Mjög næs sánd. Nokkrir smellir. Hljóðið sem ég tengi við Travis. Settu benchmarkið fyrir aðra?
Gaman að heyra ákveðið sánd í gegnum plötuna. Ansi fín plata. Gæti þurft að hlusta aftur til að meta hana betur.
Heyrðu, kom á óvart. Fílaði þetta sánd á plötunni.
Ég er ekki alveg á U2-vagninum. Að hlusta á þessa plötu lætur mig samt fatta að þetta er hljómsveit sem var að reyna ýmislegt. Tengi samt ekki alveg við þessa plötu.
Þarna er verið aðeins að ýta á mörkin. Fíla þetta. Þetta er ekki í neinum kassa.
Ég skil af hverju þessi plata hafi komið Clash á kortið. Góð frumraun, þó ég fíli svona sjaldnast.
Fínt grúv. Er samt lítið að tengja.
Rólegt kántrí. Leiðinlegt. Get ekki einu sinni reynt að tengja við einhverja texta í svoleiðis rugli.
Að sjálfsögðu eru taktar/lög þarna sem maður kannast við, og annað gott, en sumt er ansi langdregið finnst mér.
Skemmtilegur jazz. Er hún betri en aðrar svoleiðis plötur? Veit ekki, hljómar allt eins.
Ég þarf aðeins meira oomphf. Hlustaði tvisvar á hana í vinnunni til að reyna að ná henni sem mestri en það var lítið að gerast.
Djöfull tekur það á að hlusta á svona. Ég skil að þetta sé vinsælt en heil svona plata er of mikið fyrir mig.
Byrjaði mjög vel. Ætlaði að gefa plötunni fimm stjörnur. Svo varð þetta aðeins of flókið fyrir mig.
Ágætlega þétt en stundum of mikið að gerast, og svo eru textar náttúrulega minn Akkilesar-hæll.
Ansi þétt. Ekki fullkomin en ákaflega góð lög þarna.
Jack White er minn maður og ég fíla þetta. Platan fær ca. 4.8 frá mér.
Ekki eftirminnilegt, þrátt fyrir orð Arnars Eggerts á Wikipedia.
Fengu bara allir að gefa út plötu ef þeir vildu?
Það er einhver lína, sem ég hef í hausnum, þar sem hljómsveit er öðrum hvorum megin við að vera góð eða bara að spila eitthvað rugl. Þessi sveit jaðrar við línuna en er mestmegnis röngum megin við hana.
Áhugaverð plata. Af svona mörgum lögum hljóta einhver að vera góð. Seinni hlutinn aðeins þéttari og betri. Kann að meta hvað var gert þarna, þó að ég tengi ekki fullkomlega.
Klassi. Vissi það eiginlega ekki fyrr en eftir hlustun.
Heyrðu, bara nokkuð ágætt. Sum ekki alveg að hitta en ég er í góðu skapi af því ég bjóst við mjög slæmu.
Ég var bara furðusáttur með þessa. 4,9 og það kom mér á óvart.
Þessi plata er basically Highway to hell tíu sinnum. Síðasta lagið samt smá fínt líka. Highway to hell er samt gott lag þannig að níu svoleiðis eru ekki slæm.
Bara ... allt í lagi. Ekkert eftirminnilegt nema titillag.
Næ lítilli tengingu. Eflaust betra á sínum tíma. Hresst inn á milli.
Reggí sem er allt eins? Kannski er djúpur texti þarna á bak við sem ég skil ekki en það verður þá bara að hafa það 🤔
Mér finnst ég vera töff að hlusta á þetta.
Heyrðu, þetta er bara ekkert spes. Kemur á óvart frá þessari útgáfu af Fleetwood Mac. Ekkert sem að grípur mann.
Algjör negla. Allt saman. Gullfallegt.
Er ekki smá ósanngjarnt að safnplata sé inní þessu? Hún náði mér samt.
Held að maður myndi njóta hennar best sitjandi í hægindastól, með glas af góðum drykk og ekki að pæla í neinu öðru. Naut plötunnar samt ansi vel, kom mér á óvart.
Enn og aftur: Jack White er minn maður, og með Meg er hann frábær og platan mögnuð 🫡
Miiiihiklu betri en frumraun þeirra. Fjölbreytt og ég fíla það!
Allt í lagi sem bakgrunnshljóð en er samt ekkert spes. En sumt allt í lagi.
Næs í eyrun. Á milli 3 og 4 stjarna. Myndi örugglega aldrei hlusta sjálfur á þetta, en gaman að heyra svona tónlist frá aldamótum.
Blúsaður blús/jazz. Bakgrunnsdæmi. Erfitt að lifa sig almennilega í þetta.
Kann að meta þetta sem plötu. Samt slatti þarna sem mér fannst aðeins of langur eða ekki grípandi. Opnunarlagið frábært 🙏
Þetta kom á óvart og var bara drulluflott. Er þessi plata bara soundtrack manneskju með geðklofa?
Skemmtilegt (hallærislegt?) rapp. Samt ekkert sem ég er einstaklega hrifinn af.
Ahh, má maður nota orðið pretentious?
Þetta er örugglega magnað ef maður er mikið fyrir texta. Annars er "söngurinn" leiðinlegur og þetta er ekki alveg nógu grípandi. Gott inn á milli.
Langar að hífa þetta upp í 4 stjörnur en þetta er allt ansi eins.
Skemmtileg instrumental inn á milli. Ég fíla þetta alveg svolítið. Og ég er jákvæður í dag.
Glæsileg plata. Frábær lög en flest aðeins of löng. Þess vegna fær hún 4 stjörnur en ekki 5.
Kannski er maður orðinn of vanur þessu sándi og þessum lögum, en ... 5 stjörnur!
Sándið á þessu rosa áferðarfagurt en litlir hápunktar. Rennur ljúflega í gegn en er hálfgleymanleg.
Helvíti þétt og flottir toppar.
Ekki minn tebolli. Sum lögin löng og með mikilli endurtekningu, ekki nógu grípandi fyrir mig.
Sveiflandi swing. Bara gaman.
Ég held að ég þurfi að hlusta djúpt á þessa til að ná henni almennilega.
Banger. Tína er banger. Hægt að dilla sér við þessa.
Unaður í eyrun. Toppuðu sig þarna.
Besta plata sögunnar? Minnsta kosti topp fimm.
Þetta var erfiður dagur, það að hlusta á þessa.
Voru þetta fleiri en eitt lag?
Kemur mér ekki á óvart að ég hafi aldrei heyrt um þessa hljómsveit fyrr. Hljómar samt eins og miðlungs 90s/00s hljómsveit.
Nokkuð góður Bowie hérna. Tvö banger lög en annað samt miðlungs.
Kántrí þykir mér yfirleitt ekki skemmtilegt, og lítil breyting þar á núna. Skynja samt að þær séu góðar og að þetta sé vel gert hjá þeim.
Það er eitthvað sem er að grípa mig þarna. 80s sánd, grúví línur, hljómurinn í röddinni, franska inn á milli. Gott.
Gott funk, en ég skil ekki af hverju sum lögin eru 10 mínútur.
Geggjað væb þarna. Skil af hverju hún varð fræg 🙏
Rapp eins og ég fíla það.
Án þess að gefa mér tíma til að tékka á því þá býst ég við að þetta hafi verið plata sem hafði smá áhrif á r&b, þó hún sé ekki fræg eða vinsæl. Áhugaverð plata.
Ég fíla Stevie Wonder. Sum lög eru með þeim bestu í heiminum. Engin þeirra voru hér :( Tvær stjörnur væri samt of hart.
Er einhver munur á svona blúsplötum? Þetta er samt bara gott og smá auka oomph svona live. Kannski 3,5 stjörnur en ekki námundað upp í 4.
Vá, enn og aftur. Ekki furða að Bítlarnir séu bestir. Þetta er plata sem hefur húmor, fjölbreytileika og nýjungar. Svo eru sum lögin bara rúmar tvær mínútur. Fleiri hljómsveitir mættu pæla í því. Fimm stjörnur plús
Ákveðin forgjöf sem þessi plata fær hjá mér. Hef hlustað nokkrum sinnum á hana. Gífurlega sterkur fyrri hluti. Sum lögin samt rosalega 90s. Verð að gefa henni fimm stjörnur sem eru samt ca. 4,75 ❤️
Bara solid late 90s rokk. Langar smá að gefa þessu tvær stjörnur en það er eitthvað þarna sem hífir þetta upp.
Virkilega erfitt. Fyrri hlutinn spennandi og öðruvísi en sá seinni alger steypa. Gef þessu tvær stjörnur fyrir tvær útgáfur af life is life (og queen cover).
Djöfull hefur Willie Nelson verið lengi til.
Veit ekki alveg hvað ég á að segja. Skemmtilegur hljómur til að byrja með en varð síðan ekkert meira en það. Harður dómur í dag.
Ég bjóst ekki við að ég myndi gefa þessa einkunn. Var ég í furðulega góðu skapi þegar ég hlustaði? Neinei, þetta kom bara svona skemmtilega á óvart.
Næs og ágætlega áhugavert.
Já, töff. Ég er svo glaður að vera að hlusta á plötur sem ég hef "misst af"
Ég var að fíla þetta í botn en svo fóru að koma alltof löng lög. Ég þarf smá pásu og breytingu á tempói.
Þetta var smá erfitt. 6-9 mínútna lög. Þú þekkir þetta: of löng. Fá samt miðjuna í stjörnugjöf.
Geggjað að heyra áhorfendur bregðast við öllum snuddunum á gítarinn og hrífast með söngnum. Hugsanlega gæfi ég þessari plötu fjórar ef ég hlustaði meira á hana en látum þrjár duga núna.
Það er erfitt að láta mig hrífast mikið af rappi og þetta breytir ekki miklu. Þetta eru samt rúmlega þrjár. Flottir taktar og textinn líka ef maður hlustar á hann.
Þessi nýtur góðs af nostalgíunni. Kurt Cobain nýtur sín síðan vel svona á rólegu nótunum. Ég naut þess að hlusta og finna tilfinninguna og tregann í lögunum.
Heavy hitters. Fílaði þetta. Alanis er með sérstakt sánd sem er frábært á 40 mínútna plötu en ef hún er lengri en það er það smááá pirrandi. Fær samt fjórar!
Bara fín. Samt ekkert sérstaklega athyglisvert þarna.
Bjóst ekki við svona góðri plötu. Það var helvíti næs að hlusta á hana yfir yfirferð á stærðfræðiprófum. Þetta var ekki innihaldslaus froða eins og ég hélt að það yrði.
Bara solid. Samt undir þremur, ekki yfir. Lítið ris fannst mér.
Topparnir eru geggjaðir! Það koma samt lög hérna sem eru miðlungs. Solid fjarki, en get ekki splæst í fimmuna í þetta skipti.
Hehehelvíti góð. Áhugaverð lög, ekki einsleit eins og mörg lög frá þessum tíma vilja verða, og bara skemmtileg líka.
Ágætis riff þarna inn á milli, en heilinn minn ræður ekki við svona mikið.
Bara solid jólaplata. Pottþétt geggjuð þegar hún kom út, en í dag virkar þetta bara sem safnplata með vinsælum jólalögum 🧐
Þessi fær fjórar fyrir fjölbreytni. Hvert lag lætur mann pæla í því næsta.
Ég veit ekkert um kántrí en veit þó að þetta er solid.
Ahh, langaði að hún fengi fjórar. Fínustu hugmyndir þarna (og þrjú góð lög) en annað ekki nógu áhugavert eða bara hreinlega leiðinlegt (lítið samt).
Grípandi taktur ... en í 58 mínútur. Of langdregið.
Áhugavert. Lægðir, en líka nógu miklar hæðir til að hífa hana upp í einkunnagjöf.
Allt epískt við þessa plötu 🪑
Það er allt frábært við þessa plötu! Nafnið á henni, nafnið á listamanninum, nafnið á lögunum, plötuumslagið. Allt... nema tónlistin. Svona jazz er erfiður. Heldur sér samt í miðri stigatöflunni.
Klassi. Ansi agressíf, sem er gaman í þessu tilviki. Nýtur líka góðs af nostalgíunni.
Bara solid 2000s rokk. Ekkert spes en alls ekki lélegt heldur.
Flottur Dylan. En samt ekkert betri en ég hélt.
Furðu falleg. Ég veit að hann samdi Hallelujah en ég hélt að það væri bara óvart.
Bara nokkuð góð plata, eins og plata með instrúmental lögum sem eru að lágmarki 5 mínútur getur verið.
Vildi aðeins meira frá hljómsveit með svona nafni. Kannski voru textarnir frábærir, veit það ekki. Lögin smá áhugaverð.
Jazz er alltaf góður, í svona 10 sekúndur.