1001 Albums Summary

Smooth, smooth, net te smooth voor vijf sterren

leipe sound , soms net iets te natjes

Niet mijn favoriete pink floyd maar zeker 5. Wel even de tijd nemen

Eerlijk, overrated. Album is wel begin van de betere albums

Meh, stones nooit echt gesnapt

Geen groot spektakel, redelijk subtiel. De live collab is wel sick

loef loef hard hard

Hmm zonder de smiths mag hij nog meer janken. Iets te veel voor mij.

Ik hou wel van blues maar dit is het niet. Veel matige collabs en niets wat er echt uit springt.

Goed debut album, duidelijke basis voor latere (betere) albums. Je hoort dat wel wel heel vet is maar begint ook een beetje te vervelen als je het hele album luistert.

Top, Elizabeth Frazer is fantastisch. Het album is veel meer dan alleen de twee bekende nummers. Een album wat je beter over je stereo kan luisteren dan in de auto om de productie van het album te kunnen waarderen.

3,5 ster. Er zitten een paar echt goede nummers op maar ook paar die echt minder zijn. Nummers als Sierra Leone, sweet life, crack rock, monks zijn te smooth r&b voor mijn smaak waardoor ik afhaak. Bad Religion, thinking about you, super rich kids en als favoriet pink matter met andre 3000. Als ik het vergelijk met blonde is daar bijna elk nummer goed en heeft iets interessant wat orange niet heeft. Paar fantastische nummers maar als geheel album niet. Heb soms het gevoel dat door de mystiek rond Frank ocean dat hij op sommige vlakken wat word overgewaardeerd en een mythische status krijgt terwijl het ook redelijk mainstream is. Zeker paar hele goede nummers ontdekt

Erg genoten van dit album. Leuk dat er mensen boos van worden, totaal verbijsterd zijn of weerstand oproept. Of je het nou leuk vindt of niet het maakt wat los en dat is precies de intentie. Een beetje wat moderne kunst bij sommige mensen kan los maken. Namate het album over de helft is wordt het steeds beter. Het album is denkik ook in goede zin meer controversieel dan dat het goed is. Latere albums zoals we’re only in it for the money zijn als albums misschien wat beter maar qua muzikaliteit en creativiteit absoluut erg goed. Productie klinkt erg goed. Baanbrekend voor die tijd en inspiratie voor Sgt. Pepper's lonely hearts club band. 4.5 ster.

Ik kende eigenlijk alleen Born Slippy van Underworld door de film trainspotting. Dit soort rave muziek vind ik altijd moeilijk te beoordelen als je nuchter bent. Een bord pasta beoordelen zonder saus. Denk dat het een hele andere beleving is als je het live meemaakt en wel in een extase kan raken. Soms klinkt de zanger als Erlend Øye van Kings of Convenience/whitestboyalive op nummers zoals barnstyle en daarna zo nasaal als oasis. Voor casual luisteren vind ik confusion the waitress wel relax. Al met al wel goede vide maar zal het niet zo snel overdag opzetten maar daar is het waarschijnlijk ook niet voor bedoeld. Laatste nummer Stagger had niet gehoeven.

Geen reed aan, wel helemaal afgeluisterd en soms beetje binnensmonds overgeven. Waarom laten deze mensen de blues niet met rust. Waarom zou je er kak van maken? Kan nog wel even doorgaan maar zal stoppen op deze lesbienne te haten. Niet voor mij.

Het doet mij niet zo heel veel. Jack white als muzikale purist kan ik wel waarderen . Respect voor de vroegere blues hoor je hoor je natuurlijk veel terug. Drum is bijzonder primitief, je kan niet zeggen dat het goed is maar wel dat het goed kan werken. Het eerste album waardeer ik iets meer dan dit specifieke album. Was leuk om weer eens te luisteren maar zal het niet zo snel nog een keer opzetten of een nummer in een playlist zetten

Het is ok, Goede stem en met een boodschap. Kan er niet veel slechts over zeggen. Toch zal ik het album niet snel nog een keer opzetten. Qua muziek triggerd het mij niet genoeg.

Matige pop songs verbloemd met jazz intermezzos en solo's. Het is niet boeiend. Nog wel twee sterren omdat muzikanten technisch goed zijn.

Ananas en pizza is ok, punk en sax nooit een goeie combi. Text, boodschap en energie ok. maar die tering sax...

Werd wel steeds beter namate ik het wat vaker luisterde. Niet veel mis mee. Ik weet het niet. Nu een 3 misschien later nog een 4

Eerste keer luisteren deed het mij niet zo veel. Iets wat op een aangenaam jazz compilatie cd kan staan. Medium jazz voor bij het eten. Toch nog paar keer geluisterd en hoewel het nog steeds niet heel spannend is kan ik het muziekaal wel wat meer waarderen maar blijf mijn aandacht verliezen.

Toen ik The roling stones zag had ik er geen zin in. Ik snap het niet zo goed. Hoewel ik de culturele impact wel eenigzins begrijp is het muziekaal gezien misschien wel de meest overgewaardeerde band van die tijd. Gelukkig begon het met sympathy for the devil (één van de weinige goede hits)waardoor mijn mood iets milder was geworden. Dit album is een stuk beter dan Aftermath wat ik een twee heb gegeven. Als ik naar de latere albums kijk denk ik dat deze plaat één van de betere is. Aantal nummers zoals factory girl is best nog wel leuk. 2.6 afgerond naar een 3 mazzelpikken

Kende het niet, was een aangename verrassing. Natuurlijk niet de schuld van de soft boys maar het album is te lang om in één dag te raten. Hierdoor moet je er doorheen beuken terwijl veel nummers wat meer aandacht vragen. Denk dat ik het leuker vind dan ik nu denk. Twijfel tussen 3 en 4 dus dat is 3.5. extrapunten voor de cover dus afgerond 4

Niet mijn ding, saai. Irritant, had geen zin om het af te luisteren. Te onintrsseant om er lang over te schrijven.

Niet slecht, er zijn wel veel andere afro/latin jazz muziekanten die ik veel liever luister dan dit. Als je de bongo's wegdenkt is het niet heel bijzonder. Word niet meegenomen kan er niet inkomen. Medium jazz met bongo gimick. Technisch ok.

Ik heb Bowie nooit echt een kans gegeven om goed te luisteren. Gelukkig moest het nu. Muzikaal, conceptueel en tekstueel allemaal goed.

Makkelijkste 5 sterren tot nu toe. Een van mijn favoriete albums beste en metal album ooit. Metal is hierna niet meer beter geworden. Helaas te laat ontdekt, dit komt met name door de serie the Osbournes. Hoewel ik de serie the Osbournes erg leuk vond was het tegelijk ook een een reden om niet de muziek te luisteren. Ik zag niet hoe deze verwarde man eerder een briljante muzikant was. Misschien mijn favoriete nummer planet caravan laat zien dat de band en Ozzy als zanger zoveel meer kunnen dan allen rocken. Het is niet een gepolijst album maar desondanks is de productie van dit album is erg goed. Het is zwaar, moody bas, goede drums en die gekke energie van Ozzy maakt het helemaal goed. Drum op rat salade is ook briljant paar keer repeat.

Je kan prima doodgaan zonder dit album ooit te luisteren. Er zijn albums die je moet luisteren zodat je weet dat het niet voor jou is, zelfs dat is deze ook niet. Het is erg saai en op momenten bijzonder dom en bij vlagen irritant. Je oren gaan niet persee bloeden maar geluid uit is aangenamer. Je hoeft het album niet een tweede keer te luisteren voor een second opinion. Puntje voor de cover, en de colab met de jostiband op het nummer i'm in toch with your world is dan ook wel weer sympatiek.

Veel respect voor Carle King, absoluut een album wat je geluisterd moet hebben. Het album balanceert op een dun lijntje van rauwe emotie en mierzoete clichés. Ze blijft precies aan de goede kant wat het album oprecht maakt en zonder opsmuk. Tegelijk prikkelt dit album mij op geen enkel moment. Het is geen uitdagende luistersessie. Dat verklaart misschien ook waarom deze plaat bij alle ouders die je kende in de kast stond en wat op vrijdag avond werd gedraaid. Als ik bijvoorbeeld blue van Joni Mitchel luister wat ook uitkwam in 71 snap ik beter wat ik mis bij Carole king. Iets wat soms een beetje schuurt, iets wat prikkelt of even op het verkeerde been zet. Zie het album soms bij de kringloop liggen maar neem het niet mee. Als iemand het opzet is het helemaal ok maar zal het zelf niet doen. Ik wil 3.5 geven maar helaas kan dat niet. 3 is wel te grof, ga niet zuur doen dus ik ga mee met de grote meute.

Jaren 00 waren maf, grote obsessie om ultieme popsterren te creëren. Christina Aguilera is een fantastische zangeres. Eén van de beste van haar generatie. Het album gaat alle kanten op, rock, pop, latin, ballads, r&b. Ze kan het allemaal maar tegelijk door deze extreme veelzijdigheid mist het identiteit. Alles is goed geproduceerd maar ook overgeproduceerd. Door te proberen alles te doen wat er ooit is gedaan krijg je een erg lang album zonder verhaal. Muziek van plastic zonder ziel. Het was wel een trip down memory land en zong perongeluk een paar zinnetjes mee. Desondanks kreeg ik een geen goede vibe van net als toen, de adlibs kwamen ook m’n neus uit. Is wel een album die je geluisterd moet hebben om te beseffen wat een rare muziek periode dit was.

Ik had hier wel wat van verwacht. Ik ken natuurlijk de hits die wel aardig zijn maar ik had nooit een heel album geluisterd. Man wat viel dat tegen. Heb het ook niet direct helmaal afgeluisterd omdat ik het erg irritant vond. Het is een algemeen gerespecteerd album en blijkbaar één van de favorieten van Curt Cobain. Heb het daarna nog vijf keer geprobeerd om er achter te komen wat ik nu dan mis. Het is twee keer gelukt om het album helemaal te luisteren. De andere pogingen standen in irritatie. Het klinkt een beetje als Phill Collis in een the smiths coverband. Er is veel gezeik en gezanik en dan alles om een monotoon melodie. Ik haat niet alle nummers van REM maar dit album niet voor mij.

Je ziet de albumcover en je weet dat een 5 geven een formaliteit zal zijn. Bij het luisteren kwam ik er achter dat ik eigenlijk 2/3 van het album ken. Door alle hits die er op staan en de iconische hoes denk je dat je het door en door kent. Het is toch net niet een no skips album. Ik was vergeten dat ik dont stop eigenlijk een dom nummer vind. Oh daddy moet ik een beetje van spugen. Aan de andere kant is een nummer zoals songbird wel weer een mooie verrassing die ik vergeten was. Hoop extreem goede uitschieters, een paar medium en twee kut nummers. Het knappe van dit album is het mainstream populair is zonder dat het middelmatig wordt.

Een van mijn favoriete albums ooit. Lastig kiezen welk pixes album mijn favoriete is deze of surfer rosa, gelukkig hoef ik niet te kiezen maar dit album is iets gepolijster. Moeilijk uit te leggen hoe iets een zachte vibe kan hebben terwijl het hard word gespeeld. De continue shifts in tempo en sfeer triggerd mij. Hou van de baslijnen en de nummers waar Kim bij zingt geeft altijd weer een extra dementie. Leuke teksten, interessante boodschappen, lijpe stem, gitarist die met weinig veel dynamiek en sfeer toevoegt. Meer dan alleen maar leuke muziek. Blijf dit luisteren repeat. Kan er misschien veel langer over schrijven maar moet weer aan het werk.

Met Nirvana moet je altijd oppassen wat je zegt want mensen zijn er net zo gevoelig voor kritiek zoals kritiek op de Beatles. Iets wat eigenlijk niet mag. Moeilijk om dit album te raten omdat nummers zoals smelt like teen spirit en come as you are kapot zijn gedraaid waardoor je er niet meer normaal naar kan luisteren. Hoewel ik in utero meer waardeer blijft het toch een goed album. Favoriete nummers zijn oa Polly, tereitorial pissings en something in the way. Productie van het album zit goed in elkaar. Eigenlijk weinig aan op te merken. Wel interessant dat we dit moesten luisteren een dag naar de Pixies. Nevermind zal ik niet zo snel op repeat zetten. Ik denk dat de culturele impact van het album nog een stuk groter is dan de muzikale. Curt Cobain was en is nog steeds de ultieme anti held waar mensen van houden of haten. Door deze status zijn de verwachtingen hoog en de 5 sterren en de teleurstelling wat extremer dan het zou moeten zijn. Qua impact is het een 5 voor mijn eigen oren een aardige 4.

Ja, hoe kan je een album waarderen als er alleen maar covers op staan. Goede stem, wel erg saai. Snap niet dat het in de lijst staat

Ja, tis niet om aan te horen. Cringe, beetje alsof je je oom en tante een rap act tijdens een bruiloft opvoeren. Desalniettemin is dit natuurlijk wel een van de belangrijkste momenten in de muziekwereld met de opkomt van rap. Dit alles heeft natuurlijk geleid tot de hiphop muziek en vooral de cultuur die we vandaag kennen. Het heeft zich ontzettend snel door ontwikkeld en is nog steeds bezig. Album wat je geluisterd moet hebben. Maar zeker niet tijdloos. Als het nu uit zou komen zou ik het een één geven, in die tijd zou ik het niet begrijpen en een twee geven. Qua impact krijgt het een 5. Zou niet weten hoe je dit moet beoordelen. Dan maar de hoeveelheid plezier ik er nu naar geluisterd heb. Respectvolle 2, bestaat dat?

Weer een album waarbij je kan prima doodgaan zonder het album te luisteren. De productie is goed, de stem is ook goed. Toen het uitkwam was het ok, nu luister je het weer en tis wat saaier geworden maar tis ok. Niet bijzonder voor mij. Niet een fan maar heb ook geen haat. 2.5

Er is muziek die ik niet leuk vind maar voor andere mensen wel kan begrijpen. Dit heb dit niet bij springsteen. Ik snap er helemaal niks van dat mensen dit luisteren. Tis zulk saai gejank. Moet een nu al een beetje huilen dat er nog meer albums van bruce in staan. Ik twijfel om met dit hele 1001 te stoppen. Ik wil het gewoon niet. Tief op

Een album waarbij je bij voorbaat al weet dat sommige mensen dit cognitief niet kunnen verwerken. Hoe vaker je het album luistert hoe meer je ontdekt. Schijnt dat de live shows altijd een bijzonder spektakelstuk was. Er zitten grappige en interessante dingen in die je niet in één luisterdag kan vatten. De tempowisselingen, tape-loops en destortions hebben denk ik wel veel invloed gehad op artiesten die later kwamen. Ze laten zien dat muziek niet altijd mooi hoeft te zijn en zelfs lelijk mag zijn, het heeft een andere functie. Van provoceren en experimenteren en optredens niet alleen als muziek te zien maar een hele act. Het was niet altijd mooi maar wel leuk om naar te luisteren. Denk dat de "before you die schaal" nog meer geld voor de hele act in die tijd dan alleen de studio albums. Had het wel willen zien.

Leuk om even wat anders te horen in deze lijst. Lastig te beoordelen als album omdat het voor een films waardoor er soms ook alleen muziek die dient als ondersteuning van de film ipv een heel album. Cha Cha Cha wel irritant nummer. Hum Bewafa Hargiz Na Thay en Baby lets dance together daarentegen zal ik ik opslaan in een lijstje. Mix van Bollywood en meer westerse muziek is wel grappig op zn tijd. Wisselingen van tempo's en stijl houden het interessant. Leuk op de vrijdagavond voor een keer maar zal het niet veel vaker gaan opzetten.

Een klassieker, en persoonlijk wel fan van Leonard Cohen. Zelf ben meer gecharmeerd qua stemgeluid van de latere doorleefde stem. Teksten met zoveel symboliek dat je van elk album een halve studie moet maken. Wat ik prettig vind is dat hij als singer song writer over de kleine persoonlijke dingen schrijft en minder de protest of koetjes en kalfjes schrijver is wat in die tijd misschien wat gangbaarder was. Het album is muziekaal heel minimalistisch waardoor dit album misschien wat tijdlozer is dan zijn latere mid carrière albums. Het gevaar is ook als je niet in de gelegenheid bent om dit album heel aandachtig te luisterren (vooral textueel) dat het een beetje saai kan worden en elk nummer in elkaar over kabbelt. Als met al iconisch album en voor mij persoonlijk op de 3e plek van beste cohen albums

Heb de plaat denk ik nu stuk of zeven keer geluisterd en wordt steeds beter. Het is even inkomen maar het pakt uiteindelijk toch helemaal. Zijn niet standaard structuren waar je soms na een moeilijk stuk op weer iets bekends komt, in het begin voelt het als een lange ingewikkelde brij. Na lang luisteren begin je toch weer wat aanknopingspunten te vinden. Erg technische plaat. Met wel erg goed geluid voor 1957. Mijn favoriete drummer Max Roach is ook te leip. Drumsolo op 5 min op brilliant corners paar keer opnieuw geluisterd. Leuke ontdekking heeft mij erg geprikkeld en heb nog geen zin om volgende album te luisteren. Ga wat veder in Thelonious Monk duiken

Ik begrijp niet zo goed dat mensen dit in hetzelfde rijtje plaatsen als Black sabbat en Led zeppelin. Muziekaal gezien is dit stuk gepolijster dan bijv black sabath maar dit voelt als begin van glamrock. Begrijp dat de de mensen wel goed gaan op de orgel solo’s. Maar vooral de teksten zijn zo ontzettend plat, ze hebben niet zo veel te melden. Geen groter idee of filosofie waardoor het alleen maar een plat muziekaal hoogstandje wordt zonder inhoud. Child in time is de grote hit van het album en ook wel interessanter dan de rest van het album. Als je het alleen instrumentaal beoordeeld had ik het misschien wat hoger gewaardeerd. Neemt niet weg dat het natuurlijk wel goed in elkaar zit maar minder interessant voor mij.

heel kut...

Tering, wat een verrassing. Nooit van gehoord en hele dag op repeat. Zo kut dat dit niet op spotify staat. Tow truck met bas hard aan zetten en hard gaan. Daarna gelijk door met theme, plant d ook heel chill. Ik wil dit kopen. Minimalistisch maar heel veel detail. Klinkt veel beter op speakers dan op headhpones. Geen random dingen, donkere ondertonen heel chill

tjah, nooit echt een fan geweest. Ben zeker niet origineel om te benoemen dat die baslijnen wel erg lekker zijn. Nu ik het luister bergrijp ik iets beter waarom mensen het leuk vinden los van het hele uiterlijke vertoon van die tijd wat zeker legendarisch is. Het is zeker een muziekaal album en misschien wel iets beter dan je eerste instantie denkt. Veder is het erg smooth waardoor ik meestal afhaak maar dat ik meer een persoonlijke smaak. Ik kan alleen niet over de banale teksten. Waardoor ik er liever niet naar luister. Hungry like the wolf I'm on the hunt, I'm after you bij zulke dingen cringe ik helemaal weg. Dit gebeurt op het hele album tis gewoon tering dom allemaal.

ja, lastig. Heb een beetje het zelfde als bij run dmc. Grondlegger van r&b en rock en roll. Respect voor deze pionier en een album wat je zeker gehoord moet hebben. Nu je dit vandaag de dag luistert merk je dat de muziek verder is ontwikkeld.

Het is wel grappig maar ik ben tegelijk ook blij dat het album maar 34 minuten duurt. Het is niet bepaald een muziekaal hoogstandje maar wel even leuk tussendoor. Heb ook niet het idee dat ze dezelfde impact op de vroege punk rock hadden zoals the sex pistols of the ramones oid. Twijfel tussen 2 en 3, ze klinken wel sympathiek dus toch 3 sterren.

Met dit album merk je dat het al wat experimenteler en wat veder weg is van de typische brit pop. Dit geluid is wel alternatiever maar je hoort ook dat ze op sommige nummers weer op het bekende terugvallen waardoor het album wat inconsistent voelt. Op dit album staan wel de betere nummers maar als heel album niet hun beste, wel een van de interessantste. Parklife is wat dat betreft sterker maar ook gelijk wat minder gewaagt. Misschien wilde Damon Albarn al wat meer naar een andere sound maar houd je legacy en bandgenoten je wat tegen. Weet dat natuurlijk niet en zou eens in de geschiednis moeten duiken maar zo voelt het een beetje. Songwriting van Damon Albarn blijft wel op elk album goed. Zou het een 3.5 willen geven maar als we gaan afronden heel klein beetje meer naar een 4.

Het eerste en beste album, inmiddels een klassieker. Voor mij een dierbaar album, een album wat ik ook op plaat heb en nog regelmatig luister. Denk dat ik dit album en Coldplay zo'n twee jaar later dan release van dit album ontdekte. Op een leeftijd waar je muzikale voorkeur nog moet ontdekken kwam je opeens dit tegen. Op tmf en mtv zag je (als atze en marieke er niet waren) veel r&b en gepolijste popsterren zoals cristina agulera en justin timberlake, zelfs de punk rock zoals blink 182 en sum 41 waar ik graag naar luisterde was gepolijst. Een nummer zoals yellow waar ze de intro starten met een soort detuned gitaar was vreemd en ongemakkelijk maar je bleef er wel naar luisteren als een zuur snoepje voor de kick. Zo ook de stem van chris martin wat voor mij erg fragiel(of zelfs vals) klonk. Het geluid bleef mij toch intrigeren. Na het ontelbaar luisteren van de eerste twee albums en zien van de live dvd 2003 was ik een enorme fan boy geworden. Vol verwachting hadden we het derde album gekocht wat arie cadeau kreeg op zijn verjaardag. (Inlc poster, had ik samen met Atze geregeld in de cd winkel de in passage tussen de hema) De eerste paar luistersessies durfden we het nog niet aan onszelf toe te geven dat we het eigenlijk niks vonden. Hier kon je achteraf het begin van de stadion (rock)pop horen aankomen. Vanaf dat moment ging het alleen maar meer bergafwaarts met mijn waardering voor Coldplay. Je zou het nu niet meer kunnen voorstellen maar het was toen een instap introductie voor iets meer alternatieve muziek. Een album wat mij qua muzieksmaak heeft gevormd. Het opende deuren naar bands zoals radiohead en van radiohead dan weer naar een hoop andere artiesten. Hierdoor is het voor mij ook best lastig om het album objectief te beoordelen. Ik ga toch een poging wagen. Het is best een bijzonder gebalanceerd album. Er zijn geen nummers die veel minder zijn dan de andere. Productie is sober en daardoor resoneert het wel. De muziek is niet creatief geniaal maar vrij eenvoudig. Deze eenvoud is de voornaamste kracht van dit album. Sparks is mijn favoriete nummer en elke keer als je naar de playlist kijkt denk je o, dit is eigenlijk ook wel heeeeel lekker nummer. Tekstueel is het niet persee hoogstand en op momenten zelfs een beetje cliché, iets waar ze later in hun carrière nog veel vaker schuldig aan zouden gaan maken. Ik vraag mijzelf af als het vandaag uit zou komen of ik het dan ook zo goed zou vinden. Durf het niet te zeggen. Ondanks dat er best een hoop andere alternatieve bands waren in die tijd heb ik wel het idee dat dit toch iets nieuws en bijzonders was. Voor mij was het in ieder geval iets nieuws wat is inmiddels is geëvalueerd in een warm bad. Tegenwoordig maakt mij niet zo veel meer uit dat ze van een melancholische minimalistische band naar een happy regenboog pop groep zijn geëvalueerd. 26 jaar van hetzelfde had ik ook niet volgehouden en het maakt dit album wat specialer. Ben blij dat het er is. Objectief is het 4 sterren, voor mij persoonlijk een 5.

Iedereen die in het post Beatles tijdperk is geboren is in meer of mindere mate geïndoctrineerd met de Beatles door hun fundamentalistische ouders, opa’s, tantes en Leo Blokhuis achtige types van deze wereld. Er is en was niks beters voor en na de Beatles. Ik moet dus een beetje op mijn woorden letten als het gaat over McCartney en the Beatles. Ook binnen de Buursema’s word je al snel verketterd als je iets oneerbiedigs zegt over de band of een van deze vier profeten. Je kan maar zomaar verstoten worden of nog erger, ze denken dat je het cognitieve vermogen niet bezit om deze muziek te kunnen waarderen. Ik wil hierbij graag duidelijk maken dat ik geen hater ben. Als ik zeg dat ze soms een tikketje overgewaardeerd zijn betekend niet dat ik het slechte muziek vindt. Na deze disclaimer hoop ik dat ik eindelijk een keer in een veilige omgeving mijn mening mag geven over dit matige Paul McCartney album en over McCartney in het algemeen. In de tijd dat ik de bovenstaande disclaimer heb geschreven kan Paul McCartney al drie poppie hitsongs hebben geschreven incl arrangementen en met een grappig rijmend tekstje. Het gemak waarmee McCartney schrijft en produceert is erg bijzonder en misschien wel ongeëvenaard. Als A.I. muziekproductie perfectioneert zal dat bestaan uit McCartney dna. Alles zal er in zitten, de studies en referenties naar andere muziekstijlen, creative melodieën en bijpassende harmonieën, tempo wisselingen en een hook die ongetwijfeld catchy zal zijn. Mijn probleem zit ook zeker niet in de kwaliteit van de muziek. Als je de in de grootste band ter wereld zit en je bent de populairste songwriter van je generatie betekend ook vaak dat je niet de meest uitgesprokene bent. Dit is in vele gevallen inherent aan mainstream muziek maar dit heeft zeker niet altijd iets te maken met de kwaliteit van de muziek zelf. Net als a.i kan het daarentegen wel wat genieriek overkomen maar gelukkig maken de meeste mensen zich hier niet zo druk over. Een album zoals all things must pass van een mindere songwriter George Harrison kan mij ook meer aangrijpen dan deze “solo” wings plaat van McCartney. Bij Harrison hoor ik iets menselijks wat ik niet bij McCartney krijg. Ik ben niet van mening dat een artiest altijd moet lijden om iets moois te kunnen maken maar ik zie wel vaak dat er met een mentale of technische worsteling de persoonlijkheid van de maker beter te zien of te horen is. In muziek en kunst is dit iets wat mij het meest aantrekt, meer dan alleen puur de techniek. Dit is misschien ook waarom ik liever naar Ronaldinhino en Henry kijk dan naar Messi en Ronaldo terwijl de laatste twee overduidelijk beter zijn. Met de Beatles had McCarty natuurlijk wat andere karakters die voor wat wrijving zorgden en waardoor zijn muziek in de Beatles misschien ook wat beter is dan zijn dan in zijn solo projecten. McCartney drukt zich voornamelijk muziekaal uit en heeft geen andere manier van communiceren. Voor mij had hij al deze nummers net zo goed voor elk ander willekeurige zanger of zangers kunnen schrijven. Je voelt niet dat de nummers aan hem plakken en extra dementie aan geven met zijn persoonlijkheid of zijn verhaal. Je kan natuurlijk het punt maken dat je ook persoonlijkheid in muzikaliteit kan vinden en dat is zeker waar maar voor mij is dat simpelweg te weinig. Zoals jullie al kunnen vermoeden heeft McCartney mij ook met dit album niet gegrepen, het interesseert mij niet terwijl ik erg mijn best heb gedaan. Mrs vandebild en Mamunia zijn bijzonder irritante nummers die je graag overslaat. Maar is het wel een goed geproduceerd en gebalanceerd album ondanks de vele variaties. Om bij de kern van deze review te komen is dat het helemaal niet slecht is maar dat het totaal niet aansluit in wat ik zoek in muziek. Zal het een drie geven uit respect en nog belangrijker om de vrede binnen de familie een beetje te bewaren. Bonus comments van Tess tijdens het luisteren: - Het is ook soort lange musical(niet positief) - Hoeveel nummers heeft dit album en op welk nummer zijn we nu? (Al snel klaar mee) - Waarom ga je hem nu nog een keer luisteren? (Hier was ze al een beetje chagrijnig)

Erg goed, beter dan nevermind, heb al het een en ander over nirvana gezegd bij de vorige review. Aangezien jullie allemaal nirvana zo extreem haten en niet veder komen dan “kut corbain” zal een review ook aan dovemansoren zijn, zal het jullie besparen.

Phoe, had niet gedacht dat we nog een album van Elvis Costello zouden moeten beoordelen. Net als de top 2000 kan je wel eens ergeren aan de keuzes van de mensen en in dit geval de curator. Over smaak valt zeker te twisten en dat maakt lijsten zoals dit en de top 2000 ook wel leuk maar soms gaat het te ver, helemaal als het twee keer gebeurt. Het is vrij eenvoudig om 500 albums te selecteren (los van smaak) die het meer verdienen om in deze lijst te staan dan deze. Mijn ergernis zit niet eens zozeer in de muziek want die is niet boeiend waardoor je het ook niet extreem kan haten maar vooral in het gegeven dat dit geselecteerd is. Net als vorige keer, te oninteressant om te beoordelen. Het triggered zelfs niet genoeg om het een 1 te geven. Geef me dan iets wat ik kan haten. Het is wel een mooie cover

Dit album van Yes klinkt alsof Meat loaf, sting en pink floyd een baby krijgen en erg ongelukkig precies van iedreen de nare eigenschappen erfd. Als muziek richting musical gaat begint het bij mij een beetje te jeuken. Alsof ik er een allergie voor heb. Ik kan mijzelf hier niet overheen zetten. Technisch heb ik er niks op aan te merken en hoor je dat het aardige muziekanten zijn. Maar ik wil die gozer zo graag in z'n gezicht stompen zodat het stopt en dan direct sorry zeggen omdat hij het eigenlijk niet verdient.

Prachtig post mortem afscheid album. Afrikaanse blues waar je niet op gaat dansen maar wel veel ritme in zit. Het album zit in hetzelfde tempo en sfeer, dat klinkt saai maar ik kom wel in een fijne trance. Als je haast hebt moet je niet dit album luisteren. Kinkt misschien vaag maar het is een verschil tussen rust voor een inspanning of een ontspanning. Je hebt niet de rust nodig om gefocust te kunnen luisteren maar juist de rust nodig om in een muziek hypnose te komen.

Maf Album, eigenlijk zijn alleen de harmonieën in sync. Het album gaat veel verschillende kanten op. Duidelijkste dissonant is toch wel Neil Young. Niet alleen in stemgeluid maar ook in stijl. Nash is minst favoriet voor mij, het is tikkeltje te zoet maar hierdoor klinken Crosby en Young ook weer interessanter. Muziekanten die niet goed bij elkaar passen maar toch erg goed met elkaar mengen. Snap nog steeds niet helemaal hoe dit werkt maar het werkt wel.

Ongelofelijke zanger, ongelofelijke gitarist, ongelooflijke kutmuziek. Zonde van het talent. Stel je voor dat ze leuke muziek zouden maken. Geloof wel in de muzikaliteit etc maar het is te theatraal en glam voor mij. Als je streng naar het album gaat kijken zitten er ook een hoop matige fillers op. Maar goed, heb niet genoeg passie om er veel over te zeggen.

Had hier hoge verwachtingen van. Ik heb mijzelf moeten forceren om dit album na de eerste teleurstelling nog twee keer te luisteren. Het is een bijzonder persoonlijk en ook maatschappelijk boeiend album. Ik moet heel erg mijn best doen om dit er uit te halen omdat ik het stemgeluid en stijl bijzonder onaangenaam vind. De r&b vibrato is iets wat ik altijd als heel storend heb ervaren. Icm met het zachte en bijna hijgerige sla ik de meeste nummers het liefst over. Het is wel jammer want ook de productie is best goed met mooie arrangementen. Deze review heeft niks met kwaliteit te maken. Ik bezit simpelweg de capaciteit niet om deze muziek te waarderen en hierdoor mis ik ook een groot gedeelte van de boodschap. Ik kan wel begrijpen dat dit voor veel mensen een bijzonder album is.

Ja, soundtracks horen niet op die lijst. Je mist de magie van een album, het is een project, niet een album. Tis wel erg goed. Het heeft een bijzondere groove met een beetje funk met leuke arrangementen. Misschien omdat het voor film is zijn de nummers wat uitgerekt en heeft het niet een specifieke hook. Ik word er wel in meegesleept. Het leent zich beter voor in de huiskamer dan via een koptelefoon. Je moet er in bewegen in plaats van het direct tussen je oren te hebben.

Ik ben er nog niet helemaal over uit, daarvoor moet ik het album eigenlijk nog vier keer luisteren. Het vergt wel wat inspanning dus vier keer is wel wat veel op één dag. Ja, haar stem is irritant, dit kan een directe no go voor veel luisteraars zijn waardoor je niks anders meer kan horen. Voor mij zit ze op de grens waar ze ook regelmatig overheen gaat. Mijn tolerantie voor deze stem zal ook wel per dag of moment van de dag verschillen. Qua stembeheersing vind ik het wel dynamisch en gecontroleerd. Een gepolijste stem zal misschien te weinig contrast geven met de muziek en dat dit contrast goed werkt voor veel mensen. Zang icm met harp en muziek(arrangementen) reageren sterk op elkaar woordoor het voelt als een interactie met veel dynamiek. Muzikaal is het best wel interessant, soort barok met folk. De teksten zijn erg poëtisch en worden ook door haar stemgeluid soort voorgedragen. Hierdoor komt het bij mij wat geforceerd en pretentieus over. Zou er meer in moeten duiken qua teksten. Ik voel de haters en de lovers.

Geweldige zangeres met een uniek stemgeluid. Qua muziek ik het niet spectaculair of bijzonder. Het veilige bluesrock. Je hoopt met een stem als deze op iets meer. Ze had net zo goed covers kunnen zingen, het had niet uitgemaakt, misschien is sommige gevallen zelfs beter. Voor sommige zal alleen haar stem genoeg zijn maar ik haak op een gegeven moment wel af.

Na het luisteren van dit album realiseer je dat de Beatles eigenlijk geen één 5 sterren album heeft. Er staan altijd extreem goede uitschieters op het album maar ook altijd een paar discutabele. Dit is bij abbey road niet anders. De eerste twee nummers beginnen heel goed maar dan komt maxwells silver Hammer wat bijzonder irritant is. Oh Darling, wat hierop volgt is ook niet veel beter waardoor Octopus's garden bijna als een opluchting voelt. Het is duidelijk dat de Beatles bijna uit elkaar zijn en iedereen zijn eigen ding doet op het album. Harrison die zich meer manifesteert, Lennon die alleen zijn eigen nummers doet en McCartney die zijn eigen ideeën er doorheen drukt. De productie van dit album is wel erg bijzonder. Onsamenhangende nummers en een kant B vol losse flodders laten versmelten en dit zo goed doen dat luisteraars dit vele jaren later nog steeds een meesterwerk noemen is wel een bijzondere prestatie(bedoel dit niet sarcastisch). Er staan natuurlijk fantastische nummers op dit album en de invloed hiervan is ongekend. Zelf heb ik nooit de behoefte om na het luisteren van een Beatles album het nog eens te luisten. Er zijn veel goede momenten maar ik word nooit volledig in meegesleept. De cover is prachtig wat ook wat bijdraagt aan de mythische status van dit album.

Ik was wel benieuwd naar dit album, voornamelijk door de cover die intrigerend is. The afghan whigs is een band waar ik nog nooit iets van gehoord had. Zelfs de naam had ik nog nooit gehoord. Ik moest wel even over mijn teleurstelling heen stappen toen die man begon te zingen. Het is een breakup album en dat mag best een beetje emotioneel zijn maar je wenst niemand een ex toe als deze zanger. Als je wat beter de teksten leest zit het vol met "red flags" hoe je dat tegenwoordig noemt en blijkbaar was deze term in de jaren 90 nog niet bekend. Aan de andere kant is het ook wel weer interessant wat er gebeurt na deze breakup. Het is toxic, destructief, manipulerend en dominant. Iedereen heeft wel wat recht op verongelukt zijn na een break up maar de vraag is of je hierin zo lang mag blijven hangen en of je er nog steeds zo over denkt. Het nummer my curse wat gezongen is door een vrouw bied misschien wat perspectief maar het blijft wel ongemakkelijk. Toch als je er langer naar luistert en minder op de zanger focust is het best wel goed. Je zou bij dit soort types verwachten dat ze huilend alle basis akkoorden rammen maar dit is totaal niet zo. Met gitaargeluid word er wel een spanning en wrijving opgebouwd wat het een zwaarmoedige sfeer geeft terwijl er ook weer een maffe groove in zit. Het is niet een technisch hoogstandje maar ze creëren wel een interessante sfeer. Ben er niet over uit of de zanger hier nou iets aan toevoegt of er juist afbreuk aan doet. Het is misschien een album waar je bij had moeten zijn toen het uit kwam en nostalgisch op terug kan kijken. Ik kan niet zeggen dat ik er echt van genoten heb maar het heeft mij wel bezig gehouden. Ik denk dat het voor luisteraars vandaag de dag minder relevant is en niet in dezelfde emo sfeer kan komen van de jaren 90.

Tess geeft het een 4 misschien wel een 5. Ze kende het niet maar heeft het veel geluisterd dit weekend. Als ze dit in 2009 had ontdekt was het het waarschijnlijk een klassieker voor haar geweest. De vrouw die rococo zingt vindt ze juist leuk. Ik ben het met haar eens.

Je verdwaald af en toe in dit album maar niet op een vervelende manier. Er zitten niet hele duidelijke structuren in de nummers waardoor je zelfs na derde keer opnieuw luisteren niet precies weet waar je in het album bent en welke gedeelte van de song. Hierdoor blijft het album ook niet direct plakken waardoor je vaker moet luisteren. De folk psychedelische sfeer voed ook het gevoel van verdwaald zijn in het album en maken het samen met de harmonieën een aangenamen trip. Niet zo lang geleden hebben we Déjà vu geluisterd en dit album luister ik toch iets liever. Ik geef het en 4 maar het zal best een 5 kunnen worden want het zal niet de laatste keer zijn dat ik het album luister.

Big band Jazz is meestal niet mijn favoriete jazz. Duke Ellington staat ook niet bij mijn favoriete jazz muziekanten. Het is een smaak ding, van mij hoeft de dansbare swing ook niet. Op dit twee uur durende album zitten zeker goede momenten, maar als geheel is het niet interessant genoeg voor mij. Het live gevoel voegt zeker iets toe, maar de opname is niet optimaal, je krijgt meer de sfeer mee, niet zozeer de individuele muzikanten. De composities zijn goed en de arrangementen voor de band zijn leuk, maar daardoor gaat ook een groot deel van het improvisatorisch wat je meer in bebop etc tegen komt, iets wat ik zelf leuker vind. Ik zal de technische capaciteit van Duke Ellington zeker niet ter discussie stellen. Zijn album met Coltrane vind ik bijvoorbeeld vele malen sterker, juist omdat daar het improvisatorische en de interactie veel meer tot zijn recht komt.

Arcade Fire is een oude liefde waar ik tegenwoordig iets minder voor voel. Een "ligt niet aan jou maar aan mij" verhaal. Het was al een tijdje geleden dat ik naar arcade fire had geluisterd, het spreekt mij tegenwoordig wat minder aan. Arcade fire heeft een hoog boom clap gehalte wat er populair was in de "10 en nu een beetje uit de mode is. Zelfs als ik mijn nostalgische bril opzet kan ik er moeilijk omheen. Neon Bible is tegelijk ook mijn minst favoriete album van Arcade fire. Het is wat zwaarder en in combinatie met het theatrale en bombastische is het voor mij iets te veel. Bij het debuut album funeral is het wat kleiner en daardoor wat persoonlijker. Ook zit er qua sfeer meer variatie in de nummers zodat het wat beter vol te houden is. Je blijft een beetje hangen in het album waardoor het irritant gaat worden. Er komt geen song die wat perspectief of contrast geeft waardoor er ook veel wegvalt. Bij de andere albums zit er wat meer variatie qua muziek en sfeer waardoor het wat makkelijker te ontleden is. Ik snap en voel de sfeer maar je verdrinkt er langzaam in. Er zitten zeker een paar goede nummers tussen die ik een 5 zou kunnen geven. Het heeft ook een interessante rijke sound stage en orgel in het album werkt wel mooi. Productioneel klinkt het goed met kleine details zoals de neon lichten er in verwerkt etc. 3.5 afgerond naar beneden 4 zou net iets te veel zijn

Als muziek algoritme in 2005 al had bestaan had ik Green day extreem vaak voorgeschoteld gekregen. Het was iets wat in mijn straatje zou moeten liggen met de muziek die ik toen luisterde. Het stemgeluid is altijd iets wat mij irriteerde. Het klonk altijd als een chronische verkoudheid. Het is dus ook voor het eerst dat ik het hele album luister ipv de singels die op mtv langs kwamen. De openingstrack american idiot is van de de dag relevanter dan ooit. Dit was kritiek op het medialandschap en de bush regering en alles wat america was in die tijd. Helaas is de boodschap niet aangekomen en is het alleen maar erger geworden met de Amerikaanse media en de grootste american idiot ooit op de troon. Ik kwam er nu pas achter dat dit een concept album is wat ik wel kan waarderen. Tegelijk is het ook altijd een beetje stom als "punk" verschuift van anarchistisch naar moraal ridder muziek. Dunne lijn waarbij Green day zich aan de verkeerde kant begeeft. Muziekaal gezien het voor punk rock erg gepolijst met emo ballads. Niet echt leuk. Op elk vlak komen ze een beetje nep over. Ik haat ze ook niet echt want ze bedoelen het wel goed maar het komt niet op mij over.

Je kan het bijna geen muziek noemen, zo minimalistisch. Verhalen vertellen op melodie. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn.

Het is zo vaak slecht nagedaan door onder anderen de stones dat ik niet zo graag luister naar blues rock. Inspiratie voor velen en op de plaat kan je horen waarom. Het heeft niet de beste opname kwaliteit maar je voelt wel de energie van deze live performance. Goede band en pianist, extra punt voor James Cotton op harmonica

Muziek die lollig is hoeft niet persé slecht te zijn kom je bij het luisteren van deze plaat achter. Plezier spat er van af. Het is niet het meest hoogstaande maar dat pretenderen ze niet, dit maakt ze ook weer sympathiek. Door het speelse gebeuren er toch weer ongedwongen leuke muzikale dingen. 3,4 vier sterren zou net iets overdreven zijn.

Geluisterd omdat het moest. Heeft mijn vorige mening over de roling stones niet veranderd. Het is muziekaal gewoon niet zo goed.

Heb dit album een paar keer opnieuw moeten luisteren omdat ik mijn aandacht er niet bij kon houden. Soms komt een album niet op het juiste moment. Voor dit album heb je even tijd nodig om te luisteren. Als je tussendoor wat anders aan het doen bent gaat het langs je heen. Het is een mooie opname en knap hoe ze dit hebben opgevoerd en opgenomen. Het is emotie wat niet schreeuwt of veel aandacht vraagt, alleen voor mensen die willen luisteren. Het is gecontroleerd, wat ook komt door de manier van opnemen. Het is ok, er mag van mij meer spanning in.

Wel leuk om te horen dat tango niet altijd alleen maar dansbaar hoeft te zijn. Het gaat hier alleen om de muziek. Ik hoor wel dat het best goed is maar het is niet mijn favoriete soort muziek.

Ella Fitzgerald is natuurlijk een fantastische zangeres met goede timing en frasering. Ik luister liever wat meer persoonlijk werk van Ella Fitzgerald ipv dit album. De nummers zijn vermakelijk maar ook soms beetje jolig. Wel fan van de band en Ella Fitzgerald maar misschien minder van het repertoire Gershwin.

Had er niet zo veel zin in maar toch wat leuker dan verwacht, goede vocals, alles super strak. Veel verschillende stijlen die in de muziek zitten. Een mix van van alles of is het een echt eigen geluid, ik ben er niet helemaal uit. Het is af en toe wel iets te gladjes voor mijn smaak. Er zitten niet echt spannende of hele verassende dingen in het album. Heel solide maar niet tijdloos. Africano leukste nummer

Kende het album nauwelijks op een paar nummers na. Had er wat meer van gehoopt maar niet per se verwacht. Bij de Beatles was Lennon altijd een interessantste factor qua sfeer, de concepten en persoonlijkheid. Op dit album is het misschien te veel van het goede. Het is wel rauw en persoonlijk maar muzikaal had ik op wat meer gehoopt. De minimalistische productie is niet het probleem maar de nummers zelf zijn gewoon niet zo sterk. Het blijft wat op afstand.

Had er geen zin in maar het viel niet tegen. Was bang dat het te theatraal zou zijn en dat is het ook wel, maar het is goed te verdragen. Niet zo erg als Queen. De atmosferische muziek kan ik waarderen, het is geen Pink Floyd en proberen ze hopelijk ook niet te zijn. De onderwerpen zijn intresant en het luistert makkelijk weg, het schuurt niet. Niet in positieve maar ook niet negatief zin, waardoor het ook niet irriteert. Dat is misschien het beste wat ik er over kan zeggen. Drie sterren.

Irritante stem, hijgerig. Die laatste woorden aan het eind van de zin die er niet vol volume uit komen met je kin omhoog zingend. Muzikaal is het niet interessant. Minimalistisch is niet erg maar betekend niet dat het saai moet zijn.

Cees zal weer zeggen dat er betere jazz is dan dit. Zijn er dan in ieder geval niet veel, misschien monk

De eerste twee albums van de AM zijn mijn favorieten. Alles wat daarna is gekomen spreekt mij niet zo aan. Ik heb ze een paar keer live gezien maar de laatste keer dat ik ze live kon zien op Best Kept Secret heb ik het aan mij voorbij laten gaan. Ze kwamen op in toen ik ook in mijn puberjaren zat en het sprak mij direct aan. De charme zit in het gegeven dat ze eigenlijk al goede muziekanten zijn maar hun instrumenten en stem nog niet goed konden beheersen. Ze waren ook pas net begonnen dus de gitarist kon nog niet veel anders dan snelle rifs spelen. Ze hebben ook nog niet veel van de wereld of het leven gezien dus het gaat ook om de observaties die ze op die plek en leeftijd hebben. Later zijn ze beter en meer volwassen geworden en hebben daarbij die charme verloren die mij juist zo aansprak. Het is natuurlijk beetje met een nostalgische bril maar ik luister nog wel graag naar dit album. De energie, de hooks snelle drums het is erg lekker. Het is puberaal maar wel echt en eerlijk zoewel tekstueel en muziekaal. Misschien ben ik niet helemaal objectief, het was waarschijnlijk ook meer de juiste tijd en het juiste moment voor mij waardoor ik het meer waardeer. Ik kwam er achter dat Alex turner inmiddels 40 is... ik word oud.

Erg vervelend, ik kan best tegen wat minder gebruikelijk stemgeluid, dat is het probleem niet. Het is niet het geluid maar de manier waarop ze zingt, een hele domme musical. Man wat haat ik dit. De bigband doet hier ook jolig aan mee. Theatraal is niet altijd erg maar dit wel

Ik heb erg mijn best gedaan, een stuk of zes keer geluisterd. Ik heb het idee dat ik dit erg goed moet vinden maar het lukt me niet. De muziek is interessant en de stem stoort mij ook niet echt. Misschien het het te theatraal, toch een musical met verschillende karakters alleen dan met een rauwe stem. Underground, in the neighbourhood en johnsburg zijn erg irritant. Maar just another sucker on the vine, soldier things en swordfish trombone is wel weer erg goed. Ik hou ook niet zo van de beat waarbij je het gevoel hebt dat je als een reus op de grond moet stampen. Het type storytelling is ook niet helemaal mijn ding. Er zijn nog genoeg tom waits albums in de lijst om er wat meer in te komen. Voor nu een 3

Jazzy sampling, dan ben ik al snel fan. Creatiever dan ik had verwacht van jaren 90 rap. De vier MC's zijn duidelijk verschillend maar niet allemaal even sterk, wie wie is weet ik nog niet goed genoeg. Het zit soms op het randje van jolig maar het plezier en de vrijheid hoor je er doorheen. Juist omdat ze het minder serieus nemen hebben ze ruimte om te experimenteren, waardoor er eigenzinnige dingen ontstaan die minder bij tijdgenoten hoort. Klinkt af en toe wel old skool maar lang niet zo erg als bij NWA. De muziek en de samples maken veel goed. Wil het album wel hebben.

Nee, niet mijn ding. De productie is erg goed, een snoop is wel aardig op dit album. Ik kan mij alleen niet zo goed over de tekstuele armoede heen stappen. Het gaat over wiet, pikken, geweld en vrouwen slaan. Ik kan best een dingen vanuit een culturele achtergrond bekijken en heb best wel wat tolerantie maar het is wel een beetje plat. Misschien maken ze een karikatuur van zichzelf en moet je het niet te serieus nemen maar normaliseren van misogynie is wel kwalijk. De raps klinken ook wel af en toe wat verouderd maar productie blijft erg goed.

Een album wat ik op lp heb en goed ken. Toch ben ik iets minder fan van het album dan toen het uitkwam. Ik weet niet precies waarom. Het is minimalistisch en atmosferisch en ik hou van de afwisseling tussen de twee stemmen. Het is misschien afhankelijk van uit welke muzikale periode jezelf komt of dit aanslaat of wat meer langs je heen glijdt. Als ik het nu voor het eerst zou horen zou ik het een drie geven maar als ik het luister word ik op veel momenten toch teruggebracht naar die periode en zit ik er goed in. Het pakt mij nog steeds maar het verveeld ook iets meer dan toen, Het maakt ook zeker uit hoe je dit luistert. Het moet op speakers. Je hebt de bas nodig om de productie te horen.

Bij sommige albums weet je halverwege dat je dit niet een second opinion gaat geven. Dat is ook bij deze. Het is niet de dwarsfluit die stoort, het is het theatrale eromheen, melodramatisch en vervelend gezongen. Krijg beetje Jack Black vibes. Wel een mooie albumhoes

Ik kan geen frans maar zat gelijk in het album. De orkestrale arrangementen van Jean-Claude Vannier trekken je er gelijk in. De bas is heeft geeft een fijne gekke groovy basis en gitaar is ook wel aardig. Productioneel is het er goed een goed gemixt wat voelt als een cinematisch album op deze manier. Na wat research lees je waar het album over gaat en dat maakt het toch een beetje lastig. Omdat je geen frans begrijpt is het ook moeilijk om de intonaties van bepaalde vertellingen te horen. Maar een ontmaagding van een 14 jarig meisjes in een hotel door een man van middelbare leeftijd is wel moeilijk te verteren in welke (literaire)context dan ook. Los van de inhoud van het verhaal hoor je wel dat de muziek meebeweegt met een dramatisch slot akkoord waar het einde muzikaal goed samenkomt. Muziekaal en qua verhaal structuur denk ik wel dat het 5 sterren is maar ik voel toch een ongemak tijdens het luisteren en niet op een poëtische manier dat het schuurt maar dat ik er liever niet naar luister. Ook het gebrek aan franse taalkennis kan ik heet moeilijk in ene bepaalt perspectief zien. Ik snap wel dat album op veel muziekanten een grote invloed heeft gehad.

Ik leerde de RHCP pas kennen met Californication en later by the way. Om terug te gaan in de tijd was voor mij toen onlogisch waardoor ik nu eigelijk pas echt het hele album luister. Het is een stuk minder toegankelijk dan die latere twee maar daarom ook wel interessant om in te duiken. Het pakt je maar tegelijk ook helemaal niet. Het is ook de lengte en de wisselvalligheid waardoor je er niet helemaal bij blijft. De bas is veel meer uitgesproken en frusciante wat minder minimalistisch wat het wel leuk maar ook wat veel maakt. Het albums is ook te lang als het was terug gebracht naar 12 was het denk ik beter. Kiedis blijft een rare vent, en is mijn minst favoriete element van de RHCP. Give it away is de beste samenvatting van dit album.

Niet een van mijn favoriete radiohead albums maar nog steeds beter dan 90% wat op deze lijst staat. Ik geef het een 4,4 omdat je nog wat over moet houden voor de andere vijf die hier op staan.

Aretha Franklin is gewoon beter dan iedereen. De stem de piano, iedereen verbleekt bij haar. Het is ook wel de tijd maar als album kan het wel beter. Zitten best wat covers op en productioneel komt net wat te kort.

Neeeee, bah. Prima productie, geen slechte muziekanten maar niks interessants. Erger. ij er een beetje aan dat je er voor kiest om zulke gezapige ballads te maken. Luister nog liever iets wat ik heel kut vind omdat het dan nog iets van emotie oproept.

Ik erger mij kapot aan deze jongen en zulke types in het algemeen. Namaak swag van het ergste soort. Tekstueel is erg dom. Een belediging van alle muziekstijlen die hij probeert te combineren.

Ik ben geen fan maar het is wel erg goed. Het is niet alleen een geweldige stem (daarmee doe je haar tekort) maar je voelt alles wat ze zingt en dat het echt is. Iets wat je bij veel andere populaire artiesten niet tegenkomt. Ik denk dat er een hoop mensen zijn dit door en door voelen en er is niemand hierin beter dan adel. Het is niet altijd de meest originele muziek maar in wat ze doet en wat ze wil overbrengen is ze de beste. one and only is het mooiste nummer de cover lovesong had niet gehoeven

Blue staat bovenaan in de canon van singer-songwriters. Er zijn slechts een handjevol albums en artiesten die dit kunnen evenaren maar het wordt niet echt beter dan dit. Tekstueel zit het zo goed in elkaar, het is emotioneel slim en soms ook grappig. Zeer persoonlijke verhalen met zware thema's die altijd een bepaalde lichtheid houden en nooit warmte verliezen. Een nummer zoals Little Green over het afstaan van een kind aan adoptie, wat pas dertig jaar later bekend werd, krijgt weer opnieuw betekenis. Ook met het 2000 album waar ze twee oude klassiekers opnieuw zingt als senior met een veranderde stem geeft weer een heel ander perspectief zoals het nummer Both Sides Now (ander eerder album) wat hierdoor in het kwadraat gaat. Het is allemaal zo gelaagd zonder dat het troebel wordt. Ik snap wel dat sommige mensen haar stemgeluid minder prettig vinden maar als je luistert en de tekst meeleest verdwijnt dat helemaal bij mij. Je hoort ook dat ze goede controle over haar stem heeft, juiste noten en een mooie natuurlijke vibrato die ze op latere leeftijd nog steeds beheerst, alleen een heel stuk lager. Ook qua muziek is het boeiend want de muziek volgt de stem in plaats van andersom. De akkoorden vallen soms wat later en zijn er altijd om de tekst meer te ondersteunen. Dit album blijft tijdloos, het zit niet vast in een bepaalde periode. Het bijzondere is dat je met dit album kunt meegroeien en het telkens weer met een ander perspectief kunt beluisteren. https://www.youtube.com/watch?v=jxiluPSmAF8

Ik kende de naam maar op enkele nummers na niet echt de muziek. Bij het horen van het album hoor je dat het leuker, slimmer en scherper is dan de grote tijdsgenoten. Ik las dat dit album was bedoelt voor een tv show die uiteindelijk gecanceld werd maar de muziek toch hebben uitgebracht. Dit hoor je wel een beetje doordat wel een paar fillers op zitten wat iets minder uitgesmeerd had gekund. Ik snap wel dat mensen zeggen dat de kinks onverdiend wat minder aandacht krijgen dan hun tijdgenoten. Er staat nog wat andere albums van de kinks in deze lijst en dat is wel iets om naar uit te kijken. Voor nu een 4 maar misschien word ik wel een fan later.

Donkere trip hop. De zang en mompelrap werkt vervreemdend. Er zitten veel verborgen details die je bij de eerste keer luisteren mist maar later wel oppakt. Het heeft wat meer aandacht nodig dan je op één dag kan geven met deze 1001 challenge. Ontelbaar veel sampels aan elkaar geplakt, verdraaid en vervormd naar iets waarvan je denkt dat gaat niet werken maar hij bewijst keek op keer het tegendeel. Komt weer op de lijst waar ik wat meer in moet duiken als deze vierjarige 1001 kruistocht voorbij is. $ voor nu maar zal misschien later wel een 5 worden

Viel toch mee, had verwacht dat dit helemaal niks voor mij zou zijn. Dit klopt wel enigszins door de falsetto's en gladde teksten. De productie maakt heel veel goed en is toch wel lekker. Soms wat jazz en funk maar over het hele almbum zit wel een fijne analoge groove. Het is ook vrij consistent album waardoor ik er wel er wel aan kan overgeven. Het is allemaal veel minder plat en meer gelaagd dan mijn vooroordeel, positief verrast.

Nog steeds geen fan, als de blues rock niet beter is dan de originele blues moet je het niet doen of naar luisteren. Paar natte ballads en wat cherrypicking van verschillende muziek stijlen zonder het echt te doorgronden.

Weer huilen, twee dagen achter elkaar de stones. De positieve noot die ik er uit kon halen dat we nu nog maar één rolingstones hoeven te luisteren (5/6). Helaas wel een dubbel lp dus was wel weer bang voor lange lijdensweg. Toch viel het mee. Misschien komt het omdat ik er totaal niks meer van verwachte. Het voelt wel meer authentiek en betrap mijzelf er op dat ik sommige stukken best wel aardig vind. Het voelt minder aan als een blues coverband. Er word iets meer geëxperimenteerd op dit album maar het blijven toch enigszins beperkte muziekanten die cultureel de muziek meer hebben verandert dan muziekaal. Misschien had je er bij moeten zijn

Het is niet één van de 1001 meest aangename albums ooit gemaakt. Toch heb ik wel geboeid geluisterd naar de verhalen. Liefde voor Ierland en de moeilijkheden die bij dat leven horen. Van Ieren in ballingschap die zijn gevlucht voor de hongersnood of een afwezige dronken vader die een slaapliedje zingt na het doorhalen in de kroeg in plaats van thuis te zijn. Over vals veroordeelde Ieren door het Britse rechtssysteem en ondanks alle ellende en boosheid hoor je toch een onaantastbaarheid en energie die ik wel mooi vind. Het blijft wel in de folk traditie doormiddel van vertellen via personages. Dit werkt wel goed omdat je anders misschien gaat irriteren aan de verteller die alleen maar over zijn eigen verhalen zing, nu word het groter en is het een verhaal van een hele gemeenschap. Muzikaal gezien is het niet heel verfijnt maar dat zal ook niet de bedoeling geweest zijn. Het schuurt aan alle kanten en dat werkt wel goed. Het bekendste nummer Fairytale of New York is ook een aangename tegenhanger tijdens kerst. 3 is te laag en 4 te hoog. Leuk om paar te te luisteren maar zal waarschijnlijk niet terugkeren naar dit album. Dan toch de 3

Come back plaat na wat experimentele mislukte projecten, terug naar de oude bekende blues. Of dit een zwakte of juist krachtig laat ik even in het midden. De opname is een stuk beter dan de vorige Muddy Waters en je kan goed horen dat er veel energie in de opname zit. James Cotton speelt een stuk viezer op de mondharmonica dan op de eerdere platen. Ondanks dat het niet een lange plaat is voelt het wel wat lang. Dit komt misschien omdat je het al een beetje kent en daardoor niet meer verrast wordt. Er staan ook vooral oude nummers op en alles in de Chicago blues stijl. Het was misschien interessanter als hij verder terug was gegaan naar de echte beginselen van de blues zoals hij wel deed op het album folk singer wat meer delta is. Het voelt nu wat veilig om je successen opnieuw te spelen. Het is niet mijn favoriete blues stijl maar op de uitvoering valt helemaal niks aan te merken.

Prima, niks om te haten of van te houden. Het is redelijk vlak qua muziek en tekst. Zelfs voor 2002 voelt het een beetje achterhaald en niet echt vernieuwend. Hip hop is een van de weinige genres die nog altijd evolueert maar Jurassic 5 doet hier (bewust) niet aan mee. Het luistert makkelijk weg, fijne beats met leuke elementen en af en toe een fluit. Vier mc's is ook wel wat veel. Iedereen mag na elkaar even zijn zegje doen en komt dan beetje knullig over. Snap dat mensen er goed op gaan want het heeft wel een goede sfeer. Zelf zal het later niet nog een keer opzoeken.

Het eerste nummer komt altijd wel binnen bij mij. Met het koor wat een soort sacrale dementie geeft, de zware bas en het orgel en een donkere versleten" stem aan het absolute einde van zijn leven. Hineni, Hineni (God hier ben ik, i'm ready my lord "klaar om te dienen?") is zijn overgave maar het klinkt tegelijk ook wel weer uitdagend. Het album is de confrontatie met zijn eigen sterfelijkheid. Het is bitter, soms nog grappig maar ook relativerend. Het maakt deze terugblik op het leven heel melancholisch zonder sentimenteel te worden. Er zit veel joodse, bijbelse en religieuze verwijzingen waar ik natuurlijk ook bekend mee ben waardoor je bij het luisteren ook telkens word getriggerd. Er zit veel dubbelzinnigheid in de teksten waar je een eigen waarheid in kan vinden of er juist achter komen dat er niet één antwoord is.

Ik heb de plaat ooit van iemand gekregen en in de kast staan. Het voelt als een iconische plaat die nog nog niet goed ken. Mijn verwachtingen waren iets te hoog. De muziek heeft een warm aangenaam analoog geluid. Het is subtiel en goed in ballans. Na een paar nummers begint het wel wat eentonig te worden. De stem is oké en de hele sfeer is wel goed. Toch had ik wel op iets meer gehoopt. Ze hebben eigelijk niet zo veel te melden. Het laatste nummer lijkt wel een beetje op een hele matige miss world verkiezingsspeech. Laten we aardig doen tegen elkaar en stoppen met oorlog voeren en in vrede samenleven. Daar ben in natuurlijk niet op tegen maar het is wel wat simpel. Het is casual lounge muziek, stijl boven inhoud. Opzicht niks mis mee maar daardoor is het ook geen meesterwerk.

Ik kon mij er moeilijk toe zetten. Heb het idee dat we een aardige flock van 90 hiphop hebben gehad en ben een beetje verzadigd. Het is een solide album. Het heeft een goede agressieve vibe die wel indruk maakt. Niet het meest baanbrekende album van Public Enemy. Het is wat geconcentreerder en komt meer tot de kern. Blijft toch soms het knullige van de old skool hiphop horen wat mij er een beetje uit haalt. Lost at Birth als opener is wel erg lekker maar word niet meer geëvenaard op het album. Het spijt me Arie, het lijkt alsof ik het er om doe maar Bring the noise is dan precies het gene wat ik dan wel weer herrie vind. (Het is ook nooit goed) Maar basic zielloze, domme trash metal van Anthhrax kan je niet vergelijken met black sabbath of meer in die richting zoals slayer oid. Al met al een een best aardig album met een ietwat negatieve review van mijn kant. Verkeerde moment op de verkeerde plek. Een 3.4, op een andere dag een 3.6 maakt toch verschil van een hele ster.

Jaren 80 is meestal niet mijn favoriet, niet oud genoeg om de 80 en de nasleep te beleven en mn ouders niet jong genoeg om het door te geven. Over van Halen heb ik niet zo veel te zeggen. Snap dat mensen de gitaar fantastisch vinden. Energie is goed, ik voel hier te weinig passie voor om iets positief of negatiefs te zeggen. Geen liefde geen haat, tis ok als het een keer voorbij komt.

Dit is wel echt een heel stuk beter dan het vorige album van Dusty die we moesten luisteren. Het zijn nog steeds covers maar deze voelen een stuk authentieker en rauwer dan bij de vorige plaat. Hier zijn ze eigen gemaakt en is het niet meer een karaoke plaat. De productie met de band is ook van een heel ander niveau dan de vorige. Heel spannend of baanbrekend is het niet, het is gewoon goed.

Ik was een beetje gefrustreerd over de 1001 lijst dat ze dit album kiezen en het beste album Aquemini er niet in staat. Een schande, een doodzonde, een aanfluiting er zijn op zn minst drie betere albums van Outkast. Ik moest even minder kinderachtig doen en over mijn frustratie heenstappen om dit los waarderen. Het is toch wel een goed album. Of twee losse. Andre 3000 is nog steeds bijzonder alleen is het geen rapper meer. Hij evalueert natuurlijk maar dat betekend ook dat we afscheid moeten nemen van één van de beste rappers die ik dan vervolgens toch mis. Het slaat eigenlijk nergens op dat dit 1 albums is. Ze hebben niks meer met elkaars werk te maken. De eerdere albums zijn echt samen en op Aquemini hoor je al goed dat het twee verschillende kanten op gaan maar hier zit het nog precies op het perfecte randje dat het juist goed met elkaar werkt, er zit wat spanning in. Het verschil is te groot geworden op dit album, Speakerboxxx gaat hard en is ok maar voelt ook weer conservatief als je het afzet tegen the love below. The love below daarintegen niet heel consistent qua kwaliteit. Of je het met elkaar moet vergelijken is een beetje de vraag omdat het zo los staat van elkaar maar het staat weer samen op 1 album waardoor je er niet aan ontkomt. Het is in ieder geval boeiend ondanks dat ik niet precies weet wat ik er nou van vind.

Ik denk dat ik in die tijd sceptisch was geweest als iemand mij vertelde over een band die psychedelische funk rock pop soul muziek maakt. Wat een leipe plaat. Kan ook niet echt zeggen dan het een evenwichtige en consistente plaat is. Maggot brain is een plaat apart en zegt niks over de rest van het album behalve dat het ambitieus is. Ben benieuwd naar de andere albums van en hoe dit zich daartegen verhoud. Voor de albumhoes alleen al zou ik de plaat willen hebben.

Afgelopen weekend hebben we Paris Texas gekeken van Wim Wenders. De muziek van Ry Cooder viel mij al op. Er is dus een docu van Wim Wenders over de totstandkoming van deze plaat met Ry Cooder. Bijzonder verhaal en het was bijna niet gemaakt omdat de Malinese muzikanten geen transitvisa kregen. Toen is er voor gekozen om traditionele Cubaanse nummers op te nemen met vergeten muziekanten die hierdoor een comeback maakten. Het album krijgt wel wat kritiek omdat Ry Cooder een westers toeristische sfeer op het album heeft gebracht. Als een soort Knorr wereldgerecht wat ook in die periode zijn intrede deed. Ik kan mij wel gedeeltelijk vinden in de die kritiek. Als je de eerdere opnames van Arsenio Rodriguez en Beny Moré hoort dan snap ik het wel dat echte liefhebbers dat beter vinden. Toch is het wel een leuke kennismaking met Son cubano die je anders niet zo snel had gehad en waren al deze muziekanten al vergeten. Het plezier van de muziekanten is hoorbaar op de plaat en blaas deze muziek weer nieuw leven in. Dit weekend ga ik de film kijken.

Wel toevallig dat er twee Ry Cooder producties achter elkaar zijn. Mijn vorige review kan je gedeeltelijk overnemen voor deze plaat. Toch vind ik de vorige plaat van Ali Farka Toure die we moesten luisteren wel beter. Je hoort dat de productie van Ry Cooder een stuk gepolijster is. Het is een samenwerking die je vooral terug hoort in het gitaarspel, een muzikaal dialoog tussen de twee. Toch mis ik het karakter van Ali Farka Toure een beetje. Het album is het best repetitief en verliest wat diepte waardoor het een beetje achtergrondmuziek word.

Oh man, dit is echt vreselijk. Sommige dingen zijn niet mijn smaak maar hier begrijp ik helemaal niks van. Ik zie en hoor het gewoon niet. Misschien ben ik niet capabel genoeg om het te horen. Waarom was of is dit populair? Voor mij is dit het grootste muziek mysterie wat er is. Totale verwarring