed het ook je mening over een album wat jammer is, als je 4 uur zou moeten luisteren naar je favoriete artiest zou je op den duur ook verveeld raken. (althans ik) los van de lengte zal ik het wel beoordelen op muzikaliteit, en dat zit wel goed. Ella Fitzgerald staat bekend om loepzuivere stem met een grote range, en dat etaleerd ze ook op dit album, haar timing is erg goed en ze weet de nummers van Gershwin zo eigen te maken dat je haast vergeet dat het niet haar nummers zijn. De arrangementen zijn ook goed en het is gewoonweg goeie muziek. Toch blijft mijn luisterervaring bij dit album steken op een 3.

Na dat ik gisteren een paar uur naar Ella Fitzgerald heb geluisterd, heb ik dat vandaag gedaan bij dit album, 3x achter elkaar, zonder dat het echt verveelde. Dit album is bij vlagen oorstrelend. Het album wordt ingeleid met het nummer Dark Fantasy, en op het moment dat je "can we get much higher" wordt je direct herinnerd aan al het goeds wat het album heeft te bieden. Productie is van een zeer hoog niveau, beats zijn erg origineel, goeie samples, en Ye rapt als de maniakale gek die hij is, en I love it. All of the lights is best wel een anthem, en ik kan geen genoeg krijgen van Rihanna. Dat gezegd hebbende, vind ik niet alle collabs even goed. Jay-Z komt op beide songs niet heel sterk, zeker op Monster wordt hij overklast door Ye en Nicki Minaj, ook op So appalled vind ik Kanye sterker dan zijn collabs. De beat is dan wel weer heel ziek met fijne textuurtjes. Nog een nummer wat ik wil uitlichten is Blame game. John Legend die zijn vrouw bitch noemt en zelf motherfucker wordt genoemd, ik geloof het niet echt, maar de vocals passen wel weer goed op dit nummer en Ye is being Ye, en het is weer heel hard. Wat je verder aan het eind van dit nummer te weten komt, is dat Ye ook een erg goede leraar blijkt te zijn. Al met al is het album niet perfect, maar toch prikkelt het ook genoeg om er verder in te duiken. ik ga zuinig zijn met 5 sterrenratings maar ik was erg blij dat we qua afwisseling nu eindelijk weer iets anders konden luisteren dan een soort live achtige vintage bigband registratie.

Een typisch drie sterren album, het is oke, het is lekker dansbaar en funky maar het mist een beetje orginaliteit, het heeft me niet doen verassen. Je kunt verder horen dat het goede muzikanten zijn en ze zouden een fantastische bruiloftsband zijn.

Leuk om eens te horen, interessant ook om de persoonlijke kanten te zien van alle individuele Beatles. John Lennon heeft met dit album ervoor gekozen om zijn persoonlijke moeilijkheden en frustraties te delen. Wat begint met de song Mother over het verliezen van zijn ouders op jonge leeftijd. Het nummer Hold On vond ik erg lief, hoe hij zichzelf toezingt en daarna Yoko. Met als boodschap dat ‘ t allemaal wel goed komt. Ik hou erg van de zachte kant van John wat ook te horen is op Love en Look at Me. De rest van de nummers klinken op zijn John's erg pessimistisch en af en toe een tikkeltje paranoia (I found out). Well well well vond ik dan weer verschrikkelijk om naar te luisteren. Dat geschreeuw vond ik weer een beetje Kurt Cobain achtig, niet leuk dus. Het zou goed kunnen dat het ligt aan de therapiesessies die John destijds onderging voor het verwerken van zijn jeugdtrauma's. Verder maakt hij een statement dat hij niet meer in de Beatles geloofd, en ik geloof hem wel. de productie klinkt erg minimalistisch en er zitten geen popachtige knal hits tussen zoals we die van The Beatles gewend zijn. Het is hierdoor veel persoonlijker en we leren John wat beter kennen. 3.5

Ik heb een paar keer moeten luisteren voordat ik echt een mening kon vormen over deze band, dat is vaak een goed teken. Dingen die me in het begin deden twijfelen waren het theatrale, iets te gepolijste sound en een zanger met een ietwat te hoge stem waardoor het een beetje glamrockachtig wordt. Waar ik ze wel erg sterk in vind, is dat ze erg goed zijn in het neerzetten van een atmosferische sound waarin je als ware wordt ingezogen. Ze kiezen de juiste instrumenten en het zit vol met geluiden die je aandacht pakken. Een instrument wat je het hele album door hoort, is bijvoorbeeld de Wurlitzer, één van mijn favoriete keys sound. Al met al is de muziek te goed om het 3 sterren te geven, het is niet doorsnee maar echt muziek met een visie. Ik ben wel nieuwsgierig geraakt en zal het daarom wat vaker opzetten.

Best raar dat dit album erin staat, zeker als je het stukje leest onder wikipedia, dit album is nooit echt een groot succes geweest, toch moet je het kennelijk geluisterd en staat het in de lijst. Waar ik me vooral aan stoor is de mondharmonica, het album is ermee doordrenkt en het is erg herhalend met het zelfde techniekje. Het doet me erg denken aan de trucjes die ik doe wanneer ik zelf mondharmonica speel, misschien dat ik t daarom zo stom vind. Het eerste nummer is wel aardig, tweede ook wel maar namate het album doorkabbelt wordt het wel steeds minder interessant. Die stand by me cover had ook niet gehoeven.

Fijne weekend-plaat, ben het veel aan het luisteren. Het album is erg levendig, bij vlagen klinkt het als georkestreerde chaos. Het schuurt en beweegt en het klinkt erg dynamisch en spannend. Ook de flamenco invloeden vind ik tof om te horen. Jammer dat Teun zijn speakers stuk zijn (rip) ik denk dat hij t ook leuk zou vinden.

Leuk om weer eens te luisteren. De Arctic Monkeys heb ik vroeger een beetje gemist, en zelfs toen ik ze een paar jaar geleden live zag op Pukkelpop had ik het na een half uurtje wel weer gezien. Maar op dit album snap ik wel waarom ze zo groot zijn geworden. Het is die energie die er meteen in zit. De drums blijven maar doorgaan als een soort sneltrein, met een groove waardoor het soms bijna richting dance gaat, maar dan met rauwe gitaren eroverheen. Wat ook opvalt is hoe jeugdig dit allemaal klinkt. Alex Turner zit hier nog vol woorden en observaties, en z’n delivery is lekker gejaagd. Dat past goed bij de muziek. In hun latere werk lijkt hij wat minder te zeggen en klinkt het allemaal wat bedachtzamer. Het is niet per se een album dat je constant verrast, en soms blijft het een beetje in dezelfde vibe hangen, maar die energie maakt veel goed. Je hoort gewoon een band die hongerig is en iets te bewijzen heeft, en dat werkt aanstekelijk. 3,5

Toch wel vervelend om luisteren en ik vind het vervelend dat ik het vervelend vind aangezien dit echt wel goede muziek is. Er zit namelijk heel veel in, tekstueel en muzikaal. het jammere is dat ik het niet verder wil onderzoeken omdat ik haar stem niet zo goed trek. Haar stemgeluid heeft wat weg van Joni Mitchell, maar dat trek ik veel beter. Ik denk dat dat komt doordat Laura Nyro het meer theatraal gebruikt en wat explosiever is. Ik voel hierdoor een bepaalde onrust in mijn lijf. Al met al wel goede muziek maar zeker niet mijn smaak. daarom 2,5 sterren.

Ik moest even wennen aan dit album, het klinkt nogal vreemd de eerste keer luisteren, en Tom Waits’ stem (gebruik) is ook erg bijzonder. Ik wist daarom ook niet of ik het na de eerste keer luisteren ook wel leuk vond. Ik heb het album daarom 3x geluisterd, waarna ik het beter begon te vatten. Leuk om te kijken zijn de videoclips van Tom Waits, ik vind het een creatieve mafkees, hij maakt muziek wat je nooit en nergens eerder hebt gehoord en ik heb daar veel respect voor.

Een hiphop plaat in de tijd dat hiphop nog niet zijn volle potentie had bereikt. Het is wel leuk om naar te luisteren, maar het dringt zichzelf toch wel veel naar de achtergrond, af en toe is het een beetje flauw en kinderlijk (ya mama), er zitten veel grapjes in die niet per se heel erg grappig zijn. Instrumentals zijn vaak wel oké, maar het album deed me niet heel erg veel.

Leuke dingen gehoord, ik vind de analoge bas geluidjes erg fijn. Dr. Dre is hier erg goed in in combinatie met een vette lead hook. De creativiteit in de beats vind ik erg aanwezig. Textueel vind ik het wat minder en klinkt het een beetje als cliché rap. De skits tussendoor vond ik ook niet zo funny. En het album voelt een beetje lang aan. Snoep-hond vond ik dan wel geinig.

Ik weet dat dit album erg veel impact heeft gemaakt, maar ik moet zeggen dat ik het toch wel tegen vind vallen. Het begint met Intro, en dat is natuurlijk wel een episch, anthem-achtige song. De rest van het album is wel een beetje veel hetzelfde recept. Bij het tweede nummer was ik terecht een beetje bang dat de zangeres de rest van het album om dezelfde lome manier zou zingen, ik vind haar stem al snel een beetje saai worden. De jongen doet dat ook een beetje op dezelfde manier. T’ gitaarspel vind ik wel goed, de dingen die ze speelt, maar vooral ook de sound die ze heeft. Ze maakt de Les Paul weer relevant. Ik snap verder de vibe wel, maar ik vind het niet per se een superleuke vibe.

Ik vond het album niet echt een vibe, als iemand dit op zou zetten, zou ik vragen of we iets anders kunnen luisteren. Ik vind z’n stem niet heel nice. Ik vind religieuze thema’s in de meeste gevallen ook niet heel erg leuk om naar te luisteren, ongeacht wat het standpunt is.

Ik vind dat bij bepaalde stukken van het album de songs niet heel sterk afgemixt zijn, zeker het eerste nummer hoor je dat sterk, Gainsbourg fluistert maar zijn mic staat hard aan waardoor de muziek ver op de achtergrond zakt. Muzikaal gezien vind ik ‘ t wel aardig, je verstaat verder geen zak van de tekst maar af en toe kun je er wel uit opmaken dat het gaat om een soort muze ofzo, iedere keer wanneer de naam Melody voorbij komt. T gefluister wordt af en toe een beetje irritant, maar tegelijkertijd maakt het t ook wel weer filmisch. Ik denk dat ik het een 2,4 ga geven en dus ga afronden naar beneden.

RHCP hebben in mijn ogen maar 2 leuke albums gemaakt. (dit is er niet een van) Je komt na al die jaren er eigenlijk achter dat Anthony Kiedis helemaal niet zo'n bijzondere zanger is, zijn stemgeluid is wel herkenbaar maar toch is toch ook erg beperkt (en irritant). Desondanks zou dat niet betekenen dat de band beter zou klinken met een andere zanger, Kiedis rapt eigenlijk en voegt ritme toe aan de sound. Verder houdt het tekstueel niet veel over maar t klinkt wel geinig. Wat ik wel leuk vind om te horen is John Frusciante, dit was vroeger mijn gitaarheld waarbij ik al zijn licks en solo's bestudeerde. Ik vind hem vandaag de dag nog steeds een waanzinnig goeie gitarist en muzikant. Helaas hoor je op dit album nog weinig van zijn iconische tweede stemmen. Het is een wel overwogen 3 sterren voor mij.

Als je luistert naar Radiohead is het een beetje alsof je uit eten gaat bij een Michelinsterren restaurant, het maakt niet heel veel uit wat je voorgeschoteld krijgt maar het is van topkwaliteit. Dit album was wat minder bekent bij mij, het staat ook niet vol met bekende knalhits. Ondanks dat heb ik over t weekend veel naar dit album geluisterd en heb ik er erg van genoten. Het is allemaal zo muzikaal, creatief en van zon hoog niveau. Ik denk dat ik het vaker op ga zetten. 5 sterren

Er is niet veel slechts wat je over dit album kan zeggen. Dit is het doorbraakalbum van Aretha Franklin en je hoort eigenlijk direct waarom zij zo’n iconische zangeres is geworden. De stem is er helemaal, alleen vind ik de songs op latere albums persoonlijk nog net wat sterker. Albums als Aretha Now, met onder andere I Say a Little Prayer, en Lady Soul, met (You Make Me Feel Like) A Natural Woman, hitten mij gewoon harder. Daar valt alles voor mijn gevoel nog beter samen. Verder heb ik eigenlijk alleen maar lof voor Aretha als artiest. Haar impact op muziek is gigantisch en daardoor is het ook lastig om zo’n album alleen op persoonlijke smaak te beoordelen. Het album gaat waarschijnlijk geen vaste plek krijgen in mijn luisterrotatie, maar ik ben me er wel bewust van hoe belangrijk dit is geweest. Ik twijfelde tussen een 3,5 en een 4, maar ik rond hem toch af naar 4 sterren.

Ik snap dit album niet helemaal. Het is best wisselvallig. Af en toe hoor je echt vette gitaardingetjes en toffe grooves, zoals in Life in the Fast Lane. Daar zit energie in, dat klinkt gewoon goed en strak gespeeld. Maar dat wordt voor mijn gevoel steeds afgewisseld met vrij zeikerige, uitgerekte ballads waar ik niet zoveel mee kan. Dat haalt de vaart er telkens uit, waardoor het geheel voor mij wat inconsistent voelt. Tegelijk moet ik toegeven dat Hotel California zelf gewoon echt een goed nummer is. Ik weet dat dat soort songs kapot gedraaid worden in lijsten en radio’s, maar los daarvan zit het gewoon goed in elkaar. Fijne groove, sterke gitaarlijnen en een akkoordenschema dat blijft hangen zonder irritant te worden.

Moeilijk album om doorheen te komen, en dat heeft eigenlijk alles te maken met de zanger. Het is natuurlijk altijd te prijzen wanneer je je laat beïnvloeden door verschillende muziekgenres, maar daarbij bestaat ook de kans dat je de plank volledig misslaat. Deze gast slaat compleet door in zijn laid-back delivery: half rappend, half pratend met een soort gare swag waar ik slecht tegen kan. Ik kreeg er nogal Atlanta-vibes van, als je begrijpt wat ik bedoel. En dan duurt dat ook nog eens een uur lang. Ook een minpunt voor de mondharmonica. Ik vind dat over het algemeen al een vrij irritant instrument, uitzonderingen daargelaten, maar hier helpt het niet mee. Dan toch nog één positief ding: de drumsound is wel echt lekker.

Oké Adèle is een goede zangeres, misschien wel de beste op t moment. Het ding is dat het voor mij te pop en te mainstream is om hier echt van te kunnen genieten.

De allerbeste singer-songwriter die er is. Dit is zo’n album dat ik standaard op mijn telefoon heb staan wanneer ik ga vliegen. Joni Mitchell brengt melancholie, vertelt de mooiste verhalen en weet me iedere keer weer te raken en te ontroeren wanneer ik hiernaar luister. Hoogtepunt van het album is voor mij toch wel A Case of You. Misschien wel één van de mooiste songs ooit geschreven. Wat betreft haar hoge stem snap ik wel dat het net je smaak moet zijn, een beetje een koriander-gevalletje. Je vindt het prachtig of je trekt het totaal niet. Ik vind het in ieder geval erg mooi.

Minder bekend dan de Beatles of de Beach Boys, maar dit album heeft wel een beetje die Sgt. Pepper-vibe. Niet dat ik The Kinks met hen wil vergelijken, want ze hebben echt een eigen sound. Tijdens het luisteren voelt het alsof je naar een band luistert die enorm underrated is. Mijn persoonlijke favoriet is Shangri ei-La, een echt geweldig nummer. Er staan echter ook wat mindere nummers op, zoals Australia en Arthur die soms een beetje irritant kunnen zijn. Ondanks die mindere punten heb ik er echt van genoten. 4 sterren!

Ja wel vet, er wordt een goede sfeer neer gezet en het luistert lekker weg. Voor je t weet heb je het album alweer afgeluisterd waarbij je merkt dat het een album is wat aan je moet groeien. "You ask what is this? Mind you business". heel vibey.

Ik ben echt een beetje boos geworden van dit kutalbum. Ik snap dat het leuk is om een conceptalbum te maken, maar wat een hoop opvulling staat hier tussen. Typisch gevalletje kwantiteit boven kwaliteit. Het is nogal veel gevraagd om drie uur lang naar vrij gezapige liefdesliedjes te luisteren. Veel nummers klinken voor mijn gevoel ook meer als demo’s of schetsen dan als volledig uitgewerkte songs. Ondanks dat zit mijn frustratie daar eigenlijk niet eens volledig. Van mij mag je prima een album uitbrengen met 200 saaie nummers als je daar gelukkig van wordt. Mijn echte punt is meer dat het best een challenge is om die 1001 albums door te werken, en ik heb dit hele ding braaf afgeluisterd. Maar dit soort albums maken die challenge soms echt een lijdensweg.

Totaal niet mijn ding, mierzoete 90’s R&B. Heel glad en nat, en doordat ik er totaal niks bij voel maakt t dat ik het album erg saai vind. Als ik dan toch iets positiefs moet noemen; af en toe zit er wel een fijn/funky basje door

Opzich kan ik hier kort over zijn. Ik heb het geluisterd en er zijn mij niet perse nieuwe dingen opgevallen aan dit album, gewoon het gebruikelijke recept van the Rolling Stones. Daarom geef ik het ook mijn gebruikelijke 2 sterren.

Handig dat we weer een album hebben mogen luisteren van the Rolling Stones, nu kan ik mijn review van de vorige nogeens gebruiken: Opzich kan ik hier kort over zijn. Ik heb het geluisterd en er zijn mij niet perse nieuwe dingen opgevallen aan dit album, gewoon het gebruikelijke recept van the Rolling Stones. Daarom geef ik het ook mijn gebruikelijke 2 sterren.

Het genre folk-punk is niet echt voor mij weggelegd, oké ik moet zeggen dat een beetje diversiteit in de lijst altijd welkom is maar soms wordt de plank volledig mis geslagen. Op het Wikipedia dingetje stond dat t kerstnummer hun grootste hit was maar die was dan ook het meest afschuwelijk. Verder kreeg ik vaak het gevoel dat ik me in een Ierse pub bevond, kan een vibe zijn met een paar Guinness achter de kiezen en lekker mee brallen, maar nuchter is t niet veel aan. Stem van de zanger was ook nogal onprettig.

Eerder hebben we al een album van Muddy Waters beluisterd, waarvan ik zei dat het een grondlegger van het genre is. Toch, en ik weet dat ik hier vaak op terugkom, erger ik me op dit album opnieuw weer aan de mondharmonica. Ik begrijp dat het bij het genre hoort en dat het binnen het genre op de juiste manier wordt gebruikt, maar ik zou het fijner vinden als het af en toe even voorbijkomt. Het is te overheersend, en daarnaast heeft een mondharmonica maar drie octaven om mee te werken, waardoor het altijd door de mix heen snijdt. De blues licks variëren maar nauwelijks, alle trucs die je kunt doen op het instrument worden gedaan, als ik Muddy Waters was, had ik gezegd: laat het nou maar even liggen, dan kunnen de mensen de gitaar ook eens horen.

Wat ik leuk vind in aan dit album zijn met name de breakbeat-drums, de instrumentals van t album zijn creatief en smaakvol met lekkere soul samples. Het collectief rappers zijn erg aan elkaar gewaagd al voel ik de ene wat meer dan de andere, iets wat opvalt is dat ze ritmisch erg sterk zijn, je hoort dat ze echt super strak op de beat zitten. Erg knap maar tegelijkertijd vind ik het ook vaak een beetje binnen de lijntjes, ik vind hip-hop pas echt leuk worden wanneer mijn vader het verschrikkelijk vindt, (al denk ik niet dat hij dit album gaat luisteren) Wat bij is gebleven zijn de lyrics: we’re humble, but don’t mistake us for a corny ass crew. Ik vind dat bij uitstek de meest corny lyrics van t hele album.

Een prachtig album, en Leonard Cohens stem is als een oude wijn die met de jaren alleen maar beter wordt. Dit is de stem die ik het meest waardeer bij hem. Het album is zorgvuldig opgebouwd, met een gedragen, minimalistisch en goed uitgebalanceerd geluid. Wat dit soort albums zo bijzonder maakt, zoals David Bowies Blackstar, is de reflectie op het leven, de berusting en het laatste afscheid.

Klassieke plaat, op de een of andere manier kan je deze plaat in menig platencollectie terugvinden, en dat is niet gek. Het is high-end kamermuziek voor mensen met smaak. Ik vind de instrumentals erg goed gedaan, het is erg subtiel, precies genoeg, in tegenstelling tot andere producties uit die tijd waar veel gated-reverb op de drums zat in combinatie met foute synth's (wat overigens ook leuk is) Sade's stem pakt de hoofdrol en wat een fijne stem heeft zij om naar te luisteren. Haar stem is ook te horen op Doomsday, mijn favoriete nummer van MF Doom. Ik ben enthousiast geraakt en heb zin om andere albums van haar te gaan beseffen.

Ik merk dat ik automatisch deze plaat ga vergelijken met de hiphop plaat van afgelopen week van Jurassic 5, wat volgens mij een aantal jaar later uit kwam. Ik moet zeggen dat public enemy wat minder gepolijst vind, en dat is wat mij eigenlijk wel aanspreekt. Ze zijn wat brutaler en hebben meer die energie die bij Jurassic 5 ontbrak. Dat t album afsluit met bring tha noise vind ik ook erg vet,(ja Teun, ik vond t leuk) je denkt ineens oh jaa dat zijn dus deze gasten.

Meer jaren 80 dan dit wordt het haast niet. Ik heb het album in twee delen geluisterd maar merkte dat ik de tweede helft er minder zin in kreeg. Als je kijkt naar de luistercijfers zie je dat het album van hoog naar laag gaat. Het begint met de knaller jump, waarvan ik heb genoten van de oberheim wat zoveel karakter heeft dat t lijkt alsof het een levend organisme is. De rest van het album is wel een stuk saaier, en veel van hetzelfde, ik trek zijn stem niet zo goed. Daarnaast ben ik in mijn hele carrière als gitarist nooit echt aangetrokken geweest op t gitaarspel van van halen, het is te virtuoos, te overweldigend. Tegelijkertijd heb ik ook enorm veel respect voor hoe hij het instrument als ware opnieuw uitvind en de grenzen opzoekt van je er mee kan. Dat is wel pure klasse.

Dusty spingfield, ik wordt er toch niet echt warm of koud van, het is wel erg binnen de lijntjes en het is ook wel prima, maar de liedjes pakken me niet echt. Weinig op aan te merken maar ook niet sprankelend.

Er komt veel jeugdsentiment kijken bij dit album, als 13 jarige vond ik André 3000 al een bijzonder lijpe artiest die veel humor toepast in zijn muziek, in die tijd luisterde ik daarom ook meer naar the love below en liet ik speakerboxxx een beetje links liggen, onterecht aangezien daar ook wel een aantal bangers opstaan. Een nummer wat ik heb opgenomen in een playlist is bijvoorbeeld flip flop rock met o.a. jay z. Het gitaartje en de flow van de rappers gaan helemaal kwijt. Alsnog wat meer genoten van the love below. Hey yah, is zo’n nummer wat je eigenlijk niet meer kan verdragen omdat je t te veel hebt gehoord, altijd en overal, maar je kan het zo ook niet kwalijk nemen dat ze zo’n mega hit hebben gemaakt. Trouwens ook een leuke interpretatie op Coltranes favorite things. Het album is zo lang dat er ook nummers tussen zitten waar je minder enthousiast over kan zijn. Dat is het risico van een dubbelalbum. En ongeacht Teun vind dat dit album by far niet hun beste werk is, kan ik het ook niet anders dan 5 sterren geven

Geniaal album. Alleen al hoe het begint met de titeltrack Maggot Brain. Die eindeloze gitaarimprovisatie met allerlei vreemde effecten heeft iets magisch. Daarna viel me vooral op hoe levendig alles klinkt. Op het tweede nummer vind ik de samenzang erg tof en eigenlijk geldt dat voor het hele album: het bruist van de energie. Het voelt nergens steriel of bedacht, eerder alsof een groep muzikanten gewoon volledig losgaat. Wat ook knap is: dit album komt uit 1971. Sommige platen uit die tijd klinken inmiddels behoorlijk gedateerd, dit album klinkt erg tijdloos in dat opzicht. Oke, en dan dat laatste nummer met al die scheten, slaat natuurlijk nergens op, maar is ook wel funny.

Heel mooi album. In de essentie is dit voor mijn gevoel ook een soort oermuziek. Natuurlijk is het gemoderniseerd, maar de basis voelt heel puur en eerlijk, als je begrijpt wat ik bedoel. Het is zo'n plaat die je prima op de achtergrond kunt opzetten terwijl je een glas wijn drinkt, maar waar je vervolgens toch steeds weer met je aandacht naartoe wordt getrokken. Er zit iets heel warms en sfeervols in, en als je er een beetje gevoelig voor bent kan het je ook echt raken. Wat ik vooral tof vind, is hoe los alles klinkt. Nergens voelt het alsof de muzikanten iets proberen te bewijzen; het lijkt alsof ze gewoon samen muziek aan het maken zijn en daar ontzettend veel plezier in hebben. En uiteraard liefde voor de trompet!

Ali Farka Toure is terug! Vorige keer heb ik zijn album te laag beoordeeld, kzou het eigenlijk 5 sterren moeten geven om te compenseren met het vorige album. Talking Timbuktu klinkt nieuwer dan Savane hoewel het 12 jaar ouder is. Door de samenwerking met Ry Cooder klinkt dit album toch anders dan het vorige en ik moet zeggen dat ik door het vorige album verschillende keren heb beluisterd mijn oren beter in kan stellen op dit album en het automatisch het meer waardeer. Ik ben vooral ook erg gecharmeerd van zijn gitaarspel/gitaartoon.

Oke, ik heb het geluisterd maar af en toe toch ook even een pauze van moeten nemen. Het is zijn stem die ik niet kan uitstaan, en dan maakt het dus niet veel uit wat er verder gebeurt in de muziek. ontzettende rod-muziek.

Leuk! Ik merk dat ik live albums vaak erg tof vind. De manier hoe de band op inspeelt op elkaar. Gister wilde ik vrolijke dansmuziek opzetten tijdens mijn verjaardag en ik dacht; waarom niet het album van t weekend? Het is erg dansbaar en de improvisaties zijn heel vet, voor de live feel vind ik het ook leuk dat sommige nummers worden geïntroduceerd. Drumsolos heb ik echter nooit echt begrepen ik denk 95% van de mensheid niet, maar dat mag de pret niet drukken.

T'zal niemand verassen dat ik dit intense kut muziek vind.

Dit album is typisch een drie sterren plaatje: prima, maar niet bijzonder. Halverwege dacht ik even dat hij naar een Radiohead nummer was overgeschakeld, maar nee, Thom Yorke leverde enkele bijdragen. De stem van PJ Harvey is oké, maar niet echt mijn ding. Muzikaal gezien zijn er hier en daar wel mooie gitaarpartijen, maar het album heeft me te weinig verrast, misschien is het het millenniumgeluid wat je sterk terughoort in het nummer A place Called home, ik ben er niet erg fan van. Misschien word ik enthousiaster van haar andere albums, aangezien ik al had gezien dat PJ Harvey nog drie keer in de lijst voorkomt. Voor mij is het wel wat te gortig, maar misschien is haar eerdere werk wel leuker.

Nog een album met ook het millennium geluid op zijn eigen manier. Bij het luisteren van dit album vroeg ik me sterk af hoe groot de rol van nostalgie zou zijn bij het beoordelen van het album. Ik was 10 jaar en In the end was de song die mijn brein en ook die van menig klasgenootje uit groep zeven deed exploderen. Het was voor die tijd ook een geluid wat in deze vorm nog niet eerder was gedaan. Wat werkt zijn de dikke muren van distorted gitaren, de energie, het gegil en het rappen, afwisselend met de fluwelen, breekbare, met gevoel gezongen stukjes. De vraag is of het de test of time heeft doorstaan: niet helemaal, ze hebben voor die tijd de formule gevonden die goed werkte, maar vandaag de dag hoor je gimmick achtige trucjes die ze doen die ik nu niet meer zo vet vind. Ik meen me bijvoorbeeld te herinneren dat ze een DJ in de band hebben die al die beatscratches doet en al die gekke effectjes. Het is vaak te gelikt en daardoor minder rauw. (milleniumsound) Ook ben ik niet bijster onder de indruk van de rapskills van de rapper. Toch iets met blanke rappers, een gebrek aan natural swagg. Desondanks was het een leuke trip down memory lane.

Het lijkt haast een verplichting binnen de Buurseboys groep om alles wat met Neil Young het minimaal 4 sterren. Maar het moet gezegd worden dat de beste man gewoon hele mooie muziek maakt, je kunt er eigenlijk niet omheen. Ik weet dat ik veel commentaar heb gehad en kritiek over de mondharmonica, Neil Young laat zien dat wanneer je het smaakvol toepast het eigenlijk ook een prachtig instrument kan zijn. Ik heb vooral genoten van het laatste nummer ambulance blues, Vampire blues vond ik niet zo leuk. Het is een album wat ik inmiddels 3x heb geluisterd ook omdat ik weet dat de dingen wat meer op zn plek gaan vallen bij dit soort albums.

Het is wel oké, maar ik moet zeggen dat ik de manier van zingen oprecht irritant vind. Het wordt er zo oude lullen muziek van, en dat is ook wat het is ik heb er drie sterren voor over

Heerlijk verfrissend om af en toe een nieuw album te luisteren in deze lijst. Wat dat betreft vind ik het ook niet erg dat het album wat aan de lange kant is. Christine and the queens pakken een aantal sounds van de jaren 80 en maken daar iets hedendaags van, its slaps ze doen dat erg goed. Ik kan niet anders zeggen dat ik het lekker vind om naar te luisteren. Ook de afwisseling van Engels naar Frans vind ik een goede keuze om het interessant te houden. Daarbij hebben ze leuke hooks en heeft ze een fijne stem om naar te luisteren.

Aanvankelijk had ik niet heel veel zin om dit album te gaan luisteren, het was namelijk nog niet heel lang geleden dat we Deep Purple In Rock hebben beluisterd wat ik heb beoordeeld met 3 sterren. Mijn waardering voor Deep Purple is na het luisteren van dit album toch wel toegenomen, ik vond het erg de moeite waard, waar ik van genoot waren de jam's en improvisaties. Wat dat betreft vond ik het dus ook helemaal niet erg dat bepaalde nummers erg lang duurde, Ik zat er op den duur lekker in. Ook was dit album veel dynamischer ten opzichte van het studioalbum.

Nee, dit was m niet voor mij. Ik vond het softig, stoffig en wollig. ik weet niet hoe ik het beter kan omschrijven. Daarnaast ergerde ik me een beetje aan het sullige stemmetje van de zanger, met zn slisje.

Ik merk dat ik het lastig vind om hier een mening in te vormen, het heeft potentie om uit te groeien tot iets wat ik vaker zou willen luisteren maar het is er nog niet helemaal, ik kan er niet echt de vinger opleggen maar in feite bevat dit album wel veel aspecten die ik mooi vind: akoestische gitaar, mooie strucuren, originaliteit. misschien moet ik even wennen aan zijn stem, er zit genoeg in. ik geeft het t voordeel van de twijfel 4 sters.

Leuk album, erg creatief. Wat ik er een beetje in terughoor, is Moby die eind jaren 90 op zijn kamertje soulsamples aan het knippen en plakken is op zijn computer en daar vervolgens iets heel eigens van maakt. Het album heeft wel echt een vroeg digitaal geluid. Dat heeft ergens ook z'n charme, maar het klinkt tegenwoordig natuurlijk wel anders. De plug-ins en samples uit die tijd waren simpelweg nog niet van de kwaliteit die we nu gewend zijn. Daardoor klinken sommige pads en vooral de piano op Why Does My Heart Feel So Bad? voor mijn gevoel een beetje onnatuurlijk, bijna MIDI-achtig. Je kunt Moby dat eigenlijk niet kwalijk nemen; dit wás gewoon hoe digitale muziek eind jaren 90 klonk. Sterker nog, juist daardoor is het ook een soort tijdcapsule geworden. Overigens maakt Moby nog steeds video's waarin hij laat zien hoe hij muziek produceert, tegenwoordig vaak in Ableton Live. Als je een beetje geïnteresseerd bent in produceren, zijn die zeker de moeite waard om eens te bekijken.

Ik vind het een geweldig album! Nee ik lieg, ik vind het niet leuk Ik zou liegen als ik zou zeggen, dat ik maar wat doet.

Ik vond het wel oke, maar gevoelsmatig was het een erg lang album, weinig verrassend. Waar ik me het meest aan stoorde was de eentonigheid van de drumbeats. Dat viel me eerder al op bij hun grootste hit killing me softly waar ze een drumloopje hebben gepakt wat vrij eentonig doorgaat. Dit hoor je ook terug in andere nummers. 2,5 afgerond 3 want ze rappen wel aardig.

John Martyn zet een mooie sfeer neer, ben erg gecharmeerd van de gitaarsound, lekker veel akoestisch wat vaak smaakvol wordt omlijst door mooie elektrische gitaren maar ook prachtige Rhodes, wat het erg dromerig maakt. Ik moest er even inkomen maar ben toch wel fan.

Fijn om eens het hele album te luisteren, ook erg nieuwsgierig hoe het hele album zich verhoudt tot die drie knalhits. Ik was benieuwd of er op de rest van het album nog verborgen pareltjes zaten maar dat viel eerlijk gezegd wat tegen. Je kan stellen dat drie nummers de rest heeft overschaduwd maar dat wil dan niet zeggen dat de rest niet goed is, maar het pakt minder. Ik kan me nog goed herinnereren toen de clip van electric feel uitkwam, die gekke geanimeerde bosdieren, die ontploffende maan, het heeft wel iets magisch. Ik geef het album 4 sterren, ik denk dat ik het vaker moet luisteren zodat de andere nummers wat meer op hun plek gaat vallen. Daarnaast vind ik het al razend knap dat je zulke gigantische hits kan bedenken.

Sinds Ziggy Stardust ben ik echt waanzinnig fan geworden van David Bowie. Hunky Dory is vlak daarvoor opgenomen met vrijwel dezelfde band, en hoewel er zeker overlap is, is dit album net wat meer ingetogen. Met de piano en akoestische gitaar als leidraad voelt het iets meer gestript dan Ziggy. Maar wat een meesterwerk is het weer: ongekend creatief, prachtige melodielijnen en fascinerende teksten. David Bowie is simpelweg buitenaards.

T zal niemand verbazen dat ik dit geen leuk album vind. Dat nummer we Will fall, ik kan het begrijpen dat mensen het leuk vinden maar ik vind t verschrikkelijk. Snel weer in de foetushouding, duimpje in de mond en Bowie aan.

Ook weer stom, ik zal proberen uit te leggen waarom ik dit genre zo vervelend vind. Ik vind het allemaal zo primitief klinken. Muziek maken voor grote kinderen, lekker gillen, lekker op de trommels slaan, lekker raggen op die gitaartjes, alles in hetzelfde tempo met dezelfde soort energie, en heel origineel is het ook weer niet aangezien je miljoenen bandjes hebt die dit doen. T zelfde geldt voor the stooges

Nog eens the Stooges, meteen ff gecheckt hoevaak ze in de lijst staan, nog 1x en dan zijn we er van af!

Ben toch altijd meer fan van de meer gestripte muziek van artiesten, al moet ik zeggen dat Ray Charles de allerbeste big band verdiend vanwege zijn status. Ook maakt de setting ook uit bij deze plaat, tis meer woonkamer/diner muziek op de achtergrond dan treinreis muziek. Verder muziektechnisch veel mooie harmonieën gehoord. 3 sters

Muziekgeschiedenis ten top. Voor het eerst kennis gemaakt met Johnny Cash sinds Walk the line uitkwam in 2005, nog ver voordat de biopic een echt ding was. Na het kijken van deze film was ik al een groot liefhebber van zijn muziek waarbij er op het laatst een scene is waarbij hij een vergelijkbaar optreden geeft in Folsom prison. Johnny Cash is een klasbak, goede teksten, mooie verhalen, goeie stem en vooral de interactie met het publiek vind ik erg tof. Het verhaal dat hij werd opgepakt voor het plukken van bloemen vond ik erg grappig, er wordt iets geroepen vanuit het publiek waarop Johnny vraagt 'Excuse me, I couldn't hear you because I was talking.' Het samenspannen tegen de cipiers vind ik ook erg leuk. hij spreekt dezelfde taal en brengt veel humor toe in zijn praatjes, maar zeker ook in zijn teksten.

Wat ik van hem kende heb ik nooit echt leuk gevonden (Crazy en Forget you) in die zin was ik eigenlijk al een beetje bevooroordeeld bij het luisteren van dit album, ik weet niet precies waar het aan ligt, ik denk dat ik het te commercieel vind, of zijn stem niet leuk. Tis ook niet heel slecht maar in mijn oren ook weer niet heel veel zeggend.

Bijzondere muziek, en ook een bijzondere manier van muziekmaken. We hebben eerder Moby beluisterd die soortgelijk te werk gaat. Wat ik tof vind is dat hij heeft zitten ploeteren door die platenzaken om de perfecte samples te vinden, extra knap dat hij al die samples als een soort mozaiekstuk bij elkaar heeft kunnen brengen, zeker wanneer je bedenkt dat de technologie destijds nog niet zo eenvoudig was als tegenwoordig. Hij heeft zijn oren goed moeten gebruiken om vervolgens handmatig op zijn AKAI MPC60 de juiste toonsoort te vinden van het nummer. De nummers vind ik erg mooi, er zit veel dynamiek in en hoewel het hiphop zou moeten zijn vind ik het tegelijkertijd ook wel iets cinematisch hebben.

Van Morrison, echt zon grote naam die je vaker hebt gehoord maar nooit echt de muziek van hebt beseft. Af en toe komt er een nummer voorbij waarbij je denkt: oja, dat is van hem dus, oke. Het album heeft me een beetje koud gelaten, tis vrij positief, romantisch maar het mist voor mij een beetje wat scherpe randjes.

Eindelijk een langverwacht album van Jimi Hendrix! Als gitarist moest dit mij natuurlijk aanspreken, en dat klopt! Tijdens mijn bezoek aan het Louvre heb ik dit album voor een tweede keer geluisterd. Jimi Hendrix heeft eigenlijk maar drie echte studioalbums gemaakt, dus ik besloot ook de andere twee te luisteren om te zien hoe ze tot elkaar verhouden. Hoewel dit album het meest geprezen is, is het niet mijn favoriet. (Spoiler: Axis: Bold as Love is dat.) Electric Ladyland is wat experimenteler en psychedelischer, wat ik kan waarderen. Maar op driekwart van het album dwaalde ik een beetje af. Gelukkig sluit hij af met drie knallers. Want ja, het album heeft hits! Hendrix muziek zou ik het beste kunnen omschrijven als een achtbaanrit. Het beukt gigantisch lekker door, en ik kan me goed voorstellen dat eind jaren ’60 de mensen hun hoofden ontploften bij het horen van dit geluid. Daarnaast beschouw ik Jimi Hendrix als de coolste persoon die ooit op aarde heeft rondgelopen. Er valt nog zoveel meer te zeggen over zijn muziek, maar ik bewaar dat voor zijn andere albums.

Erg goed album, het luistert erg makkelijk weg, voor je het weet is het voorbij, dit komt omdat Paul Simon enorm goed gevoel heeft voor melodieën, teksten en wat veel mensen soms vergeten is dat het ook een enorm goede gitarist is. Fun fact: Paul Simon bezoekt regelmatig de nagelsalon voor acrylnagels, hij laat ze hart maken zodat hij beter kan fingerpicken. Zegt natuurlijk veel over hoe toegewijd hij is voor zijn vak wat hij tot in de puntjes beheerst.

Prima album, t klinkt wel lekker millennial door de vocals. Ik was een beetje bang dat die 2 step drumbeat het hele album door zou klinken, dit was wel t geval waardoor t een beetje saai werd. Verder heb ik wel leuke subtiele geluidjes gehoord. Maar int geheel vond ik t voor de 1001 challenge t een beetje middle of the road.

Leuker dan het vorige solo album van Morrissey, t klinkt dan ook meer als The Smiths dan het vorige. Dit album heeft wel wat melancholisch, ik moet zeggen dat ik niet de allergrootste Smiths fan ben, niet dat ik t slecht vind, maar zijn stem kan je altijd uit duizenden herkennen. Tis de manier waarop hij articuleert en hoe hij zijn zanglijnen een kant op buigt. Ik weet dat veel mensen dat erg mooi vinden, zelf weet ik niet zo goed of ik t mooi vind of hoe ik het zou moeten waarderen. Ik geef t daarom een 3.5 en wie weet groeit het naar een 4.

Laatste jaren ben ik Michael Jackson steeds meer gaan waarderen. Vroeger luisterde ik vooral naar de liedjes, maar tegenwoordig let ik veel meer op de productie. De synthesizers, drumcomputers en alle kleine geluidseffecten zijn zo zorgvuldig uitgekozen. Er staat eigenlijk niets op deze plaat wat er niet hoort. Op Off the Wall hoor je nog duidelijk de nasleep van de disco-era, al is het veel meer dan alleen een discoalbum. Funk, soul en pop lopen continu door elkaar heen. Michael is hier nog niet op zijn absolute hoogtepunt als soloartiest, dat kwam wat mij betreft pas met Thriller maar je hoort wel al waarom hij de grootste popster ter wereld zou worden. Misschien is het juist die combinatie van Quincy Jones als producer en Michael Jackson als zanger die deze plaat zo sterk maakt. 4,4 ster

Volgens mij een album uit de begintijd van Radiohead, voor mijn gevoel is het een beetje te gitaar georiënteerd waardoor het meer een rockband vibe krijgt dan dat ze natuurlijk zijn. (Ze haten het om rockband genoemd te worden.) Desondanks is de muziek erg goed en je voelt de potentie van de band, al is dit zeker niet mijn meest favoriete album van hun. Ook hier staan hits op, maar ook niet mijn favoriete hits. Fake Plastic Trees blijf ik wel een erg bijzonder mooi nummer vinden. Al met al: super band in ontwikkeling en dus 4 sterren.

Misschien niet helemaal het juiste album om kennis te maken met The Doors. Voor dit album hebben ze ervoor gekozen om weer terug te gaan naar de basis, en dat is toch vooral de blues. Voor veel fans is dat misschien juist leuk, maar ik vind het psychedelische en experimentele werk van de band interessanter. Daardoor geeft dit album voor mijn gevoel ook een beetje een incompleet beeld van waar The Doors allemaal toe in staat waren. Al met al een prima bluesrockplaat, maar voor mij niet de reden waarom The Doors zo’n legendarische band zijn geworden. 3 sterren.

Album geluisterd, plicht gedaan. Gelukkig maar 35 minuten. Vorige week Jimi Hendrix, nu een andere gitaarheld. De coverart was al niet veelbelovend, maar past wel bij de muziek. Veel gegil, zowel vocaal als instrumentaal. Erg overdreven en vermoeiend. 2 sterren.

Leuke muziek! Leuk om te horen hoe creatief en vrij de muziek was in de jaren 70. Hoewel het rond deze tijd wat psychedelischer en harder werd hebben de Kinks het juist wat rustiger gehouden, een album voor leuke en vrolijk klinkende liedjes. Teksten klinken een beetje nostalgisch en lijken korte verhaaltjes uit t verleden. 4 vind ik te hoog daarom 3,4.

Ik hoef je niet lastig te vallen met maatschappelijke rap uit de jaren 90, het is zo corny. We krijgen geschiedenisles waarbij allerlei jaartallen worden genoemd en we worden gewaarschuwd en verteld hoe slecht de televisie wel niet is. Oké, misstanden en racisme zijn zeker onderwerpen om muziek over te maken en ik kan het waarderen wanneer het goed wordt gedaan (zoals eerder bij Solange bijvoorbeeld). Maar de manier waarop wordt gerapt is simpelweg niet om aan te horen. Het klinkt als een predikant.

Een album is waarvan ik elk nummer ken, toegegeven vroeger luisterde ik U2 en liet ik me meeslepen door het stadiongeluid van de band, de gitaren met delay en reverb. Lekker janken om mijn verkering met Lisa toen t uitging en with or without you luisteren. T zegt natuurlijk veel over de kwaliteit van de band. Het is zo behapbaar als een kant-en-klare magnetronmaaltijd. Namate je ouder wordt, ga je dat beseffen, of niet, en dan ben je een sufferd die gewoon een kaartje koopt wanneer de band komt optreden in t land. T klinkt als opwekking.

Wel leuk om eens te luisteren, kreeg er Tracy Chapman vibes van, ik zal vast niet de enige zijn. Toch vond ik de songs niet sterk genoeg om helemaal op te gaan in haar muziek, het is wel goed, ze zingt goed en haar songwriting is dat ook. Drie sterren

Fela Kuti, vorige keer gaf ik hem vier sterren, maar eigenlijk was dat te laag. Ik vond Zombie nog sterker. Het album klinkt strakker en daardoor raak je makkelijker in die hypnotiserende groove waar afrobeat zo goed in is. Tegelijkertijd zit het album vol politieke lading. Op de titeltrack valt Kuti het Nigeriaanse leger aan, dat volgens hem blind bevelen opvolgt zonder zelf na te denken. Het album werd een enorme hit, maar de reactie van de militaire regering was meedogenloos. Bij een inval in Kuti's commune werd hij zwaar mishandeld, zijn moeder werd uit een raam gegooid en overleed later aan haar verwondingen. Dat geeft de muziek achteraf nog meer gewicht.

Leuk album, er zit veel dynamiek met hard rock en akoestische stukken. De bluesnummers vind ik niet zo top, waarbij de band aan de haal gaat met bestaand materiaal van blues legends zonder er credits voor te geven. Verder vind ik het een indrukwekkende debuutplaat, de sound staat als een huis en ik kan me goed voorstellen dat dit baanbrekend was voor die tijd.

Ik prijs Paul Simon voor alle muziek die hij heeft gemaakt en ik weet dat Simon en Garfunkel iconen zijn in de muziekgeschiedenis. Toch ben ik er zelf minder fan van. Hun muziek geeft me een beetje brave-schooljongensvibes. Alles is heel netjes, verzorgd en melodieus, maar het mist voor mij wat rauwheid en spanning. Ik snap waarom zoveel mensen ervan houden, alleen raakt het mij minder.

Ik snap het wel. Als je van gitaren houdt is het een leuke rockplaat die niet al te traditioneel is. Hij is superstrak en heeft voor die tijd een vrij moderne sound. Tis verder totaal niet mijn smaak, maar ik kan je wel de clip van Legs aanraden om even op te zoeken op YouTube, veel Amerikaanser dan dit gaat het niet worden.

Interessant album, niet dat ik er mega veel luisterplezier aan heb ervaren, maar je hoort de potentie en de harmonieën. Het zijn voor die tijd hoogstaande popsongs die uitkwamen tijdens Beatlemania, wat dat betreft scoort het qua sentiment ook erg hoog. Persoonlijk vind ik de vroegere Beatles minder leuk, al ben ik me wel bewust van de impact en de ontwikkeling van de popgeschiedenis. 3.5

Leuk, leuk, leuk! Toch wel een magisch instrument, die sitar, t heeft iets klagerigs en iets melancholisch. Daarnaast vind ik de composities erg mooi en luistert het album makkelijk weg. Af en toe lijken er synthesizers voorbij te komen, en dat terwijl dit album uit 1970 komt, dat is best bijzonder. Na wat onderzoek bleek dat ze een Moog hebben gebruikt. Niet de miniMoog, want die bestond toen nog niet (die is trouwens niet mini te noemen vandaag de dag). Ik dwaal af; ook met Light My Fire lijkt Ananda Shankar een brug te slaan tussen oosterse en westerse werelden.

Ik heb mezelf een paar keer moeten reanimeren omdat ik bijna doodging van verveling. Wat een ontzettend saai kutalbum is dit. Het leek wel alsof ik naar één lang, saai nummer aan het luisteren was. Ik moet dan ook wel zeggen dat dit muziektijdperk ook wel piekte in domheid. Niks interessants hieraan, saaie zang, saaie beats vol met saaie, stomme geluiden en effecten.