Het album bevatte een paar hits die ik kende, het had behoorlijk jaren 80 achtige sounds die ik tof vond, shout is een goed nummer maar wel lang, er komen ook heel veel verschillende instrumenten en partijen bij kijken, dat is echt meer iets van die tijd maar in het huidige tijdbeeld duren nummers wat korter en zijn ze minder langdradig, ik vond het leuk om naar te luisteren maar ik zal het niet nog eens op zetten.
One of the best Beatles album, forgot how much I’d liked the song girl, all of my life is one of my all time favorites
i'd liked it, I think it's a good gateway to get more in to jazz music.
I listened to the album throughout the entire day yesterday, and I really enjoyed it. I especially liked the intro. It was cool to hear how much Kanye influence was in it, and some great samples were used. The only thing that appealed to me less were the flow and the lyrics, so I’m giving it 4 stars.
I did enjoy listening to it. I found the lyrics a bit strange and random. The music reminded me of when I used to be in a band, just making music and not overthinking it too much. It doesn’t seem very serious, and that actually works in its favor. I probably won’t listen to it again because I often find it a bit chaotic, but I’ll still give it two stars, plus one extra for the nice album cover.
Ik dacht eerst; hé dat klinkt er beetje als the Smiths, voordat ik eracht kwam dat dit de debuutalbum was van de zanger. Ik vond t wel mooi maar niet heel bijzonder. T album zou t goed doen tijdens een etentje op de achtergrond.
De blues heeft mij helaas niet geheald, ik had al een slecht voorgevoel toen ik t eerste nummer hoorde met Carlos Santana. T album bevat boomer-muziek in de slechte zin van het woord. Erg voorspelbaar en oninteressant. Wel credits voor Bonnie Raitt, vind haar wel vet, John Lee hooker heeft ook wel een goede stem. Verder mag dit album van de lijst.
Oja, lelijke albumhoes
Hoofdontplofferige muziek. Heel erg vet, bizar dat dit album al 30 jaar oud is en dat het hun debuutalbum is. De breakbeats zijn heel vet en werken heel goed met de acid achtige geluiden en de rock (bas)gitaar. Ook de samples zijn erg smaakvol. De opbouw van het album vind ik erg sterk, t heeft iedere keer mijn aandacht weten te pakken. Sterke albumhoes, 5 sterren.
Openingsnummer en titeltrack zijn voor mij de bangers. Grondleggers van het dream pop genre. Ik vind het instrumentaal soms wel veel reverb en andere effecten. Leuk feitje geleerd: ze is de stem van Massive Attack's Teardrop!
Dit is een 5 sterren-album, niet mijn meest favoriete maar wel 5 sterren. Veel goeie songs en een aanloop tot een van mijn meest favoriete all time favoriete albums. Mensen die zeuren om een nieuw Frank Ocean album moeten hier nog maar even op kauwen, er valt nog heel veel in te ontdekken.
Veel nummers klinken als een koortsdroom.
ik heb nog nooit kazoo gehoord waarvan ik heb kunnen genieten.
Klinkt erg als muziekimprov on drugs. Frank Zappa zal best een muzikaal genie zijn en een briljante gitarist maar ik hoop dat op andere projecten terug te horen. Later op het album werd het wel iets beter en af en toe heb ik wel moeten lachen om grappige dingetjes. t feit dat ze zichzelf niet serieus nemen zorgt ervoor dat ik dit ook niet serieus neem, daarvoor geef ik dit album 2 sterretjes.
Pillenmuziek! Op een nuchtere maag kan het een beetje repetitief en eentonig zijn. Vanmorgen vond ik het niet zo vet, toen ik het vanmiddag nog eens aanzette kon ik het wat meer waarderen. Af en toe werd ik meegenomen door de fijne texturen en warme pads. Confusion the waitress deed me denken aan Faithless, Pearl's girl vond ik het leukst. Al met al niet helemaal mijn smaak maar twas ook wel weer tof. drie sterretjes.
Ik was enthousiast toen ik zag dat we naar Rod Steward gingen luisteren vandaag, een bekende naam waarvan ik de muziek nog niet goed kende.
Ik heb veel snaarinstrumenten langs horen komen 12-strings, mandolines slide gitaar etc. Als gitarist vind ik dat persoonlijk altijd leuk om te horen ook omdat het allemaal erg vakkundig is gedaan. Ik was gecharmeerd van de productie van dit album, het geheel klinkt warm en droog. Over het algemeen vind ik de liedjes niet zo bijzonder, het is niet echt blijven hangen en is beetje vlak, daarom geef ik dit album drie sterretjes.
Overrated, en gimmicky
Ze zijn dat imperfecte helemaal aan het uitmelken en we zijn het met z’n allen puur en rauw gaan noemen. “Het album is in minder dan een week opgenomen” no shit.. z’n vrouw, vriendin, ex of zus wordt geprezen om haar onkunde en slaat elke maat die hele crash kapot. Jack White is een enorm overgewaardeerde gitarist, slordige techniek, rommelige sound, maar heeft natuurlijk wel een sterk imago opgebouwd met vintage, lo-fi en cheap gear achtige esthetiek wat zijn spel doet camoufleren.
Ze speelde elk festival op het grootste podium en worden erg gewaardeerd maar we worden in de maling genomen.
Alle Duitsers zijn homo vind ik dan wel weer een topper!
Tracy Chapman heeft de juiste stem en de juiste storytelling skills om dit album tot een klassieker te maken, onderwerpen zijn tot op de dag van vandaag relevant, behind the wall vond ik erg sterk. Het album had veel tijdlozer kunnen zijn dan dat het nu is. Dat heeft te maken met de toen moderne instrumentale keuzes, bij baby can I hold you begint dat voor t eerst op te vallen. Hoewel ik van die glassy achtige 80s synths hou vind ik t bij dit album minder passen. Mountains O’ things klinkt haast geproduceerd door Toto en dat is niet vet (vooral die synthetische triangel die je het hele nummer door hoort). She’s got a ticket klinkt ook als een beetje goedkoop reggae achtig liedje. Daarna wordt het gelukkig weer wat akoestischer wat beter uit de verf komt.
Cijfer: 7.7
Wel leuk, goeie muzikanten en vond de live sessies op t laatst het leukst. Ik heb mooie jazz dingetjes gehoord. Ik vind de zanger alleen een erg vervelende manier van zingen hebben en overal klinkt het als een soort feestband op North sea jazz, een festival waar ik alleen naar toe zal gaan als iemand gratis kaartjes over heeft.
Ben niet gemaakt voor dit soort muziek.
Heel kut, saxofoon ook.
Klinkt een beetje als een mix van Beatles en Beach boys. In die periode was het voor een band waarschijnlijk ook lastig om echt van dat geluid los te komen, misschien is het een beetje een oneerlijke vergelijking als je het naast zulke giganten legt. Groovin’ de titeltrack sprong er het meest bovenuit en klonk het meest uniek en eigen. De vocale harmonieën vond ik erg leuk, en de opnamekwaliteit uit deze tijd heeft sowieso iets warms en charmants.
Leuke albumhoes.
Heel erg leuk! Heb het veel opgezet, de instrumenten klinken heel goed bij elkaar, vond de Hammond leuk en de sax deed ook waar die voor bedoeld is.
Het is niet omdat ik zo’n Beatlesfanboy ben maar iemand zou me toch weleens een keer goed moeten uitleggen waarom dit zo’n legendarische band is. Ik heb weleens vaker pogingen gedaan om het te begrijpen maar ook na vandaag is t niet gelukt, ‘t zal vast het rock n roll ding zijn waar ze baanbrekend mee waren destijds, maar dat doet t niet voor mij.
Nog niet eerder van deze band gehoord, maar ik was blij verrast, de 2:20 minuten leken korter aan te voelen dan dat het was en ik heb veel leuke en orginele, muzikale dingen gehoord. Toch jammer dat het zon lang album was, niet alleen kan je hier drie albums van maken maar ook het kaf van het koren scheiden met alleen maar bangers, toch waardeer ik ook het werk wat ze erin hebben gelegd en vond ik het ook weer een unieke luisterervaring om zolang naar dezelfde band te luisteren. 3 sterren
Ik weet niet zo goed wat ik over dit album moet zeggen, ik vond het vooral saai en oninteressant.
Ik vond het erg leuk en origineel klinken, bijzonder om te zien dat deze muziek is gemaakt in 1957. Het nummer oyeme heb ik opgeslagen. Jazzmuziek scoort bij mij altijd best hoog omdat ik hier erg van hou, ik geef dit album dan ook 3.5 ster.
Ik vond het heel tof om hier even goed in te duiken, heb er het hele weekend na geluisterd en eigenlijk is alles goed, arrangementen, instrumenten, de thema's rondom Ziggy Stardust die naar de aarde is gekomen om de mensheid te redden. Ik vind het helemaal vet. De creativiteit en smaak spat er van af en ik ben nog lang niet uitgeluisterd.
Ben altijd erg hyped om te zien waar we vandaag naar gaan luisteren. Teleurstelling was er wel: het tweede album van black sabbath van de lijst. Het vorige had nog wel wat, maar ik vind dit album toch wel erg kut. Het hele album klonk als een lang kut nummer, bijna geen variatie, twee gitaren met flauwe rifs, (vaak op de zang melodie) rommelige drums en eerlijk, die stem van Ozzy osbourne hangt ook erg snel de keel uit.
Wel respect voor mijzelf dat ik naar dit hele album heb geluisterd.
Beetje te poppie, happy de peppie. Klinkt een beetje als talking heads maar dan niet vet. Tis allemaal erg veilig en binnen de lijntjes, waardoor het niks opvalt en het geheel vrij vlak is.
Heel erg mooi album. Puur songwriting vakmanschap. Vandaag ook even wat dieper in haar muziek gedoken, waaruit bleek dat ze veel hits heeft geschreven voor andere artiesten. Ik vind het erg indrukwekkend en kan dan ook niets anders dan 5 sterren geven.
In de Jaren 00 waren we het echt even helemaal kwijt wat popmuziek betreft, backstreetboys, spice girls, Britney Spears en natuurlijk Christina Aguilera. Tis echt cringe om naar te luisteren, didn’t age well. Kheb ook geen jeugdsentiment, vroeger als pubertje vond ik t ook al niet vet, helaas is dit ook prime CD tijd wat betekent dat artiesten langere albums konden maken. (k vond die Lets get dirty videoclip op mtv stiekem wel best wel hot)
R.E.M, de meest invloedrijkste band uit de jaren 90, hoog gewaardeerd en in het rijtje van meest legendarische bands. Maar waarom dat precies is weet ik eigenlijk niet. Ik vond het erg weinig hebben. Ik vind je liedjes saai en niet leuk, ik vind zijn stem erg jankerig en vervelend om te horen, de mandoline vind ik qua instrument vaak stom en in dit geval dus ook. De band gaf mij om de een of andere reden Raccoon vibes en counting crows. Daarvoor 2 sterren
Eindbaas van de hele lijst. Je bent eigenlijk verplicht om dit album 5 sterren te geven. Een no skip album met alleen maar hits. Alles is zo smaakvol gedaan. Hun grootste hit dreams springt er ook voor mij net meer bovenuit. Ja het is populair, ja ik heb het nummer al 1000 keer gehoord, maar ik heb het nummer nog eens heel goed beseft. En het nummer voelt als een warme jacuzzi in die buiten staat in februari. Oorverwennerig.
Daarnaast heb ik erg genoten van de samenzang en harmonieën, en dan die gitarist.. perfect album.
Pixies zou nooit mijn favo band worden, ik kan er niets aan doen het is simpelweg mijn smaak niet, bij dit album heb ik wat meer muzikaliteit gehoord dan bij het vorige wat we hebben moeten luisteren, en ik begrijp dat er ook mensen zijn als Teun die dit de hele dag op kunnen zetten. Er zit energie in en verassende elementen en de teksten zijn ook best grappig. Over all is het geen slecht album.
Mijn hele leven heb ik al een hekel aan Nirvana, objectief gezien vind ik dit ook niet beter dan bijvoorbeeld pixies. Het album wordt voor mijn gevoel erg overschaduwd door smells like teen spirit. Ik begrijp dat het erg het momentum was wat ze hebben gepakt begin jaren 90, als een soort rebelse anti beweging en een grote fuck you tegen alle autoriteiten maar daar voel ik in hun muziek niet echt iets voor. Ik kan het niet helpen dat ik kurt Cobain ook een sukkel vind, ik kan wat dat betreft de muziek ook niet loskoppelen aan de persoon. Ja hij is dood door zelfmoord maar dat hoeft echt niet te betekenen dat je daardoor een mythische legend bent.
T luistert opzich wel makkelijk weg, het is ook wel lastig te beoordelen aangezien ik dit nooit zelf zou opzetten. Popmuziek zat destijds ook nog heel erg in ontwikkeling, wat er bij dit album er voor zorgt dat alles heel erg binnen de lijntjes is gekleurd. De nummers voelen wel nostalgisch en zouden zich goed lenen voor een Tarantino film.
Hip-hop in de kinderschoenen. Wat je hier duidelijk uit kan horen is dat er veel potentie zit in deze muziek-stijl, en dat is gebleken. We weten onderhand allemaal wel hoe hiphop is ontstaan, het gebruik maken van breakbeats en het sampelen van bestaande nummers, heel erg innovatief en creatief voor die tijd. Daarvoor heb ik alle waardering en zijn ze met recht grondleggers van het genre. Desondanks vind ik de muziek van dit album zo on-ontwikkeld waardoor ik het toch moeilijk vind om te beoordelen. De raps klinken erg kinderlijk, alsof ze een rapworkshop geven aan basisschoolkinderen, daarnaast rappen ze vaak alleen over een breakbeat zonder enige instrumentals, beetje pasta zonder saus idee.
The Black keys zijn een periode erg hot geweest en ik vat dat wel. Ik geloof dat de mannen lang in hun muzieklabaratorium hebben gezeten om uiteindelijk met The Black Keys sound te komen, en dit sloeg aan bij het grote publiek. bluesey achtige gitaarsound met een beetje galm, en ook op de vocals hoor je die galm samen met dat distorded effect wat opbreekt op het moment dat hij hard gaat zingen.
Ik vind de sound ook wel tof, maar ergens krijg ik ook het gevoel dat het een beetje een gimmick wordt waar je als band voor moet oppassen omdat dat op gegeven moment ook een beetje saai en eentonig kan worden.
Al met al kan ik het album waarderen, het begint sterk maar de tweede helft zwakt het wat af.
Bruce die helemaal gestript gaat. Puur en rauw, alle instrumenten zelf ingespeeld. De sentimentele top 2000 luisteraars pinken een traantje weg. Maar eerlijk: het is wel een tering saai album.
Zo onserieus en puberaal als de naam doet vermoeden is ook de muziek. Geen fan van dit soort avant-garde achtige punk muziek. Ik vond het niet leuk om naar te luisteren.
Erg leuk album, lekker afwisselend. Het is een plaat die je op de achtergrond kan aanzetten terwijl je visite hebt, en als die dan vervolgens kunnen vragen: hè, geinige muziek wat is dit? (Mits je visite smaak heeft). Ook heb ik van dit album geleerd hoe je de cha cha cha moet dansen. Veruit het leukste nummer van het album. T heeft me nieuwsgierig gemaakt over waar deze film over gaat, wil het wel gaan zien.
Kreeg een beetje Boudewijn de Groot vibes van, af en toe worden er een beetje cheesy achtige geluiden gebruikt, stijkers, hoge stemmetjes. Maar hier kan Bruce Springsteen nog een puntje aan zuigen, de liedjes hebben duidelijk meer inhoud, t gitaarspel klinkt ook fijn. prima plaat 3 sterren.
Ik vond het leuk om naar te luisteren, maar het sprong er niet echt uit. Het werkte voor mij vooral als achtergrondmuziek en pakte me minder. In mijn autoplay volgde hier Miles Davis op, wat voelde als een warm bad dat contrast maakte duidelijk waar mijn voorkeur ligt.
Ik snap dat jazz mag schuren en experimenteren, en dat hoor je hier ook terug. Hij zoekt bewust de randen op van vorm en timing. Ik denk dat ik nog niet genoeg jazz-ervaring heb om alles wat dit album te bieden heeft volledig te waarderen, maar ik hoor wel dat het inhoudelijk sterk is.
Eigenlijk een best goede rockplaat, er zit goeie energie in het beukt lekker door. iets wat ik echter niet bij kan is dat Child in time zo'n grote hit is. Ik vind het niet eens het beste nummer van de plaat. Het album verder is niet mijn smaak maar het wel goed. Daarvoor 3 sterren
Albumcover zag er veel belovend uit, 3 coole meiden en een Danelectro gitaar. De 35 minuten voelde echter aan als 3 uur, iets kan natuurlijk je smaak niet zijn qua genre maar het album werd onluisterbaar vanwege haar zenuwachtige dunne hoge stem.
T deed me veel denken aan the chemical brothers, al vond ik dit album wel veel minder spannend en verrassend, het werd hierdoor een beetje eentonig, maar was verder prima wel oke
