421
Albums Rated
2.96
Average Rating
39%
Complete
668 albums remaining
Rating Distribution
Rating Timeline
Taste Profile
2010
Favorite Decade
Folk
Favorite Genre
US
Top Origin
Critic
Rater Style ?
45
5-Star Albums
38
1-Star Albums
Breakdown
By Genre
Top Styles
By Decade
By Origin
Albums
You Love More Than Most
| Album | You | Global | Diff |
|---|---|---|---|
|
Real Life
Magazine
|
5 | 3.06 | +1.94 |
|
Machine Gun Etiquette
The Damned
|
5 | 3.16 | +1.84 |
|
Soul Mining
The The
|
5 | 3.17 | +1.83 |
|
Loveless
My Bloody Valentine
|
5 | 3.18 | +1.82 |
|
Crooked Rain Crooked Rain
Pavement
|
5 | 3.23 | +1.77 |
|
Darklands
The Jesus And Mary Chain
|
5 | 3.23 | +1.77 |
|
Teen Dream
Beach House
|
5 | 3.26 | +1.74 |
|
Meat Is Murder
The Smiths
|
5 | 3.33 | +1.67 |
|
The Band
The Band
|
5 | 3.35 | +1.65 |
|
Music From Big Pink
The Band
|
5 | 3.35 | +1.65 |
You Love Less Than Most
| Album | You | Global | Diff |
|---|---|---|---|
|
Sheer Heart Attack
Queen
|
1 | 3.64 | -2.64 |
|
Van Halen
Van Halen
|
1 | 3.63 | -2.63 |
|
Moving Pictures
Rush
|
1 | 3.57 | -2.57 |
|
Parachutes
Coldplay
|
1 | 3.46 | -2.46 |
|
Iron Maiden
Iron Maiden
|
1 | 3.4 | -2.4 |
|
Stardust
Willie Nelson
|
1 | 3.39 | -2.39 |
|
At Fillmore East
The Allman Brothers Band
|
1 | 3.37 | -2.37 |
|
Eliminator
ZZ Top
|
1 | 3.37 | -2.37 |
|
Smash
The Offspring
|
1 | 3.36 | -2.36 |
|
Live And Dangerous
Thin Lizzy
|
1 | 3.32 | -2.32 |
Artists
Favorites
| Artist | Albums | Average |
|---|---|---|
| The Band | 2 | 5 |
| Bob Dylan | 2 | 5 |
| Pixies | 2 | 5 |
| Kendrick Lamar | 2 | 5 |
| Nirvana | 2 | 5 |
| R.E.M. | 3 | 4.33 |
| Talking Heads | 3 | 4.33 |
Least Favorites
| Artist | Albums | Average |
|---|---|---|
| Yes | 2 | 1 |
| Queen | 3 | 1.67 |
| Willie Nelson | 2 | 1.5 |
| Missy Elliott | 2 | 1.5 |
| Metallica | 2 | 1.5 |
| Beck | 3 | 2 |
5-Star Albums (45)
View Album Wall
Popular Reviews
Dire Straits · 1 likes
3/5
Oh god, Dire Straits platen. Daar had ik mij nog niet helemaal op ingesteld. Maar daar komen er ook nog heel wat van langs de komende tijd natuurlijk.
Tja en wat moet je er dan van vinden. Wat mij opvalt is dat dit debuutalbum nog niet zo sophisticated klinkt. Het klinkt nog wat rootsier, wat meer Americana en is wat swingerder en aanstekelijker (southbound again) dan die lange uitgesponnen gitaarplaten die zouden volgen. De sound is herkenbaar Dire Straits, maar nog zonder het pretentieuze gedoe.
En Sultans of Swing is natuurlijk een banger.
7/10
Highlights
Southbound Again
Sultans of Swing
1-Star Albums (38)
All Ratings
Sex Pistols
3/5
Rrrrright! Godverdomme wat een energie. Riffs en melodieen onwijs catchy en Johnny in topvorm. Toch nog heel wat nieuwe nummer ontdekt zoals Holidays in the Sun en Liar. Submission is een irritant nummer.
shout-out naar Sid voor de retestrakke baslijnen.
OutKast
3/5
Guilty, first time dat ik Stankonia van A tot Z luister. Ben geen echte hip-hopper maar ga ik toch wel vaker doen. Love de combinatie van traditionele 90's rap, het meer zingen André3000 (zoals in I'll B4 I Cum) en de rock-invloeden (B.O.B.).
Wat is dat toch met hip-hop albums dat er altijd een interlude of nummertje in zit dat een zwarte vrouw op iets loopt te ranten? Snap ik niet.
Genoeg hip-hop. Nu ga ik het nieuwe fluit-album van André3000 opzetten.
Highlight: B.O.B.
Willie Nelson
2/5
Tja, Willie Nelson
Moet zeggen dat er wel een paar pareltjes tussen zitten. Afgewisseld met country-getokkel wat bijna een parodie op echte country lijkt (dieptepunt = Down Yonder). Thin line...
Dit mag dan een concept album zijn met een doorlopend verhaal over een voortvluchtige, Willie weet mij totaal niet te boeien.
Highlights:
Time of the preacher
Hands on the wheel
AC/DC
2/5
AC/DC is zoveel meer dan Highway to Hell...
...nou niet dus.
Ook al is Highway To Hell een legendarisch nummer met een bak energie en heerlijke riffs, alle andere nummers daarna hebben elementen uit HtH. Met Shot Down in Flames als toppunt, dat is gewoon bijna dezelfde song.
10 nummers lang hetzelfde doen. Simpele riffs en Bon Scott die alleen maar hetzelfde zingt, geen variatie in tekst of manier van zingen.
Wel voor het eerst dat AC/DC me een beetje deed denken aan the Who, wss doordat de zang van Scott wat lijkt op die van Daltrey. Anyway...
Highlights:
Highway to Hell
Walk All Over You (Who-vibes)
Sarah Vaughan
2/5
Nog nooit van Sarah Vaughan gehoord maar op zich fijn albumpje voor op de maandagochtend. Zo ontdek je nog 'ns wat.
Mooie opname. Helemaal het gevoel zelf in dat zaaltje van Mister Kelly's te zitten in de jaren '50. Moet een bijzondere plek geweest zijn.
Vaughan heeft een fijne jazz-stem, maar de nummertjes zijn wel beetje hetzelfde. En bij vocal-jazz mis ik ook wel de piano-solo's en epische drumsessies die jazz zo kenmerken.
Anyway, leuk om eens geluisterd te hebben. Daar blijft het denk ik wel bij.
Highlights:
Thou Swell
Honeysuckle Rose (wel een piano-solotje!)
Sister Sledge
3/5
Bijzonder hoe Nile Rodgers en die andere boy in 3 jaar tijd 10-tallen hits schrijven. Chic-hits als ook deze disco-kneiters van Sister Sledge. Stohne zou er wel raad mee weten.
Wel echt een tijdgeest die Chic-disco, want na 3 jaar is Nile achter de knoppen en drugs verdwenen een heel andere impact op de muziek van de 80's gehad tot hij weer overal met zn disco-gitaar opduikt als featuring.
We are Family is daarmee natuurlijk gewoon een baken van de eind 70-s disco, met een heerlijke albumhoes (op de vinyl-verlanglijst) maar is niet een plaat die nou echt bij mij aanslaat.
Na He's the Greatest Dancer en We are Family is de lekkerste koek wel op. Dat zijn dan ook mijn highlights van de plaat.
Bruce Springsteen
5/5
Fuck it, ik doe het gewoon. 5/5 voor the Boss!
Opener Thunder Road is geweldig en de opbouw van de nummers daarna naar Born to Run vind ik gewoon heel gaaf. Backstreets is een hoogtepunt. Jungleland is een magische plaatafsluiter en heel eerlijk: ik smul gewoon van de swingende E-street band en de saxofoon solo's van Clarence (shout-out).
Het nummer Born to Run 'an-sich' heb ik nooit zoveel mee gehad en ik begrijp niet dat het nummer op de B-kant staat, juist door die opbouw ervoor. She's the One (ik kreeg Meat Loaf-vibes) is eigenlijk het begin van de deel 2 van het album. Tevens zwakste nummer van de plaat. Blij toen die was afgelopen, zeg.
Absoluut geen perfectie, maar mocht de pret niet drukken!
Noem me een boomer, dadrocker, Meat-loaf-versteher, 'murican' of bruce-boy. Ik ga er gewoon voor: 5/5.
Highlights:
Thunder Road
Backstreets
Jungeland
ZZ Top
3/5
Godsamme ZZ Top. Daar had ik even een potje weinig zin in. De negatieve connotaties vliegen me door mijn hoofd. Ik heb een paar nummertjes op Tres Hombres en bespiegelingen op internet nodig om goed door te hebben waar ik naar aan het luisteren ben en hoe dit te beoordelen.
Waar ZZ Top in de jaren '80 een parodie op zichzelf geworden is (ik houd mijn hart vast voor de dag Eliminator oppopt in dit scherm), is dat op Tres Hombres nog niet het geval. Dit album is gelukkig nog wel serieus te nemen. En ik moet zeggen: de grooves zijn echt sterk en iconisch en raakt soms de perfectie van de bluesrock.
Ik ga lekker op de nummers die meer neigen naar bijv. Fleetwood Mac (Move Me on Down the Line) maar wordt niet warm van de nummer die liggen in het begin van het hardrock-straatje (Motorhead, Uriah Heep) (bijv. Precious and Grace).
Highlights
Move me on Down the Line
Lynyrd Skynyrd
2/5
Wikipedia: "As the band worked up "Simple Man" in rehearsal, Kooper expressed his feeling that the song was weak and should not be included on the album. The band felt differently on both counts and could not change Kooper's mind. Ultimately, Van Zant escorted the producer outside to his car and ordered him to remain there until the song was recorded. The band recorded the song on their own with the producer absent from the studio, and it subsequently became one of Lynyrd Skynyrd's best known tracks."
Ik vind dit heel tekenend voor hetgeen ik net 40 minuten mijn oren aan heb blootgesteld.
2 sterren, geen highlights.
Arcade Fire
4/5
The Suburbs was in 2010 mijn eerste kennismaking met Arcade Fire, We Used To Wait. Op iTunes moet het nog geweest zijn. Destijds niet zo onder de indruk, pas later heb beter naar Arcade Fire leren luisteren.
En dat is het precies. Arcade Fire is net zoals de eerste biertjes in je puberteit. Je wilt het lekker vinden maar dat is het gewoon nog niet. Je moet het leren drinken.
En omdat je Arcade Fire moet leren luisteren, blijft het altijd schommelen tussen legendarisch en snobistisch. Is het echt goed? Of wíl je het goed vinden?
Bij the Suburbs vind ik dat nog steeds lastig. De bekende klanken van het opening-trio zijn legendarisch. Daar is geen speld tussen te krijgen. In de loop van het album zakt het in en begin ik me te irriteren aan de viooltjes en alle (snobistische) gedoetjes in de muziek. We Used to Wait is wel ijzersterk, Sprawl I vind ik matig, Sprawl II dan weer een heerlijke Indie-klassieker. Ik snap het niet!
En kom op, je moet als luisteraar van goeie huize komen om zo ver als Sprawl II op het album te geraken. 16 nummers, 64 minuten. Wie maak je daar blij mee? Is meer wel echt beter? Is dat legendarisch of snobistisch? Ik ben er nog niet uit.
4/5 voor de indie-hits en het voordeel van de twijfel
Highlights:
The Suburbs
Modern Man
We Used to Wait
Sprawl II
Lana Del Rey
2/5
Toegegeven, dit album van Lana del Rey kende ik niet. Na deze luistersessie reken ik dit ook niet tot haar betere werk. De songs blijven klein, het is fragiel en het is ook zeker wel mooi. Maar is geen enkel moment speciaal of blijft bij me hangen.
Shoutout naar Weyes Blood want:
Highlight:
For Free
Otis Redding
3/5
Otis, wat heeft die man een onwijze stem. Genoten.
Beetje vreemd om al die bekende soul-nummers in een andere uitvoering te horen en daarmee eigenlijk een coverplaat te beoordelen. Maar zo ging dat in de soul-jaren 50 en 60 natuurlijk natuurlijk.
Plaat gaat op de verlanglijst. Had deze nog niet zo scherp voor ogen. Maar als ik binnenkort langs deze blondine scroll in een platenbak, dan gaat ze mee naar huis!
Highlights:
De uithaal in het begin van I've Been Loving You Too Long
My Girl (beter dan the Temptations)
Public Enemy
3/5
Nog doorsurfend op de hiphop-high van de late-eighties is dit een klassieker. Met een politieke boodschap typerend voor het tijdsgewricht die helaas ook tijdloos is gebleken en nog steeds aan de orde van de dag. Het wordt op een humorvolle, creatieve en steeds diverse manier gebracht met rap, gesprekken, fragmenten en samples. Echt sterk en geeft goeie vibes.
Zo sterk als de boodschap is, zo irriteer ik me wel een beetje aan de productie. Die is niet zo sterk. En het mag wat korter, hoor. Meer dan een uur, lange zit.
Wel een lange zit waar je energie telkens weer wordt aangeslingerd. Maar dan hebben ze ook wel een professional hypeman in hun midden.
"Yeah boy, Flavor Flav!"
Highlights:
Pollywanacraka
Burn Hollywood Burn
Fight the Power
Simon & Garfunkel
2/5
Ik had hier al geen zin in maar heeft me ook niet mogen verbazen.
Ja, tuurlijk. De samenzang van beide heren kan prachtig zijn. Maar dit is toch gewoon een saaie plaat?
Of moet ik zeggen: concept-album. Dat schijnt het te zijn maar kan ik niet uit mijn luistersessie halen. En geldt zeker niet voor de gehele plaat.
En "Voices of Old People"? Ga toch weg. Wat is daarvan de toegevoegde waarde?
Misschien ben ik wat te kritisch. Maar aangezien er in '68 zoveel goede muziek werd gemaakt snap ik niet dat dit een hit is geworden.
Highlights
America
Mrs. Robinson
Depeche Mode
4/5
Depeche Mode heeft voor mij altijd een beetje op de grens gezeten tussen hit or miss. Maar ben eruit, het is een hit
Violator is qua geluid precies de overgang tussen de new-wave van de jaren 80 en de typische sound van de jaren 90.
De hits op het album ken ik al jaren, zijn nooit een favoriet geweest maar blijven goed en worden niet irritant.
Ook het nieuwe werk van Depeche Mode verrast me al een aantal keer. Wat de kwaliteit en tijdloosheid van de band aangeeft.
Highlights
Personal Jesus
Halo
Waiting for the Night (stapje naar shoegaze)
The Allman Brothers Band
1/5
Dit gaat me te ver hoor. Nu heb ik al weinig met The Allman Brothers Band, een live album zonder hits is wel echt een taaie kluif.
Ja tuurlijk, deze band kan heerlijk jammen en de solo's komen makkelijk. Maar ze in mijn ogen echt niks speciaals. Het zijn allemaal typische blues-songs. Ze bouwen niet op en rollen maar door en door.
Schokkend vond ik vooral de start. Pof, start, alle instrumenten erin, solo, en gaan. Geen intro, opbouw of variatie.
En ander dieptepunt is de solo in You Don't Love Me waar op een gegeven moment alleen de gitaar nog geluid maakt. Wat een rocksolo zonder beat en ronkende bass-lijn? Toch gewoon irritant.
Begrijp me niet verkeerd. De muziek is niet slecht. Niks mis met wat lekker bluesrock. Zal me aan de nummers niet snel storen. Maar dit is een live-album van 80 minuten, en die meerwaarde is er voor mij gewoon niet.
Het is natuurlijk de vraag wat wij allemaal nog voor de kiezen krijgen in deze lijst. Maar als ik er vanuit ga dat het meeste van een behoorlijke kwaliteit is, zal dit toch wel rond de ondergrens moeten liggen.
'Highlights'
Stormy Man is de beste song
You Dont Love Me wil ik nooit meer horen
Guilty: ik heb de plaat niet afgeluisterd.
Beatles
4/5
Ja en dan moet je ineens één van de Beatles albums gaan recenseren. En misschien is the White Album dan nog wel de meest ingewikkelde.
Het album begint ijzersterk met U.S.S.R. en Dear Prudence. De serie kinderlijke liedjes daarna vallen altijd een beetje rouw op mijn dak. Ja, McCartney is een koning van simpele melodieën een mee-fluit-liedjes. Maar het is zo lastig schakelen als na Ob-La-Di, Honey Pie en Bungalow Bill ineens While My Guitar Gently Wheeps instart. En zo gaat het de rest van de plaat door.
Daarmee lijkt het meer de stapel van alle beschikbare liedjes, zonder na te denken wat nu echt een album maakt. En dat na Sgt. Peppers, waar dát juist zo goed is. Dat zal hier dan waarschijnlijk het idee zijn geweest. Want één ding op the White Album stijgt boven alles uit: het iedje.
De liedjes zijn zo ontzettend goed. Ze zijn kort, lijken soms niet eens af en worden daardoor nooit een volledig nummer. Maar in dit alles zijn ze prachtig en ijzersterk.
En het zijn er ook veel. Te veel. En een ook dit album is echt te lang.
Daardoor wel veel highlights:
Back in the U.S.S.R.
Dear Prudence
Happiness is a Warm Gun
Yer Blues
Helter Skelter
Brian Eno
4/5
Bijzondere ervaring en voor mij een echte ontdekking, deze plaat van Brian Eno. De plaat heeft de transitie van Eno van rockartiest naar ambient-producer in zich, maar is op zichzelf ook een album van hele hoge kwaliteit.
Heb de plaat 2x geluisterd, want is een fijne lengte en bracht me in een heerlijke vibe om hard te kunnen werken.
Het album start met een typische Talking Heads riff. In combinatie met het gerammel met potten en pannetjes en de funky bass-riff is er nog in de verste verte niet te bedenken dat het album zal eindigen met meer ambient nummers.
Backwater krijg ik ELO-vibes bij (Mr. Blue Sky ook uit 1977...) en is duidelijk geïnspireerd door the Beatles, maar doet in kwaliteit daar niet voor onder.
Kurt's Rejoinder en Energy Fools the Magician vind ik beiden niet zo bijzonder. King's Lead Hat (anagram van Talking Heads?) vind ik wel echt heel vet! Je hoort hier al zo veel new wave, terwijl de punk nog in haar kinderschoenen stond.
Here He Comes is voor mij het hoogtepunt. Samen met Julie with een prachtige back-to-back. Het album schakelt dan naar meer geluid en minder melodie. Het blijft prachtig, maar is minder mijn cup-of-tea.
Al met al, een hoogstandje.
Highlights:
King's Lead Hat
Here He Comes
By This River
Green Day
4/5
Omdat ik toch warme gevoelens koester voor de emo en poppunk-bands uit mijn tienerjaren ga ik hier toch even de loftrompet steken voor Green Day. Het is makkelijk te vergeten hoe belangrijk American Idiot was voor deze bands (denk aan Simple Plan, All American Rejects, Good Charlotte, Sum41) in de zo ongemakkelijke 'jaren nul'. Dus oh wat een nostalgie!
Het eerste deel van het album is om van te smullen. American Idiot is als klassieker niet kapot is te krijgen en Boulevard of Broken Dreams een uniek stukje rock-opera. Het album zakt daarna wat in en bereikt niet meer het niveau van de eerste vier nummers, maar dat mag de pret niet drukken.
Green Day krijgt 4 nostalgische sterren!
Highlights
Holiday
American Idiot
Wake Me Up When September Ends
Herbie Hancock
3/5
Al de hele dag loop ik Watermelon Man te fluiten, nog voor ik maar één toon van het album geluisterd heb. Blijkt het uiteraard niet de versie te zijn op Head Hunters, maar die van zijn debuutplaat. Dat is even bijkomen.
Head Hunters is natuurlijk een masterpiece van de fusion van jazz en funk. En hoe dat klinkt hoe je perfect in het verschil tussen beide "Watermelon Mannen". Al stoor ik me aan het gefluit op dat bierflesje, dat had Herbie achterwege mogen laten.
Hoe dan ook is Head Hunters is heerlijke luistersessie met opener Chameleon als hoogtepunt. Shout-out naar Sly Stone voor de #inspiration.
Highlights:
Chameleon
Sly
Aimee Mann
1/5
Wat leuk voor Ilse DeLange dat ze ook een plekje in de lijst gekregen heeft.
Wat minder leuk voor ons...
Cocteau Twins
4/5
Ik ben gewoon een sucker voor de dromige atfosmeer van de dreampop en shoegaze uit de jaren 90. De zang is -net als bij Slowdive- net zo onverstaanbaar als onweerstaanbaar maar drukt wel een hele grote stempel op de muziek. Soms lijkt het bijna Frans- of Spaanstalig. Dat het onverstaanbaar is deert mij niet. Het draagt juist bij aan het gevoel van een droom of dat de atmosfeer om je heen muziek uitstraalt.
Wat dit album zo uniek is maakt zijn de poppy en catchy melodieën die over de atmosferische tonen worden ingezongen. Deze zanglijnen doen denken aan veel verschillende popartiesten. Cherry-coloured Funk lijkt te zijn ingezongen door Kate Bush, Iceblink Luck is ABBA onder een laag shoegaze. De zang van Heaven or Las Vegas doet mij denken aan Alannis Morissette. Isn't it Ironic?
Heaven or Las Vegas is voor mij echt het hoogtepunt van het gevoel wat dreampop/shoegaze oproept. De soundscape geeft het gevoel alsof je drijft op wolken die geluid maken. Beter kan ik het niet omschrijven.
37 minuutjes drijven op de Cocteau Twins wolken is gewoon veels te kort. Ik doe dus nog een rondje!
Highlights:
Heaven or Las Vegas
Iceblink Luck
Rage Against The Machine
3/5
OEH!
Rage Against the Machine is gruwelijk. De muziek is gruwelijk hard, de riffs van Tom Morello zijn gruwelijk dik. Het tafereel op de cover is gruwelijk, maar tegelijkertijd is de foto ook gruwelijk vet en iconisch.
De ontspanning van de in vlammen opgaande monnik horen we niet terug in de muziek van RATM. En zeker niet in de zang van de la Rocha. OEH! Opener Bombtrack knalt er -combinatie met het iconische Killing in the Name- lekker in. Fuck You I Won't Do What You Tell Me! Wat een classic! De energie en boosheid stromen mijn lichaam binnen.
Maar dan realiseer ik me iets: niks waar RATM boos over is voel ik zelf ook. Terwijl ik luister naar RATM zit ik gepriviligeerd in een links bolwerk in het brave Nederland. Ik voel geen boosheid over een controlerende media, institutioneel racisme, politiegeweld of banden tussen de LAPD en de KKK. Het maakt mij niet boos, maar RATM overduidelijk wel.
De nummers blijven maar knallen en de ene OEH! volgt de andere op. Bullet in the Head is een positieve verrassing en nieuwe favoriet, maar tegen de tijd dat ik bij Wake Up aan ben beland ben ik er wel klaar mee. De nummers kennen teveel hetzelfde recept. De laatste nummers van de plaat worden daarmee een moetje en ik luister het album ietwat geïrriteerd uit. De kracht van RATM is omgeslagen tot irritatie. Ik had toch meer gehoopt van zo'n iconische band en album.
Highlights
Killing in the Name
Bullet in the head
7/10
Leonard Cohen
3/5
You Want It Darker is dé definitie van een zwanenzang.
In hetzelfde jaar dat Bowie iedereen verrast met een afscheidsplaat, zegt ook Cohen de wereld vaarwel met een album een paar dagen voor zijn dood. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de hele plaat eigenlijk altijd een beetje heb vermeden. Wanneer heb je hier nou zin in, wetende wat komen gaat?
Maar nu ik de plaat een keer de tijd en aandacht heb gegeven vind ik het een indrukwekkend werk. De stem van Cohen in You Want It Darker is waanzinnig vastgelegd en komt echt binnen (mits luisteren met goede koptelefoon of oordopjes). Treaty, het tweede nummer op de plaat, vind ik ook prachtig. De nummers daarna zijn wat meer 'klassieke' Cohen nummers, en wat minder bijzonder.
Traveling Light vind ik erg mooi, met name door de kleine beetjes viool en de wat middeleeuws-klinkende gitaar. Een hoogtepunt op het album. In It Seemed the Better Way ook een viooltje, maar dit nummer lijkt teveel op You Want It Darker.
Dat de violen halverwege het album hun intrede doen is natuurlijk geen toeval. Dit is natuurlijk het begrafenis-instrument bij uitstek. In het slotstuk is er geen Cohen meer, maar zijn de violen er nog wel. Een uitvaart, zo ervaar ik het. Tot Cohen toch weer even begint te zingen... dat was wat vreemd.
Tijdens het luisteren kon ik de gedachte niet onderdrukken: laat alstjeblieft T. Waits ook een zwanenzang-album maken voordat hij sterft.
7.5/10
Highlights:
You Want It Darker
Treaty
Traveling Light
Funkadelic
3/5
Ik had me voorgenomen om hier niks te noemen over het feit dat dit album niet op Spotify te luisteren is. Maar ik moet toch zeggen dat de luisterervaring toch beter is zónder reclames over vakantiehuizen, M&M's of spaarrentes...
That said, wel genoten van deze plaat. Echt een funk-klassieker die vol zit met gekkigheden. Van de cover-art tot de song-titels. De lage praatstem, koortjes, gekke geluidjes en rare stemmen. Letterlijke shout-out naar de uithaal (2x) in Promentalshitbackwashpsychosis Enema Squad. Toen zat ik echt even op het puntje van mijn stoel.
Er zit wel iets te weinig lijn in de plaat. De nummers viben lekker door maar zijn soms ook een beetje rommelig en staan nogal los van elkaar.
Wat mij daarnaast verwonderd; er is geen genre waar genre, band en lyrics/songtitles elkaar zo vaak noemen. ALLES IS FUNK. Het band vernoemd naar een genre, en vervolgens weer een genre naar een band (p-funk). Vervolgens zingen ze ook de hele tijd over Funk (Who Says a Funk Band Can't Play Rock?!). Uniek hoe een relatief kleine groep muzikanten een genre zo hebben gevormd/toegeëigend.
Anyway, wel heel vermakelijk!
7/10
Highlights:
One Nation Under A Groove
Promentalshitbackwashpsychosis Enema Squad
Pavement
5/5
Pavement is dé belichaming van Indie Rock. Afzetten tegen de grote platenlabels en het commercieel aantrekkelijk moeten zijn van de muziek.
De slacker-vibe (trage riffs, potjes, pannetjes en een verveeld klinkende zanger) van Stephen Malkmus is meteen helemaal aan in Silence Kid, wat een heerlijke opener is van de plaat. De song komt langzaam op gang maar zet het Pavement geluid perfect neer. Het album bereikt met Crooked Rain bereikt vervolgens meerdere hoogtepunten bij Pavement-pareltjes Cut Your Hair, Gold Soundz en Range Life.
Tussendoor zijn songs als Stop Breathin en Newark Wilder minder 'raak' dan deze indie-classics maar passen wel heerlijk in het valse repertoire van Pavement. De gitaartune in de tweede helft van Stop Breathin is echt fenomenaal en zou nog minuten kunnen doorzinderen als Cut You Hair niet plots zou instarten.
Met 5-4=Unity en Hit the Plane Down heeft het album twee nummers die uit de valse toon vallen. Dan ineens besef je je dat er ondanks het gerommel toch een lijn in het album zit. Juist daardoor zijn deze nummers zo waardevol. Ze duwen je even van het (toch al niet zo rechte) pad, om daarna weer door te kunne viben. En waarop beter dan Fillmore Jive, een unieke Pavement-track die perfect is als albumafsluiter.
Crooked Rain, Crooked Rain zit zo onwijs goed in elkaar. Het suggereert een rommelig album met wat in elkaar geflansde tracks, met is het tegengestelde van dat. De opener en afsluiter passen fenomenaal (en daar hecht ik waarde aan) en de volgorde van de nummers is perfect. Geen twijfel over de score.
9/10
Highlights:
Silence Kid
Stop Breathin
Cut You Hair
Range Life
Fillmore Jive
Mylo
1/5
Ik zie absoluut niet hoe Mylo met deze plaat Rock&Roll zou destroyen. Het is een vals voorwendsel en zit me de hele plaat dwars.
Het idee is leuk. Samples van rock songs en er een eigentijdse plaat van maken die het (hopelijk) goed doet in het clubcircuit. Maar maat, maak er dan wel iets interessants van.
'Music to listen while on hold' las ik in de reviews en dat deel ik wel. Achtergrondmuziekje, prima. Maar ik had dit ook niet hoeven horen vóór mijn doet.
Doet me bijzonder weinig, snel door.
3/10
Highlights
Zenophile
The Clash
4/5
Ik zal nooit vergeten dat ik deze plaat vond bij Variaworld in Deventer. Even laten staan, verder zoeken naar mooie pareltjes... en nooit meer teruggevonden. Zo uit mijn handen geglipt.
The Clash is fantastisch en het is heerlijk om ook weer door deze plaat in de punk te duiken. Zo'n korte tijdsperiode waarin zoveel gebeurde. Op een avond de Sex Pistols zien spelen, paar vrienden bij elkaar zetten, 3 weekendjes opnemen, foto in een steegje maken, 4.000 dollar ertegenaan en één van de grootste bands van het moment is geboren. "Punk is the future!"
Maar dan toch. London Calling (1979!) is eigenlijk al een stap uit de punk. Hoewel de iconische hoes anders doet vermoeden is London Calling een eerste stap in de New Wave en daarom muzikaal gezien ook vele malen beter dan dit album.
The Clash - The Clash wordt daarom eigenlijk altijd overschaduwd door London Calling, die veel iconischer is (mede door de hoes en hits). In het tijdsgewricht en binnen de echte punk-periode is dit album wel weer veel belangrijker.
Deze plaat is pure punk in de meest simpele vorm. Ruig, rammelend, kort, DIY en anti-establishment. Daarover geen kwaad woord. Pure punk is alleen gewoon niet het beste en leukste genre om muzikaal van te genieten. Een tweede manco van dit album; de hoes is niet iconisch geworden. Toch net genoeg voor 4 sterren.
7,5/10
Highlights
Janie Jones
London's Burning
Police & Thieves
Garageland
The Velvet Underground
5/5
Ik heb mezelf betrapt op het overmatig gebruik van het woord iconisch. Dit zal ook nog vaak terugkomen verwacht ik. Maar het is veelzeggend dat ook bij dit album 'iconisch' als eerste in mij opkwam.
Iets wordt (volgens mij) iconisch als het staat voor iets anders, iets groters. En ik denk dat dat bij uitstek in de popcultuur heel belangrijk iets. Het gaat daarbij juist om de herkenbaarheid voor een grote groep, een aanzienlijk deel van de bevolking.
En dit album is daar zo'n onwijs treffend voorbeeld. De muziek is een kunstwerkje, maar destijds zeer beperkt gewaardeerd. Het Andy Warhol kunstwerk op de cover is een klassiek stukje popcultuur. En als invloed in de muziekgeschiedenis is the Velvet Underground & Nico zelf ook een pop kunstwerk geworden.
De invloed en bekendheid van dit album en de band overstijgt de kwaliteit van het muziekstuk zelf, al is die ook van hoog niveau. Dat maakt deze plaat (en band) uniek en verdient het een hoge score.
9/10
Highlights
Im waiting for the man
Heroin
Beastie Boys
3/5
Dit vond ik wel eens vet om te luisteren. Een Jazz-punk album. Aantal nummers zijn niet hiphop met jazz-invloed maar zijn gewoon jazz waar overheen wordt gerapt. Of niet eens (Sabrosa). Wat een variatie.
Tough guy is echt een proper punk song. Kort en venijnig. Ik vind Sabotage echt hard en heel erg passend in deze tijd van de nineties. Era van RATM en Kurt Cobain leefde zelfs nog bij uitbrengen van deze plaat. Ijzersterk.
Al met al positief verrast. Jazz-vibe is lekker. Boeiend om de combinatie met hiphop zo op één plaat te horen (Get It Together) en sommige lyrics zijn echt goud.
"If this gonna be that kinda party, I’m gonna stick my dick in the mashed potatoes."
7,5/10
Highlights
Sabotage
En zie tekst
Adam & The Ants
2/5
Met twee verdoofde DIIV oren me toch maar aan Adam & the Ants gewaagd. De verwachtingen zijn laag. Zij naam, uitstraling en de beschrijving van Youri maken het lastig serieus te nemen.
Maar ik moet zeggen. Het zijn eigenlijk best prima new-wave songs en ik ben verrast deze nooit eerder te zijn tegengekomen. Zeker nu ik erachter ben dat de band in de jaren 80-82 veel commercieel succes had. Toch de piekjaren van de new-wave. Geen blijvertje in de Top2000 of Spotify lijsten blijkbaar.
Het kinderlijke van de muziek (zoals het fluitje in Antmusic) is niet perse om heel blij van te worden, maar past op zich wel in het genre. En daarmee kan ik het wat beter plaatsen, ook in deze lijst.
Zo is Los Rancheros een bespottelijk aftreksel van wat een soort Ramones of Clash song had kunnen zijn. Maar gadver, wat een nummer. Die gaat ik nooit vaker luisteren.
Kings of the Wild Frontier is wel een goeie plaat. De fusion van punk en tribal geluiden is blijft wel hangen. De rest eigenlijk bijna niet.
6/10
Highlights
Antmusic
Kings of the Wild Frontier
The White Stripes
3/5
Hun?! Blijkbaar gebruikt Draadstaal de intro van Blue Orchid tussen haar sketches. Leuk ontdekking maar een wat aparte start van dit album.
Ik heb the White Stripes altijd een band gevonden die ik volgens mij intrinsiek heel vet zou kunnen vinden. Maar heeft nooit bij me aangeslagen. Dat leeft dit album weer. Het pakt me niet en is vaak net iets te veel van hetzelfde. Wat wil je ook met een band bestaande uit 2 leden...
My Doorbell is een uitzondering. Niet dat dit nummer nou zozeer iets anders doet (integendeel) maar My Doorbell en ik gaan way back. Vroeger heel veel naar die song geluisterd en vind m nog steeds geniaal. Dus daar van genoten.
De rest lijkt het verdomde veel op maar pakt me niet op dezelfde manier. Desondanks blijven the White Stripes een beetje mysterieuze band die ik in potentie vet kan vinden.
7/10
Highlights
My Doorbell!
Take, take, take
Alanis Morissette
2/5
Ondanks de doodwens van Floris aan het adres van Alanis wilde ik het album niet te pessimistisch in gaan. Ja tuurlijk krijg ook ik hier Anouk-vibes van, maar laten we nou even kijken of we hier toch iets positiefs van weten te maken.
Waarschijnlijk is het een stukje nostalgie, maar ik ga vaak wel lekker op de pop-rock sound van de jaren 90. Ik zal dan ook eerlijk bekennen af en toe nog weleens een plaat van the Counting Crows op te zetten. Mijn vader luisterde veel naar de band Live en ook artiesten als David Gray en Supergrass schuw ik niet. In al deze muziek zit een nineties-element dat ik ook terughoor bij Alanis? Guilty?
Jagged Little Pill is voor mij op het randje. Er zitten nummers bij die er in gaan als zoete koek, andere songs vallen de verkeerde kant uit. Ik vind You Oughta Know een goede plaat en kon ook genieten van het wat langzamere Mary Jane. Ironic vind ik wel irritant en te poppy. Zo zitten er nog wat vervelende nummers in.
Conclusie: Alanis heeft een stem die je herkent uit duizenden en heeft met deze plaat echt 3 monsterhits gescoord. Ik ging gemakkelijk de plaat door. Dat verdiend credits, maar niet meer dan 6.
6/10
Highlights:
You Oughta Know
Mary Jane
Beck
2/5
Beck switcht altijd zo tussen genres dat ik nooit zo goed weet wat ik met hem aan moet. In zijn repertoire zitten heerlijke zonnige nummers en Loser is echt een kneiter van een festival-hit.
Op Odelay kan ik niet goed de vinger er achter krijgen. De slackersongs met een Pavement-vibe bevallen me het beste. Bijvoorbeeld Jack-Ass zet ik graag nog eens op. Een nummer als Novacane waar de robot stemmen en machine-geluiden je om de oren vliegen vind ik gewoon onprettig.
The New Pollution is zo'n voorbeeld van de zonnige Beck die je in bijna al je Spotify-lijstjes kwijt kunt.
Voor mij is Beck het bewijs dat meer niet altijd beter is. Schoenmaker blijf bij je leest. En gebruik godverdomme geen robot geluiden.
6,5/10
Highlights
The New Pollution
Jack-Ass
Readymade (Eels - vibes!)
Little Richard
2/5
Stel je voor dat er in de jaren 50 ergens iemand in ons kikkerlandje gitaar was gaan spelen en zichzelf Kleine Richard noemde. Volgens mij was daar niks van terecht gekomen. Dat kan alleen in Amerika.
En alhoewel ik de invloed van de beste man op alle rockmuziek van de decennia na de jaren 50 niet ontken, klinkt het hele album als één nummer. Wat er in die jaren gebeurde rondom Richard is toch een gevalletje: je had er bij moeten zijn. De invloed is groot, maar het is anno nu niet de allerbeste muziek om zelf naar te luisteren.
Oja, en ik maakte de fout om te googelen hoe Richard er op latere leeftijd uit zag. Geen aanrader.
6,5/10
Highlights
Tutti Frutti
Depeche Mode
2/5
Ondanks mijn veronderstelling dat we het beste werk van Depeche Mode reeds hebben mogen beluisteren ben ik open-minded dit album ingegaan.
En het moet gezegd: het openingsduo is fantastisch. Never Let Me Down Again en zeker ook The Things You Said zijn erg sterk. De rest vind ik lastig. Eigenlijk een stuk saaier. Synths werken voor mij eigenlijk goed om twee manieren: atmosferisch of dansbaar. In de jaren 80 was er natuurlijk veel dansbare synth, in de jaren 90 werd het dromiger. Beiden kan ik zeer goed waarderen.
Wat Depeche Mode doet op Music for the Masses is zwaarder, donkerder. Het gaat goed tot Sacred, maar daarna ga ik me storen aan de galm en de echoende drums. Dit album slaat niet bij me aan.
6/10
Highlights
Never Let Me Down Again
The Things You Said
Tom Waits
3/5
Tom Waits live in een Late Night Jazz club. Tjonge daar zou ik toch graag eens bij zijn. Van de atmosfeer van deze plaat kreeg ik zin om een heel pak peuken op te roken, mijn eigen woonkamer blauw te zetten en een fles bourbon achterover te tikken.
Toch maar niet gedaan, om 10:00 heb ik een teams-call...
De vraag is natuurlijk of een dergelijke atmosfeer eigenlijk wel bestaat in "real-life". Kletsend publiek, klinkende glazen in een benevelde kroeg waar de zanger toch verstaanbaar is en de (jazz)show steelt. Waarschijnlijk niet, maar het spreekt zo onwijs tot de verbeelding. Daarom doet het het altijd zo goed in films. En Waits is zelf de grootste sucker voor dit sfeertje.
En het werkt bij mij ook wel. Tom die alle nummers introduceert met een verhaaltje en soepel over gaat in de het nummer. Zijn stem is weergaloos en de rauwe tonen voegen voor mij iets toe aan de jazz waardoor ik het veel interessanter vind dan veel andere jazz-platen.
De nummers zelf zijn niet zo spannend en verschillen weinig van elkaar. Maar daar gaat het ook niet om. Tom Waits zet -mede door dit live op te nemen- een sfeer neer waar je prima 1 of 2 uurtjes in wilt vertoeven.
Meer Tom Waits graag!
7/10
Highlights
-
Tricky
2/5
Leerzaam plaatje om even onder te dompelen in de 90's triphop. Ik was niet bekend met het bestaan van de beste man. Ah, afkomstig van Massive Attack. Nou laat maar horen...
Tricky heeft Massive Attack niet verlaten om compleet andere muziek te gaan maken. Het lijkt er bijzonder veel op en heeft ook veel gelijkenissen met artiesten uit diezelfde tijd. Ook al trip ik aardig lekker door het begin van het album heen, het is in alle facetten toch net iets minder dan zijn concullega's.
Net iets minder trippy dan Gorillaz, minder mellow dan Portishead (wel zelfde geniale sample gebruikt als in Glory Box) en wat meer ingetogen dan Massive Attack.
In z'n geheel wordt het daardoor wat meer moody, wat donkerder. Het gaat me eigenlijk ook wat te sloom. Vooral in de tweede helft. Veel herhaling, vooral in Strugglin' (loopt die plaat vast?). De interesse dooft helaas helemaal uit in dat deel.
Highlights:
Overcome
Hell is Round the Corner
Aftermath
Neil Young
5/5
Waar sommige americana/country albums je op je zenuwen kunnen werken is Harvest wél een van m'n favorieten in dit genre.
Ik vind Out on the Weekend een heerlijk nummer en echt een typische opener voor een plaat. Een makkelijk nummer waarmee je het album inglijdt. Een persoonlijke favoriet.
A Man Needs a Maid en There's a World zijn twee moeilijke nummers waar ik echt aan heb moeten wennen. Gelukkig levert Maid ons dat (cover weliswaar) wel een puntje op in de laatste popquiz. Het zijn wel de minpuntjes op de plaat.
Neil laat voor mij zijn kwaliteit zien bij songs als Heart of Gold en Alabama. Ze zijn niet onwijs ingewikkeld maar zijn raak en er zit altijd een moment in het nummer dat de muziek openbreekt en de stem omhoog gaat. Ik vind dat altijd euforisch.
De algehele song-writing kwaliteit van Harvest is super hoog. Wat Neil later is gaan doen met oneindige solo's ontbreekt op deze plaat gelukkig nog. Een compacte plaat met een reeks sterke songs, dan heb je mij hoor #fanboy.
9/10
Highlights
Out on the Weekend
Heart of Gold
Alabama
Needle and the Damage Done
Parliament
4/5
We got the groove!
Mijn treinritje van 37 minuten precies dit hele album doorgefunkt. Parliament trekt alle toeters en bellen uit de kast. Wat een muzikaliteit.
Het ene moment luister je naar soul, vervolgens naar disco en dan lijkt het weer meer op Stop Making Sense of Remain in Light van Talking Heads. En die variatie zit vaak binnen de nummers. Voor je weet ben je doorgefunkt naar een nieuw luikje met muzikaal vernuft.
Treinritje zat er zo op. Zo naar Utrecht gefunked.
8/10
Highlights
Unfunky UFO (vanwege blazers)
Give Up the Funk
Duran Duran
3/5
Een meer 80's new wave geluid dan DuDu bestaat er eigenlijk niet. De new wave zit vastgeplakt in de jaren 80 en is voer voor TikTok-revivals. Weinig genres zijn zo geroest aan een paar jaren in de muziekgeschiedenis.
Toch hoor ik op Rio best wat leuke experimentele en artistieke dingetjes. Blazers, meerstemmig, gekke geluidjes diepe baslijnen (die zijn erg lekker). Alles natuurlijk met de holle drums en onder een laagje synths. Het blijven de 80's. Maar hiermee wordt Duran wel wat vernuftiger en interessanter dan veel wave-collega's.
Oh en shout-out naar de cover. Veel beter dan al die 80's band die zichzelf op de hoes posteren. Heel herkenbare en iconische album art.
7,5/10
Highlights
Rio
Hungry like the wolf
Captain Beefheart & His Magic Band
2/5
De dag waarvan je wist dat die ging komen...
Het viel me niet tegen maar eerlijkheidshalve; ik heb het einde van de plaat niet gehaald.
Door al het gerommel heen hoor de heerlijke Beefheart-sound die op Safe as Milk zo geniaal ten gehore wordt gebracht. Waar deze muziek bewust uit de maat gespeeld wordt, verlies je mij als luisteraar. Ik krijg dat niet positief doorvertaald.
Dat roept bij mij ook de fascinatie op wat vanVliet, Zappa en the Magic Band hier nou mee hebben willen bereiken. Dit is niet in één middagje in elkaar gerommeld maar een jaar lang aan geschreven, geoefend en bijgeschaafd.
6,5/10
Highlights
Ella Guru
Moonlight on Vermont
N.E.R.D
1/5
Volgens mij moeten we rap en rock lekker gescheiden houden.
4/10
Highlights
-
Dieptepunt
Wonderful Place
The Strokes
5/5
Is this it? Already?
Had nog wel ff mogen doorgaan. Het waren 35 gelukzalige minuten...
Ik ga hier niet al te veel woorden aan vuil maken. Deze plaat is precies wat ik lekker vind en waar de zeroes destijds behoefte aan hadden. Dankzij deze plaat is er nog zoveel gave indierock verschenen in de jaren 00 en 10. Daar moeten we the Strokes dankbaar voor zijn.
Even dacht ik dat de echte rammers op de andere platen stonden, maar in deel 2 van het album bewijzen ze het tegendeel.
Hier doen we niet moeilijk over:
10/10
Highlights
Is this it
Someday
Last Nite
Hard to Explain
Take it or Leave It
En shout-out naar het later geskipte New York City Cops. 9/11 denken we even weg. Dan toch gewoon één van de lekkerste tunes van de plaat.
Fats Domino
2/5
Houd wel van de sound van de 50's en zeker ook wel van Fats. Blueberry Hill is een banger en alles lijkt op elkaar dus ja, dan ben je snel voorzien.
Echter...
Misschien heb ik het niet aangezet op het juiste moment en de crappy YouTube playlist heeft zeker niet meegeholpen maar vind het eigenlijk wel gewoon wat saai. De nummers lijken teveel op elkaar en daar raak ik toch wat snel op uitgekeken. Ben iets anders gaan luisteren, en dat zegt vaak voldoende...
6,5/10
Highlights
Blueberry Hill
Ray Charles
2/5
Dit vind ik toch wel mooi. Deze lijst gaat van hot naar her, maar soms blijft de plaat toch even hangen in hetzelfde tijdsgewricht. Van Fats naar Ray. Fijn voor ons gemoed.
En met opener Bye Bye Love waan je je direct in een Amerikaanse 50s/60s movie. Ondanks de ietwat treurige trekt zie je zo het hoofdpersonage met een glimlach op zn gezicht the American Dream leven. Bijzonder hoe deze Amerikaanse cultuur toch zo in onze breinen is ingebakken dat wij er zelfs nostalgische gevoelens bij krijgen.
Toch is de plaatopener een vreemde eend in de bijt. De overgang naar de volgende nummers is te groot. De nummers zijn heel soul met strijkers en een laag tempo. De afwisseling met de R&B songs (zoals Just A little Lovin') is soms wat te abrupt. Nummers als Born to Lose en Worried Mind halen alle energie uit het album. Misschien zijn ze onder bepaalde omstandigheden wel mooi, ik vind ze hier echt too much.
I Can't Stop Loving You is de lead single maar steekt er voor mij niet perse bovenuit. Veel lekkerder ga ik op de meer uptempo R&B nummers. Eigenlijk is dat mijn algemene conclusie van deze Ray Charles plaat.
7/10
Highlights
Bye Bye Love
Half As Much
Don't Tell Me Your Troubles ("I got troubles of my own', geniaal toch...)
Hang You Head in Shame
Crosby, Stills, Nash & Young
5/5
De 4 stemmen van Crosby, Stills, Nash en Young zijn samen onovertroffen. De harmonieën zijn fenomenaal en zorgen voor kippenvel, ook na tientallen luistersessies. Ik snap dat CSN een band zijn begonnen toen ze ontdekten dat hun stemmen goed bij elkaar klonken. Young hieraan toevoegen bleek natuurlijk een meesterzet. Jammer dat Neil enfant terrible Young niet langer dan twee jaar in een band kan zitten waarvan hij zelf niet de baas is.
Hoogtepunten van de plaat zijn Almost Cut My Hair waar de harmonieën van Carry On en Teach Your Children even plaatsmaken voor de rebellie van David Crosby (rest in peace). De overgang is daardoor perfect.
Our House is een prachtige ode aan de huiselijke romantiek van Nash en Joni Mitchell. En ook al is het eigenlijk wat te zoet, het blijft één van de mooiste nummers van de plaat.
Met Helpless voegt Neil één van zijn beste songs toe aan Deja Vu. Dat nummer had zo op Harvest gepast, dat 2 jaar later verscheen. After the Gold Rush verscheen in hetzelfde jaar als Deja Vu, de beste man was in topvorm.
De totale lengte van de plaat is eigenlijk te kort. Zeker omdat Woodstock niet op Spotify staat. Dat is jammer. Maar ik ben al jaren van fan van deze plaat, en na vandaag is dat niet minder geworden.
9,5/10
Highlights
Almost Cut My Hair
Our House
Helpless
Miles Davis
3/5
Wauw, deze hoes is zo fenomenaal. Cover-kunstwerken zijn echt een underrated onderdeel van de muziek-album-ervaring. Ook van de luisterervaring. Snap dan ook echt niet dat er zoveel gedrochten van album-covers zijn uitgebracht. Of een kwestie van smaak natuurlijk.
Dan de muziek. Heb het album al meermaals aangezet, maar vraag me af of ik ooit verder ben gekomen als Pharaoh's Dance, wat toch 20 minuten lekker jazz-gepriegel is. Bitches Brew is toch een soort Trout Mask Replica van de experimental-jazz. Je wordt van hot naar her gegooid en Miles en zijn maten zijn niet zuinig op het af en toe uit de maat spelen of je laten schrikken met een valse noot. Expres verstoren van de opbouw of vibe voegt vaak iets toe aan muziek. Op Bitches Brew is het meer andersom: proberen een vibe te creëren door een continue reeks aan verstoringen.
Het lukt mij niet om dit echt geniaal te vinden maar het is wel een unieke plaat van een bijzondere artiest.
Overigens ook bij Miles leuk ook even stil te staan bij de fysieke transformatie die iemand kan doorlopen in zijn leven. Ondanks dat de beste man op relatief jonge leeftijd (65) is gestorven was hij van een knappe jonge vent toch verworden tot een eng mannetje. Altijd het googlen even waard.
7,5/10
Marty Robbins
2/5
Nog nooit van deze Marty gehoord maar positief verrast door dit album. Overduidelijk een voorloper van de country-folk waar Cash en Townes zoveel furore mee hebben gemaakt. Moet bij veel nummers aan Johnny Cash denken, zeker bij de intro van the Hanging Tree
De plaat wordt op een gegeven wel wat smartlapperig. Zoals in the Little Green Valley. Dat zie ik zo een gepensioneerde mannenkoor zingen op net niet goed bezochte kerstmarkt.
6,5/10
Highlights
The Strawberry Roan
The Masters Call
Leonard Cohen
3/5
Leonard Cohen had wat moeite om een glimlachje in zijn mondhoeken te toveren voor de shoot van de albumcover. De mugshot op de verder zwarte plaat doet dan ook geen gezellige plaat verwachten.
En dat is het dan ook niet. Leonard is zijn hele leven de koning geweest van de moody songs met zwarte teksten uit het geloof. Niet iets waar je als simpele ziel zomaar even bij resoneert. En toch zet Cohen een paar bijzondere arrangementen neer op deze debuut plaat.
De oneindige zin in het refrein van So Long, Marianne is een onwijs hoogtepunt. De vibe zorgt er voor dat dit de rest van de dag in je hoofd blijft plakken. Uiteraard staan er nog wat meer pareltjes op het album. En ook al zijn de nummers niet allemaal even uniek, is dit een goeie plaat.
7,5/10
Highlights
Suzanne
The Stranger Song
So Long, Marianne
The Band
5/5
The Band was één van de eerste LP's van mijn collectie, en daar was een goede reden voor. The Band zijn bazen!
De muzikaliteit is onwijs. De plaat swingt heerlijk en ik vind het genieten dat ze veel meerstemmig zingen. Dat ze van leadzanger wisselen voegt ook wat toe, de variatie tussen de nummers wordt groter. Levon Helm heeft een echte countryrock stem, de stemmen van Danko en Manuel zijn warmer en daarmee een welkome afwisseling.
Misschien is het het feit dat the Band een begeleidingsband was en daardoor veel aandacht legt op de ondersteunende partijen. Deze zijn echt hard, ze zijn scherp en hier en daar zelfs swingend. Wie of wat zingt is daardoor ook van ondergeschikt belang.
En schijnbaar moeten we blij zijn dat Robbie geen microfoon had om in te zingen. Het gerucht gaat dat bij the Last Waltz zijn microfoon niet stond aangesloten omdat het hem niet lukte in harmonie te zingen. Gelukkig schrijft hij goeie songs, want die zijn ijzersterk.
The Band zet een sterk staaltje countryrock neer. Ik vind dit hun sterkste album in de breedte. Music from big pink kent wat meer zwakkere momenten. Dat is bij deze plaat niet aan de orde, er zit sowieso energie in de nummers. Deze plaat past goed bij een zomers zonnetje maar kan je ook op een donkerkoude je de benodigde warmte geven. Ik ben fan.
9/10
Highlights
Across the great divide
Up on cripple creek
The Night They Drove Old Dixie Down
Jawbone
Lorde
3/5
Lachen dat we ook moderne popplaten moeten reviewen. En Lorde maakt popplaten waar ik wel wat mee kan. Ik vind haar stem intrigerend en heeft met Melodrama een een gevarieerd album afgeleverd.
Green Light vind ik echt wel een banger. Verder staan er kleinere nummertjes op waar Phoebe Bridgers niet ver weg is. Writer in the Dark doet me denken aan London Grammar. Zo valt er best veel te ontdekken op deze plaat en valt Lorde net in het goede bakje van de hedendaagse popmuziek waar ik af en toe wel voor wil gaan zitten.
7,5/10
Highlights
Green Light
Liability
Sober II
Happy Mondays
3/5
Happy Mondays lijkt een soort liefdesbaby van the Stone Roses en Oasis. Daar is weinig mis mee, maar ook het meeste mee gezegd.
De nummers zijn wel net iets minder dat van bovenstaande grootheden. Met uitzondering van Step On, wat natuurlijk een knaller van een Madchester hit is.
7/10
Highlights
Step On
Loose Fit
Dennis and Lois
Pink Floyd
3/5
The Wall doet op voorhand voor mij al onder voor Wish You Were Here en Dark Side Of The Moon. Beiden pareltjes waar The Wall nooit aan heeft kunnen tippen.
En ook vandaag weer de plaat me niet te overtuigen. Het concept staat als een huis en is duidelijk hoorbaar, maar doet me niet zoveel. De titelsong heb ik al 1000x gehoord, is een klassieker maar is qua nummer een stuk minder dan ander Pink Floyd werk. Tuurlijk, er zitten mooie stukjes in en de aanloop naar het nummer Another Brick in the Wall is erg gaaf gedaan. De song wordt heerlijk muzikaal ingeluid.
De lengte van de plaat is ook een minpuntje en wordt eigenlijk hoogstpersoonlijk gered door Comfortably Numb. Roger Waters geeft even de regie uit halen en ineens ligt er een parel van een nummer. Misschien had hij dat toch wat vaker moeten doen...
7/10
Highlights
Comfortably Numb
Sufjan Stevens
5/5
De sound van Illinois is zo uniek en herkenbaar, het voelt als thuis komen. De hele korte repetitieve melodielijntjes blijven onwijs plakken en zijn ook nog eens heel catchy (Come On! Feel the Illinois). Zeker als daar ook nog een blazers worden ingezet, nou heb je mij hoor.
Illinois is een krachtige plaat door die alle geluidjes en melodietjes maar draait eigenlijk misschien nog wel meer om de sfeer. Zeker door het gebruik van blazers en violen krijgt de plaat een orkestrale laag.
John Wayne Gacy jr. gaat al meer naar een song die op Carrie and Lowell zou kunnen staan. De meer ambient kant van de singer songwriter. Het prachtig en voegt een mooie laag toe in de plaat.
Nu voel ik eigenlijk niks bij de staat Illinois en kan ik dus niet zeggen of Sufjan het juiste gevoel op roept. Maar als dit het niveau is had Sufjan wel 50 platen mogen maken over de US. Dat zal niet meer gebeuren. Dan zetten we Illinois of Michigan nog maar een keertje op.
9/10
Highlights
Concerning the UFO
Com on! Feel the Illinois part I
John Wayne Gacy jr
Chicago
The Only Ones
4/5
Gefascineerd zitten luisteren naar de stem in de openings song The Whole of the Law. Vleugje VU, Television, Pavement misschien zelfs. Het is zeker niet zuiver, je zou het slecht kunnen noemen, maar misschien past dat juist wel goed. Verrast door het toevoegen van blazers aan het eind van de tune van we door.
Another Girl, Another Planet is de hitsingle van de plaat. Dat is een Costello-achtig nummer wat niet had misstaan als introtune van een sitcom of serie. Of is het dat?
Breaking Down had zo een Pavement song kunnen zijn en 1 van de sterkste nummers van de plaat.
City of Fun kan zo weer in een sitcom en vind ik wat te opgejaagd.
The Beast lijkt op Status Quo maar is wel vermakelijk.
De rest van de plaat luister ik lekker weg tijdens het werken. Geen spetterende hoogvliegers meer gehoord, maar al met al wel enthousiast over deze powerpop-plaat die midden in de hoogtijdagen van de punk is verschenen. Bijzonder dat the Only Ones de tand des tijds niet hebben doorstaan en zijn eigenlijk niet vaak worden genoemd als wordt teruggekeken op deze tijd.
8/10
Highlights
The Whole of the law
Breaking Down
Rocket From The Crypt
1/5
Deze plaat is veels te opgefokt voor de woensdagavond. Ik kende Rocket From the Crypt nog niet en ga dat ook zo houden. Ben een eindje gekomen maar na 25 minuten toch maar afgezet.
4/10
Beastie Boys
4/5
Zondag organiseer ik een fietsevenementje
Ik heb DJ Youri gevraagd daar wat plaatjes te komen draaien. Als hiphop 'connaisseur' heb ik hoge verwachtingen van de plaatjes waarmee hij op de proppen zal komen om de taaie heupjes van al die wielrenners toch wat te laten bewegen.
Ergens zie ik een soort Beastie Boys show voor me waar DJ Youri de ene rock-sample na de andere door elkaar mixed en lekker scheutig is met scratcher. En waar hij over de beats heen schreeuwt zoals Adrock naar Mike-D.
Ik weet dat het wat teveel gevraagd is, maar tijdens het luisteren van Pauls Boutique staat dat beeld op mijn netvlies gebrand. En toch is het een bijzonder knap werk van de 3 witte joodse jongens uit New York.
8/10
Pretenders
2/5
Weer een albumpje van de rand van de jaren 80. De meeste platen uit dit tijdsgewricht leveren wel een interessante luister-ervaring.
Pretenders is echt een album waar je de overgang van Punk naar new wave goed kunt horen. Sommige nummers hebben een klein beetje de cringe-vibe van new wave (Brass in Pocket), maar zijn over het algemeen toch wat duisterder en ruiger dan veel van de new wave platen uit de jaren de zullen volgen.
Ben met name onder de indruk van Space Invader. Het muzikale stuk heeft wat weg van Definitive Gaze van Magazine (toch niet de minste). Private Life vind ik irritant. Met name die gitaar-solo, jeetje, daar kan Guns 'n roses een puntje aan zuigen.
Ik vind de stem van Chrissie Hynde eigenlijk net niet tof en boeiend genoeg om dit echt vet te vinden. En dus blijft het bij een magere voldoende.
6,5/10
Highlights
Space Invader
Elvis Costello
4/5
Blij met dit plaatje want goede herinneringen aan. En ik hou van de stem van Costello. Deze plaat uit 1977 is een echte powerpop-classic. Later heeft Costello zich doorontwikkeld als zanger en muzikant, maar dit album blijft voor mij een favoriet. De hoes, het jeugdige en de energie van de korte nummertjes.
Kant B is wel stukkie minder dan A, daar staan de echte knallers. Afgewisseld met het mooie rustige Alison, en met uitzondering van Mystery Dance op Kant B. Dat had zo een nummer van zijn naamgenoot kunnen zijn, twee decennia eerder.
En zo vliegt het plaatje voorbij. Een blije start van de dag.
8,5/10
Highlights
Miracle Man
Alison
Watching the Detectives
Mystery Dance
Magazine
5/5
Als ik een staart had, zou ik kwispelen. Ik kijk nog altijd uit naar de dag dat ik langs deze hoes kom in een platenbak. En dan zonder exorbitante prijssticker. Meestal als je Real Life in real-life tegenkomt maakt je hart een klein sprongetje, om daarna de moed in je schoenen te voelen zakken. Voor €75 koop ik liever iets anders, maar ooit komt er een dag dat deze mee naar huis gaat.
Met Magazine hebben we echt een post-punk plaat te pakken, waar ik bij Pretenders al even aan refereerde. Dit album is rauw, donker, lekker ruig maar heeft een enorm hoog tempo. De stem van Howard Devoto is typisch Brits en soms lekker een beetje vals. Het past echt perfect voor mij bij de rest van de muziek. De muziek is niet heel melodisch en het pakt je niet met hooks en ijzersterke ritmes. Het gitaarwerk (John McGeoch) vind ik sferischer en harmonischer. Ondanks het zwarte randje speelt hij veel majeur, wat de muziek toch positief stemt.
Bij Burst gaat de snelheid wat uit de plaat, maar dat is prima. Tegen die tijd hang je allang aan hun lippen en mag de plaat best een tijdje in een lagere versnelling doortouren.
9/10
Highlights
Definitive Gaze
Shot by Both Sides
Burst
The Psychedelic Furs
3/5
Unieke stem en een band die ik (m.u.v. Pretty in Pink) eigenlijk nog niet goed kende. Plaat is in de breedte van best hoog niveau, al lijkt alles wel best veel op elkaar. Into You Like a Train lijkt echt te ver op Pretty in Pink.
Overigens is die laatste wel echt een kneiter van een postpunk hit. De zanger heeft de Britse stem van een punker, maar de muziek heeft veel meer te bieden dan het 4 akkoordenschema van de Ramones of vroege Clash. Bijvoorbeeld door de toevoeging van de saxofoon in sommige nummers. Maakt het stuk meer pop dan tijdgenoten.
Vond dit wel leuk.
7/10
Highlights
Pretty in Pink
Mr Jones (hoor elementen die terugkomen in Stone Roses)
Kate Bush
2/5
Ik ben nogal ambivalent over the Dreaming van Kate Bush. Ergens wekt de plaat een bepaalde irritatie bij me op en tegelijkertijd is het ook fascinerend. De nummers gaan soms van hot naar her en op het moment dat je denkt; "hier ben ik wel klaar", breekt het beste stuk van het nummer aan. En ja, wat moet je er dan van zeggen?
Ik ga het nog wel een keer proberen, later. Of niet.
6,5/10
Highlights
Geen idee
Iron Maiden
1/5
Heavy metal is voor mij het minst interessante genre om me eens in te verdiepen. Ik vind het een pretentieus genre wat streeft naar onderdelen in de muziek waar ik niet warm voor loop: strakke riffs, complexe solo's en hoge uithalen. De combinatie van lange haren, zwarte tanktops en ruige platenhoezen zorgt bij mij altijd voor een zweetlucht in mijn neus zoals je die kent uit de moshpits.
Iron Maiden is daarop geen uitzondering. Blijkbaar hebben we hier het debuut te pakken waarop een oude zanger te horen is. Ook als is deze plaat wat gelaagder dan een gemiddelde plaat van AC/DC, het boeit me echt geen moment.
Ik ga verder met mn leven
2/10 - geen highlights
Solomon Burke
3/5
Burke's stem is echt fantastisch en ik vind dit album wat minder afgezaagd dan veel soul-albums uit dezelfde jaren die toch veel van hetzelfde doen. Positief verrast dus door dit album en artiest wat toch altijd als verborgen parel verborgen is gebleven. Of iets ondergesneeuwd door de meer usual suspects uit de 50's/60's.
De song Cry to Me kende ik natuurlijk al en ook een paar andere nummertjes had ik eerder wel eens opgeslagen, maar nooit bewust en (achteraf) met voldoende respect voor Solomon en dit album.
Hoogtepunt van het album is Won't You Give Him (One More Chance). Het mist alleen een klein trommeltje en een ander ritme en dit is een lekkere reggae-track. Blijvertje.
7/10
Highlights
Cry to Me
Can't Nobody Love You
Won't You Give Him (One More Chance)
Elvis Costello & The Attractions
4/5
Misschien wel het beste werk van Costello. Sound is anders dan My Aim is True en het is lastig kiezen tussen deze twee. Doe ik dus ook niet.
Beste van deze plaat? De nummers.
Ze zijn typisch pakkend, catchy en kruipen onder je huid. Ook al is de muziek niet hard of vol met gitaren (zelfs wat meer piano)- de plaat rockt ontzettend. Tempo is hoog en de kwaliteit van de losse song is ontzettend sterk. Sommige nummers lijken best op elkaar, wat je het gevoel geeft telkens weer even thuiskomt bij de essentie van de plaat. Costello wist waar die mee bezig was en ik vind het heerlijk om dat te horen.
8/10
Highlights
No Action
Little Triggers
(I Don't Want To Go To) Chelsea.
Radio, Radio
Cornershop
3/5
Wat een lekkere 90's creativiteit. Enerzijds de slackervibes zoals we die kennen van Pavement. Aantal composities zoals Portishead en anderszijds ook de invloeden en geluiden uit allerlei windstreken. En de ritmes zijn goed mixbaar tot een dansplaat, blijkt met Brimful of Asha. Wat een relatief onbekende klassieker is dat eigenlijk, met name de Fatboy Slim remix, maar eigenlijk is die plaat zelf ook een klassieker.
Ik heb wel genoten van de creativiteit en de Indiase invloeden op deze plaat. Het is niet allemaal ijzersterk maar er zitten toffe dingen tussen, en de tijdsgeest is super herkenbaar. Beter dan verwacht.
7,5/10
Highlights
Brimful of Asha
Good to be back on the road back home again
Robert Wyatt
1/5
Er zijn grenzen.
Elvis Presley
2/5
Tja, Elvis. Ik word er vaak niet heel warm van
Op zich is dit wel een prima plaat. Hij maakt duidelijk een transitie door. Weg bij de hounddog-rock uit de jaren 50 en op weg naar de Las Vegas Elvis met de dikke speknek. Tuurlijk, zijn stem is waanzinnig. Zo kenmerkend en onder controle, maar echt spannend is de muziek gewoon niet. Saaie koortjes en wat strijkers, maar voor eind jaren 60 verwacht je meer experimenten of uitprobeersels.
Prima, was leuk.
6,5/10
Highlights
Power of my love
Gentle on my mind
In the Ghetto
Suspicious minds
The Smiths
4/5
I come to wish you an unhappy birthday.
Morrissey windt er geen doekjes om en is directer dan op de eerste 3 Smiths-platen.
Heb deze 2x geluisterd om echt even goed te kunnen beoordelen. Van de 4 Smiths platen ken ik deze het minste. Het debuut staat vol met bekende nummers en the Queen is Dead en Meat is Murder zijn meer mijn favorieten. Het is dan even lastig om Strangeways goed te positioneren.
Het lukt me niet om de plaat net zo tof te vinden als de voorgangers, maar het heeft wel een net ander karakter. Wat directer in de lyrics, maar ook 'verveelder' in de muziek.
Ik blijf op 4 sterren steken vind het niet hun beste werk, al staan er wel wat highlights op.
8/10
Highlights
Death of a disco dancer
Girlfriend in a coma
PJ Harvey
4/5
Vaker geprobeerd maar eigenlijk nooit een heel PJ Harvey doorgekomen. Deze keer wel goed gelukt. Zonder twijfel zal Patti Smith een inspiratiebron zijn voor PJ (All and Everyone) en natuurlijk ook de zangstijl van Bjork en muzikale stijl van (former-lover) Nick Cave komen vaker terug op de plaat. Niet de minste artiesten om iets van over te nemen. Dat maakt Let England Shake voor mij eigenlijk een verrassend behapbare plaat, ondanks de oorlogs-kritische teksten.
The Glorious Land vind ik echt outstanding. Ik kan alleen de mars-trompet die op willekeurige moment in dit nummer wordt geblazen echt niet weerstaan. Toch een fantastisch nummer.
Bitter Branches is ook fantastisch en heeft een vergelijkbare opbouw als White Rabbit. En net als White Rabbit zonder climax. Goud.
8/10
Highlights
The Last Living Rose
The Glorious Land
Bitter Branches
The Go-Betweens
3/5
16 Lovers Lane is best een leuk album. Het lijkt op wat andere artiesten uit de jaren 80 en heeft best wat elementen waar ik muziek tof van ga vinden. Het ding is alleen dat het op al deze vlakken net iets minder is dan hun bekendere (Britse?) tegenhanger. Dan raak je snel in de vergetelheid. Dat zal -ben ik bang- na vandaag ook bij mij gebeuren.
Eén moment pik ik er toch even uit. Quiet Heart is op zich een mooi rustig (beetje sentimenteel) nummer, maar de Neil-Young-achtige-mondharmonica-solo is echt van een niveautje jostiband. Het is lastig om de plaat daarna aan te laten staan.
7/10
Highlights:
Love goes on!
Was there anything I could do?
Coldplay
1/5
Wat een saai k*talbum.
Ergens wakkerde nog een klein hoopvol vuurtje dat Coldplay 'vroeger' een aardige band was, nog niet verminkt door de mainstream-pop. Het tegendeel is waar, de stem van Chris Martin klinkt ook op Parachutes al verminkt. Er zijn weinig zangers waarvan ik zo walg van het stemgeluid als bij Chris Martin.
Zit er dan wel wat pit in de nummers? Dacht het niet. Trouble begint als een Marco Borsato nummer en alle nummers daarna zijn zo hopeloos saai. Hopelijk blijven de andere Coldplay albums ons bespaard.
2/10
Highlights
-
De La Soul
4/5
Wat is lekker vind aan 3 Feet High and Rising ten opzichte van andere hip-hop albums uit dezelfde tijd is de kalmte. De flow en kalmte van de beats en ritmes en de rust die in de rap zit van het trio. De samples zijn zomerser en minder gangster dan veel andere hiphop. De rap daaroverheen is ontspannen en rustig. Dat maakt het geen vurig album, wat natuurlijk de aantrekkingskracht is van andere rap-platen. Maar het wel veel meer 'listenable'. En dus ook veel leuker om vaker aan te zetten.
Bijvoorbeeld met een lekker zonnetje in huis. Dan schenk je je vriendin een lekker cocktail in. Paar toastje brie, wat stokjes bleekselderij en De La Soul door de speakers. Ik noem maar wat.
Blijvertje.
8/10
Highlights
The Magic Number
Eye Know
Radiohead
4/5
Magische plaat waar Radiohead, klaar met haar eigen rock-sound, definitief overstapt naar het meer electronische en ambient geluid. Daarin zijn ze een voorloper en grote inspiratiebron gebleken voor veel artiesten van na de eeuwwisseling.
Ik moet er voor in de goede sfeer zijn en wordt niet altijd meteen warm van alle nummers. Sommigen zijn nou eenmaal gewoon wat taai. Maar de stem van Thom Yorke en de soundscape van Radiohead zijn -ondanks taaiheid- wel echt ongeëvenaard. Je kunt echt verdrinken in de nummers en ze zijn van zoveel hogere kwaliteit dan veel andere artiesten.
Ik vind het speciaal hoe Radiohead zich opnieuw blijft uitvinden en Thom Yorke/Radiohead anno 2024 nog steeds speciale dingen uit brengt. Zijn horrormovie-soundtrack Suspiria vond ik echt gaaf en ook zijn werk met the Smile (met Jonny Greenwood en Tom Skinner) is op een nieuwe manier grensverleggend. Die lijn werd ingezet door Kid A.
Kid A is niet een plaat die ik eerdere week van het jaar een keer zal opzetten, maar is een bijzonder stukje kwaliteit uit de waanzinnige en tegelijk ietwat gecompliceerde koppen van Radiohead.
8/10
Highlights
Everything in its right place
How to disappear completely
Treefingers
3/5
Produced by Brian Eno... ga er dan maar ff goed voor zitten.
De productie van de plaat is ook wel erg in point. Ik vind eigenlijk dat er heel wat wordt gehaald uit een toch wat matige band. Zowel zanger als muzikanten spreken niet tot de verbeelding, en toch is dit een geinig plaatje. Probs naar Eno dan maar.
Heb DEVO verder eigenlijk nooit echt gemogen. Ik vind het wat opgefokt, hoekig en soms zelf schreeuwerig. Wordt er nooit zo enthousiast van, maar dit was al met al nog best aardig.
Voor de moeite
7/10
Highlights
Jocko Homo
Come Back Jonee
The Shamen
2/5
90's rave music. Niet echt mijn pakkie an. En even spiekend in de reviews màg ik het ook niet cool vinden.
Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo tergend. Vind Move Any Mountain wel dikke plaat en door de repetitieve beat van de nummers daarna trance ik wel lekker door een uurtje computerwerk.
Echt interessant wordt het nooit en de lyrics zijn best cringe ("life is never enough") maar blij dat ik hier met een open blik ben ingegaan.
6/10
Highlights:
Move Any Mountain
Hyperreal Orbit
Van Morrison
3/5
Ik heb nooit zo goed geweten wat ik hier van moet vinden. En het feit dat deze review 4 dagen op zich laat wachten is ook daar een uiting van.
Het de LP meermaals in mijn handen gehad maar altijd laten liggen. En ook thuis zet ik eigenlijk nooit Van Morrison aan. Nu ik er toch een keer voor ben gaan zitten ben ik nog steeds niet helemaal uit. Maar een paar dingen zijn wel duidelijk geworden:
* de stem van Van Morrison is intrigerend en echt ijzersterk. De kracht die hem kenmerkt van Them's Gloria komt op deze plaat, en met deze songs, echt super goed tot z'n recht
* De nummers zijn mooi opgebouwd met een mix van folky en jazzy stijlen.
* Onderling lijken de nummers teveel op elkaar. het gebrek aan variatie gaat op een gegeven moment wat vervelen.
* ik heb nog een paar luisterbeurten nodig om echt te snappen wat ik van Van Morrison moet vinden, al begin ik zijn cultstatus steeds iets beter te begrijpen.
7/10
Highlights
Astral Works
Beside You
Sweet Thing
Rush
1/5
It all started with Rush. Tenminste dit 1001albums avontuur. Ergens de komende maanden/jaren komt er een dag dat ik mijn vlijmscherpe eerste review over een zeer matig Rush-album opnieuw moet schrijven. De keerzijde van het starten van deze group-review...
Nu ben ik niet zo'n prog-rock-versteher. Toch heb ik altijd het idee dat Rush een beetje mosterd naar de hele prog-rock maaltijd is. Phil Collins (Face Value is uit 1981) en Genesis waren al helemaal bekeerd tot popartiesten en Pink Floyd's beste jaren lagen al verder achter zich op het moment dat Rush Moving Pictures uitbrengt. De enorme populariteit op Spotify verbaast me dan ook. Er zijn natuurlijk veel vaders op onze aardkloot, want dit is natuurlijk dadrock pur sang.
Los daarvan? Wat vind ik er zelf van? Het bekoord met echt totaal niet. De muziek vind ik niet boeiend en de stem van Geddy Lee is gewoon irritant te noemen.
Snel door en hopen dat dat ene Rush album nog lang op zich laat wachten.
4/10
Meat Loaf
2/5
Oke, guilty. Ik ben een sucker voor Paradise By The Dashboard Light. Nu ligt dit album natuurlijk natuurlijk nooit op mijn platenspeler als ik alleen thuis ben. Maar geef mij de controle over de muziek op een (huis)feestje en de verleiding om PBTDL erop te gooien is er altijd. Het dansbare, het musicalgehalte, de energie, die kop van Meat Loaf. Het perfecte ingredient voor een zweterig fuifje.
Maar Meat Loaf (RIP) is natuurlijk meer dan PBTDL. Of nouja, is dat wel zo? Nee rest van het album boeit me eigenlijk niet zo.
Overigens ook shout out naar de rol van Meat Loaf in Fight Club. Die scene met die borsten is legendary.
Extra sterretje
5/10
Highlights
Paradise
You took the words right out of my mouth
A Tribe Called Quest
4/5
Opzich kan mijn review van De La Soul hier ook zo worden toegepast. Ik kan met veel hiphop niet goed uit de voeten maar door deze vette fusion van jazz en hip-hop heeft het album een heerlijke groove. Dat komt ook dat - net als bij De La Soul - de rap niet zo luid en agressief is maar meer als instrument past bij de groove die eronder zit. Dat ligt mij beter dan al die 'rapbattles van tegenwoordig'.
8/10
Highlights
Excursions
Verses from the Abstract
Scenario
Prince
3/5
Purple Rain is niet mijn album. Ook al is dit het meest populaire album van Prince gebleken, gaat dat voor mij niet op. Soms vind het werk van Prince magistraal, soms gewoon ronduit cringe. Op Purple Rain gaat dat laatste in ieder geval op voor The Beautiful Ones.
Het lukt mij dan ook niet om één oordeel te vormen over Prince als artiest. En zelfs over Purple Rain vind ik dat lastig. Ik moet echt inkomen. De eerste helft van de plaat vind ik niet goed. Bij When Doves Cry draait dat om. Dat is een ijzersterke song. Ook I Would Die 4 U is sterk en Baby I'm a Star is fantastisch. Het tempo gaat omhoog en de zang van Prince vind ik hier super vet.
De song Purple Rain is natuurlijk de epische afsluiter van het album maar vind ik als losse song niet zo lekker als de drie nummers ervoor. Te traag en te veel galmende gitaarsolo's. Dus ja, ik blijf wat ambigu over dit album.
7/10
Dikke tip overigens: de aflevering van podcast 'blauwe M&M's' over de afterparty van Prince in Tivoli Oudegracht. Mooi inkijkje in hoe zo'n Prince-afterparty wel of niet tot stand komt en hoe Prince als artiest door het leven ging.
Highlights
When Doves Cry
I Would Di 4 U
Baby I'm a Star
The Byrds
3/5
The Byrds go country rock.
Zonder Crosby maar met country-legende Gram Parsons. Bijzondere switch maar wel eentje die werkt. Ook komt the Byrds uit een ander genre, toch hebben ze een genre-defining album weten te maken. Maar misschien komt dat ook dat de gehele band line-up is vervangen, op de zanger na. Kan je dan eigenlijk nog wel van dezelfde Byrds spreken als voor 1968?
The Christian Life is wel een taai nummertje, soort Byrds go jehova-stijl.
Anyway, dit is best een lekker plaatje.
7,5/10
Highlights:
You Ain't Going' Nowhere
I Am a Pilgrim
The White Stripes
3/5
Beste werk van White Stripes. Ook wat meer afwisselend de vorige plaat die we mochten beluisteren.
In the Cold, Cold Night is een verrassend Nico-achtig pareltje van Meg White.
7/10
Highlights
7NA (banger)
In the Cold Cold Night
The Rolling Stones
4/5
Ja wat een knaller van een plaat. Wel gefascineerd door het Amerikaanse geluid. De wens om als Britse rockband in die tijd dus zo Amerikaans te klinken. Gelukkig doen ze het beter dan de American classics als the Allman Brothers of Lynyrd Skynyrd.
Zo lyrisch als Floris wordt ik niet van de Stones. Maar dit is wel een van hun beste platen en met de sterke riffs, jamsessies en heerlijke zang van Jagger één waar je heerlijk doorheen rockt.
8/10
Highlights
Wild Horses
Dead Flowers
(Toch de Eagles/Band achtige tracks)
Ik vind het wel een taaie hoes. Zeker met echte gulp.
Elton John
2/5
Ook al laat de ontknoping van Tiny Dancer lang op zich wachten, het tempo van de plaat is lekker hoog. Echt een show plaat, waarmee John de US wil veroveren. Passend bij zn karakter, bij de 70's, echte piano rock. Niet mijn ding, maar hij tikt een hoog niveau aan voor wat hij wil bereiken. Tiny Dancer blijft zijn magnum opus. Alles daarna is toch een slapper aftreksel.
6,5/10
Highlight
Tiny Dancer
Stereo MC's
2/5
De plaat heeft een lekkere vibe om een goed gesprek op te voeren of een lekker drankje te drinken in de zon.
Maar zet de muziek dan vooral niet te hard.
5/10
Highlights
Connected
Tom Waits
3/5
Laat ze maar komen die Tom Waits platen. Dit album valt net in een interbellum van albums die ik niet super goed ken, dus leuk om ff in te duiken.
Tom is 'goed bij stem' voor deze plaat die verder wel wat weg heeft van Bruce. Ik twijfelde of ik dit durfde op te schrijven met Youri de Waits-versteher die nu zit mee te lezen. Echter bleek Jersey Girl (toen ik de gelijkenis met Bruce voor het eerst bedacht) een nummer die the Boss vaker live heeft gespeeld dan Waits zelf. Veel mensen denken daardoor dat het track van Springsteen is.
Hoe dan ook. Prima werk Tom.
7,5/10
Highlights
Jersey Girl
On the Nickle
Beatles
5/5
Abbey Road kan ik blind 5 sterren geven. Toch gedraaid en onwijs genoten van dit weergaloze album.
Come Together is een krachtige opener en Something vind ik echt legendarisch mooi. Ondanks de twee simpele nummertjes op kant A (Maxwell en Octopus) beschouw ik kant A als de 'serieuze' kant. I Want You vind ik deze sessie echt het hoogtepunt. De samenzang/schreeuw in "...heavyyyy", kippenvel.
De B kant heeft meer weg van the White Album. Kleinere nummertjes waar 'het liedje' meer centraal staat. 'The Long One' beschouwd meerdere nummers als 1 en die verbinding is best goed te horen, ook al zijn het unieke songs. Hoogtepunt van kant B vind ik.
All time classic. All time favorite. Beste Beatles plaat?
9,5/10
Highlights
Something
I Want You
Here Comes the Sun
Golden Slumbers
Stevie Wonder
2/5
Het is voor mij altijd wel duidelijk wat ik van Stevie Wonder moet vinden. Funky Stevie is een legend. En zijn zoete nummers doen me veel te snel aan George Michael denken. Zijn te zoet en hij zingt 'oh' op 100 verschillende manieren. Denk op dit album bijvoorbeeld aan nummers als It Ain't No Use en Creepin'.
De progressieve soul-Stevie vind ik wel legend. Zijn funk/R&B songs zijn sterk maar wel enigszins ondervertegenwoordigd op dit album helaas...
Een matige score dus helaas
6/10
Highlights
Boogie on Reggae Woman
You Haven't Done Nothing
David Bowie
4/5
Prachtige zwanenzang en nog knap staaltje vernieuwing van een man die zich zijn hele leven wist te vernieuwen. Totdat het niet meer kon. RIP.
8/10
Highlights
Black Star
Lazarus
Joanna Newsom
3/5
Joanna Newsom doet me het meest denken aan Björk of Fiona Apple. Met name de stem. De begeleiding is soms ook orchestraal maar wordt niet zo groots. Dat is mooi, als is de muziek soms wel wat geplingel en lijkt het wat willekeurig. Er zit geen satisfying opbouw in de losse nummers met herkenbare refreinen. Dat maakt dit best een pittige eerste luistersessie, al houd ik wel van dit type folkmuziek.
Op een gegeven moment ging de harp en het luisteren via YouTube (inclusief Optimel reclames) me aardig tegen staan en heb ik de plaat afgezet.
6,5/10
Paul Simon
3/5
Ik ga wel lekker op de toevoeging van de wereldse klanken in de popmuziek van Paul Simon. In veel andere genres die hem voor gingen pakte het ook goed uit (India in de Beatles, Jamaica in de punk). Niet altijd komt het even lekker uit de verf.
Graceland is een heel lichte plaat en daarom is er volgens mij ruimte voor de wereldse beats en instrumenten. Dat maakt de simpele poppy songs net iets complexer.
You Can Call Me Al is een zieke banger (check liveshow op Hyde Park op YouTube)
7,5/10
Highlights
I Know What I Know
You Can Me Al
Bob Dylan
5/5
Ik word nooit zo warm van de cover van Blood on the Tracks. Waardoor ik deze soms links laat liggen, niet uit mijn vinyl-kast pluk. Maar damn, wat is dit toch een sterk albums. Alle songs zijn op zichzelf echt super sterk. Geen concept album met een groter verhaal maar in de liedjes apart hebben we hier met peak-Bob te maken.
In de songs zit een heerlijke folk-flow, de nummers zijn net iets complexer als in zijn beginjaren (blowin in the wind) maar zijn toch zo Dylanesque dat het altijd vertrouwd is. Geen gexperimenteer, maar gewoon het beste van jezelf laten zien tijdens de jaren dat je in topvorm bent.
Volgens mij heeft Dylan een beetje twee piekmomenten gehad. Midden jaren 60 met Blonde on Blonde en Highway 61, en midden jaren 70 met Planet Waves (onderschat), Blood on the Tracks en Desire. De één jong en fris, 10 jaar later meer volwassen en met meer spanningen in zijn privéleven (kinderen, dan krijg je dat).
Deze plaat viel te goed om geen 5 sterren te geven.
8,5/10
Highlights
Tangled Up In Blue
Shelter From the Storm
Buckets of Rain
Nick Drake
4/5
Waanzinnige stem en echt prachtige nummers. Nick is daarin echt ongeëvenaard gebleken in de afgelopen decennia. Slechts een enkeling (Elliot Smith?) heeft iets vergelijkbaars op tape gekregen zoals Drake.
Moet wel zeggen dat ik in de loop van de plaat een beetje week begon te worden en wat behoefte had aan iets wat die weekheid deed verdwijnen. Dat kost Drake een ster.
8/10
Highlights
Niet genoeg gekeken naar titels van de losse songs. Zet maar wat moois in de Spotify lijst.
The Fall
3/5
Blijkbaar het zoveelste album van the Fall en niet met hun grootste hits. Wel een hele toegankelijke. Begint met een Fontaines DC achtig nummer dus die vibe is goed. De covers (oa Lost in Music) vind ik een beetje vreemd. Maar dit is eigenlijk wel een lekkere rammel plaat die toch goed te luisteren is (altijd een thin line). De 90's beats zijn ook nooit ver weg (bijv in Service en Past Gone Mad). Mooi dat ook een band als the Fall die elementen heeft meegenomen. Volgens mij is dit één van hun meest 'mainstream' albums. Misschien onder fans een unpopular opinion maar ik luister er wel graag naar.
7,5/10
Highlights
Ladybird
Paranoia Man in Cheap Shit Room
Roxy Music
3/5
Als ik het goed begrijp is dit de tweede en laatste plaat van Eno bij Roxy Music. Wel een inzicht. Verbindt die twee erg aan elkaar maar de bijdrage van Eno bij RM was ruim vóór het commerciële succes van de band.
Roxy Music werd pas later groot, maar heeft de tand des tijds maar matig doorstaan. Waar sommige bands uit dezelfde tijd groter zijn dan ooit, geldt dat zeker niet voor Roxy.
Maar wat vind ik er zelf van? Eerlijk gezegd vergeet ik ze vaak een beetje. Nu hoor ik wel hoe ze eigenlijk een voorloper en inspiratie zijn geweest voor de punk en new wave beweging. De zang van Ferry is heel kenmerkend. Zijn vibrato is uniek (en af en toe irritant). Sommige songs zijn prachtig. Ik mis wel de ritmes, de slag, de catchiness is juíst in de punk en new wave zo de aandacht trekken. Na het slome Strictly Confidential is Editions of You gelukkig wel iets meer powerpop. De synth solo in dat nummer is epic, shoutout, lekker Brian.
Conclusie: ben niet enorm verrast maar zou toch wat vaker naar Roxy Music moeten luisteren. Of vaker naar Eno, misschien is dat het wel.
7/10
Highlights
Do the Strand
Editions of You
David Bowie
2/5
Zo iconisch als de hoes, zo geniaal als de titelsong, zo grillig is deze plaat en zo matig is de B kant.
Genialiteit straalt af en toe door maar zeker in de tweede helft van het album zitten echt nummers die mij niet zo interesseren.
6/10
Highlights
Heroes
The Offspring
1/5
Offspring is een echte one trick pony. Self Esteem is de beste en de rest een slap aftreksel daarvan.
Weinig lol beleefd verder. Tuurlijk moet je dit plaatsen in jaren 90, maar waren meerdere tijdgenoten interessanter.
3/10
Highlights
Self Esteem
Yes
1/5
Progrock, daar gaat m'n goede humeur. Te weinig zin om Yes echt goed door te wroeten. Paar nummertjes aangehad maar geen potten kunnen breken. Eindeloze solo's en de progrock sfeer brengt mij nergens anders dan met beide benen op de grond.
Helaas.
N.W.A.
2/5
Ganster rap classic en een iconisch album. Maar wel iconisch van een genre en stijl wat toch wat ver bij mij af staat.
Het voelt wat vreemd om een politiek beladen en boos album als Straight Outta Compton te beoordelen als vermakelijk en 'goeie beats' maar mijn leefwereld staat nou eenmaal iets te ver af hetgeen de N.W.A. be-rappen in hun tracks. So be it, misschien.
Ik houd het hier daarom ook maar gewoon bij voor nu.
5/10
Highlights
Straight Outta Compton
Fuck tha Police
Kanye West
3/5
Kanye klinkt een beetje boos op Yeezus. Dat brengt wel wat goeds naar boven, maar klinkt ook wel wat gefrustreerd. Zijn collabs waren altijd wel goud, maar aan het niveau van My Dark Twisted Fantasy kan Yeezus bij lange na niet tippen.
Wel goud is dat mijn Spotify mij na deze plaat vanalles van MF Doom voorschotelt. Genieten.
6,5/10
Morrissey
4/5
Eerste soloplaat van de legendarische Morrissey. Tuurlijk is Morrissey omstreden, maar ik ben wel een fanboy. Zijn stem is zo kenmerkend en the Smiths vind ik al jaren een geweldige band.
Solo is zijn werk wel iets minder boeiend dan het werk van de gehele band, dan mist Morrissey toch wel de kwaliteiten van Marr. Het worden echt meer songs waar het om de zang en teksten gaat. En Morrissey vliegt ook nergens uit de bocht op Viva Hate. Wel bevat het album enkele zeer sterke nummers. Maar ook iets te veel fillers.
Viva Hate zet ik graag nog een keer op. Jammer dat de rest van zijn solocarriere net niet helemaal uit de verf is gekomen.
7,5/10
Highlights
Everyday Is Like Sunday
Suedehead
I Don't Mind If You Forget Me
Margaret on the Guillotine
Elton John
2/5
Eerste reactie: dit album duurt veels te lang. Mede daarom vind deze plaat een soort Prog-pop album. Tuurlijk is er veel ruimte voor de zanger Elton maar de grootse arrangementen, gierende solo's en lange songs geven het album een echt 70's prog-tintje.
Andere link die ik zie ik de piano-rock waar ook Queen groot mee geworden. Nou ook daar loop ik niet zo warm voor. Dieptepunt daarvan is This Song Has No Title.
De klassiekers zitten in het begin van het album, de tweede helft is minder herkenbaar en weet me ook veel minder te boeien. De klassiekers zitten voor mij op het randje tussen cringe (not my thing) en raak. Slechts 2 nummers zijn voor mij raak, de rest weet mij niet te overtuigen. Dat is ook mede omdat de langdradige 70-s muziek mij steeds minder weet te bekoren. Wat moet het een opluchting zijn geweest dat 1977 aanbrak...
6/10
Highlights
Saterday Night's Alright (powerpop -vive)
Goodbye Yellow Brick Road (te catchy)
Ray Charles
3/5
Ray Charles in town!
Heel vet dat Ray zijn RnB vanachter de piano heeft opgeschaald naar een hele big band met strijkers en blazers. Ik vind dan ook vooral side A wel echt genieten. Ondertussen wordt deze muziek al zo uit, 1959, damn.
Tuurlijk, timing is alles. En Ray Charles luisteren in een benauwde trein op een maandagavond is toch niet het beste moment in de week. Maar toch, Ray z'n stem is ongeevenaard en het is soms heerlijk om je even in de Amerikaanse jaren 50 te wanen.
7/10
Highlights
Let the Good Times Roll
Deed I Do
Silver Jews
4/5
Dat Silver Jews is opgericht door twee Pavement leden verbaast me enerzijds (want ik wist het niet). Na de eerste 45 seconden van Bright Flight verbaast het me al niks meer, ook al spelen Malkmus en Nastanovich niet eens mee op dit album.
Dat zanger David Berman zelfmoord heeft gepleegd verbaast me enerzijds (want ik wist het niet). Na het luisteren van enkele lyrics verbaast het me al niks meer. "Bright Flight poetically captures a drunken night spent contemplating suicide while staring at the Nashville skyline." schreef the Guardian. Als zangers dit soort lyrics maken, dan gaat het een keer echt mis. Helaas.
Gelukkig is dit wel een toffe vondst. Een beetje Pavement-light. Dat heerlijke slacker-geluid, maar iets minder spannend en uniek als de band met Malkmus in the lead. Ga hier wel meer van checken.
8/10
Highlights
Room Games and Diamond Rain
Miles Davis
5/5
Wat is een Kind of Blue toch een verbluffend goeie plaat. De trompet solo's van Miles zijn ongeëvenaard en de toch complexe jazz wordt wordt subtiel en super toegankelijk gebracht. Ijzersterk
9/10
Highlights
Kind of Blue
Blue in Green
Genesis
3/5
Ook al begint mijn relatie met progrock de laatste tijd aardig te verzuren, zit er toch altijd een stukje opwinding bij Genesis. Ondanks het feit dat Dancing with the Moonlight Knight een echte progrock-klassieker is vind ik het een erg tof nummer. En bij deze luisterbeurt wijdt ik dat aan het stemgeluid van Gabriel. De eindeloze dromerige gitaarpartijen van Steve Hackett kunnen me daarentegen gestolen worden.
I Know What I Like is daarom ook een lekker beatle-esque tussendoortje en misschien hoor je al wel de eerste verwoede stapjes van Gabriel en Collins naar de meer mainstream poprock die ze daarna beiden zijn gaan maken. Dat duurde bij Genesis uiteindelijk tot ver in het CD-tijdperk, maar heeft hen geen windeieren gelegd.
Tot en met Firth of Fifth is Selling England by the Pound dus een koflje naar mijn hand. Wel progrock, maar behapbaar. Daarna worden de nummers langer en langer. Het niveau is beter dan 70-s concullega's, heel blij wordt ik daar dan toch ook weer niet van.
7/10
Highlights
Dancing with the Moonlight Knight
I Know What I Like
DJ Shadow
3/5
Intrigerend album, bestaande uit enkel beats en samples. Begint wel erg lekker met sterke tracks maar ergens zit de angst in slaap te gaan sussen in de loop van het album. Dat valt mee.
Tuurlijk kom je met de elektronische beats in een soort flow terecht, maar DJ Shadow knalt er af en toe iets geks in waardoor weer even op het puntje van je stoel gaat zitten.
Intrigerend concept en verveeld niet. Dus sterker dan gedacht.
7,5/10
Highlights
Building steam with a grain of salt
Al Green
3/5
Sterke soul plaat. Werd er op een gegeven moment wel ee beetje week van. But that's just me.
7/10
Highlights
Let's stay together
So You're Leaving
Oasis
5/5
De woorden Magnum Opus zijn al gevallen. En daar sluit ik mij volledig bij aan. Wat een rock plaat is dit zeg. Het album gaat in één ruk op een super hoog energieniveau door en zakt eigenlijk nergens even in. Hoogtepunten wisselen elkaar af met geluksmomentjes waardoor je telkens de muziek een tikje harder zet. Mijn geluksmomentjes: de solo's in Live Forever die elke jonge gitarist wil kunnen spelen en het ongemakkelijke 'slide awaaaay' waarna het warme refrein in start (let me be the one...). Oasis ten voeten uit.
Oasis lijkt in de latere jaren een act van zichzelf te zijn geworden. Dus was rauw en puur, geïnspireerd door te gekke 60's rock moet dit in de jaren 90 toch fantastisch zijn geweest. Ik had graag een keer op het Glastonbury veld gestaan bij Oasis. Gaat niet meer gebeuren, niet op dit niveau.
Benadering van perfectie. 9,5/10
Highlights
Slide Away
Supersonic
Live Forever
Pulp
4/5
Kort en krachtige review.
Krachtig album uit een tijd waarin veel fenomenale albums geboren zijn. Echte britpopklassieker en ook genoten van de minder bekende hits. Toch zijn Common People en Disco 2000 wel de echte bangers.
8/10
Highlights
Common People
Disco2000
Brian Eno
3/5
Wat een vreemd album is dit. Midden in het tijdperk Talking Heads en jaartje na het verschijnen van Remain in Light brengen Eno en Byrne samen een plaat uit. De Tom Tom Club deed haar eigen ding en het is duidelijk wat de 2 stromingen in de band waren geworden.
Op My Life in the Bush of Ghosts hoor ik veel Remain in Light. Met name de structuren zoals in The Great Curve komen veel terug. Met name in Help Me Somebody.
Het album experimenteert nog meer met geluiden en invloeden van wereldmuziek. Zoals de didgeridoo in Very Very Hungry. Zang zit er minder in.
Al met al best interessant maar niet het beste van het beste.
7,5/10
Highlights
Help me somebody
The Stone Roses
5/5
Legendarisch.
De '89 sound en de grondleggers van de britpop in de jaren negentig. Maar vooral de flow van de nummers is zo uniek en overweldigend. De plaat rockt maar flowed tegelijkertijd. En ook dan lukt het de Stone Roses om te variëren en te verrassen tussen de nummers. Met bijvoorbeeld Elizabeth my dear of het vreemde Dont Stop. Wat jammer dat zij niet meer platen gemaakt hebben. Of misschien wel niet, des te bijzonderder is dit album. Eéntje om te koesteren!
9/10
Highlights
Waterfall
Fools gold
I Am the Resurrection
Bye bye bad man
I wanna be adored
Iggy Pop
4/5
Iggy mag Bowie op z'n blote knietjes bedanken. Lust for Life mag dan een solo-album heten omdat hij niet meer in the Stooges speelt, zonder Bowie was die kwaliteit nooit zo hoog geweest. Iggy was een zwaar heroine verslaafde proto-punker die de muzikale creativiteit echt even buiten moest halen. Ja, als dat dan door David Bowie wordt aangeleverd, dan kan er wel wat moois gebeuren...
Dit album is meer dan Lust for Life en the Passenger. Ook al zijn dit twee kneiters van songs, zijn ze ook wel een beetje grijs gedraaid. Zeker the Passenger is bijna mainstream en luistert dan toch anders op een plaat. Zeker na Sixteen en Some Weird Sin is the Passenger een heldere en positieve openbaring. Bijzonder sterke start van de plaat dus.
Succes is song met een Rolling Stones energie. Zeker door het geschreeuw over en weer. Turn Blue kende ik nog niet goed maar vind ik verrassend mooi. Het is geen typische Bowie-track en valt tussen heel wat genres in.
Lust for Life blijft een klassieker en ik ben blij dat ik er even goed ingedoken ben. Pareltje.
8/10
Highlights
Lust for Life
Some Weird Sin
Turn blue
AC/DC
3/5
Every track is a shredder, las ik ergens.
Back in Black is wel echt hard. Meer dan op het vorige ACDC album hier wel de nodige afwisseling en staan natuurlijk echt een paar bangers op. Tuurlijk, geen muzikale hoogstandjes maar wel een rock 'n roll plaat van niveau.
Back in Black is de eerste plaat met Brian Johnson als vervanger van Bon Scott en ondanks dit verlies is ACDC in topvorm. Voor mij is You Shook Me All Night Long wel echt een fave. Iets in de timing van dat nummer is zo lekker. En de titelsong is een pareltje natuurlijk.
Misschien komt het door de lekkere streak waar we in zitten, maar ik gun de mannen van ACDC lekker 3 sterren.
7,5/10
Highlights
Back in Black
You Shook Me All Night Long
R.E.M.
5/5
No brainer - 5 sterren
Eén van de beste albums aller tijden, en zeker van de jaren 90. De energie in R.E.M. tracks heeft altijd iets heel bijzonders. Het hoeft daarvoor niet hard, snel of opgefokt te zijn om er door geraakt te worden. Ignoreland en the Sidewinder zijn hiervan goede voorbeelden.
Het album start echt razend sterk en interessant. Try not to breathe en the Sidewinder is een mooi duo, van dromerig en langzaam naar open en snel.
Het enige minpuntje vind ik dat het album na het wat zoete Everybody Hurts een beetje inzakt. Het is niet slecht maar boeit wat minder. Iets jammer na zo'n frivole start.
Fascinerend aan Automatic for the People is dat je ondanks de hoge kwaliteit toch de hele tijd zit de wachten op het afsluitende drieluik. Ignoreland en Star me Kitten werken er naar toe, laten het helemaal stil vallen, de plaat lijkt eigenlijk klaar en dan:
Man on the Moon - Nightswimming - Find the River.
Amen.
9,5/10
Highlights
Try not to breathe
Sidewinder Sleeps Tonite
Ignoreland
Man on the Moon
Nightswimming
Find the River (beste R.E.M. track)
UB40
3/5
Lekker zomers, goeie vibe en gelikter geproduceerd dan veel Jamaicaanse reggae-platen.
Maar wel saai verder.
6/10
5/5
Prime Bowie. Rock opera waarin Bowie speelt met een fictief androgyn karakter. Waar hij als persoon alle kanten op is gevlogen, zit er in zo'n album juist een super mooie lijn en stijl. Five Years is echt een weergaloze opener. Opbouwend, ongemakkelijk, mooi en rouw tegelijkertijd. Daarna volgen de klassiekers elkaar op. De film Moonage Daydream die ik een paar jaar geleden zag was echt een trip, dwars door het hoofd van Bowie. Tegen de tijd dat we bij Starman zijn aanbeland, zit ik er weer middenin. Het middenstuk mag dan een klein beetje inkakken, Lady Stardust vind ik ook gewoon een prachtig nummer. Suffragette City is een dikke rockplaat en sluit het album eigenlijk prima af. Rock 'n Roll suicide sluit het verhaal van het concept misschien af, muzikaal vind ik hem overbodig.
9/10
Highlights
Five Years
Starman
Lady Stardust
Suffragette City
Thin Lizzy
1/5
Dit zou zomaar eens het duizend-en-eerste album van de lijst kunnen zijn geweest. 'Jongens, we hebben er nog 1 nodig. Nou doe dan maar die van Thin Lizzy'.
Toch ff in de Wiki gedoken, wat is hier zo bijzonder aan? Wordt blijkbaar gekenmerkt als één van de beste live platen. Is ook niet alleen een opname, maar een serieuze productie van Tony Visconti. Schijnbaar is 75% overdubbed en zijn er zelfs audience geluiden gemaakt met een keyboard.
Waar zit ik dan in godsnaam naar te luisteren??!?
Een band hun topvorm ik de tour na hun grootste hits? Geen idee. Het is gewoon bij elkaar geknipt en geplakt.
Ook al is the Boys are Back in Town een nostalgische banger, ik ga hier niet meer dan 1 ster voor geven.
3/10
Highlights
Still in Love With You
The Boys are Back in Town
Violent Femmes
5/5
Godsamme wat klinkt Violent Femmes heerlijk wanhopig. Love it. Er is een mooi clubje obscure bands met wanhopige zangers, vaak ook met (slechts) één goed album. Violent Femmes is er daar 1 van (net als Neutral Milk Hotel).
Ik hoor verder veel Punk, zeker in het legendarische Add It Up. Maar ook het geluid van the Pixies en the Replacements is niet ver weg. Maar wat waren de Femmes er vroeg bij. De weg vrij voor veel meer Alt-rock in de nineties.
Nog één shoutout op deze verder toch steengoede plaat; acoustic punk. Toch wel een personal favourite van mij. De punk energie en wanhoop vastgelegd met een (toch wat meer verfijnde) akoestische gitaar. Violent Femmes toont zich er heer en meester in.
8,5/10
Highlights
Blister in the Sun
Please do not Go
Add It Up
Confessions
Bruce Springsteen
3/5
Ik vind Nebraska heel moeilijk te raten. De titelsong en Atlantic City zijn erg mooi en laten het beste van Bruce horen. Dat de rest van de plaat zo traag en zacht blijft stoort me. Ik mis de Bruce - energie van platen als Asbury Park en Born to Run. Natuurlijk is het mooi en natuurlijk moeten artiesten niet altijd hetzelfde doen. Ik vind het alleen niet zo super goed.
7/10
Highlights
Nebraska
Atlantic City
Big Brother & The Holding Company
4/5
Bijzonder plaatje. Klinkt als een live-opname in een leeg theater of studio wwar je af en toe wat verdwaalde mensen hoort klappen en hoesten. Lekkere lo-fi productie in de hoogtijdagen van de Amerikaanse hippietijd. Tof om deze plaat eens helemaal te checken. Vind de stem van Joplin gewoon geweldig maar de muziek ook interessanter dan verwacht. Het is genuanceerder en minder rock 'n roll dan ik in mijn hoofd ha. Positieve verrassing dus.
8/10
Highlights
Summertime
Piece of My Heart (gouden track, heerlijk)
King Crimson
3/5
Guilty. Ik wist niet dat POWER een King Crimson sample was. Maar wat een goeie sterke riff is dat. Het begin verrast me positief en de progrock is niet zo gitaarsolo-ig als ik dacht. Het middenstuk is wel echt saai gepingel. Dat duurt te lang. Het slotstuk is wel weer goud en ook het vette wat progrock te bieden heeft. Een epische afsluiter.
7/10
Highlights
21st Century Schizoid Man
The Court of the Crimson King
Dire Straits
3/5
Oh god, Dire Straits platen. Daar had ik mij nog niet helemaal op ingesteld. Maar daar komen er ook nog heel wat van langs de komende tijd natuurlijk.
Tja en wat moet je er dan van vinden. Wat mij opvalt is dat dit debuutalbum nog niet zo sophisticated klinkt. Het klinkt nog wat rootsier, wat meer Americana en is wat swingerder en aanstekelijker (southbound again) dan die lange uitgesponnen gitaarplaten die zouden volgen. De sound is herkenbaar Dire Straits, maar nog zonder het pretentieuze gedoe.
En Sultans of Swing is natuurlijk een banger.
7/10
Highlights
Southbound Again
Sultans of Swing
Scritti Politti
1/5
Zo, dit is echt zo'n plaat die altijd in de vinylbakken hangt. Peak-vinyl tijd ('85) veel van verkocht. Nu is niemand er meer in geïnteresseerd.
De eerste song klinkt als een George Michael nummer dat is opgenomen met kinderspeelgoed.
Een soort gastoptreden van Michael Jackson in Absolute maakt deze plaat niet heel veel beter.
Zullen we deze lekker in de platenbak laten staan?
2/10
Highlights
-
My Bloody Valentine
5/5
Grondleggers van de Shoegaze. Het geluid dat zij uit gitaren hebben weten te krijgen is ongeevenaard. Het heeft dan ook heel wat jaartjes gekost om dit in elkaar te timmeren.
MBV is flink noisy, waardoor ik er altijd iets meer moeite mee had dan de meer dromerige collega's. Maar door Loveless in 1x te luisteren kom je daar heerlijk in te zitten.
Versterkers hard, stemmen onverstaanbaar, lekker naar de schoenen kijken en rammen maar. Wat een geluid, heerlijk afgedwaald.
8,5/10
Highlights
only shallow
when you sleep
soon
My Bloody Valentine
3/5
Wat een toeval? Bestaat niet!
Na Loveless meteen Isn't Anything erachteraan. Gister goed ingelezen over mbv dus kan 'm mooi plaatsen. Loveless is echt wel de Magnum opus. Mooi om te horen hoe op Isn't Anything het genre wordt ontwikkeld. hierop nog niet het unieke noise geluid. Dus ook een wat minder beoordeling. Maar vanwege de cult status en het belang voor toch een fantastisch genre, toch een mooie score.
7/10
Highlights
Soft as Snow
Ze gebruikten op deze plaat gewoon nog hoofdletters joh!
The Stooges
4/5
Proto-punk powerrr!
8/10
Highlights
Search and Destroy
T. Rex
3/5
Ken de hitjes van T. Rex maar nog nooit echt een album geluisterd.
Cosmic Dancer zou zo één van de grootste Bowie hits geweest kunnen zijn. Get it On is natuurlijk echt een klassieker. Life's a Gas is mijn persoonlijke favoriet en nieuwe ontdekking. Kort maar prachtig.
Verder lijkt het allemaal best veel op elkaar. Zo heeft the Motivator bijna dezelfde tune als Get it On. Vreemd dat twee zo vergelijkbare nummers op een plaat staan.
T.rex was een getalenteerd mannetje, lekker plaatje. Maar niet bijzonder genoeg om echt vaker op te gaan zetten.
7/10
Highlights
Cosmic Dancer
Life's a Gas
Rip Off
Missy Elliott
2/5
Not really my thang. Maar plaat is vet geproduceerd en de gelikte nummertjes met de typische Timbaland claps zijn wel catchy en aanstekelijk. Deze R&B sound sleept je direct terug naar de tweede helft van de 90's. De combinatie met de soul die Missy Elliot in deze R&B legt is ook wel lekker. Daarmee vetter dan veel van haar mannelijke collega's destijds.
Alles bij elkaar dus best aardige plaat.
6,5/10
Highlights
Pass da Blunt
Friendly Skies
Izzy Izzy Ah
Fugees
2/5
Goed te luisteren R&B en verwacht dat ik dit op een mooie zomerse dag wel vet zou vinden maar moet zeggen dat het me een beetje tegenviel. Kon me niet echt bekoren. Misschien verkeerde timing.
5/10
Highlights
Killing me softly
Ice T
2/5
Not really my thing
De OG West Coast hiphop sound klinkt altijd wel iconisch. Maar als ik er echt naar moet luisteren vind ik het eigenlijk nooit zo boeiend. Ice-T rapt over Bodybags en street-homicides en tja, kan ik niet zo veel mee.
"Ice-T in the motherfucking house, you know what I am saying"
5/10
Highlights
Mind over Matter
Deep Purple
2/5
Ik vind Deep Purple een draak van een band. De gruizige riffs zijn best origineel en misschien best een inspiratie voor hardrock bands, maar mij hebben ze nooit kunnen bekoren. De zang is indrukwekkend hoog en hard maar genieten doe ik niet hoor.
En we moeten het ook even over Smoke On the Water hebben. Een draak van een track die irritant populair blijft. Als ik één nummer uit de rockgeschiedenis mag wissen, is dat misschien wel Smoke. Hate it.
Eerlijkheid gebiedt te zeggen, er zitten een paar nummertjes tussen die best aardig zijn. Die noem ik dan maar highlights. Alles is relatief per slot van rekening.
5/10
Highlights
Never Before
When A Blind Man Cries
Dusty Springfield
3/5
Wel mooi, en Son of a Preacher Man is goud.
7/10
Highlights
Son of a Preacher Man
Eagles
2/5
Je bent jong, je koopt een platenspeler, en bij je eerste haul zit 'Hotel California'. Dan ga je maar alle Eagles platen sparen, want die zijn goedkoop. Een scenario waar ik het slachtoffer van was, en die voor velen bekend zal aanvoelen.
Ik deel dan ook volledig de review van Youri. Een mooie ingang tot veel betere muziek. Overigens schaam ik me niet voor de Eagles platen in m'n kast. De eerste vier platen best lekkere countryrock en americana platen. Desperado een prachtig klein nummer. De plaat Hotel California bevat echter teveel ordinaire rock-ballads. Die te zoet en vaak te uitgespannen zijn. Ook al is de samenzang soms prachtig (Try and Love again), het is te soft. Hun beste werk lag achter hun, hopelijk mogen we daar nog een plaatje van recensenten binnenkort.
5,5/10
Highlights
New Kid in Town
Try and Love Again
The Last Resort (vooruit, toch wel mooi)
Peter Frampton
1/5
Schreeuwerig live-album van muziek dat ik niet ken. Best leuk gedaan en vast kwaliteit maar ik zie de meerwaarde van live plaat niet zo als je origineel niet echt kent. En zeker niet als het beetje 13-in-een-dozijn 70's rock betreft. sterretje voor de moeite
5/10
Nico
4/5
Nico is natuurlijk niet de beste zangeres. En er zitten wat rare uitspattingen op dit album. Zoals het 8 minuten durende It Was A Pleasure Then. Soms erg lelijk en dissonant, toch erg mysterieus en interessant
Gek ook dat die mystieke dame niks van deze plaat zelf heeft geschreven. Alles is door mannen geschreven. Toch hoor je de kwaliteit.
En ik vind These Days echt magisch. Prachtig mooi.
8/10
Highlights
These Days
Chelsea Days
Nick Drake
4/5
Waar ik bij Five Leaves Left langzaam week werd van de stem van Nick Drake is dat bij Pink Moon minder. De nummers zijn wat directer, wat rechter. Ook al is stem natuurlijk zo zacht als boter, die melancholie is ongeëvenaard.
8,5/10
Highlights
Things Behind the Sun is veruit het mooiste
Portishead
4/5
Met Portishead, PJ Harvey en Massive Attack verschijnen er in de jaren 90 een aantal beeldschone maar taaie albums, zo ook Dummy. Dummy is traag, maakt gebruik van nieuwe geluiden (klinkt daarmee typisch 90-s) en de zang is meer een instrument dan een manier om een boodschap te verspreiden. Dummy flowed op een triphop beat langzaam en zacht vooruit terwijl de stem van Beth Gibbons je zoet en zuiver toezingt. Niet het makkelijkste album, maar zeker na een aantal luisterbeurt en een zeer mooi kunstwerkje.
8,5/10
Highlights
Sour Times
It's a Fire
Glory Box
Yeah Yeah Yeahs
3/5
Heftig debuutalbumpje van Yeah Yeah Yeahs. Stamt uit de Golden Age van de indie rock en lijkt een soort extra noisy variant van de White Stripes platen uit die tijd. Karen O is vette en beetje maniakale zangeres, dat maakt deze band altijd wel uniek. Ik vind het ontbreken van een bassist wel echt een gemis. Het is rauw, het is snel, het is punky, maar het mist de echte kwaliteit voor veel luisterplezier. Maps overigens van een heel andere orde en een instant indie-klassieker. Later zou natuurlijk nog Heads Will Roll volgen. Hoogtepunten van een band waar voor mijn gevoel meer in had gezeten.
7/10
Highlights
Maps
Y Control
The Damned
5/5
Machine Gun Etiquette heeft alles wat je van een punk-album mag verwachten. En misschien zelfs nog wel een beetje meer. Zoals al eerder is gebleken komt het betere punk-werk (achteraf gezien) niet uit 1976 of 1977 maar net een paar jaartjes later. We horen the Damned andere genres verwerken in de uptempo punk-songs en dat maakt dit album super variabel en interessant. Het orgeltje in I Just Can't Be Happy, piano-intro van Melody Lee. Daarnaast horen we inspiratie uit de psychedelic rock (solo in Anti-Pope) en is keuze voor hun latere goth-rock werk goed te begrijpen. Maar ondertussen staat Machine Gun Etiqeutte gewoon vol met catchy en punky nummers, vaak niet langer dan 2:30. De overlap met London Calling is goed te horen (gelijktijdig opgenomen in dezelfde studio) en Joe en Mick doen af en toe mee op deze plaat, maar the Damned blijft Britser dan Brits, waar the Clash viel voor de aantrekkingskracht van de USA.
Ik had the Damned al hoog zitten maar wordt nogmaals bevestigd.
8,5/10
Highlights:
Love Song
I Just Can't Be Happy Today
Anti-Pope
Les Rythmes Digitales
1/5
Volgehouden tot From: Disco to Disco. Toen was de maat echt vol.
Red Snapper
2/5
Dit is het net niet. De beats zijn af en toe nog wel oke, de lyrics en stemmen vind ik bijna allemaal niet te pruimen. Het past in een rijtje van triphop albums die de afgelopen weken meer zijn langsgekomen, maar deze scoort toch ver beneden niveau.
4,5/10
Peter Gabriel
2/5
Op zich prima, en niet slecht. Maar de plaat heeft niet de kwaliteit van genre- en tijdgenoten. Weinig spanning of verrassende momenten. Biko unieke afsluiter.
5,5/10
Highlights
Family snapshot
Biko
Bill Evans Trio
3/5
De drie of vier mensen die aanwezig waren in the Village Vangaurd op de desbetreffende zondag, hebben een erg fijn jazzconcert meegemaakt. De rommelige hoge basgitaar steelt de show wat mij betreft. Zeker ook omdat de opname zo goed is dat je bassist zijn snaren hoort bewerken. Alsof je er zelf bovenop staat.
Mijn spanningsboog is niet voldoende ontwikkeld voor hele jazzplaten. Toch was dit erg lekker.
7,5/10
Morrissey
2/5
Morrissey heeft een unieke stem en heeft ook na the Smiths sterk solowerk afgeleverd. Op Vauxhall and I geen echte sterke nummers (zoals Suedehead of First of the Gang to Die). Ben tijdens de luistersessie ook echt volledig afgedwaald.
6/10
Highlights
Now My Heart is Full
Elbow
4/5
Ik vind deze plaat van Elbow één van de mooiste platen uit de toch wat matige zeroes. De sfeer op de plaat is enerzijds kalm en melancholisch (waar Elbow in uitblinkt), maar af en toe ook recht voor zn raap en ongemakkelijk. Bijvoorbeeld in de opener Starling, waar je in het intro meteen ff op scherp wordt gezet.
Niet alle nummers zijn even goed en ik vind The Fix een raar nummer. Maar holy shit wat is One Day Like This een goed nummer. Dat nummer draagt voor mij deze plaat naar grote hoogtes. Het nummer draag ik al jaren lang bij me als 'één van mijn favorieten' en de live uitvoering op Lowlands was echt een hoogtepunt. Dat nummer verveelt mij zelden.
Een hoog cijfer dus, maar 4 sterretjes vanwege de wisselvalligheid.
8/10
Highlights
Mirrorbal
Grounds for Divorce
One Day Like This
The Kinks
3/5
Something Else had ik nog nooit in zn geheel geluisterd. Dus veel nieuwe Kinks tracks ontdekt. De Britten doen een knap staaltje 60-s rock wat regelmatig kan tippen aan de kwaliteit van the Beatles. Sommige nummers hadden zo op Sgt Peppers of Rubber Soul gepast, al is de vergelijking met de fab four misschien niet eerlijk tegenover the Kinks. Altijd maar in die schaduw.
Grappig genoeg moest ik ook denken aan Boudewijn de Groot. Veel van zijn jaren-60 nummers (bijv. Voor de Overlevenden en Picknick) zijn vergelijkbare liedjes als deze van Ray en consorten.
Sterk werk maar maakt geen onuitwisbare indruk. Waterloo Sunset steekt er echt met kop en schouders bovenuit, klassieker.
7/10
Highlights
Two Sisters
End of the Season
Waterloo Sunset
Miles Davis
3/5
Echt bizar hoe lang Miles Davis relevant is geweest en grensverleggende muziek heeft gemaakt. De opnames van deze plaat komen uit 1949/1950. En klinken tot de dag van vandaag fijn en toegankelijk.
De trompet en de jazz blijven zo'n fijne match en cool-jazz is heerlijk cool en rustig. Daarmee wel fijner voor de achter- dan de voorgrond. Dus ook gewoon een beetje saai.
6,5/10
Willie Nelson
1/5
Willie Nelson heeft een plaat gemaakt op halve snelheid en dat heeft ook een gevolg voor de kwaliteit van dit album. Jeetje wat is dit een trage rukplaat zeg. Een saaie cover, saaie stem van Nelson en heel weinig muzikale jeu. Nummer 260 in de Rolling Stone list of best ever albums? Me reet, next.
4/10
Roxy Music
4/5
Sterk debuut van Roxy Music. Nog niet super strak geproduceerd en lekkere mix van Glam- en Artrock.
De introsong heeft al veel Talking Heads in zich. En je hoort die Eno-dingetjes door de hele plaat terugkomen. Genialiteit die de nummers echt onwijs interessant maken. En die je eigenlijk niet in 1x kan ontcijferen.
De stem van Ferry is uniek en ook wel sterk, maar ik vind zijn manier van zingen soms wat irritant. Dat is hij meer gaan doen en valt hier op het debuut nog wel mee, gelukkig.
Ik vind If There Is Something een waanzinnig 70-s nummer, en toch vond ik 'm enigszins misplaatst op het album. Gek, maar wel genoten. Zeker met Virginia Plain erachteraan.
Afdronk: Roxy Music klinkt op het debuut erg 70-s rock. Dat kan je ze niet aanrekenen maar is gewoon niet mijn favoriet. Ze doen wel iets bijzonders leggen de art-rock lat echt een stuk hoger. En Eno is simpelweg te geniaal om dit niet tof te vinden.
8/10
Highlights
If There Is Something
Virginia Plain
David Ackles
2/5
Stiekem even gespiekt bij de review van Youri en kan dit eigenlijk helemaal delen. Best hoge verwachtingen na zien van cover en het label van een 'hidden folk-gem'. Plaat wordt echter te vaak een piano-musical. Is niet slecht maar snap ook wel dat dit niet is doorgebroken hoor.
4,5/10
Highlights
Midnight Carousel
Hanoi Rocks
1/5
Tja geen idee. Niks aan Hanoi Rocks is naar mijn idee nieuw of vernieuwend. Hooguit het land van herkomst, maarja boeie!
Het is stomme 70-s Glamrock ver in de jaren 80. Het klinkt niet slecht of saai maar kan ook geen enkele vezel in m'n lichaam beroeren.
3,5/10
Jerry Lee Lewis
2/5
Ik kane voorstellen dat Jerry Lee Lewis de dames op de stoelen kreeg met zijn snelle rock 'n roll. Zelf koos hij voor zijn 13 jarige nichtje als levenspartner. Dat doet je toch anders luisteren naar nummers als Great Balls of Fire.
5/10
Highlights
Great Balls of Fire
Duke Ellington
2/5
Wel vet. 2 uur is wel echt veels te lang en dat gelul van de Duke ook niet altijd nodig. Draagt wel bij aan de live luister ervaring. Minder draagt bij dat je de drums echt nauwelijks hoort en de blazers juist heel erg. Niet de mooiste productie. Wel lekker muziekje.
5,5/10
Beatles
3/5
Automatisch ga je deze plaat vergelijken met al het moois dat the Beatles later zijn gaan maken. Achteraf bezien is dit dan ook een lastig tweede plaatje gebleken denk ik. Het debuut staat vol met de vernieuwende energie die we van ze kennen, maar de tweede plaat heeft dat minder. Veel covers en de rustige nummers zijn niet zo mooi als (met name) McCartney later laat horen. Gelukkig volgen die platen ongetwijfeld in deze lijst.
6,5/10
Highlights
It Won't Be Long
Please Mister Postman
Charles Mingus
3/5
Deze lijst zorgt voor veel aangename kennismakingen met het jazz-genre de laatste tijd. Ditmaal het meesterwerk van Charles Mingus. Gelukkig een betere productie dan de live-jazz-albums die toch ook veelvuldig terugkomen hier.
Dit is het betere jazz wat ik echt goed kan waarderen. Ik blijf het een lastig en taai genre vinden, dus kan hier niet te hyped op reageren. Maar behoort tot het betere van wat tot nu toe is langsgekomen!
7/10
Highlights
Track C
Yes
1/5
Amen
Taylor Swift
2/5
Oh, god. Hoe gaan we dit doe Wanneer zet je dit als zelf-respecterend-muzieksnob nu aan? In de volle spits-trein? Tijdens het werk? Met het risico dat mede kantoor gangers je betrappen? Op een weekendje weg met de familie? Dan moet dat vergelijkbaar zijn met een coming-out. Of gewoon thuis dan? Terwijl vriendin lief staat te koken? Gewoon even lekker Taylor op je oortjes. "Want ik moet deze van een recensie voorzien." Ik voel teveel ongemak hierbij.
Taylor Swift is de meest zoete popmuziek waar je als 'liefhebber' verre van wil blijven. Dus hoe voorkom je nou die gêne als je hier naar luistert? Of is is dit volledig te wijden aan alle vooroordelen die bepalen dat ik het ongemakkelijk vind om dit 'gewoon even lekker aan te zetten'.
Taylor Swift beoordelen puur op kwaliteit van de muziek is onmogelijk. Natuurlijk is dat ook zeker niet de reden van haar populariteit. Er zijn veel betere zangeressen. Pop, folk of country. Er zijn knappere vrouwen, er zijn inspirerendere voorbeelden, er zijn betere teksten te bedenken. En de muzikale omlijsting is wel het laatste wat uniek is aan Swift. Zij is zo pop, zo mainstream, zo 'normaal', dat dáár de aantrekkingskracht voor de Swiftie in zit. Ze doet précies wat je verwacht. Plaat na plaat, show na show.
Na 3x checken of mn oortjes goed waren aangesloten dan toch maar 1989 in de trein opgezet. Beetje stress-zweterig stiekem zodat niemand mij bezig ziet of kan liplezen welke zoete pop-tune ik stiekem meezing.
Want 1989 staat boordevol pop-bangers waar je onmogelijk aan hebt kunnen ontsnappen het afgelopen decennium. En die dan !dus toch! voor een stukje nostalgie zorgen...
Op 1989 staat veels te veel, 61 minuten aan pop-hits is echt niet nodig en in mijn ongemakkelijke toestand een hele opgave. Toch kan ook ik niet ontkennen dat de plaat volstaat met earworms en er weinig voeding is om de plaat helemaal de grond in te schrijven.
Omdat snob-Youri het ook aandurfde, durf ik mijn ongemak ook maar onder ogen te komen. 2 sterren voor de dame die voor altijd aan ons muziek-tijdperk, onze generatie, zal kleven. We hebben het met haar te doen, laten we het dan toch maar (stiekem, een beetje) omarmen.
5,5/10
Highlights
Blank Space
Bad Blood
Johnny Cash
3/5
Iconisch concert van Cash in zijn prison-reeks. Uniek idee en ook gewoon erg vermakelijk album. Zijn stem is natuurlijk fantastisch en hij windt de gevangenen met een paar kleine brom-grapjes om zijn vingers. Mooi om te horen, pure klasse. De nummertjes op het album zijn verder vrij simpel en niet super boeiend. Ik zal dit niet vaak voor de lol opzetten, maar krijgt een prima score.
7/10
Highlights
Wanted Man
Boy named Sue
M.I.A.
4/5
Super vet. Plaat als geheel nog nooit eerder zo gehoord. Nummers zitten boordevol gekke geluiden, crazy beats, stemmen en vreemde momenten.
Mango Pickle Down River is heerlijk rustig nummertje met mellow beat, maar ook met een spacende didgeridoo en een soort groepje kinderen wat half kletsend, half rappend het nummer bij elkaar raapt. Het pistoolschot en de rinkelende kassa in Paper Planes zijn net zulke geniale vondsten om een beat mee samen te stellen. Daarnaast zitten de nummer vol met wereldse invloeden. Bollywood samples, Afrikaanse folk muziek en funk carioca (braziliaanse funk, moest ik opzoeken). Zo maakt M.I.A. een plaat die met zeer weinig te vergelijken is.
En my god, hoe lekker is het gebruik van een stuk uit Where Is My Mind in '20 Dollar'?
Altijd al fan geweest van Paper Planes, en weleens meer geluisterd van M.I.A., maar mezelf nog nooit eerder gewaagd een heel album. Dat is jammer... want ik ben fan.
8/10
Highlights
Mango Pickle Down River
20 dollar
Paper Planes
Louis Prima
3/5
"King of the Swing"
Louis Prima presenteert op The Wildest! eigenlijk wel een heel erg geinige combinatie van swingende Rock 'n Roll, ouderwetse BigBand en wat Italiaanse folkmuziek. Erg vermakelijk wel eigenlijk, moet ik zeggen.
7,5/10
Highlights
Just a Gigolo/I Aint Got Nobody
Buona Sera
Night Train
Beach House
5/5
Teen Dream is de gouden standaard van de indie-dreampop.
Het zweverige gevoel van Beach House is de ultieme manier van opgaan in muziek. Waar eerdere opkomsten van de dreampop in de 60's (Sunday Morning van VU), 70's, 80's (Cure, Cocteau Twins), 90's (alle Shoegaze) vaak samen gaan met gitaren en distortion vliegt Beach House geen moment uit de bocht.
Zo droom je van start naar eind. De opening van de plaat is waanzinnig, en in de start pakt Beach House uit met in mijn ogen 2 van hun beste nummers (10 mile stereo & Take Care). Daartussen kun je gerust even je ogen dichtdoen.
9/10
Highlights
Zebra
Silver Soul
10 Mile Stereo
Take Care
Carole King
3/5
Tapestry is een super toegankelijk en sfeervol album. De verschillende liedjes zitten zo onwijs goed in elkaar. Dat merk je omdat ze ook werken bij andere artiesten. Weinig is zoveel gecoverd als dit album. Carole King is dus met name een steengoede songwriter. De muzikale sfeer het album is fijn en past bij zowat alle momenten van de dag. Het blinkt echter niet ergens in uit.
7,5
Highlights
I feel the earth move
It's too late
Natural woman
Queen
2/5
A Night At the Opera krijgt bijna 4 sterren op dit platform, maar ik laat de hypetrain graag aan mij voorbij gaan.
Deze luistersessie was wederom een bevestiging dat ik niet houd van Queen. Het is enorm overgeproduceerd. Ergens hoor je meerdere stukjes Freddie Mercury achter elkaar geplakt. Net als de laag-over-laag gitaarsolo's. En dan natuurlijk de meerstemmige Queen-koortjes. Blegh. Het is gewoon pretentieuze meuk eigenlijk.
Gelukkig mocht ook hier -net als bij the Beatles- de drummer ook een nummertje aanleveren. Zijn ode -I'm in Love in My Car- is zo verschrikkelijk dat ik er al snel uit was: ik ga Bohemian Rhapsody niet eens draaien...
4,5/10
Highlights
'39 (van Brian May, toch wel geinig)
Ladysmith Black Mambazo
2/5
Dit was aan het begin best geinig. Prachtige melodieen en de harmonieuze samenzang is erg mooi zacht. Om bij weg te dromen. Dat gebeurde een paar keer waarna ik ontwaakte en realiseerde: 'waar luister ik eigenlijk naar'? Toen was ik er ook echt helemaal klaar mee. Leuk voor in the Lion King of op een Paul Simon album, maar meer is niet nodig hoor.
5/10
Geen highlights, ging allemaal aan een stuk door.
The Louvin Brothers
2/5
Best geinige country-plaat. Eén van de twee broers heeft wel echt een matige stem die niet zou misstaan bij een Sesamstraat-karakter. In harmonie klinkt het nog wel aardig, als hij solo zingt krijg je zin om zijn mandoline kapot te slaan.
Blijkbaar was één van de twee daar ook om berucht. Naast zijn mandoline sloeg hij ook zijn vrouw, trouwde hij vier keer, schoot één van hen hem drie maal in de rug en verongelukte hij na rijden onder invloed.
5/10
Highlights
Kentucky
In the Pines (shoutout naar Nirvana die dit nummer ook speelde bij hun legendarische MTV Unplugged)
Butthole Surfers
1/5
Ik hou wel van een beetje noise, maar hier kon ik echt niet naar luisteren zonder koppijn te krijgen en krankzinnig te worden.
1/10
Frank Ocean
2/5
Frank Ocean zit in mijn hoofd altijd in een vakje met één van de beste hedendaagse hip-hop artiesten. Terwijl ik eigenlijk niet veel van hem ken, buiten natuurlijk Thinkin Bout You.
channel ORANGE en Frank Ocean is eigenlijk veel meer een Urban of R&B album dan echt hip-hop. Ik begrijp dan ook wel de positieve kritieken op dit album en ben zelf vaak zelf iets meer liefhebbers van wat tragere/zing-'hip-hop' dan het harde werk.
Maar toch moet ik bekennen dat channel ORANGE daarin iets te ver doorslaat. In bijvoorbeeld het nummer Super Rich Kids met Earl Sweatshirt vind ik de coupletten heerlijk; traag en laag op een slome beat. Het refrein is te zoet, te guilty.
En hoewel Thinkin Bout You één van de beste seks-tracks is, doet veel andere nummers me ook denken aan Justin Timberlake (vinger-clips in Pilot Jones?). Sweet Life doet me enorm denken aan de meer pop-Stevie Wonder.
Hoe raar is trouwens dat stukje Eurodance in Pyramids?
Dus ja, het album is doordrenkt met geile soul, maar is voor mij net too much.
6,5/10
Highlights
Thinkin bout you
3/5
Wat een lekker album is dit eigenlijk. Het is wellicht wat 'saaiere' funk dan andere funk-collega's uit de jaren 70's, maar ik heb hierdoor eigenlijk wel goed gevibed. En shoutout naar de albumhoes, als ik deze ergens tegenkom, pluk ik 'm zeker mee!
7,5/10
Highlights
The Cisco Kid
The World is a Ghetto
Kings of Leon
3/5
Alsof ik 20 jaar na dato FIFA 2004 weer opstart knalt Red Morning Light de nostalgie mijn oren in. De riff is toch wel erg lekker en de drummer lijkt op wat potten en pannen de rest van de band op te zwepen. Lekker rommelig, rechtstreeks uit een Nashville garage.
Youth and Young Manhood doet denken aan de rammelende Indie Rock van the Strokes en Franz Ferdinand. Maar Kings of Leon toont ook hier weer aan, de beste zeroes indie-rock komt niet uit de USA maar uit de UK. De mix indie/garage met de country/southern/swamp is typisch KoL maar ook een tikkie ongemakkelijk. De stem van Followill is -hoe herkenbaar dan ook- heel Amerikaans en soms ook wat irritant (Joe's Head). Op andere platen vind ik dat deze beter uit de verf komt.
Conclusie: Youth and Young Manhood rammelt heerlijk, en dat past super goed bij de begin zeroes. Het is knap dat de band is uitgegroeid tot stadion-headliner. Op deze plaat klinkt het net te vaak ongemakkelijk, maar is het onderliggende niveau best aardig.
7/10
Highlights
Red Morning Light (zin in FIFA)
Spiral Staircase
Molly's Chambers
Gorillaz
2/5
Het vetste nummer van deze plaat is een remix. De rest is een samenraapsel van gekke probeersels van Damon Albarn. Alsof hij met dit album het Gorillaz-geluid aan het uitproberen is. Zo is de intro van Clint Eastwood gewoon de standaard beat op een keyboard. De nummertjes lijken dan ook onvolledig en niet af. Tot iemand er een remix van maakt, dan is de cirkel wel ineens rond. Er zit dus potentie in de beats en geluiden. Maar als de nummertjes niet eens een rond geheel op zichzelf zijn, dan is dat van het album als geheel natuurlijk ook niet verwachten.
Had toch iets hogere verwachtingen
5,5/10
Highlights
Clint Eastwood
19-2000 Soulchild Remix
Dion
1/5
Niet slecht, wel saai.
Afgehaakt bij Hey My Love, dat echt precies begon als een Nick en Simon nummer.
4,5/10
Keith Jarrett
3/5
Wat een heerlijk toegankelijk klassiek piano concert was dit. Geen ellenlange opbouw of hysterisch gebonk op de piano. Daar moet je niet mee aankomen. Want saai en depressief wordt je niet van dit concert.
Keith schudt soepele ritmes uit zn mooi en improviseert heerlijk op los. De ah-s en kleine kreuntjes die je hoort zullen ongetwijfeld van hemzelf zijn geweest terwijl hij zit te genieten van zijn eigen spel. En niet onterecht.
Deze ga ik er vaker bij pakken als ik even de focus moet pakken bij een stuk.
7,5/10
Highlights
Pt IIa
4/5
Het beste gebundelde werk van the Kinks dat ik tot nu toe heb gehoord!
Op een aantal aspecten kan dit concept-album bijna tippen aan Sgt. Peppers. Zeker nummers als Yes Sir, No Sir zouden daar zo op passen, mede door het gitaar geluid en het gebruik van blazers.
Songs als Drivin' zijn echt lekker edgy en elk nummer tovert een glimlach op je gezicht. Het tempo is hoog en er gebeurd veel in de nummers. Sommige nummers evolueren heerlijk en brengen daarmee het gevoel over van het concept van dit album. Zoals bijvoorbeeld Australia, wat eindigt met een minutenlange chaotische solo met blazers.
Shangri-La bouwt ook geleidelijk op tot een heerlijke hardrock-track, met ook hier een speciale shoutout naar het gebruik van blazers. Echt een hoogtepunt.
Arthur gaat rechtstreeks op het LP-verlanglijstje!
8,5/10
Highlights
Yes Sir, No Sir
Australia
Shangri-La
Mr. Churchill Says
Eric Clapton
3/5
Alsof je ontwaakt uit een heroineverslaving moet 461 Ocean Boulevard een beetje inkomen.
Nu heeft het solowerk van Clapton nooit echt een plekje in mijn hart veroverd, op 461 Ocean Boulevard begint het echt als slappe hap. Misschien is I Shot the Sheriff wel het keerpunt in de plaat. Iets in het nummer is irritant (vrouwenkoortje?), maar toch vibed het nummer wel lekker.
Het tweede deel van de plaat blijkt sterker, hoe vaak zie je dat?
I Can't Hold Out begint met een ZZ-top intro maar blijkt een kleiner introverter nummer. Best mooi. Please Be With Me lijkt een afgezaagd americana folknummertje te nummer, maar vind ik vervolgens toch stiekem best mooi. Vooral door de harmonieën. Let It Grow is dan weer wat Beatlesque. Mainline Florida vind ik een toffe afsluiter. Clapton doet geen hele ingewikkelde dingen waardoor het vaak een hit or miss is. Hij lijkt op 461 Ocean Boulevard zijn solo-niveau gedurende de plaat te vinden. Niet verwacht.
7/10
Highlights
Please Be With Me
Mainline Florida
Stan Getz
3/5
Voor de tweede keer in korte tijd positief verrast door de Bossanova. Voorheen kwam ik vaak toch niet veel verder dan de Pixies-plaat ;)
Getz/Gilberto is echt super subtiel en daarmee prachtige muziek voor op de achtergrond tijdens het (thuis)werken. Het Portugees wordt bijna ingefluisterd en de saxofoon brengt naar een hogere staat van zen. Persoonlijk ben ik wel meer fan van trompetters.
Behalve dat het prachtig is, is het ook een beetje saai. Het is subtiel, en dat blijft het ook de gehele plaat. Het swingt niet, zoals zuid Amerikaanse muziek kan (en mag!) swingen. Voor mijn 21e eeuwse brein brengt het daarom wat weinig dopamine.
Toch zal ik vaker de bekende bossanova er bij pakken.
7/10
Highlights
The Girl from Ipanema
Corcovado
Kings of Leon
2/5
Copy-paste
Maar nu zonder FIFA-banger
5,5/10
Jimi Hendrix
3/5
Jimi Hendrix is een virtuoos op de gitaar. Wat op Axis ook fantastisch ten gehore wordt gebracht. Ik merk alleen dat ik gewoon niet zo onwijs fan ben van het geluid dat hij uit zijn gitaar tovert. Het is vernieuwend en grensverleggend, maar daarmee niet perse mijn smaak.
Zitten echt wel wat toffe hoogtepunten in het album en je hoort dat veel artiesten door deze plaat uit 1967 (!). Vooral het gitaarspel van Pearl Jam toont veel gelijkenissen met songs van Axis. De intro van Little Wing is heel gelijk met bijvoorbeeld een Pearl Jam song als Yellow Ledbetter. De stem van Eddie Vedder verkies is echter 10 van de 10 keren boven die van Hendrix. Kwestie van smaak.
7,5/10
Highlights
Up From the Skies
Wait Until Tomorrow
Little Wing
Adele
2/5
En zo zit je dan ineens een heel Adele album te luisteren. Enkele hoogtepunten, maar ook wel paar momenten met een pure afknapper.
De stem van Adele is onwijs, zeker als ze die een beetje uitdaagt vind die ook echt mooi. Dan snap ik de hype en de liefde voor haar werk. Maar niet of alle manieren van zingen. Soms zuigt het echt (Remedy is echt een dieptepunt). Dan kijk je even op en tel je af tot de laatste track. En dan volgt er toch weer een klein hoogtepuntje. Mede door de rete strakke productie.
Niet zo fantastisch als de populariteit doet vermoeden, maar ik wil ook niet te hard zijn.
6/10
Highlights
I Miss You (daar geeft ze qua stem echt volle bak)
Joe Ely
1/5
Een lijst van 1001 albums is een hele opgave. Maar om deze dan maar te gaan vullen met honky tonk albums over cornbread en railroads vind ik een beetje veel van het goeie.
4/10
Highlights
Talking Heads
5/5
Wat een fantastisch album is dit. Hele plaat heeft een fantastische post-punk groove. Maar de funk/dancerock van Remain in Light piept al door de kieren. Fear of Music bouwt voort op disco ritmes en catchy melodieen van de vorige twee albums, maar deze keer een stuk dystopischer, vuiger en vunziger. Post-punk op z'n best!
Talking Heads zet je deze misschien niet aan om een slinger aan je feestje te geven. Het wordt een minder gezellig plaatje door het dystopische urban karakter, maar daardoor niet minder sterk. Afhankelijk wanneer je het me vraagt vind ik Fear Of Music misschien wel hun beste werk. Ik twijfel door de laatste paar tracks op het album, die toch iets minder speciaal zijn dan de A-kant, tot aan Heaven.
9/10
Highlights
I Zimbra
Cities
Life During Wartime
Heaven
Mercury Rev
3/5
Mercury Rev gaat al jaren mee in mijn lijstjes, maar eigenlijk ken ik het niet goed. De stem van Donahue is op het randje van aangenaam voor mij, wat mij per nummer wat doet twijfelen.
Laat me voorop zetten; Holes is een fantastisch nummer. De opbouw van de dromigere soundscape is heerlijk en ik vind de tekst mooi. Matt Berninger heeft het nummer gecoverd waaruit ook blijkt hoe fantastisch deze in elkaar zit.
De rest van de plaat zweeft en droomt mooi, al is het geen 'classic' dreampop. Ik lees iets over de link met Flaming Lips, en dat is goed te horen. Mercury Rev mag vaker terugkomen, al heb ik nu niet meteen zin om de andere platen te checken. Middenmoter.
7/10
Highlights
Holes
Goddess on a Hiway
The xx
4/5
Het sfeertje dat wordt neergezet op xx is erg lekker. Intro zet dit echt fenomenaal neer. Wat een sterke plaatopener en echt een cult-nummer geworden door fifa en festivals. De trage dromerige sfeer wordt heerlijk doorgezet, maar the xx klinkt toch anders dan veel andere dreamy indie bands. Volgens mij komt dat twee dingen;
1. Jamie xx - hij is de drijvende kracht achter de band, en iemand die werkt als een producer van elektronische muziek. Dat maakt de muziek van een indie band ritmischer en dansbaarder. In alle nummers zit een soort opbouw en drop, ook zonder harde beat. Jamie xx heeft zelf veel van de nummers van the xx geremixed.
2. Romy & Oliver - de stemmen van Romy en Oliver Sim zijn - in tegenstelling tot veel dreampop bands - kraakhelder. De samenzang van uniek en zeker de stem van Oliver Sim is super helder en fragiel. En ik hou erg van de stem van Romy, die slaat altijd aan bij mij, merk ik.
xx van the xx is prachtig mooi en heeft een uniek plekje in de 00's/10's indie-wereld. Ook naar de solo-albums van de drie luister ik graag. Voor een 5 sterren is deze plaat net iets te traag, maar heb er van genoten!
8/10
Highlights
Intro
Crystalised
Basis Space
The Doors
3/5
Geen intro klinkt zo bluesy als die van Roadhouse Blues. Jeetje wat wordt daar de toon mee gezet zeg. Ik zit meteen achter het stuur van mijn pick-up truck rollend over één of andere desert-highway in western states. Let it roll, baby, all night long. En dan die solo, wat een geweld, heerlijk.
Tweede hoogtepuntje is Peace Frog. Die intro moet in FIFA 1971 hebben gezeten. Wat een heerlijke plaat is dat zeg en vooruitlopend op de nieuwe tijd met minder Blues, Psychedelica en meer funk en disco.
Ik had graag gehoord wat The Doors -met Jim Morrison- had gekund in dit tijdperk. Met Morrison Hotel hebben ze in ieder geval nog een stevig blues-plaatje afgeleverd.
7/10
Highlights
Roadhouse Blues
Peace Frog
Hookworms
3/5
Compleet onduidelijk wat dit album doet in de lijst van 1001 albums.
Microshift is een plaat uit 2018 en kan dus teren op drie decennia alternative en indierock. Want Hookworms klinkt op deze plaat als veel andere rock-bands. Met name door de drone-sound klinkt Microshift als bands als Spiritualized, LCD, Hot Chip, etc. De gitaar-riffs doen me denken aan bijvoorbeeld Franz Ferdinand of the Strokes. De stem van de zanger lijkt op die van Brandon Flowers, van the Killers. Waar sowieso de muziek veel gelijkenissen mee vertoond. Dus, uniek? Nee, absoluut niet. Populair? Nee, slechts 2 nummers halen de 1 miljoen streams op Spotify! Matige muziek dan? Ook niet! Ik ga hier eigenlijk best lekker op.
7/10
Highlights
Negative Space
Static Resistance
Sly & The Family Stone
5/5
Yes, f*cking Sly! Hier had ik zin in.
Voor mij is Sly and the Family Stone altijd de perfecte mix tussen Funk, Soul en (Psychedelic) Rock. Het is niet te overly funk (wat ik James Brown of Parliament-Funkadelic soms wel vind). Ondanks heerlijke solo's en improvisatie is het zo toegankelijk als veel popmuziek. Het is minder zwaar beladen als bijvoorbeeld Gil Scott-Heron (lijkt zijn stem wel op), maar bezingt net zo goed dezelfde politieke onderwerpen.
En Stand! dan? Die heeft alles!
Het nummer Stand! vind ik echt een grandioze opener.
Don't Call Me Nigger, Whitey vind ik wat lastig maar is niet slecht
I Want To Take You Higher is heerlijke funky en bevat blazers! (Boom Laka Laka!)
Somebody's Watching You en Sing a Simple Song zijn prima.
Everyday People is prachtig soul-nummer waar je volgens mij het refrein niet niet mooi van kunt vinden.
Sex Machine is één lang hoogtepunt, wat een heerlijke jam zeg.
En dan afsluiten met You Can Make It If You Try.
5 ballen
9/10
Highlights
Stand!
Everyday People
Sex Machine
Neneh Cherry
1/5
Ik vind dit hemaal niks.
2/10
Elliott Smith
5/5
Mysterieus kunstwerk. Super krachtig in al zijn fragiliteit.
Either Or lijkt een voortzetting van andere folk-loner Nick Drake (vooral door het gitaarspel) maar Either Or is gelaagder en sferischer dan de bekende Nick Drake.
Het mysterieuze en onheilspellende karakter in combinatie met de prachtige folk-songs is de inspiratie gebleken voor een prachtige lijst artiesten.
Niet een plaat om vrolijk van te voren, wel super passend bij een groezelige grijze novemberdag.
8,5/10
Highlights
Between the Bars
Angeles
Say Yes
Simon & Garfunkel
3/5
Het meest Simon&Garfunkeligste album van allemaal.
Waar de harmonieën hoogtij vieren en het aantal irritante liedjes beperkt blijft. Het album is ontzettend clean en netjes. Maar door het ontbreken van de uitspattingen (die ik dus vaak wat irritant zit) blijft de sfeer er goed in. Allen bij de Dylan-impressie kijk ik even verstoord op, dat had niet gehoeven.
En Homeward Bound is natuurlijk de banger waar je niet niet van kan houden.
Beter dan gedacht.
Highlights
Patterns
Homeward Bound
Flowers Never Bend with the Rainfall
7,5/10
Suede
2/5
Suede wordt vaak genoemd in het A-rijtje met Blur en Oasis als de echte 90's britpop revelaties. Nu brachten ze Dog Man Star inderdaad ook in 1994 uit, verder is dit album weinig vreugde-verhogend. Wat de britpop-collega's zeker wel is gelukt. Dus niet meer dan terecht dat Suede nooit echter echt bij mij op de radar is gekomen. Een bekende hit (die nu nog steeds voortleeft) kan ik ze dan ook niet toeschrijven.
Er zitten op Dog Man Star best wat interessante werkjes tussen, maar géén van allen heeft het in zich een echte stadionbanger te zijn. Het album is daarnaast veels te lang om in z'n geheel tot grote hoogten te stijgen. Wat overblijft zijn de schamele momenten in nummers die tot de verbeelding spreken. Helaas is dat niet genoeg om hier nou een heel enthousiaste review over te kunnen schrijven.
Suede mag weer terug op het B-lijstje van 90's britpop artiesten.
6/10
Highlights
This Hollywood Life
The Asphalt World
Kanye West
4/5
Kan je Kanye haten, en dit toch een episch album vinden? Dezelfde twisted fantasy maakt Ye die knurft die hij nu is, maar maakt dit album legendarisch...
Ik ben geen rasechte hip-hopper en heb zeker geen intrinsieke voorliefde voor mainstream hip-hop, dus het is vast een stukje nostalgie dat My Beautiful Dark Twisted Fantasy altijd wel goed is aangeslagen. Volgens mij is de reden daarvoor best simpel...
de tracks op deze plaat zijn uniek. Dat vind ik er vet aan. Het is geen klassieke hiphop-beat. Mede door de vele samenwerkingen bevatten de nummers ook veel rock en horen we (gelukkig) niet alleen maar Kanye rappen. West is volgens mij (daarvoor rijkt mijn kennis niet ver genoeg) niet perse een hele goede MC. De teksten heb ik -heel eerlijk- nooit echt goed naar geluisterd. Dan blijven met name de lekker harde en opzwepende tracks over. En die vind ik altijd weer verrassend voor een hiphop plaat.
En godsamme, hoe vet dat Bon Iver hier op vier nummers mee doet. Zijn verdraaide stem past eigenlijk bizar goed bij deze muziek.
En godsamme, gelukkig staat die samenwerking met Chris Martin hier niet op. Dat scheelt weer een ster.
8/10
Highlights
POWER
Monster (het rapstukje van Jay-Z is vet)
Runaway
Lost in the World
Elvis Presley
2/5
Meer Elvis = meer van hetzelfde.
Niet warm of koud.
5/10
Highlights
The Girl of My Best Friend
Paul McCartney and Wings
4/5
Eerlijk gezegd zat ik al een tijdje te wachten op een soloplaat van McCartney. De laatste tijd weet ik dat solowerk namelijk steeds meer te vinden en kan het me ook steeds meer bekoren. Tuurlijk, het is een soort Beatles-light. Zonder de rauwheid van Lennon zijn veel McCartney-liedjes geen echte Beatles-nummers.
Maar godsamme wat komt er toch een muzikaliteit uit Paul McCartney en zijn Wings. Band in the Run heeft hij zowat helemaal zelf ingespeeld en gezongen. Er is zoveel uit dat brein ontsprongen.
Band on the Run was niet het eerste solowerk na the Beatles maar vind ik bij vlagen wel van een vergelijkbare kwaliteit. Het is de muzikaliteit en de geniale simpelheid die het vaak zo sterk maken.
Het middenstuk van de plaat laat hier en daar wat steekjes vallen. Nummertjes als Bluebird en Mamunia zijn net iets te weinig. Maar start en finish vind ik echt ijzersterk. Het nummer Band on the Run zit de komende twee dagen nog wel in mn hoofd waarschijnlijk (zoals heel vaak overigens), afsluiter 1985 is geen Beatlesque nummer en de vervreemding van zijn stem is tergend en tof tegelijkertijd. Het nummer, en daarmee de plaat, eindigen groots en meeslepend.
Zo, einde van een stukje loftrompet over PM en zijn solocarrière. Ik word steeds meer fan.
8,5/10
Highlights
Band on the Run
Nineteen Hundred and Eighty Five
Arctic Monkeys
5/5
Legendary
Recht voor z'n raap. Vanaf het begin meteen vol in de vijfde versnelling.
Alle jeugdige energie samengepakt in het debuutalbum waar ze (in volle omvang) niet aan hebben kunnen tippen.
Geen moeilijk ge-croon van Alex Turner of lang doordachte gitaar-loopjes. Volumeknop open en gas erop, heerlijk.
9,5/10
Highlights
I Bet You Good on the Dancefloor
Fake Tales From San Francisco
Mardy Bum
When the Sun Goes Down
Neil Young & Crazy Horse
3/5
Ragged Glory van Neil Young & Crazy Horse heeft mij niet onwijs weten te overtuigen.
Neil's vindingrijkheid en het vermogen om zichzelf opnieuw uit te vinden zijn bewonderenswaardig. Hij maakt in 1990 zijn 20ste plaat en vuurt een startschot voor het grunge-tijdperk, wat ik toch zeer kan waarderen. Met name de muziek van Crazy Horse rommelt zich grungy door de plaat. Je hoort de invloed op het vroege Pearl Jam maar ook bands als Wunderhorse hoor ik terug, zeker in F*!#in' Up.
Twee zaken storen me echter een beetje. De stem van Neil is onwijs fragiel en 'valt af en toe van de muziek af'. Wanneer er even in harmonie wordt gezongen is het vaak prachtig, maar solo klinkt hij heel kwetsbaar. Ik vind dat lastig te rijmen met het overstuurde gitaargeluid van de Grunge. De onwijze stemmen van Vedder en Cornell, maar ook die van Cobain, passen (althans voor mij) veel beter bij. Neil Young komt qua stem dan weer beter tot zijn recht in de wat meer rechttoe-rechtaan nummers (bijvoorbeeld Mansion on the Hill).
En dan natuurlijk de lengte. Lange uitgespannen solo's overtuigen mij eigenlijk zelden. En zeker niet; hoe langer hoe beter.
Conclusie: het basisniveau van deze plaat is hoog en kan worden gezien als een echte voorloper (met voorgaande platen) van de grunge. Dat is tof. Maar Neil heeft betere Young-platen gemaakt.
7/10
Highlights
Over and Over
Love to Burn
Mansion on the Hill
Pearl Jam
5/5
Voor mij natuurlijk onmogelijk om dit onbevooroordeeld te waarderen. Een luisterbeurt was dan ook eigenlijk niet nodig om deze review te schrijven. Maar potverdorie wat ben ik blij dat ik toch nog weer 2x Ten van-voor-tot-achter heb geluisterd.
Pearl Jam is één van de eerste bands waar ik echt verliefd op werd en ben jarenlang toch wel beetje fanboy geweest van Eddie Vedder. Zijn stem is geweldig en de frustratie en boosheid die je hoort op Ten zijn zo ontzettend oprecht. Dat zie je ook terug in eerste live-opnames van PJ.
Was ik altijd zo sick vind om te bedenken is dat Pearl Jam als band én Ten als album echt in zo'n korte tijd is ontstaan. Mother Love Bone verloor zanger Andrew Wood in 1990. Stone Gossard zoch mede-muzikanten, maakte wat demo's, die bereikten en tankstation-medewerker in San Diego, die bromt wat terug, paar dagen een kelder in Seattle in, nieuwe band is opgericht en het debuutalbum is klaar. En wat voor één. Alleen de positie van de drummer is in de jaren daarna aan verandering onderhevig geweest.
Heel veel woorden hoef ik aan Ten verder niet vuil te maken. Het album raast echt voorbij. Ik vind het jeugdig en simpel, maar tegelijkertijd zijn de nummers best complex. Het is soms best hard, maar varieert met rustigere nummers. De gitaarsolo's zijn vet, maar niet te lang of over-the-top. En ik vind de ADHD-drumpartijen van Dave Krusen echt heerlijk (bijv. in Even Flow of de intro van Why Go). Echter voordat PJ bekend werd waren ze alweer twee drummers verder...
Wat mij betreft dus alleen maar loftrompet voor Pearl Jam, Ten en Eddie Vedder. Ik zou toch nog wel eens heel graag naar een concert van ze willen...
10/10
Highlights
Alive
Black
Jeremy
Garden
Release
Shivkumar Sharma
3/5
Interessant wel. In eerste instantie laten liggen omdat ik hier niet echt op zat te wachten. Maar nu ik het een kans geef is het best mooi.
Gevormd door de Westerse popmuziek is muziek uit andere windstreken soms lastig te pruimen. Muziek uit het midden-oosten vind ik gewoon echt niet mooi en ook Indiase klanken heb ik soms wat moeite mee. De meer latino dingen slaan dan juist wel beter aan.
Echter door het rustige karakter van deze plaat heb ik er toch wel lekker ingezeten. Ik mis de zang niet en de muzikale arrangementen zijn rustig maar wel interessant.
6,5/10
Highlights
Raga Bhoop
Nick Drake
4/5
Een depressief leven en daarbij komende vroege dood zijn de perfecte ingrediënten om een nagenoeg perfecte discografie te kunnen noteren. Tragisch, maar op niemand meer van toepassing dan Nick Drake. Bijzonder om in deze lijst alledrie zijn albums nu al langs te hebben gehad.
Wellicht groeit daardoor de fascinatie voor de artiest Drake, of past het gewoon net iets te goed bij grijze luchten en koude tocht, ik ben toch ook wel erg te spreken over dit album. Op Five Leaves Left zet Nick Drake zijn signature met dikke stift neer. Zijn gitaar en zijn stem; daar draait het om. Alles wat je daarbij plakt is risicovol.
Maar waar ik van Five Leaves Left ook een beetje week werd gedurende de plaat, weet Bryter Layter eigenlijk tot het eind toe te fascineren, juist door het gebruik van deze extra instrumenten. De aanwezigheid van een drum is misschien toch net die extra prikkel die mijn millennial-brein nodig heeft die boeiend tot het eind te vinden.
En nu ik lees dat John Cale betrokken is geweest bij dit album, kan dat ook haast geen toeval zijn van beschreven bovenstaande.
Sterk werk. Ik kan niet kiezen tussen mijn favo Nick Drake. Dus ook deze krijgt 4 sterren.
8/10
Highlights
Hazey Jane II
One of These Things First
Northern Sky
Ella Fitzgerald
2/5
Mooie stem.
Lekker sfeertje.
Kerststemming.
Vette hoes.
Veels te lang.
Niet afgeluisterd.
6,5/10
Highlights
My One and Only
Abdullah Ibrahim
3/5
Wat lekker zeg; een fijne toegankelijke jazzplaat op een langzaam donker wordende dinsdag namiddag.
De plaat wordt richting het einde wat minder 'makkelijk' maar luistert eigenlijk heerlijk weg. Daar vibe ik vandaag gewoon wel lekker op. Veel trompet, altijd goed. Geen pretentieus gedoe en gewoon heerlijk swingende ritme-sectie.
Less is more, zou ik willen zeggen, ook (vooral?) bij jazz.
7/10
Highlights
Tuang Guru
Calexico
4/5
Wat een verschrikkelijke albumhoes. Maar wat een spannend en interessant album om naar te luisteren.
Met terugwerkende kracht ontdek ik nog aardig wat zeroes-bands die zonder te horen bij een specifieke stroming of hype toch bijzonder mooie platen hebben gemaakt. Dan denk ik bijvoorbeeld ook aan Midlake.
En ondanks nooit écht goed iets van Calexico te hebben gehoord, is dit er ook zo' plaat. De basis van de plaat is acoustic-folk, maar ze ontplooien prachtige arrangementen met blazers en strijkers, om dan weer terug te vallen op die basis. Bijvoorbeeld het intro nummer of op Not even Stevie Nicks. Zo'n slaggitaar doet altijd iets bij mij, en herken ik bijvoorbeeld van Neutral Milk Hotel.
De plaat gaat daarna verder met nieuwe en compleet andere arrangementen. Met crumble zit er zelfs een volwaardige jazz track met James Bond spanning tussen.
Mijn spanningsboog dipt net iets te veel in het middenstuk voor een perfecte score. En die hoes blijft ook echt een grote smet.
Dus dan maar 8/10.
Highlights
Quattro - World drifts in
Not Even Stevie Nicks
Def Leppard
1/5
Heel taai.
2/10
David Bowie
3/5
Een Bowie album waar het niet zo vaak over gaat, en die ik volgens mij ook vaak in de LP-bakken laat liggen.
Ik was me er niet zo van bewust dat deze plaat zo'n andere sound heeft. Volledig de soul-koers opgegaan, en dat is eigenlijk best geinig en natuurlijk classic-Bowie reinventing himself.
Dat hij dit kan en doet, ver voorlopend op de jaren 80 valt hem de prijzen. Ik vraag me wel af of het ook béter is dan de echte soul en funk artiesten. Daarvoor zou ik nog wat dieper in deze plaat moeten duiken. Daarom blijf ik voor nu wat op de vlakte.
7/10
Highlights
Right
Fame
The Clash
5/5
Iconisch meesterwerkje. Van albumhoes tot het tijdperk waarin het is gemaakt. De blend van genres en het heerlijke Britse gebrul.
London Calling van the Clash is in de jaren 20 van deze eeuw de Punk-era ontgroeid. Het was natuurlijk al het album wat een nieuwe tijd inluidde en de punk-muziek behapbaar en muzikaal maakte, hedendaags is het nog meer een iconisch beeld/moment uit een ver vervlogen tijd. Ik vond het dan ook moeilijk om London Calling helemaal op haar eigen merites te beoordelen. Zeker openingstrack London Calling is zo ingeburgerd en hoor je tegenwoordig overal en nergens, dat staat niet meer voor punk en is vrij mainstream.
Maar sowieso vind ik deze plaat groter/meer dan een punkplaat. Er zijn super veel genres geblend in de nummers, de tracks zijn allen uniek en zijn gelaagder en muzikaler dan de og-punk van de 3 jaar voor London Calling. Vandaag kon ik extra genieten van de reggae en ska nummers op het album. Zeker ook de covers zoals Revolution Rock, wat heerlijk en uniek gebracht. Punk-spanning en Reggae-ontspanning gecombineerd.
Na meer dan een uur brits gebrul op soepele ska beats ben ik er wel uit. Deze plaat is en blijft uniek en een meesterwerk, ook los van de iconische status die het heeft vergaard. Joe Strummer is echt in topvorm en ik kan echt genieten van de de man op de cover, Paul Simonon. Volgens mij is hij verantwoordelijk voor veel creatieve inbreng, niet zijn muzikaal (hij kan niet eens bassen voordat hij bij the Clash kwam). Niet gek dat hij en Damon Albarn later dikke maten werden.
Het blijft moeilijk om zo'n album een goede review te geven alsof je deze voor het eerst hoort. Status en vooroordelen zullen daarom altijd meespelen. Desalniettemin maakt London Calling gewoon weer indruk, en dus 5 ballen.
9/10
Highlights
Rudie Can't Fail
Spanish Bombs
The Guns of Brixton
Wrong 'Em Boyo
Revolution Rock
Train in Vain
Devendra Banhart
3/5
Ik lees veel bagger in de reviews, maar eigenlijk ga ik altijd wel lekker op dit soort psychedelic folk albums uit de zeroes. De nummers zijn meer dan de man met zijn gitaar. Zeker door het gebruik van violen, orgel en percussie stijgen de nummers op en kan er een bijzondere sfeer worden neergezet. De stem van de singer-songwriter is dan essentieel. En ik kan altijd wel goed luisteren naar Devandra Benhart. Ik vind dat hij een echte film-stem heeft en nummers van de plaat zijn ook gebruikt in series en (horror)films. Wat hij op Rejoicing in the Hands doet is het neerzetten van een bepaald gemoed en ik vind dat gewoon wel mooi. Ik ga dus niet mee met alle kritisiche reviews en geef Devandra een...
7,5/10
Highlights
-
Korn
1/5
Tijdens het eerste nummer It's On kreeg ik zo'n erge zweetaanval en jeuk over m'n hele lichaam dat ik Korn heb afgezet en afgezworen zolang ik fatsoenlijk gehoor heb.
Frank Zappa
3/5
Dit is zo onwijs muzikaal. Het is rock 'n roll infused met jazz. Het is experimenteel maar ik vind het geen moment vervelend om naar te luisteren. Tuurlijk is het geen smooth-jazz maar ik vind het juist tof dat je de zoektocht van Zappa hoort naar de lijntjes. Soms is het daarbinnen, dan weer net daarbuiten.
Ook al is het niet een album wat je iedere dag wel een keer wilt opzetten, de muzikaliteit spat hier vanaf en dat vind ik heerlijk tussen al dat hardrock-geweld waar ik me -eigen schuld- nog doorheen moet ploeteren.
6,5/10
Highlights
Willie the Pimp
The Gumbo Variations
Black Sabbath
2/5
Snap niet helemaal waarom Vol 4 in deze lijst staat. De rauwe tracks zijn hoe we Sabbath kennen en er is een doordachte afwisseling met rustige songs. Maar heel speciaal of spannend wordt het niet.
Maakt me wel nieuwsgierig naar Vol 1 t/m 3.
6/10
Highlights
Wheels of Confusion
Beatles
4/5
Rubber Soul is een keerpunt is het oeuvre van the Beatles. Daarna zouden ze geen shows meer geven en klinkt vooral de muziek een stuk volwassener. Geen covers meer en de introductie van veel nieuwe geluiden in instrumenten.
Rubber Soul verwijst nog wel naar de invloed van zwarte soul en rock 'n roll waar the Beatles (aldus henzelf) als witte Britse ventjes niet aan konden tippen.
De eerste nummers van Rubber Soul gaan er vervolgens in als zoete koek. Stuk voor stuk hits. What Goes On vind ik een omslagpunt. Het is het Ringo nummer op de plaat en valt een beetje tegen. Daarna ben ik een beetje afgehaakt. Tuurlijk blijft het goed, maar het mist net de kracht van de volgende albums.
8/10
Highlights
Norwegian Wood
Nowhere Man
Eels
3/5
Eels is cult Friday Five artiest. Staat 12 (!) keer in de lijst der lijsten! 3x zette jij er een nummertje in, 9x ikzelf. Eels behoort al lang tot mijn favoriete artiesten uit de zeroes. En debuutplaat Beautiful Freak (1996 weliswaar) is natuurlijk een klassieker. Echter zit de kwaliteit van Eels echt verspreid over zijn gehele repertoire. Geen enkele plaat stijgt er voor mij ver bovenuit (zie je ook terug in de FF nominaties). Beautiful Freak begint heel tof, met de hoogtepunten van de plaat, maar is niet over de volle breedte van topniveau. Ach, hij zou later nog veel goeds afleveren, dus dat is gezegend.
Eels being Eels zijn voor mij de hoogtepunten. Hij heeft toch een unieke sound weten neer te zetten. Een combinatie van zijn stem, lyrics en wat gekke muzikale dingen. Susan's House is wat mij betreft tekenend. Catchy en mysterieus ineen.
7,5/10
Highlights
Novacaine for the Soul
Susan's House
Not Ready Yet
Orange Juice
2/5
Wat een slap aftreksel van the Talking Heads. Klinkt als een coverbandje dat alleen beschikking had over speelgoedinstrumenten.
I Can't Help Myself is het nummer met de meeste potentie, wat zo in het Talking Heads repertoire zou passen. Echter zingt de zanger als Byrne met een dubbele dronken tong. De synths zijn super bloopy. Dat lag overigens niet aan de tijd, New Order ging al hartstikke hard rond in die jaren. En een saxofoon solo? Par-don??
Ternauwernood een voldoende.
5,5/10
Highlights
I Can't Help Myself
Laura Nyro
2/5
Wel geinig en lijkt de tijd een eind vooruit. Had dit niet uit 1968 verwacht. De plaat mist wel het één en ander om echt interessant te worden. En niet in alle nummers vind ik de stem van Nyro mooi, tot irritant aan toe zelfs.
In een bijzondere tijd voor muziek vind ik verder online eigenlijk geen connecties met anderen uit die tijd. Bijzonder. Een einzelgänger.
5/10
Highlights
Stoned Soul Picnic
Emmie
The Isley Brothers
4/5
Super funky, maar met onwijs veel soul. Ik vind het ook mooi dat de roots van de Isley Brothers in de jaren '50 ligt, daar bands als the Beatles inspireert (Surf and Shout!) om vervolgens zelf één van de voortrekkers in de funk en disco te worden. Ijzersterke en serieuze nummers. Kenmerkend is de zagende elektrische gitaar over de funky ritmes heen. Dat herkennen we ook van Prince. Vette plaat.
8/10
Highlights
Summer Breeze
That Lady
Miles Davis
3/5
Precies even langs als mijn treinrit naar Den Haag. Maakte het staan in een benauwde 1e klas coupe toch iets draaglijker.
Mooi om Miles' transitie naar jazz fusion goed te horen. Blijft tegelijk goed behapbaar voor mijn onervaren jazz-brein. De fenomenale muzikanten maken van een nummer met 1 (!) akkoord toch iets bijzonders.
7,5/10
Highlights
Shhh/Peaceful
Lou Reed
5/5
Transformer is zo'n plaat waar veel samen komt. Enerzijds weet je dat uit de verhalen, wikipedia en ongevraagde collega's van muziekvrienden. Anderszijds hoor je dat ook gewoon aan de muziek.
Want als je licht aangeschoten vader van 66 bekend dat hij Walk on the Wild Side van Lou Reed het beste nummer ook vind...
...een nummer over genderidentiteit en prostitutie in de jaren...
...dan moet er toch wel iets bijzonders gebeuren.
En dat vind ik ook zeker. Je hoort the VU, the roots van Lee. Je hoort de glam-invloed van Bowie (geïnspireerd door VU). Je hoort Lou zelfs, als uniek zanger/artiest. En je hoort de jaren 70. Ik voel zelf altijd een verbondenheid met Closing Time van TW. En Goodnight Ladies is toch zo een Waits song?
Anyway. Op Transformer gebeurd veel. En ook de kleinere tussenliedjes zijn mooi en lijm voor de hoogtepunten op de plaat. Transformer kan altijd aan en is al jarenlang tof.
8,5/10
Highlights
Andy's Chest
Perfect Day
Walk on the Wild Side
Goodnight Ladies
Gotan Project
2/5
Ik houd niet zo van tango. In dit elektronische jasje is het wel geinig. Maar het is niet veel meer dan relaxte ambient muziek voor op een terrasje met een spritz of sour. En als ik naar buiten kijk is zo'n situatie heel veel weg.
4,5/10
Highlights:
-
Randy Newman
2/5
Muzikaal een soort mix tussen Elton John en The Eagles (zijn ook de backing-vocals). Piano-ballads gecombineerd met southern rock.
Blijkbaar bezingt hij het deep south racisme op een satirische wijze, daarbij 8x gebruikmakend van het n-woord. Door de satire en het ridiculiseren (zingen vanuit een karakter) raak ik de draad een beetje kwijt. En ik vind het niet goed genoeg om 2x de hele plaat te luisteren.
6/10
Highlights
Rednecks
Kingfish
R.E.M.
4/5
Dit is zo'n steengoed debuut. Als je de rock-wereld betreed met de eerste 10 seconden van Radio Free Europe heb je meteen je eigen plekje veroverd. Want zo moet R.E.M. destijds geklonken hebben: uniek en met een geheel eigen sound. Vooral door dat jangly gitaarspel van Buck. Catapult is daarin echt de uitblinker.
De tweede helft van het album haalt niet het niveau van de eerste, waardoor het als geheel nog beter kon (en werd) in hun carrière. Maar de unieke toon is gezet.
8/10
Highlights
Radio Free Europe
Pilgrimage
Catapult
The Dave Brubeck Quartet
3/5
Lekkere en beetje saaie cool-jazz. Take Five is misschien wel het bekendste jazz-nummer, maar als plaat weet Time Out me nou ook weer niet echt te overtuigen...
6,5
Highlights
Take Five
Bonnie "Prince" Billy
3/5
Tussen de reclames door van hogedrukspuiten en vakantieparken waar altijd de zon schijnt levert Billy best een mooi album af.
OOR is ook altijd fan van deze beste man maar echt veel eerder heeft het me nooit super gegrepen. Ook na deze luisterbeurt blijft hangen dat het album nog een poging nodig heeft...
MAAR DAN WEL OP SPOTIFY AUB!
6,5/10
1/5
Verschrikkelijk wat een domme muziek. Rollin' is wel soort van classic maar verder echt gewoon geen kwaliteit.
3/10
Highlights
Rollin'
Sepultura
1/5
Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.
4/10
Billy Joel
2/5
Best leuk om nog even in de Top2000 sferen te blijven hangen. Maar na een paar nummertjes ben ik de piano-ballads en sax-solo's wel beu. Billy is een sterke liedjesschrijver, zoals Elton dat ook is. Alleen luister ik er gewoon niet zo graag naar. Zeker Scenes from an Italian Restaurant en Vienna vind ik simpelweg kitsch (accordeon?).
6/10
Highlights
The Stranger
She's Always as Woman
The Doors
3/5
The Doors klinken als de overgang van de 60's naar de 70's. En ondanks hun korte carrière hebben ze in 4 jaartjes een indrukwekkende discografie neer weten te zetten.
In mijn herinnering is L.A. Woman hun bekendste werk, maar eerlijk gezegd dat al het goede van the Doors hier niet op. Riders on the Storm is een sfeervol nummer en Top2000 klassieker maar kan niet een heel album overeind houden.
Het interessante werk van the Doors staat op andere platen, daarmee zeg ik denk ik voldoende.
6,5/10
Highlights
Love Her Madly
L.A. Woman
Riders on the Storm
Pixies
5/5
Op Doolittle vielen alle stukjes op z'n plek en vonden the Pixies de ultieme mix tussen schreeuwen en cathiness. Op Surfer Rosa is het nog allemaal wat ruiger en meer lo-fi. Maar I love it.
De eerste helft van de plaat is fenomenaal. Al met al ga ik toch te goed op het manische geblaf van Black Francis en het hoge tempo van de riffs en intro's. Pixies hebben een unieke eigen sound weten neer te zetten die geïnspireerd was uit punk-acts maar toch weer nieuw en actueel was in de tijd dat het uitkwam.
Where is My Mind is de beste song van the Pixies in mijn ogen en heb ik (als ik het me goed herinner) ten tijden van de rrrrright2000 op #1 gepositioneerd. Iets wat ik hedendaags zomaar nog eens zou kunnen doen.
De tweede helft (na Where is My Mind) laat wat te wensen over en is (lijkt me bedoeld) rommelig en slordig. Zoals in een nummer als Vamos. Maar ook daar komt het toch weer samen in de laatste 30 seconden, als ook Kim Deal gaat meezingen. Het is maar even, maar ook dat is toch weer even een banger.
Door de rommeligheid wringt zich het legendarische uniek geluid van the Pixies. En de cover is fantastisch.
9/10
En dan moet Doolittle nog komen!
Highlights
Where is My Mind
Bone Machine
Gigantic
Tony's Theme
Various Artists
3/5
Leuk om zo eens goed naar de Wall of Sound van Phil Spector te luisteren. En ook al is deze gemaakt om in de jaren 60 toch een beetje geluid uit crappy radiotjes te toveren (en dus niet voor Bluetooth AirPods), is het een plezier om naar te luisteren. De studio als instrument.
Het blijft natuurlijk wel kerstmuziek en eigenlijk moet ik daar gewoon niks van hebben.
6,5/10
Femi Kuti
3/5
Wereldmuziek is een te lelijke term. En als we dan toch een beetje kritisch mogen zijn op de Westerse popcultuur, dan toch wel dat het met name mannetjes zijn uit de US of A en Britland die de dienst uitmaken.
Daarom mooi om te zien dat deze weergaloze lijst ook een kijkje neemt ónder de evenaar en zo nu en dan wat moois uit de hoge hoed tovert. Ook al een ligt Nigeria boven de evenaar en woont deze beste man London, you get ma point. AFROBEAT!
Wanneer de afro-sound mixt met de soul en funk uit Amerika ontstaat er zeker wat moois. Vader Fela heeft jarenlang eigenhandig kunnen schaven aan het genre, talentvol zoonlief rides the train.
Ik houd wel van de Afro sound. En zeker als het wordt gecombineerd met genres die mijn breintje goed herkennen, dan valt er vaak wat te genieten.
Blazers in overvloed op Femi Kuti. Wanneer gaat de zon weer schijnen?
7,5/10
Stubborn problems
Kendrick Lamar
5/5
Duurde even voor ik tijd had deze LP op te zetten en echt de tijd te nemen. Want dat verdiend deze plaat.
Waanzinnig hoe het album zich langzaam evolueert. Ik vind het gruwelijk hoe sommige nummers zo manisch zijn ('u'), om vervolgens weer heerlijk door te zweven door een nieuw verhaal of conversatie. De interludes en korte tracks plakken het fantastisch aan elkaar. Terwijl de losstaande tracks op zichzelf waanzinnig zijn. King Kunta haalt zelfs de Top2000!
De tracks zijn manisch, grimmig en toch is de plaat toegankelijk. Deze zet je echt niet zomaar af en moet afgeluisterd worden tot het eind. Het is een hiphop plaat maar raakt zoveel andere genres, en door de gastoptredens wordt een groot muzikaal spectrum aangeraakt. En toch valt het album telkens weer terug op een kern, enkele melodieën en zinnetjes komen steeds weer terug. De thuishonk van To Pimp A Butterfly.
Hiphop en rap is niet mijn favoriete genre, en Kendrick rapt over problemen die ik niet ken. Maar als er een hiphop album is de ik een 10 kan geven is het deze. Dus waarom zou ik het laten?
10/10
Highlights
King Kunta
Alright
The Black er the Berry
Peter Gabriel
2/5
Ik heb me de hele plaat afgevraagd hoe het kan dat de stem van Peter Gabriel zo erg lijkt op Phil Collins. Is dit echt of komt het puur door beiden met Genesis te associëren?
Ik ben er niet uitgekomen. Verder is deze middelmatige 80's popplaat geruisloos aan mij voorbij getrokken.
Highlights
Sledgehammer
Don't Give Up
Bert Jansch
4/5
Ik moet bij Bert Jansch altijd denken aan een Duitse of Oostenrijkse piano componist die het net wat minder heeft gemaakt dan zijn Weense kameraden uit die tijd.
Deze man kan echter gitaarspelen!
En hoe, trouwens. Hij hanteert zijn six-string met fluwelen handschoen, wat vooral prachtig hoorbaar is in de intermezzo's zonder zang.
Zijn stem is ook mooi maar misschien wat minder dan zijn ambtsgenoten van de andere kant van de grote plas. Echter vind ik het Brits een verzuchting tegenover het soms zo ontzettend irritant Amerikaans van zangers en zangeressen.
Positieve verrassing op de zaterdagmorgen.
8/10
Highlights
Oh How Your Love Is Strong
Needle of Death
Do You Hear Me Now
The Specials
4/5
Een Ska-revival tijdens de punk-piek. Wat een love-baby werd daar geboren. Ska-punk vind ik toch altijd wel gaaf. Zeker ook omdat de punk-grootheden van the Clash daar eigenhandig het niveau wat hebben opgeschroefd op London Calling. Zelfs van de USA revival in de jaren 80/90 heb ik in latere jaren nog stiekem best van genoten (Streetlight Manifesto, Less Than Jake, etc).
The Specials zijn natuurlijk het gezicht van dit genre en met name door dit album. De revival vervloog snel en slechts een paar platen zijn echt aanwijsbaar de momenten waar het genre om draait.
Tuurlijk, de nummertjes zijn simpel maar wie dacht dat een mix van Jamaicaanse reggae en plat Brits gepunk tot zulke lekkere en catchy liedjes kon leiden.
Oja en nog een shout-out maar de zwart-wit blokjes stijl. Love it.
Geen kwaad woord van mijn kant. Misschien niet zeker de kwaliteit van de muziek, maar wel het iconische album voor een uniek genre.
8/10
Gangsters
Message to you Rudy
Concrete Jungle
Monkey Man
Too Much Too Young
Ice Cube
2/5
Van Ice-T naar Ice Cube.
Cube klinkt wat bozer dan T en schreeuwt ook wat meer. Meestal ga ik daar niet zo goed op. Maar toch vind ik deze west-coast plaat wel iets sterker. Hij is wat scherper en lijkt het te combineren met humor en luchtigheid. Lekker om met zo'n debuut de scene binnen te stormen.
Prima, leuk om een keer gecheckt te hebben. Al was 71 minuten wel echt veels te lang hoor. Het maakt me ook niet nieuwsgierig naar zijn latere. Die albums laat ik lekker voor wat het is.
6/10
Highlights
You Can Fade Me/JD's Gaffilin'
A Gangsta's Fairytale
Sade
4/5
Diamond Life is 40 jaren jong.
Want hoe goed doen de bangers van Sade het nog in de huidige tijd. Het is een blend van alles wat guilty én goed is uit de 70's en 80's. Alleen van de saxofoon krijg ik soms een klein mondbraakje, maar die slik ik wel weer in.
Kant B matcht niet de kracht van kant A, want die kan bijna integraal in de party-playlist voor aanstaand 30-feestje.
8/10
Highlights
Smooth Operator
Hang on to Your Love
David Bowie
3/5
Heb dit album van Bowie nooit heel bijzonder gevonden. Ziggy goes to America zoals hij zelf zegt. En hij bezingt de keerzijde van de stardom. Tja, niet meteen de ingrediënten voor de beste plaat uit z'n oeuvre.
En wordt wat meer Glamrock en alle riffs vind ik wel heel erg op de Stones lijken. Jean Genie is denk ik de grootste hit, maar kan zo in een Amerikaanse film. Zonde dat zo'n koersbepaler van de popcultuur een album maakt waarin hij de grootste popcultuur kopieert. Maarja, misschien wat vroeger alles anders?
6,5/10
Highlights
Drive-in Saturday
Elastica
4/5
Blijkbaar komen niet alle riffs van Elastica uit eigen pen. Gejat en gekopieerd van Wire en the Stranglers zijn ze halverwege de nineties misschien niet de meest unieke band.
Maar het past binnen deze tijd wel heel erg om dit tof te vinden. Schijnbaar was dit het populairste Britse debuut na Oasis en voor the Arctic Monkeys. Het hoeft niet origineel om goed te zijn...
En ik moet zeggen. Veel van dit soort bands escaleren vaak de bocht uit. Dat is waarom ik niet heel graag een plaat van Sonic Youth aan zet en the Pixies in gezelschappen ook vaak een tandje zachter moeten (looking at you Juul). Elastica heeft dat niet. Het is vuig en rammelend en vliegt niet de bocht uit. Ik ben wel enthousiast!
8/10
Waking Up
Connection
Beck
2/5
Ik heb Beck toch iets te hoog zitten als lo-fi indierocker om dit album echt heel goed op waarde te kunnen schatten denk ik. Tuurlijk, liefdesverdriet is vast geen pretje. Maar zo melancholisch had het toch niet hoeven worden?
De nummers zijn nergens echt vervelend en doen me bij vlagen aan Eels denken, maar echt veel behoefte aan zo'n Beck plaat had niet.
'Doe mij maar Loser'
5/10
Laibach
1/5
What the fuck.
David Bowie
3/5
Ik kan al een aantal dagen niet echt de goeie woorden vinden voor deze review. Het is niet slecht maar heeft me ook niet gegrepen. Om iets goeds op te schrijven moet ik het nog een keer luisteren. Daar heb ik onvoldoende zin in.
Ik kom tot de conclusie dat Bowie met name exceptioneel is vanwege zijn showmanship, zijn karakter en zijn vermogen te vernieuwen. Albums puur op kwaliteit beoordelen doet hem dan ook te kort, maar maakt deze app wel lastig.
7/10
Highlights
Wild is the wind
The Police
3/5
Hans was altijd wel fan van the Police en volgens mij hadden wij thuis een verzamelcd-tje. De tunes van dit trio zit dus altijd wel diep in mijn geheugen gegrift, maar dan niet in een chronologische volgorde wat betreft discografie.
The Police liet natuurlijk het punky geluid snel achter zit om hits voor het grote publiek te schrijven. Desalniettemin is Regatta de Blanc een plaat uit Engeland uit 1979. Dan heb je een streepje voor.
7/10
Highlights
Walking on the moon
On Any Other Day (verrassing)
Simply Red
2/5
Simply Red is echt zo'n artiest die door iedereen te pruimen is en dus ook in de plaatselijke supermarkt gedraaid zal worden. Vaak is dat geen goed teken...
5/10
Highlights
Money's too tight
Gene Clark
4/5
Bijzonder plaatje. Na 2 jaar slechte kritieken en verkoopcijfers compleet afgeserveerd. Dat verbaast me toch als je deze plaat luistert en plaatst in het tijdsgewricht van de jaren 70. Of we hebben geen idee hoe het toen was (dat sowieso eigenlijk) of deze plaat is de uitzondering op de regel.
Het lukt me net niet om de plaat goed te plaatsen. Het klinkt heel Amerikaans maar past verder niet in één hokje. En dat is leuk. Het bevat veel van het goeie van the Band en CSNY, maar is misschien wel iets complexer en experimenteler. Geen makkelijke plaat, wel eentje die ik na de eerste luisterbeurt nog een paar keer heb aangezet.
8/10
Highlights
Life's Greatest Fool
From a Silver Phial
Michael Jackson
3/5
RIP Quincy Jones.
Lekkere discoplaat, en nog zonder al dat ge-ie-ie van MJ. Daar begon hij blijkbaar pas mee in de jaren 80...
7/10
Highlights
Dont Stop Til You Get Enough
Pixies
5/5
Doolittle is een waanzinnige plaat die scherp en hard is niet maar nergens te lomp of oorverdovend. Sommige tracks zijn echt pop (Debaser, Here Comes Your Man) maar worden afgewisseld met krijserige (Tame) of grimmerige nummertjes (Gouge Away). Ook al zijn de tracks vaak kort en recht voor z'n raap, Pixies voegt er altijd een element aan toe waaraan je hooked raakt. Vaak is dat de manie van Black, maar net zo goed de backing vocals van Kim Deal. Het maakt dit een waanzinnig alternative rock album, een inspiratie voor veel moois. Voor mij echt een all-time favourite waar de energie echt uit de voegen komt. Nee, misschien is het meer een serie van nummers dan een volledig album; de afzonderlijke nummers zijn echt stuk voor stuk smullen. Dan maak je ook een goed album hoor.
10/10
Highlights
Debaser
Mr. Grieves
Hey
Dire Straits
2/5
Bijzondere band toch eigenlijk altijd, die Dire Straits. Hun sound is super uniek en nog steeds hartstikke populair. Ontsprongen uit de punk-jaren spraken zij niet de jonge generatie aan maar juist de babyboomers die een beetje op leeftijd begonnen te raken. En nog steeds is het dadrock bij uitstek.
Brothers in Arms mag dan de grootste hitplaat zijn van de band, ik het een cringy geheel.
Money for Nothing staat voor mij buiten kijf. Dat is een wereldnummer. Op de plaat omringt door So Far Away en poppy Walk of Life is het begin van het album best aardig. Dire Straits is hier meer pop en mainstream dan de albums ervoor, maar het is op zich wel vet.
Maar dan komt Your Latest Trick. Godsamme wat heb ik mij daar doorheen geworsteld. Eerst die trompetintro en dan die verschrikkelijke zoete George Michael saxofoon in het refrein. Ik vind dat zo'n dieptepunt.
De nummers daarna zijn eigenlijk fillers tot Brothers in Arms. Dat is natuurlijk een Dire Straits-milestone maar vind ik ook altijd wel erg traag en uitgesponnen. En die onwijs lange fade-out... Het is dat veel boomers niet anders gewend zijn, maar anders zou je er een slappe piemel van krijgen.
Ik krijg mijn handen niet op elkaar voor een Dire Straits album, en zeker niet voor Brothers in Arms.
5/10
Highlights
Money for Nothing
The Flying Burrito Brothers
4/5
Weer een spin-off van the Byrds. Nu vanuit de second generation, Gram Parsons. Waar Gene Clark zich naar de folk-rock begaf, is Parsons vol op de countryrock trein gesprongen. Deze plaat is zoo Americana, daar moet je wel even klaar voor zijn.
En ook al is het niet de meest complexe plaat en een achteraf vrij doorsnee country-album, het is wel sterk. Ik ben ook van mening dat de kracht van countryrock juist zit in dat simpele. Simpel maar raak. En dat vind ik the Flying Burrito Bros meestal wel. Catchy, lekkere samenzang en fijn Amerikaans gepingeld op die pedal-steel gitaren.
Ik heb een goeie dag vandaag.
8/10
Highlights
Christine's Tune
Sin City
Wheels
Hot Burrito #1
Cheap Trick
2/5
Bij live albums vraag ik me altijd af; had ik er graag bij willen zijn.
En heel eerlijk, bij Cheap Trick vraag ik me dat af. Tussen gillende Japanse meisjes luisteren naar lange gitaarsolo's staat niet hoog op mijn bucketlist.
Wat mij vooral fascineert aan de band is
1. Dat ze mainstream succes bereiken met een live album. Hoe verklaren we dit?
2. Dat hun muziek leeft op de overgang van 70-s rock, punk en powerpop zonder een rol te hebben gespeeld in het kruidvat.
6/10
Highlights
Aint that a shame
Surrender
Baaba Maal
2/5
Dat is toch bijzonder aan dit 1001 albums project. Niet alleen the usual suspects uit de westerse cultuur, maar ook gewoon een Senegalese zanger uit de jaren 80. En ik moet zeggen dat ik het best aardig vond. Mooie volle arrangementen met gitaar en percussie. De melodieën en ritmes herhalen elkaar de hele dag, waardoor je toch in een soort flow komt. De type zang is taaier, dat merk je vaker bij muziek uit onbekende culturen. Daar gaan lekker op andere type stemklanken. Dat is voor de Hollandse kaaskop dan toch even strijden om doorheen te komen soms. Maar leuk dat we weer zo zijn verrijkt.
Hopelijk komt Baaba Maal langs in de popquiz, dan zijn wij spekkoper.
6/10
Talking Heads
4/5
Het rijtje Talking Heads album die zijn geboren als love-baby van Eno en Byrne zijn ongeëvenaard. Op More Songs About Buildings and Food hoor je de mannen zoeken naar het goede TH geluid. Ze scoren hun eerste hitje en verfijnen de sound verder. Wetende wat voor weergaloos werk nog gaat volgen is ook dit een feestje om naar te luisteren. Het is nog niet zo gelikt en strak als bijvoorbeeld Remain in Light, maar iets van dit uitprobeerderige spreekt mij ook heel erg aan.
Eno en Byrne, alleen maar liefde.
7,5/10
Highlights
Thanks for sending me an angel
Take me to the river
With our love
Found a job
Van Morrison
4/5
Van de album covers van Van Morrison (iig Astral Weeks en Moondance) word ik altijd een beetje ongemakkelijk. Wat voor mij vaak de reden is dat ik de LP laat liggen of de plaat niet aanzet. Gelukkig is er deze app om mijn ongemakken te overwinnen...
En daardoor werd dit een hele taaie waar ik 3 luisterbeurten voor nodig had om echt te doorgronden wat ik hier van vind. En dat komt vooral omdat het schier onmogelijk is om Sir Van in een hokje te plaatsen. Het klinkt veels te Amerikaans om Noord-Iers te zijn.
En waar Moondance inderdaad meer country invloeden kent ligt het er niet zo bovenop. Ergens voel ik ook dat dit een beetje de proto indiefolk is, waar ik zo'n liefhebber van ben. Dat komt met name door de focus op de akoestische gitaar (in Everyone zelf gecombineerd met fluit). Into the Mystic is echt fantastisch. Daar hebben mannen als Billy Bragg, Will Varley of Frank Turner denk ik ook goed naar geluisterd. Voor mij het hoogtepunt.
Ik eindig dus met veel meer positiviteit dan verwacht, en de volgende keer neem ik Moondance mee uit de platenbak. Ik waardeer zijn muziek veel meer dan gedacht!
8/10
Highlights
Caravan
Into the Mystic
Everyone
Glad Tidings
Shack
2/5
Niet slecht, maar is ten opzichte van dingen waar het op lijkt best wel saai. Heeft wat weg van het vroege werk van Bright Eyes en is echt en classic album dat klinkt als de millenium-overgang. Het rauwe van vroege jaren 90 is er wel af en het werd hoogtijd dat er weer een indie-boom zou komen.
Ik ben op een gegeven moment overgeschakeld naar Primaat. Meer bangers.
6/10
Highlights
Lend's Som Dough
The Mars Volta
1/5
De stem van the Mars Volta doet af en toe denken aan de emo-pareltjes die mijn tienerjaren kleurde. En dat geeft toch een klein beetje vreugde. Al het progressieve gepriegel eromheen is helemaal niks. Te complex, continu afwisselend en vaak veels te hard. Grijpt me niet, wel aanleiding om weer eens een nostalgisch emo-lijstje aan te sluiten op deze zaterdag avond!
5/10
Highlights
Roulette Dares
The Sensational Alex Harvey Band
1/5
Leuk dat Nick Cave dit als inspiratie zag voor the Birthday Party. Ik vind er bijzonder weinig aan te beleven. Schiet echt alle kanten op.
4/10
James Brown
3/5
Amai wat een stem. Mooi zo even terug te gaan naar de early days van James Brown. Voordat hij ging funken. Wat een soul.
Live album dus de vraag...
Ja hier had ik wel bij willen zijn geweest.
7,5/10
Highlights
Medley
Nirvana
5/5
Wat een waanzinnig iconisch album is dit. En daar ben ik vaak ook wel kritisch op, want op een gegeven moment is het iconisch omdat het iconisch is. En dan is vaak niet de kwaliteit van de muziek de reden daarvoor maar danwel de albumhoes, het charisma van de zanger of een specifiek verhaal over de band of het album.
Voor deze exercitie van 1001 albums duik ik daarom wél even in de kwaliteit van de muziek en wat ík daar van vind. Ik weet nog dat toen ik zelf een beetje muziek begon te luisteren (we spreken hier 2007/2008) mijn vader Nevermind op CD kocht ('die moet ik hebben'). Ik vond dat een bijzondere keuze gezien zijn muzieksmaak, maar ook wel erg stoer ofzo. Nevermind gaat dus al way back, en ondanks de ruigheid van gitaren en Kurt zijn stem, is het altijd heel toegankelijk.
En godsamme, als je je plaat kan openen met Smells Like Teen Spirit... Hot damn, dan zit de spirit er wel in. In Bloom erachteraan (echte grunge-kraker) en dan Come as You Are. De lat is hoog gelegd.
Nevermind hoort in het grunge-hokje wat betreft genres maar is eigenlijk wel veel breder dan dat en dat maakt het kwalitatief ook z'n goede plaat. In Breed en Lithium is puur grunge (en genieten), andere songs zijn meer hardrock (Territorial Pissings, Stay Away) maar worden prachtig aangevuld met de zachtere nummers; Polly en Something in the Way. Die twee zijn ook echt fenomenaal in de MTV Unplugged versie.
Ik vind de tweede helft van de plaat soms wat moeilijker, maar door de variatie wel echt super boeiend. Misschien is het enige smetje dat ik Nevermind een sterkere en iconischere afsluiter had gegund. Het geluid van Endless, Nameless vind ik (zeker na Something in the Way) niet satisfying. Toch ga ik voor 5 sterren.
9/10
Highlights
In Bloom
Polly
Stay Away
Something in the Way
Big Star
3/5
Wat een depressief plaatje dit zeg. Ik ken Big Star van hun hits al Thirteen en September Gurls. En dan is Third geen toegankelijk albumpje.
De cult-status van het album had mij nog niet bereikt maar vind ik wel een vette toevoeging aan de luisterervaring. Een uit elkaar vallende band met issues die tegen beter weten in een plaat weten te maken wordt tegen hun zin in uitgebracht onder de naam Big Star. Van een band was tegen die tijd al helemaal geen sprake meer.
En dan de muziek. Ik vind de stem van Alex Chilton altijd heel chill. Zeer herkenbaar en uniek en heeft een soort geruststellend effect. Ook op de wat grimmige nummers (noem bijvoorbeeld het nummer Holocaust) komt zijn stem goed uit de verf. De muziek eromheen is gedistantieerd en hebben ze heel moeizaam laten klinken, zoals bijvoorbeeld in Take Care of Kanga Roo. Taaie kost. Maar die worden afgewisseld door lekker rechtoerechtaan powerpop (Till the End of the Day). Verdiend nog een luisterbeurt, zeker gezien de cultstatus. Voor nu...
7/10
Highlights
Femme Fatal
You Can't have Me
Till the End of the Day
Pink Floyd
4/5
Dark Side of the Moon, wat een fenomenaal concept album een plaat die in de afgelopen 50 jaar zijn eigen nummers als concept ook is ontgroeid. Het geheel is mooi en brengt je in vervoering, de losse tracks kunnen dat (op een paar na) eigenlijk niet.
De sfeer en de overgangen tussen de nummers maken het een unieke en gave plaat. De individuele nummers hoef je niet perse elke dag te horen. Op een paar na. Time is prachtig en het slotstuk Brain Damage / Eclipse is natuurlijk weergaloos. De lunatic-lach, de namedrop van het album, de openbaring in het refrein na het oploopje van het orgel en de Eclipse als sluitstuk. Pink Floyd op haar best!
8/10
Highlights
Time
Brain Damage / Eclipse
GZA
3/5
Guilty, had deze plaat nog nooit geluisterd. Op één of andere manier ook de andere dingen van WTC nooit echt tot me genomen. Voel daar niet perse heel veel nieuwsgierigheid naar.
Maar toegegeven, Liquid Swords heeft echt een hele dikke flow. Ik kan dit niet goed genoeg plaatsen in genre of tijd, dus meer woorden kan ik er niet aan wijden. Wel ben ik blijf dat ik dit eens heb gecheckt.
7,5/10
The Cars
3/5
Album vol met veels te aangedikte 80-s tracks. Maar gelukkig waren de echte guilty 80's nog niet aangebroken in 1978, anders was deze plaat echt helemaal uit de bocht gevlogen. De zoete catchy powerpop wordt nu af en toe aangevuld met een rock n roll solo. Toch nog een nawee uit de 70's.
Het is pop en het is zoet, en toch ben ik blij dat de synths en echte guilty hooks hier ontbreken. Dat maakt deze plaat wel behapbaar.
7/10
Just what I Needed
You're All I've Got Tonight
Beastie Boys
3/5
Het begin van Licensed to Ill is nogal in your face. Sowieso is dat een kenmerk van de witte punk-jochies, het is aan het eind van je werkdag wel even schrikken.
En ook al blijft het hele album wel de energie hoog, ze lijken het iets beter te doseren dan in de eerste paar tracks. Dat slaat voor mij een beetje om bij Slow Ride, waar het refrein met de War-sample voor het eerst wat vriendelijks aan de plaat toevoegt. Daarna is het niveau van deze plaat hoog, en geniet ik wel echt van de mix van hiphop in z'n kinderschoenen en punk gitaar riffs.
De essentie bij zo'n Beastie Boys zit 'm in de dosering. Je wilt energie, maar niet gillend gek worden. Dus ook een timing-kwestie en de reden dat ik de LP niet vaak op de speler gooi. Wel vet om te hebben tho.
7,5
Highlights
Slow ride
Fight for Your Ride
No Sleep Till Brooklyn
Julian Cope
2/5
Deze gast en dit album kan ik met alleen een luisterbeurt totaal niet plaatsen. Dat verdient eigenlijk een goeie deepdive. Daar heb je overigens genoeg tijd voor tijdens dit album. Was die lengte nou nodig?
Er zit wel energie in Julian, die is aanstekelijk. Toch vraag ik me af waar de nominering voor deze lijst nu vandaan komt. Het voegt alles samen wat in de drie decennia daarvoor reeds is verschenen. Het is een mix van te veel, en daardoor lijkt het niks te zijn geworden.
5/10
Solange
3/5
Mooi neo-soul plaat. Een gave stem en de beats blijven heel bescheiden. Blijft op a Seat at the Table echt bij haar kracht en laat zich niet verleiden om toch een pop-hitje te scoren vanuit die soul-aanpak. Gelukkig maar, album is daardoor mooi in evenwicht. Wordt door de gastbijdrages af en toe versterkt, omdat je door het horen van een andere stem toch wel even op scherp gezet wordt.
Album liep automatisch door in de True EP met een meer eclictische en indie-fused sound en dat vond ik eigenlijk ook wel erg vet. Jammer dat ze daar niet meer van heeft uitgebracht.
7,5/10
Highlights
Cranes in the Sky
Mad (ft. Lil Wayne)
Don't Touch My Hair (ft. Sampha)
The Kinks
3/5
Perfect voor een namiddag in een lentezonnetje. Onder een dekentje op een koude woensdagochtend werkt het dan toch niet wat minder.
Maar dan toch, Face to Face is erg Beatlesque en even verplaatsend naar 1965/1966 is dit een straf plaatje. Misschien wat softer dan ander werk van the Kinks, en niet elk nummer is raak. Maar the Kinks is kwaliteit en dit was gewoon wel vermakelijk.
7,5/10
Highlights
Sunny Afternoon
David Bowie
3/5
Je kunt je afvragen of het nodig was voor Bowie om na jaren geen muziek te hebben gemaakt met deze popplaat te komen. Maar goed, aard van het beestje.
Wat je wel terecht mag afvragen is waarom óók deze plaat in de 1001-lijst moet staan. Niet alle Bowie platen hoeven dat toch per definitie in? En met Blackstar levert Bowie toch een bijzonderder kunstje af aan het eind van zijn carrière.
Op the Next Day hoor je eigenlijk vanalles uit de carrière van Bowie langskomen, maar is het bovenal een vrij toegankelijke plaat met popsongs. Waar het werk uit zijn Berlijn-tijd best taai en moeilijk te verteren was, is the Next Day een makkelijk maaltje. En dat vind ik eigenlijk wel lekker. Je vliegt door het album en het rechtervoetje tikt geregeld mee op het hoge ritme van de tracks. De energie zit er goed in en blijft de hele plaat hoog. Er zijn geen nummers die er enorm bovenuit stijgen, maar het algemene niveau is wel behoorlijk.
Ik vond het leuk om deze plaat eens helemaal te luisteren en ben toch positief verrast. Geen ingewikkeld gedoe maar gewoon gaan met die banaan. Best leuke plaat.
7/10
Highlights
Dirty Boys
Valentine's Day
You Will Set the World On Fire
Thelonious Monk
3/5
Movie-jazz. Bestaat dat genre? Dat vind ik deze plaat. Het brengt je in een andere wereld en is heel toegankelijk. Perfect dus onder film-scenes.
Ik vind dit een fijne jazzplaat. Doordat het met een band is gemaakt en lekker afwisselt. Niet het eindeloze improviseren of soleren wat sommige jazz albums wel hebben. Het bouwt op en af maar escaleert niet en is fijn melodieus.
Maar ja. Nu doe ik net alsof ik iets van Jazz weet.
7/10
Highlights
Pannonica
Carpenters
2/5
Ja tuurlijk, hartstikke mooi die harmonieen en samenzang. Maar dit is wel een hele zoete popplaat, zeg. In menig Amerikaanse huiskamer zullen in de jaren 70 zwangere huismoeders gesmolten zijn.
5,5/10
Highlights
We've Only Just Begun
Close to You
The Smashing Pumpkins
4/5
Veel bands die de muziek maken van the Smashing Pumpkins zouden niet bij mij aanslaan. En dit doet dat dan toch wel. Volgens mij door twee dingen:
1. De bizarre maar oervette stem van Corgan, die je echt uit duizenden herkend.
2. De hardrock verpakt in een dromerig jasje. Het is hard, maar toch ook weer niet, omdat het wat van de scherpte mist.
En ondanks dat de nummers best op elkaar lijken (klassiek minpuntje) is de algehele sfeer op het album erg goed en rol je zo de plaat door.
Smashing Pumpkins zijn een unieke band, met een roots in de grunge tijd en scène, maar toch een ander en uniek geluid. En daar heb ik toch wel van genoten.
8/10
Highlights
Disarm
Mayonaise
Spaceboy
The Byrds
3/5
Ik krijg de eerste helft van Younger Than Yesterday nog niet zo goed gefit. De nummertjes klikken niet helemaal. En dat komt door het psychedelische karakter. Want het folk element en de samenzang is mooi, maar de timing en muziek pakken we niet. Wellicht wat meer luisterbeurten nodig.
Dat draait voor mijn gevoel volledig bij My Back Pages. Na twee psychedelische trips (Thoughts and Words en Mind Gardens) is dat nummer een soort reddende engel. Het is prachtig, en het klopt en past! Ook de tracks daarna zijn mooi, maar veel album resteert er niet meer helaas. Daardoor niet meer dan een...
7/10
Highlights
My Back Pages
Alice In Chains
4/5
Godsarrie, als je je plaat begint met de intro van Them Bones, dan ben je niet uit op het maken van een makkelijk behapbaar plaatje. Een opgefokte riff en schreeuwen ertussendoor. Foei. Maar meteen daarna komt zo'n open en vertraagd stukje (samen)zang. En dan is Alice in Chains toch vaak ook prachtig. Die stem en look van Layne Staley is echt zo erg grunge, beter krijg je ze niet. Zijn stem is soms echt magistraal.
En ook al maakt Alice in Chains niet zo'n kraker als Nevermind of Ten, Dirt is echt een hoeksteen in het genre. En dat roept toch altijd wel positieve gevoelens bij mij op.
8/10
Highlights
Rooster
Dirt
Would?
Muddy Waters
2/5
Oude blues in een modern jasje. Niet altijd met de gewenste uitkomst, maar vaak wel met een betere productie. Dat is ook goed te horen op Hard Again.
De plaat begint meteen met de Muddy Waters-klassieker; Mannish Boy. En als je met het beste werk begint, hoe houd je dan het niveau op de rest van de plaat hoog? "Door gewoon hetzelfde te blijven doen" moet Muddy gedacht hebben. Eer ik bij Little Girl ben aanbeland kan ik mij niet herinneren of er een nummer ten einde is gekomen, of dat ik nog steeds naar een solo van Mannish Boy aan het luisteren ben.
Op de hele plaat is Muddy heerlijk aan het bluesen, maar is het wel veel hetzelfde. Eigenlijk is alleen I Can't Be Satisfied een beetje anders (Seasick Steve avant la lettre) en een break in de verder continue blues-stroom.
Well, I'm not satisfied enough by that...
6/10
Highlights
Mannish Boy
I Can't Be Satisfied
Sabu
2/5
Mooi en grensverleggend om eens een album te luisteren waar de conga centraal staat als instrument. En deze plaat is gewoon al 68 jaar oud, dat is best sick. Het klinkt super Cubaans en is jazzy. Vind het extra lekker als er een gitaartje en zang bij komt, zoals in het slotnummer.
Halverwege werkt ik het getrommel al aardig beu, zeker in Asabache - wat enkel trommeltjes zijn.
De jeu kwam daarna toch weer terug, dus best verrast bij zo'n plaat het tot het eind een aangename luisterervaring is gebleken.
6/10
Highlights
Tribilin Cantore
Everything But The Girl
2/5
90-s background music.
Enige pluspuntje is dat ik de Todd Terry remix van Missing aan de party playlist heb kunnen toevoegen.
5/10
Highlights
-
Bob Marley & The Wailers
2/5
Reggae van Bob altijd lekker, maar andere van zijn platen zijn beter. Ook wel duidelijk dat No Woman, No Cry in de live versie echt een stuk beter is. Wel goeie vibes. Rastafari!
5,5/10
Highlights
-
Fatboy Slim
2/5
Fatboy Slim is een makkie bij Hitster, net als veel andere 90-s artiesten, met name DJ's. Het klinkt zo erg naar dat decennium, dat heeft wel iets moois. En uiteraard voor dertigers ook speelt hier ook zeker de nostalgie mee.
Maar zo lekker als muziek uit de jaren 60 verjaard, zo matig doet muziek uit de 90-s dat. Op alleen nostalgie kom je er niet. Dat merk ik ook bij Fatboy Slim. Praise Your en Rockefeller Skank zijn wel soort van bangers maar kunnen kwalitatief niet tippen aan veel ander vergelijkbaar werk.
5,5/10
Highlights
Rockefeller Skank
Praise You
Bruce Springsteen
3/5
Met Eliminator van ZZ Top in het vooruitzicht ben ik blij dat ik wat albums in te halen heb. Plaatje van Bruce erop dan maar.
Als er zoiets bestaat als Amerikaanse volksmuziek, dan is (misschien buiten de country gerekend) Bruce misschien wel de belichaming daarvan. Daarom gaat de vergelijking met Meeuwis ook wel op denk ik.
Met Bruce is het altijd een thin line, soms raak in de roos, soms in de irritatie. Die sax solo's kunnen ook helemaal verkeerd schieten.
Op deze plaat doet Bruce vooral veel moois, maar voelt het ook wat ingehouden. Misschien zelfs voorzichtig, dat komt tegen goede aan de composities, maar maakt niet alles even spetterend. Ik knijp dan ook in mijn handjes dat de 80's nog niet waren aangebroken, dan was dit cringe geworden (bijv Factory, nu ook al dieptepuntje).
Het rockt en swingt niet (misschien alleen Badlands maar is ook wel weer sterk. Dan kom je op een ...
7/10
Highlights
Badlands
Racing in the Street
Darkness on the Edge of Town.
Jurassic 5
3/5
Alle west-coast hip hop platen die ik de afgelopen twee jaar voor me uit heb geschoven haal ik vandaag even in. Deze gangster schuifelt op maandagochtend in zijn joggingsbroek met een kopje koffie door het huis met Mark 7even, Chali 2na, Zaakir, Akil, Ice Cube en Ice T in zijn oren.
Diezelfde monday-morning-gangster is positief verras door Power in Numbers. Nu-Mark en Cut Chemist zorgen met hun beats voor een heerlijke flow in het albums. Het is geen schreeuwplaat (je weet het ondertussen: houd ik niet van) en de afwisseling van de rappers maakt het lekker divers. De tracks zijn best lean. Geen keiharde beats of chaotische samples maar juist ook meer invloeden uit andere genres.
Thin Line vind ik goud. Door de collab met Nelly Furtado en het gebruik van het gitaarlijntje uit Les Fleurs.
7/10
Highlights
Thin Line
Teenage Fanclub
3/5
Lekker plaatje. Heel erg geinig die mix tussen 60's beatle-rock en de britpop en alternative rock uit de 90's. Het refrein kan het één zijn, de coupletten uit het andere tijdperk. En een muzikaal begin en eind; the Concept vond ik bijna Rush-achtig, Is This Music? deed me dan juist weer aan Ride (o.i.d.) denken. Goeie mix, ik ging er wel lekker op.
7,5/10
Highlights
What You Do To Me
Is This Music?
ZZ Top
1/5
Oh god. Mijn ongemak bij ZZ Top is altijd erg groot. Het heeft iets primitief, zo simpel. En het is zo'n act die alleen Amerikanen serieus kunnen brengen. Want hoe dom zien die twee gasten eruit, dat is pure comedy, maar ze nemen dit zelf bloedserieus. En dan vervolgens een zoet popnummer als Gimme All Your Lovin' je plaat mee beginnen.
Oké, puur op de muziek beoordelend is 1 ster misschien erg hard. Maar daar hebben ze het zelf naar gemaakt...
4/10
Highlights
-
Stevie Wonder
2/5
Meer is vaak niet beter. Zeker niet als het het aantal nummers op albums betreft. Toch krijgen wie hier 105 minuten Stevie Wonder voorgeschoteld. Veels te veel natuurlijk.
En ondanks dat op Songs in the Key of Life veel hits van Wonder staan (Sir Dike, Isn't She Lovely) is het daarnaast ook gewoon een hele zoute soul-popplaat. Nummers als Love's In Need of Love Today en Joy Inside My Tears zijn echt mierzout en storen mij dan ook mateloos. Vervolgens staan er op deze plaat ook wat experimentelere tracks (zoals de paar nummers voor Sir Duke) en gewoon wat ijzersterke soul-tracks (zoals Black Man). Ik ben dat ook wat ambigu in de beoordeling maar kan helaas niet super enthousiast zijn.
5/10
Highlights
Sir Duke
Black Man
The Smiths
5/5
Weet je nog dat we een deze hoes op de Rrrright2000 poster hadden gezet, zonder dat er één nummer van deze plaat in de lijst stond?
Dat zegt iets over de iconische hoes (want die wil je op je Top2000 poster) maar ook iets over de onvolledigheid van die lijst. Want dit album kan toch niet ontbreken!
Voor mij komt bij Meat Is Murder heel veel samen. Dat zit 'm enerzijds natuurlijk in de boodschappen van Morrissey en het feit dat deze hoes al jaren trots bij ons in huis hangt. Meat is Murder sluit naadloos aan bij mijn eigen overtuigingen. Morrissey is op deze plaat bloedserieus, en dat is te horen.
Muziekaal is het daarnaast echt een fantastisch kunstwerk. De riffs vind ik echt fenomenaal, samen met de tekst creëren the Smiths juist een wat donkere sfeer dan op het debuut. Dat past natuurlijk onwijs goed bij de taaie kost waar hij over zingt. De combinatie vind ik fantastisch, omdat de jangle-riffs er vaak iets van luchtigheid aan geven. Meest perfecte voorbeeld:
That Joke Isn't Funny Anymore is één van de mooiste nummers ooit gemaakt, en de laatste jaren mijn favoriet van the Smiths. Het is zwaarmoedig, maar echt prachtig georkestreerd en gezongen ("I might die with a smile on my face after all"). Je zit wel even vol na die track, dat verdient wel even een beetje lucht. Nowhere Fast wordt dan ook ingestart met een heerlijk introotje en is een makkelijker en uptempo nummer.
Op deze manier vlieg je echt de plaat door en kom je aan bij Meat is Murder, de slottrack. Die begint ongemakkelijk met koeiengeluiden en blijft een soort ongemak aanwakkeren. Voor je luistersessie eindig je het liefst anders. Maar omdat het op deze plaat juist gaat om die boodschap kan je eigenlijk niet beter eindigen dan op deze manier.
10/10
Highlights
The Headmaster Ritual
I Want the One I Can't Have
That Joke Isn't Funny Anymore
Meat Is Murder
Little Simz
3/5
Destijds al verrast hoe tof ik deze plaat vond. Maar omdat dit niet zo in mijn straatje ligt zet ik Little Simz daarna dan toch maar weinig aan. Bij Sault lukte dat beter. Dat heb ik veel geluisterd, en de connectie tussen beiden artiesten is er natuurlijk duidelijk door het werk van Inflo.
Die producer zorgt op GREY Area voor een fantastische flow van de plaat. Zeker in de eerste paar tracks. Daar brul je met gierende banden doorheen. Die plaat kakt in de tweede helft dan wel een beetje in, waardoor toch de afdronk weer is dat na deze luisterbeurt er waarschijnlijk niet super snel nog één zal volgen. Maar dan staat nu toch hier genoteerd dat Little Simz van de moderne RnB/HipHop artiesten tot de beteren behoort - wat mijn smaak betreft.
7,5/10
Highlights
Boss
Selfish
Venom
2/5
Het tijdperk waarin deze plaat verschijnt is een hele dubieuze. En dat is goed terug te horen op The Lexicon of Love. Super cheesy allemaal, maar dit had ook veel erger kijken zijn. Gelukkig zijn er wat goeie elementen van bijvoorbeeld The The of Duran Duran wel terug te horen op ABC.
We komen goed weg.
5/10
Highlights
All of My Heart
MGMT
5/5
Ik kwam laatst tot een interessant inzicht. Ook al luister ik graag naar hele uiteenlopende soorten muziek, ik heb een hele duidelijke roots van mijn muzieksmaak. En die ligt in 2007/2008/2009, de jaren dat ik zelf begon met ontdekken van muziek is ook mijn smaak ontwikkeld. En in de jaren werden de hitlijsten en radiostations (naast slechte popmuziek) gedomineerd door indie-acts. What a time to be alive.
Ik houd er van om mij breed te oriënteren en nieuwe muziek te luisteren. Allerlei soorten genres kan ik waarderen en leuk leren vinden. Maar puntje bij paaltje keer je terug maar je roots.
Het stapje naar deze plaat is snel gemaakt. MGMT is één van die artiesten die toen opeens hartstikke hard doorbraak. Met een vreemd creatieve plaat waar ze ook nooit meer aan hebben kunnen tippen. Zeker de 5/6 tracks zijn weird, bijzonder maar ook ijzersterk. En Kids is natuurlijk een anthem voor iedere indie-kid.
Door het unieke geluid van die nummers, die toch weer een soort van grensverleggend waren, en door de nostalgische gevoelens waarmee ik nu overspoeld wordt, geef ik Oracular Spectacular gewoon lekker 5 sterren.
8,5/10
Highlights
Time to Pretend
Kids
Electric Feel
Neil Young & Crazy Horse
3/5
Weet je nog dat we My My Hey Hey een 10 gaven bij de Rrright2000? Daardoor staat die track ergens in de bovenste regionen van onze lijst der lijsten. En ik moet zeggen; ook nu raakt dat nummer me weer. Het is prachtig.
De rest van de plaat heeft een vreemd concept. Deels live opgenomen en daarna in de studio gefinetuned. Er staan prachtige typische Neil Young nummers op maar ook in ieder geval 1 gedrocht: Welfare Mothers. Wtf is dat.
In z'n geheel geen plaat voor de geschiedenisboeken.
7/10
Highlights
My My Hey Hey
Wilco
4/5
Yankee Hotel Foxtrot is een wonderlijk album. Een echte zeroes plaat wat aanzienlijk heeft bijgedragen aan hoe ik het geluid van de beginjaren van deze eeuw ken.
Jeff Tweedy schijnt songs uit zijn mouw te schudden en kan een songtekst schrijven als hij maar 5 minuutjes heeft. Ergens zijn de songs van Wilco pakkend en toegankelijk. Er zitten altijd loopjes en melodieën in de songs die lang in je hoofd blijven spelen ("I fell in love with the drummer").
Tegelijkertijd openen ze de plaat met een dissonante track die ik in een gemiddelde luistersessie toch vaak moet doorzetten. Ja, het is goed, maar bijzonder om hier je plaat mee te openen.
Het niveau vind ik verder hoog en er staan echt prachtige nummers op. Beste werk van een wonderlijke band.
Highlights
Radio Cure
Jesus Etc
I'm the Man Who Loves You
D'Angelo
2/5
D'Angelo balanceert voor mij op een heel dun lijntje. RnB waar de liefde en romantiek heel smooth wordt bezongen is niet mijn favoriete genre en schiet dan ook nogal snel in mijn irritatie. Tuurlijk zijn er wat artiesten die af en toe wel een sweetspot weten te vinden die bij mij aanslaat (zoals Malibu van Anderson.Paak).
Brown Sugar vind ik nog wel een erg lekkere neo-soulplaat, maar verderop op dit album zitten er nummers waar ik wat slechter op ga. Het nummer Cruisin' heb ik niet afgeluisterd.
Ergens voel ik op Browns Sugar hetzelfde als bij Stevie Wonder een paar dagen geleden. Ik weet ergens wel hoe erg dit wordt gewaardeerd, maar de zoetheid van zo'n RnB plaat gaat soms boven m'n pet. Het is niet voor mij weggelegd.
6/10
Highlight
Brown Sugar
Milton Nascimento
3/5
Dit album verdiend een extra (of meer) luisterbeurt(en) om voor mij hier echt een goede beoordeling over te geven. Ik kende de artiest nog niet, en dan ligt dit genre wat te ver van mijn bed om in 1x goed te beoordelen.
Wat haal ik er wel uit? Het klinkt als een lekkere blend met bossanova en andere Zuid Amerikaanse genres. De Braziliaanse klanken passen heerlijk bij een zonnige vrijdagochtend en ik ben echt positief verrast door de algemene vibe van het album. Een enkeltje Rio leek mij ineens zeer aantrekkelijk.
Zonder inhoudelijke duik in de artiest en context van album zal het voor nu daar bij blijven. De plaat heb ik zeker opgeslagen, dus wellicht ga ik binnenkort de admin vragen om de score van dit album nog eens aan te passen. Voor nu een...
7/10
Songhoy Blues
3/5
Goeie groove, leuke kennismaking met deze afrorock. De inspiratie voor deze band is on point en grappig om te lezen dat dan ook ineens Damon Albarn en Julian Casablancas betrokken zijn bij het overvliegen van deze jongen naar Europa om een plaat te maken en shows te spelen.
Echter verwacht ik niet deze plaat nog veel vaker op te zetten.
7/10
Jethro Tull
3/5
Ik geef het maar gelijk toe: de dwarsfluit is niet mijn favoriete muziekinstrument. Zeker niet omdat de associatie met progrock erg diep geworteld zit. En daar ben ik eigenlijk nooit een groot fan van geweest.
Toch staan er twee Aqualung platen in mijn kast. Meer dan staan doen ze overigens ook niet, ze bewegen zelden. Laat staan dat ze draaien. Sneu eigenlijk, misschien tijd voor een nieuwe eigenaar.
De hoes van Aqualung is vuig en nodigt niet echt uit. Maar als deze app het voorschrijft, dan doen we dat braaf.
Het valt me mee overigens. Het is niet zo snoeihard en geen overmatig lange solo's. Dat is toch vaak mijn grootste progrock afknapper. De melodieën zijn wel mooi, het klinkt heel vertellend. Geen idee waar Ian over zingt, maar hij is duidelijk een oud verhaal aan het vertellen. Dat gevoel brengt hij over. Toch niet gek.
7/10
Highlights
Locomotive Breath
Wind-Up
Björk
2/5
Van sommige nummers van Björk houd ik erg. Maar niet alles slaat altijd goed aan, zeker niet als je een experimenteel stijltje hebt. Eigenlijk de eerste tonen was het duidelijk dat Medúlla me niet echt zou gaan verrassen.
Gelukkig verwacht ik nog wel wat meer Björk in deze lijst.
6/10
Jefferson Airplane
4/5
Prachtig album. Zo toepasselijk bij het tijdsgewricht en vind het een bijzonder hoogstandje van de sixties folk rock. Dat genre kan soms wat saai zijn door een 2025. Maar de meer psychedelic elementen van Surrealistic Pillow drijven de boel aardig op de spits. Dat wordt natuurlijk met name duidelijk in White Rabbit. Met alleen maar opbouw heeft dit nummer iets agressiefs, maar is daardoor onwijs aantrekkelijk.
Somebody to Love en White Rabbit, toch de all-time classics van Jefferson Airplane blijken met de zangeres over te zijn gekomen van haar vorige band. Wellicht verklaard dat ook wel waarom deze band (en haar bandleden) verder geen wereldwijde fame hebben behaald (naast de hits en de associatie met Woodstock en the Summer of Love). De namen van de bandleden zeiden mij tot vandaag niks.
Overall kwaliteit met twee knallers. Dat levert ze toch wel 4 sterretjes op.
8/10
Highlights
Somebody to Love
White Rabbit
Culture Club
2/5
New wave baby van George Michael.
5/10
Kendrick Lamar
5/5
Het duurde even, want ik moest even een goed moment vinden om deze plaat op te zetten. Dit draai je niet even op de achtergrond of tijdens een veels te drukke treinrit. Dus voila... good kid, m.A.A.d city.
Goed, ik ben verre van een Hip-Hop kid. Van een leven in Compton kan ik mij nauwelijks een voorstelling maken, maar wat een vet album is dit.
Ik ga echt goed op de manische stem van Kendrick. Het kan van karakter verwisselen in en tussen nummers, dat maakt het luisteren extra interessant. Zijn stem in combinatie met de west-coast vibe die Dr. Dre neerzet in de productie waan ik mij toch in de buitenwijken van LA.
In good kid, m.A.A.d city zit een energie, een soort boosheid en vliegen de bullets je soms om de oren. Tegelijk kan Kendrick ook afschalen. Een tussennummertje als The Art of Peer Pressure geeft een kalmte aan het album wat ik vaak bij Hip-hop albums mis. Die gaan continu door in de vijfde versnelling. Kendrick kan als geen ander volle bak gaan, maar weet door terug te schakelen een super gebalanceerde plaat te maken. Daar geniet ik ook al niet hip-hopper ontzettend fijn. Wat een heerlijke vibe.
Waar TPAB wat dansbaarder of wat funkier is (en daarom goed in de smaakt valt) kan ik niet anders dan ook good kid, m.A.A.d city 5 sterren geven.
Want hoe episch is het gebruik van die Beach House sample. Geniaal.
9/10
Highlights
Bitch Don't Kill My Vibe
Backseat Freestyle
Money Trees
m.A.A.d city
Talking Heads
4/5
Love de Talking Heads!! Op 77 met het pittige en jonge honden punk-randje. Maar nog niet zo sophisticated als op de platen daarna. Dat zal toch iets zijn wat Eno in de groep bracht. Match made in heaven en bracht het beste in de band naar boven. Maar op 77 hoor je al de energie en vind ik het fenomeen van David Byrne al schitteren. Natuurlijk vooral op Psycho Killer. Heerlijk plaatje voor in een zonnig lentezonnetje. Vol met de energie uit de eind jaren 70.
8/10
Highlights
UhOh Love Comes to Town
No Compassion
Psycho Killer
Pulled Up
Gang Starr
3/5
Super vet die Up On Cripple Creek in Beyond Comprehension. En dan komt California Soul in Check the Technique daar meteen achteraan.
Verder vind ik de flow in Step in the Arena best lekker. Ik rolde makkelijk door deze plaat heen. Maar vind de individuele tracks (buiten de samples) niet super spannend. Mist een beetje edge ofzo. Maar wel van genoten.
6,5/10
Beyond Comprehension
Take a Rest
Hugh Masekela
2/5
Best chill zo'n jazz-album denk ik ergens in de eerste paar nummers. Maar als ik het slot van er een zanger voegt bij de muzikanten realiseer ik me dat het daarmee wel een stuk interessanter wordt. Al met al niet gek, maar ook niet bijster interessant deze plaat.
6/10
Highlights
Ingoo Pow-Pow
Dolly Parton
2/5
Simpel. In (opzich) de goede zin van het woord. Dat is de basis van goede country muziek. Een simpele maar pakkende melodielijn en een zanger(es) met een mooie stem die een verhaaltje zingt. Het is veel van hetzelfde maar verveelt niet tot het einde van het album.
Niet gek, maar warm werd ik er niet van hoor.
6/10
Highlights
Coat of Many Colors
Ramones
2/5
Hey Ho, let's go. Iconisch natuurlijk. Maar hoe verder ik op deze plaat kom, hoe meer ik me af vraag; waar slaat dit eigenlijk op?
De instrumenten staan in de mix echt opvallend zacht. De powerchords zijn daarmee een achtergrond ruis. Daardoor ligt vooral de nadruk op de zang. En echt punk kan je die volgens mij niet noemen. Listen to My Heart is wat dat betreft echt het meest softige nummer op het album.
Op 53rd en 3rd laat Ramones zich van een iets betere kant horen. Dit is volgens mij meer het recept (powerchords, hoog tempo en daar beetje Brits overheen schreeuwen) wat aan de grondvesten van de Punk heeft gelegen. Zij mogen dan één van de grondleggers zijn, op het album Ramones horen we absoluut niet het beste wat het genre te bieden heeft. De onderwerpen waar ze over zingen in combinatie met de naveltruitjes wordt het zelfs een beetje gay-ig. Gen-Z weet er vast raad mee maar deze zichzelf veels te serieus nemende millienial vind dat toch ingewikkeld.
6/10 (want toch iconisch)
Highlights
Blitzkrieg Bop
53rd & 3rd
The Band
5/5
The Band is één van de beste muziekgroepen die ooit op onze aardbol hebben rondgelopen. Wat moet het als muzikant weergaloos zijn geweest om met deze mannen te kunnen jammen en muziek maken. Er zit zoveel flow, zoveel muzikaliteit en zoveel dynamiek in de nummers. Omdat ze daarnaast ook nog variëren van leadzanger en welk instrument in de schijnwerpers staat ontstaat er een meer dan één kunstje.
Het album the Band is misschien nog iets completer maar als debuut met een fantastische hoes (en met the Weight...) verdient ook deze 5 sterretjes.
8,5/10
Highlights
The Weight
Long Black Veil
I Shall Be Released
Moby
3/5
Moby is één van de weinige electronische 90's artiesten waarvan de muziek tot op de dag van vandaag nog wel vet is.
Dat zit 'm deels in de nostalgie van de bangers, maar ook wel in de kwaliteit. Machete is zo'n track die ik niet kende maar ook nu best wel dik vind.
Verder leunt de plaat natuurlijk op de grote hits en waan je jezelf in Natural Blues even Jason Bourne. Toch leuk.
7/10
Porcelain
Natural Blues
Machete
Johnny Cash
4/5
Wat heeft het concept van de American series echt onwijs goed uitgepakt. Cash, toch al zeker 50 albums op zijn, die zich gaat wagen aan covers. Dat lijkt me op zich een recept voor een mislukking. Maar het tegendeel is. Door zijn leeftijd en doorleefdheid is er iets extra rauws in Cash gekropen wat de covers een bijzondere lading geeft en de eigen nummers uniek maakt ten opzichte van zijn eerder repertoire.
Missie geslaagd zou ik zeggen.
8/10
Highlights
The Man Comes Around
Hurt
The Cure
4/5
Wat een sfeer zet the Cure neer op Pornography zeg. Later in hun carrière wordt het misschien nog sferischer (Disintegration enzo), maar zo zwaarmoedig als op deze plaat niet meer. Post-punk sferen ten top. Mooi hoe the Cure zich daar naar toe heeft ontwikkeld.
Afzonderlijk onderscheiden de nummers zich met name door de sterke drums en basslijnen. De basspartij in the Hanging Garden is één van de meest zieke post-punk bassritmes die ik ken. De holle drums (eigenlijk in alle songs) zijn ijzersterk en the gitaarriff in A Strange Day is onwijs hypnotiserend. De bijzondere kwaliteiten van the Cure...
Ik vind het slot wat minder en ook wel toe aan wat luchtigs, maar jeetje wat een dijk van een plaat dit.
8,5/10
Highlights
The Hanging Garden
A Strange Day
The Figurehead
Stevie Wonder
4/5
Een paar weken terug was ik nogal kritisch over Songs in the Key of Life. Veels te zoet.
Innervisions luister ik veel liever en valt vandaag ook veel beter. Wat zit er een groove in veel van die tracks. Het heeft een lekker tempo, en er zit echt pit in de songs. Niet in de laatste plaats door de politieke boodschap natuurlijk. Living For the City vind ik waanzinnig goed. Het stukje nadat de n***** in de cel gegooid is vind altijd fascinerend. Wonder klinkt daar anders, maar vooral kwaad. Heerlijk stuk is dat.
Higher Ground kenmerkt zich om het iconische clavinet geluid dat het nummer zo funky maakt. Dat vind ik echt Stevie Wonder bij uitstek.
Er staat ook wat nummers op waar ik een kleine rilling van op mijn rug krijg (Visions). Dat kost Stevie net dat laatste sterretje.
8/10
Highlights
Living for the City
Higher Ground
R.E.M.
4/5
R.E.M. had best wat platen nodig voor hun mainstream doorbraak en hits in 1991 en 1992. Maar het echt iconische en typische janglepop-werk vinden we natuurlijk in de jaren 80. Green bungelt daar voor mijn gevoel een beetje tussen. Het is één van de R.E.M. platen die ik het beste ken. Het heeft de toegankelijkheid van de jaren-90 albums maar klinkt nog niet helemaal zo. Voorganger Document klinkt alternatiever en is dan weer bijna niet te overtoepen.
Dus ook al is Green overall een super sterke plaat en is R.E.M. gewoon één van mijn all-time favourites komt de plaat net de te kort voor een full score.
8/10
Highlights
Stand
Orange Crush
Blondie
4/5
Godsarrie, wat werd er toch veel goeie muziek gemaakt in deze jaren. En Blondie was er vroeg bij, een powerpop plaat bij uitstek. En mooi deze timing nadat we het er afgelopen weekend een paar keer over hebben gehad.
Debbie heeft iets zeer aantrekkelijks op deze hoes en ik vind ergens de zwart-wit blokjes/balkjes esthetiek van platen uit deze tijd (Specials met name) erg vet. Maar dat is alleen nog maar de buitenkant. Ook de binnenkant is aansprekend. De songs zijn energiek en doen wat een goede popsongs moeten doen. Ze zijn raak, vlug en catchy. Ze blijven hangen en verlangen ernaar om nog een keer gedraaid te worden. Parallel Lines van Blondie is daar een onwijs goed voorbeeld van. Wat een tijd waren die laatste jaren van de jaren 70...
8,5/10
Massive Attack
3/5
Heerlijk die triphop vibe. En heb ook wel het gevoel dat ze hier zoekende waren naar welk geluid aan slaat. Het is een thin line tussen beetje lome (en saaie) achtergrond muziek of een perfecte jam voor over de festival weides. Unfinished Sympathy is echt super raak. Door de beats en de stem van Shara Nelson.
De samenwerkingen zijn sowieso een belangrijke factor op dit album. De lyrics geven net dat extra stukje spanning om de songs interessant te maken.
Geslaagd gepionier.
7,5/10
Highlights
Blue Lines
Thankful for what you've got (toch wel goud zo'n cover ineens halverwege)
Unfinished Sympathy
Lauryn Hill
3/5
Eerlijk is eerlijk, ik moet mijzelf tot de miseducated rekenen als het aankomt op neo-soul, RnB en 90-s hiphop (eigenlijk als hiphop).
Dit album was dan ook weer een leerzame ervaring die mij weer heeft verrijkt met de klasse van volgens mij een unieke artiest. Rap en zang gaan moeiteloos in elkaar over, wat denk ik extra mooi is bij een vrouwenstem. Ik ben wel onder de indruk maar raak er ook op uitgekeken, daarvoor staat het genre te ver van me af denk ik.
7/10
Highlights
Lost Ones
Doo Wop
Steely Dan
4/5
De meest populaire reviews van dit album zijn mensen die Steelt Dan niet 'getten'. Grappig, want deze plaat klikte bij mij juist meteen toen ik het voor het eerst hoorde. Was daarom ook één van de eerste LP's die ik kocht. Ook ook na deze vinyl luisterbeurt ben ik gewoon weer blij en enthousiast.
Aja (spreek je blijkbaar uit als Asia) is natuurlijk Smoother en meer jazzy dan Steely Dan eerder maakte. En ik vind dat is echt een geslaagde combinatie. Het wordt helemaal niet te soft, maar dat kan ook komen omdat de teksten niet ijzersterk zijn.
Is bij Steely Dan niet nodig, daar zijn de ritmes en funky tunes (met name in Josie) meer dan voldoende voor 4 sterren.
8/10
Highlights
Deacon Blues
Josie
Creedence Clearwater Revival
2/5
CCR associeer ik toch iets te sterk met boerenkinkels in de keet of een Amerikaanse farmer met zo'n grasspriet in zijn mond op een trekker. Zeker tijdens al dat gejam in het laatste nummer. Keep On Chooglin'?
6/10
Highlights
Proud Mary
ABBA
2/5
Ja, nee, daar loop ik niet warm voor. De kinderliedjes (When I Kissed the Teacher) van ABBA zijn af en toe leuk om een feestje maar gaan we hier absoluut geen serieuze beoordeling geven.
4/10
Highlights
Knowing Me, Knowing You
Red Hot Chili Peppers
3/5
Nog meer dan Californication is Stadium Arcadium echt een soundtrack van mijn puberjaren. Maar Californication is dan misschien wel weer het grootste album uit het RHCP oeuvre.
Bijzonder vind ik toch wel de eigen sound van RHCP. Echt de optelsom van een aantal unieke muzikanten. Na het stoppen van John Frusciante was deze sound echt verdwenen.
Na de hits in het begin vind ik de tweede helft van de plaat erg tegenvallen. Scar Tissue is mijn favoriete RHCP nummer en Otherside en Californication zijn wel echt steengoed. Road Trippin' vind ik een pareltje in het tweede deel maar verder is het zonde dat het album zo lang duurt.
7/10
Highlights
Scar Tissue
Otherside
Californication
Road Trippin'
The 13th Floor Elevators
4/5
Meer OG psychedelic rock gaan we niet krijgen. Wat hebben de psychedelica de muziek in de jaren 60 toch een hoop beïnvloed en goeds gebracht. En ik blijf me telkens weer verbazen hoeveel er uit deze tijd 66-69 invloedrijk is gebleken voor alle decennia daarna. Misschien niet de meest bekendste, maar geen zeker ook voor deze plaat van the 13th Floor Elevators.
Is daarnaast los van de invloed ook gewoon een toffe luisterervaring. Begint vol energie maar kent ook mooie rustige momenten.
7,5/10
Highlights
You're Gonna Miss Me
Splash 1
The Who
3/5
Dikke live plaat dit wel. Prime van hun carrière en dan gewoon lekker keihard rocken op een podiumpje in Leeds.
Ben bij live albums altijd blij dat er niet zoveel publiek in de mix zit. Ik stond daar zelf niet, dus waarom zou ik dan dat geschreeuw en gekrijs willen horen. Dat is hier gelukkig beperkt.
Volgens mij hebben ze gekozen voor wat meer obscure tracks, want ik ken niet veel nummers. Maakt het gewoon lekkere rock n roll, met een Townsend die heerlijk hoog tempo staat te rocken en Moon die manisch zit te drummen. In deze OG-samenstelling is the Who wel echt goud.
Tegelijk merk ik dat ik steeds meer weerzin voel bij de stem van Roger Daltry. Dat is waarom ik toch the Who niet heel vaak meer aanzet. Toch wel jammer, maarja, die stem is er altijd.
7,5/10
Highlights
A Quick One, While He's Away
Young Man Blues
My Generation
The Velvet Underground
4/5
Bijzonder mooie plaat van the Velvet Underground. Hoe vet de experimenten van deze band ook zijn, soms luistert dat gewoon niet zo lekker weg. Het tegendeel is hier waar. De songs zijn intiemer, kleiner en meer folky. Dat staat mij wel aan. En tegelijk laat VU zien gewoon nog heerlijk te kunnen experimenteren aan het eind van het album. Maar ook daar blijft het intiem. After Hours vind ik een onroerend mooi einde.
De plaat mist hier en daar de energie van het debuut maar ik wel bijzonder mooi.
8/10
Highlights
What Goes On (Stone Roses??)
Pale Blue Eyes
After Hours
The Sugarcubes
3/5
Niet alles van Björk is om even blij van te worden. Toch is het solowerk altijd wel erg bijzonder. Haar stem in combinatie met een Indië/alternative band uit deze tijd vind ik eigenlijk toch wel kicken. Er zijn betere platen gemaakt in dit genre, toch vond ik het wel gaaf en zou ik het nog wel eens aanzetten.
7/10
Highlights
Birthday
The Beau Brummels
3/5
Relatief met alle drek die ik nog moet luisteren voor deze hobby is dit best een aardig plaatje.
The Beatles waren in '66 al three steps ahead maar het is toch wel wat sophisticater dan veel andere "The" bandjes uit de sixties. Iets grotere arrangementen met blazers en strijkers bijvoorbeeld. De stem van de zanger is best intrigerend, lijkt een beetje op de jonge Dylan maar mist net een beetje edge om het echt spannend te maken.
7/10
Highlights
Painter of Women
Triangle
Booker T. & The MG's
3/5
Dit is wel een vibe hoor. Wat een jam is die Green Onions. Als dat opeens ontstaat in de studio, dan moeten die muzikanten toch wel even een klein stukje zijn opgestegen. De plaat klinkt verder echt als een plaat van een begeleidingsband. Ze zijn smooth en hebben veel soul. Soms zelfs een stukje lekkere bluesrock. Maar zonder zanger mist het charisma. Kijk alleen al wat the Beatles met Twist and Shout hebben gedaan tegenover Booker T & the MG's.
Het is een vibe, een Green Onions een banger. Punt uit.
6,5/10
Highlights
Green Onions
Buddy Holly & The Crickets
2/5
Toch wel goud dit. Buddy Holly en de Krekels. Holly is natuurlijk een grootheid en pionier van de rock n roll. En That'll Be the Day is natuurlijk een classic en terecht hoog in de lijstje als beste nummer ooit gemaakt.
Maar jeetje wat is dit braaf zeg! De teksten zijn super schattige liefdesliedjes. Eigenlijk zoals een puber over een eerste prille liefde.
De tracks zijn snel en rechttoe rechtaan. Echt rock n roll. Dat is lekker. Maar ik ben blij dat Little Richard, Elvis en later the Beatles de rock n roll een beetje spice hebben gegeven.
6,5/10
Highlights
Oh Boy
That'll be the Day
The Verve
3/5
Iconisch 90-s Britpop album. Daarvoor vind ik 1997 altijd best last. Van veel nummers hebben beetje een Stone Roses vibe (Catching the Butterfly), maar dat was bijna een decennium eerder. En ook de hoogtijdagen van Oasis en Blur waren een paar jaar eerder.
Op Urban Hymns staan natuurlijk een paar echt fantastische nummers. De rest is sferischer maar helaas niet echt sterk. Eigenlijk komt het er op neer dat waar het lijkt op Oasis (Space and a Time) of Stone Roses, het eigenlijk net iets minder is. Daar waar afwijken, zijn ze sterker.
Hierbij vind ik Lucky Man de uitzondering. Dat zou ook één van de beste Oasis nummers zijn geweest, mits van hun.
7/10
Highlights
Bitter Sweet Symphony
The Drugs Don't Work
Lucky Man
The Bees
2/5
Niet slecht. Begint als iets wat echt klinkt als begin zeroes indie. In lijn met the Postal Service en Death Van for Cutie etc. Daarna wordt het gewoon saai. Lange synth noten wiegt de luisteraar langzaam in slaap.
Next please!
5/10
Nick Cave & The Bad Seeds
4/5
Nick Cave is een grower. Niet alleen zijn nummers of zijn platen maar de hij als artiest. Op een gegeven moment luister je een paar jaar muziek en stuit je op Nick Cave. Vind je jezelf een beetje respectabele snob, dan moet je het eigenlijk wel tof vinden. Blijkt dan toch lastig.
Dan verschijnen en nieuwe platen en probeer je het toch telkens maar weer. En nee, toch niet echt raak.
Dan is het de titeltrack van een vette serie. Hmm, toch wel vet die stem. Maar dat oeuvre, taaie kluif.
En dan toch ineens, hier en daar een track die in de smaak valt.
Op een gegeven moment is Nick Cave's oeuvre een aantal jaar onderdeel van je afspeellijsten en is Into My Arms uitgegroeid tot één van de meest prachtige nummers ooit gemaakt.
Nummers van Nick Cave zet ik weleens voor een tweede of derde keer aan, op repeat. Ik doe dat eigenlijk nooit, met geen enkel andere artiest of genre. Omdat het dan bijna klikt, omdat je het even voelt en realiseert. Ik vind dat echt zo vet bij Nick Cave.
Dus ja, het is 100% afhankelijk wanneer je dit luistert. Wanneer op de dag, in het jaar. Maar ook wanneer in je eigen muziekleven.
The Boatman's Call raakte mij wel deze luisterbeurt en deed me weer realiseren wat een unieke artiest Cave is.
8/10
Highlights
Into My Arms (waarom is dit je openingsnummer??)
People Ain't no Good
Green Eyes
fIREHOSE
3/5
Had hier nog nooit van gehoord maar het spreekt me wel aan. Het heeft de punkyness vanuit de overblijfselen van Minutemen, maar anderzijds de meet folky stukken, bijvoorbeeld in Fastopol. En nu is Folkpunk altijd goed voor mij, dus gaat dit er ook wel in als gesneden koek eigenlijk. Vooral die bass-gitaar van Watt. Wat klinkt die heerlijk blubberig, love it.
Vond de tweede helft wel wat minder boeiend.
7/10
Highlights
Mas Cojones
Bob Marley & The Wailers
4/5
Godsamme wat ben ik blij met de timing van dit album. Tuurlijk, Bob en zijn reggae laten ook in November een klein zonnetje schijnen. Maar nog veel beter is een reggae plaat in een zonnig Mei.
Het is zo simpel, maar zo effectief. Het is de reggaetel, maar ook de scherpte van de korte gitaarslag die altijd raak is. En Marley is dan vervolgens de koning in het luie zingen, met toch ook wel een best aardige stem
Ja alle nummers lijken natuurlijk op elkaar. Zeker aangezien ze allemaal met bijna hetzelfde trommeltje beginnen. Maar op Exodus zit nog best wat variatie in stijlen. Soms met een koortje, soms met een elektrische gitaar, dan weer meer met het orgeltje. Het is variatie in de marge maar houdt Exodus leuk tot het laatst bij Punky Reggae Party.
Én de vibe én gewoon goeie nummers.
8/10
Highlights
Three Little Birds
One Love
Punky Reggae Party
John Coltrane
3/5
Als ik één ding heb gehad aan deze app is het wel dat het me meer jazz doet luisteren. Nu alweer deze klassieker.
4 nummers, iets meer dan een half uur. Dat is goed te verteren. Precies een treinritje naar Den Haag.
Het begint echt heerlijk. Mooie opbouw en het escaleert gelukkig niet zo zoals Jazz kan doen. De tweede helft is wel taaier en kan ik minder mee.
7/10
Highlights
I
The Beta Band
2/5
Lekker aangezet en vervolgens helemaal aan mij voorbij gegaan. Op papier wel leuk maar kon totaal geen indruk maken...
4/10
Wild Beasts
3/5
Britse indie uit 2009 zijn vaak toch wel ingrediënten voor succes bij mij. Wild Beasts ken ik echter niet zo goed. Vaker geprobeerd maar nooit echt gevat op één of andere manier. Nu ik het weer hoor denk ik dat dat door zijn stem komt. Die is niet meteen heel toegankelijk en vraagt wat gewenning.
Dat lukt geleidelijk gedurende het album, maar ik kom er niet helemaal in. Er zijn/waren veel betere indie bands in de zeroes.
6,5/10
Highlights
When I'm Sleepy
Nightmares On Wax
2/5
Juul: "wat een saaie muziek"
Ik sluit mij daar volledig bij aan.
5/10
Van Halen
1/5
Jeetje wat een taaie sessie. Opluchting van het ontbreken van Jump op dit album overheerst.
3/10
Highlights
You Really Got Me
Count Basie & His Orchestra
3/5
Count Basie was volgens mij wel een baasie. Legende van de big band swing. En swingen doet het zeker. Al blijft het ook een beetje vervreemdend om zo'n album op de oortjes te hebben anno 2025. Het klinkt zo enorm als de jaren 50 en als 'film' (en dus als fictie) dat je het bijna lastig is om dit als muziek op zich te beoordelen.
Ik houd het dan ook maar bij "vermakelijk"
6,5/10
Highlights
The Kid from Red Bank
Midnite Blue
Iggy Pop
3/5
Ik moet zeggen dat ik het toch wel een lastige luisterbeurt vond. Iggy klinkt soms alsof hij op The Idiot al die 80 jarige punkrocker was. Het klinkt alsof Iggy het zwaar had, en dat was natuurlijk ook zo. Tegelijkertijd is er soms een vleugje magie. Of dat de bijdrage van Bowie is kan ik niet altijd de vinger op leggen (dikke kans van wel natuurlijk).
Ik vind het dus een verwarrend album. Het klinkt mechanisch en obscuur en ik blijf dan ook met een raar gevoel achter.
6,5/10
Highlights
Sister Midnight
China Girl
Love
3/5
En nog maar een 60-s plaat. Love altijd lekker. Proto punk! Deze plaat niet zo op mijn radar. Verbaasde me over de gelijkenissen met the Doors, ook de stem van Arthur Lee. Alleen rockt Love zonder hammond-orgel. Producer van deze plaat had met een the Doors plaat af en kom gelijk door met Da Capo. Geen toeval dat het gelijk klinkt dus wellicht.
6,5/10
Highlights
Seven and Seven Is
Revelation
2/5
We mogen dan wel 90's kids zijn. Dit soort projecten uit de jaren 90 zijn niet tijdloos gebleken. Er wel veel geexperimenteerd met blends tussen genres. En de maker van deze lijst was volgens mij wel een liefhebbers van de triphop en electronische 90's acts. Ik moet echter wederom concluderen dat het niet beklijft en mij niet raakt. Ik voel de flow opzich wel, maar het wordt ook snel saai. Helaas.
4,5/10
Highlights
Geen
Nirvana
5/5
Misschien is het een stukje nostalgie naar mijn muzikale ontdekkingsreis tijdens mijn tienerjaren waar dit album een belangrijke rol in speelde. Wat een weergaloos kwetsbare plaat. Nirvana op z'n best. Paar jaar podium-ervaring maar Kurt Cobain zingt echt met volle emotie de nummers en het publiek is muisstil. Raakte mij nu weer.
En in plaats van bas, gitaar en drums worden de nummers akoestisch gespeeld en soms aangekleed met strijkers (zoals in Dumb). Ronduit prachtig.
Cobain zou niet veel later zichzelf door de kop schieten met een shotgun, wat deze show natuurlijk nog veel meer lading geeft.
9/10
Highlights
Polly
Something in the Way
Where Did You Sleep Last Night?
Red Hot Chili Peppers
3/5
Weer een plaat van de Peppers. En weer te lang.
Maar Blood Sugar Sex Magik heeft wel iets rauws dat ik wel gaaf vind. Tuurlijk is het de Funk rock aka Rap rock aka Funk Metal wat de Peppers kenmerkt (Give it Away Give it Away Give it Away Now). Maar ik hoor ook dat dat het album uit 1991 komt. Er zitten vleugjes Grunge op deze plaat en Suck My Kiss had ook van Rage Against the Machine kunnen zijn. Mooie greep uit de tijd.
En het moet gezegd, the ballads van de Peppers zijn altijd erg mooi. Door de aparte stem van Anthony Kiedis, maar vooral door het weergaloze gitaarspel van John Frusciante. I Could Have Lied vind ik een pareltje die ik nog niet kende.
Toch beter dan verwacht!
7,5/10
Highlights
Funky Monks
I Could Have Lied
Give it Away
Under the Bridge
Dr. Dre
3/5
Ik heb het hele album in een gestolen wagen door LA gereden en met cheat-codes geprobeerd de top van één of andere berg te bereiken maar ik ging elke keer voortijdig dood vanwege roekeloosheid.
Dre is wel een sicke producer.
6,5/10
Highlights
Nuthin' But A G Thang
XTC
3/5
Had best veel zin in deze plaat, maar hij viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. Met Summers Cauldron begint de plaat nog goed, en de overgang naar Grass vond ik erg verrassend. Maar later op de plaat zitten er ook wat mindere tracks en heb ik zin hier en daar wat door te klikken.
Dear God heb ik wel gehaald. Gelukkig, want dat is een pareltje.
7/10
Highlights
Summers Cauldron
Dear God
The Youngbloods
3/5
Interessant album. Een cocktail van genres die de plaat wat ingewikkeld te begrijpen maakt. Maar tegelijkertijd vond ik het op de achtergrond best een vermakelijk geheel, juist omdat er vanalles inzit. Blijkbaar slaat het album een brug tussen psychedelic rock en countryrock van de jaren 70, maar er zit met jazz en pop (Smug) meer verstopt in het album.
Het is niet steengoed, maar mijn interesse was gewekt.
6,5/10
Highlights
Darkness, Darkness
Smug
Queen
1/5
Queen is de meest overhypte rockband uit de popgeschiedenis. Tuurlijk, Mercury kan een ziek groot bereik zingen en iedereen denkt aan oliebollen bij Bohemian Rhapsody. Een track verworden tot een culturele traditie vind ik best vet. Maar veel wat ze hebben gemaakt is gewoon troep theatrale troep. Het is over de top en heeft me eigenlijk nooit aangesproken.
Op SHA gebeurt dat ook. Zeker in het slotnummer. Die gaat veels te ver, zeker omdat de kwaliteit van de nummers er voor bedroevend is. Bring Back That Leroy Brown is een soort Sesamstraat nummertje. Dan kan je toch niet zo groots eindigen als met In the Lap of the Gods. En dan ook nog afsluiten met een bliksemschicht. Gedver. Ergenis.
Queen is overrated.
4,5/10
Bob Dylan
5/5
Bob Dylan is totaal niet likeable, en toch brouwde hij het ene na het andere hitalbum. Als folk-zanger, voila, goeie timing. Maar met een bewust gekozen (en tegen de stroom in zwemmende) beweging naar de rockmuziek zo succesvol zijn vind ik toch wel vet. A Complete Unknown liet dat echt mooi zien. Als kijker mocht je Bob eigenlijk niet, en toch gunde je het hem. En als je dan kiest voor zijn verandering, zet 'm dan maar in met Like a Rolling Stone. Wat een nummer is dat. Snap helemaal dat deze hoog staat in de lijsten van beste nummers aller tijden.
Schijnt dat Bob hier een soort tirade van 20 coupletten heeft ingekort tot dit nummer. Had hij dat met de andere nummers ook maar gedaan. Want soms gaan ze echt maar door en door. Dat lijkt het enige echte minpunt van deze plaat. Verder vind ik hem erg vet en één van de betere werken van Dylan.
8,5/10
Highlights
Like a Rolling Stone
Ballad of a Thin Man
a-ha
2/5
Take on Me is natuurlijk zo'n hit, die draagt het hele oeuvre van a-ha. Maar de rest van de plaat vind ik toch wel een beetje cringe. Hunting High and Low stamt uit de piek van de new-wave mid80's. Daarin zijn ze ook overtuigend. Het is all-in, maar dat maakt het 40 jaar later niet perse een hele leuke luisterervaring.
The Sun Always Shines on T.V. vond ik de uitblinker.
5,5/10
Jimmy Smith
2/5
Prima lekker gepingel op zijn Hammond, maar veel verder dan dat komt Jimmy ook niet. En wat het kippenhok er mee te maken heeft is mij ook compleet onduidelijk.
Jimmy mag nog even verder pingelen, ik weet genoeg.
5/10
Steely Dan
5/5
Ja godsamme wat een weergaloos lekkere plaat is dit toch. De eerste zes tracks zijn stuk voor stuk bangers. De simpele hooks zijn zo effectief, zo catchy. Can't Buy a Thrill kan je altijd opzetten. En niet omdat deze ergens op de achtergrond draait, maar gewoon omdat je er altijd blij van wordt, en overal bij past. Wat ik zeg: effectief.
Fire in the Hole is wat rustiger en daarna neemt het effect ietsje af. De laatste nummers slaan wellicht iets minder aan, maar de Dan heeft zich genoeg bewezen voor een mooie score.
9/10
Highlights
Dirty Work (hun beste track, love it)
Midnite Cruiser
Only a Fool Would Say That
Led Zeppelin
4/5
Geen echte LedZep adapt maar IV is toch wel een kraker. Met name de opener en afsluiter zijn legendarisch in het genre.
De gitaar in combinatie met de stem van Plant gaan door merg en been. Daar ga je automatisch een beetje moeilijk kijken. Opener Black Dog doet dat gelijk. Een soort Beatles catchiness, dan maar dan echte hardrock. When the Levee Breaks heeft de opbouw en het uitgestrekte van een ultieme afsluiter. Een nummer dat The Who heel graag had willen schrijven denk ik.
Stairway to Heaven is natuurlijk de signaturesong van LedZep maar is voor mij echt in het mandje terecht gekomen voor 31 december en verder niet. De champagne wordt traditiegetrouw trouwens Stairway to Heaven vast klaargezet. Terechte hoge notering, maar echt graag luister ik er niet meer naar.
En dan nog de andere nummers. Niet allemaal over naar huis te schrijven. Met name Four Sticks vind ik irritant. Dus komt Led Zeppelin uit op een welverdiende...
8/10
Highlights
Black Dog
When the Levee Breaks
Jeru The Damaja
2/5
Op zich een lekkere flow, maar is op de achtergrond in zijn geheel aan mijn voorbij gegaan. Deels mijn fout natuurlijk en ik kan de plaat nog een keer aanzetten. Echt zin heb ik daar ook niet in gekregen. NY-hiphop toch ook niet echt mijn ding.
6/10
Kate Bush
3/5
Positief verrast door dit voor mij nog onbekende werk. Bush zingt wonderschoon en vind de sfeer op het album dan ook prachtig. Niet echt nummer springt er evenveel uit, maar was voor een zonnige dag een welkome verrassing.
7,5/10
The Beach Boys
3/5
Kijk aan. De generator levert. Een mooie ode aan het bijzondere en getroubleerde brein van Brian Wilson.
Nu stond dit album niet zo op mijn radar als het latere werk. De transitie die de band doormaakte naar Pet Sounds is wel echt weergaloos te noemen. Want hier zijn het nog wel 13 in een dozijn nummertjes.
Maar hey, het is maandagochtend en ik heb mij al even op een strand in California gewaand.
Dank daarvoor en R.I.P. Brian.
6,5/10
Help me, Rhonda
Dance, dance, dance
Fleetwood Mac
5/5
Rumours behoort inderdaad tot de beste pop-albums ooit gemaakt. Tot die conclusie was ik ook al voor deze luistersessie gekomen. Daarom nog maar eens goed geluisterd waarom dat zo is.
1. Weergaloze opener. Niks geen opbouw om in de sfeer te komen. Bij Second Hand News zit ik na 10 seconden midden in het album.
2. Hits. Rumours kent genoeg knallers. Of ze nou energiek zijn om juist mooi en ingetogen. En juist die variatie geeft het zoveel luisterplezier.
3. Storyline. Een meer juicy album dan deze is er niet. En dat komt in alle nummertjes terug. En dat wordt natuurlijk nog verhoogd omdat er meerdere zangers en tekstschrijvers zijn.
9/10
Highlights
Second Hand News
The Chain
The Beach Boys
5/5
Wat fijn dat the Beatles Brian Wilson tot het uiterste hebben gedreven. Daardoor produceerde hij toch maar dit hoogstandje.
De ontleding van God Only Knows leverde wat mooie inzichten op. De nummers klinken namelijk soms kinderlijk eenvoudig maar bevatten muzikaal complexe elementen. Die merk je niet bewust op, maar onbewust sturen ze je beoordeling. Waardoor je Pet Sounds intrigerend en mooi gaat vinden. Waanzinnig vind ik dat.
Niet alle tracks hebben de kwaliteit van God Only Knows. Maar de harmonieën, de afwisseling van zangers, de poppiness. Prachtig.
8,5/10
Highlights
God Only Knows
Caroline, No
The Temptations
3/5
Temptations staan altijd hoog op mijn lijstje van favoriete soul-artiesten. Cloud Nine stelt dan ook niet teleur. Het is funky en houd van de variatie in zang en zangers.
Gewoon goed.
7/10
Highlights
Why Did She Have To Leave Me
Ook al zet ik nooit U2 op en luister ik liever naar hun platen uit de jaren 80, komt hier toch best voor popcultuur samen.
Eén van de grootste hits van het decennium, Beautiful Day, daar kan je niet omheen.
Geproduceerd door Brian Eno. Komt er dan ooit iets slechts uit?
Albumcover met een foto van Anton Corbijn.
En dan een plaat met songs die gemaakt zijn voor grote stadionconcerten.
Oke prima U2. Mooi de band weer uit het slob getrokken met dit album. Complimenten. Maar van mij maak je geen fan. En kom op: Stuck in a Moment You Can't Get Out Of. Wat een cringe-track...
6,5/10 - 3 sterren, dan ben ik coulant.
Highlights
Beautiful Day
Walk On
Metallica
2/5
Ik moest rennen om mijn trein te halen. Dus Metallica paste best goed toen ik hordes mensen op Amsterdam Centraal opzij beukte.
Toen ik eenmaal weer zat werd One ingezet. Dat vind ik echt een overrated nummer die regelmatig verschijnt in de top100 lijstjes van rockmuziek. Irritant.
Ik geef twee sterren omdat dit album nog wel echt een album is. Er zit lijn in de nummers en ze passen bij elkaar.
5/10
LCD Soundsystem
5/5
Magnum Opus van James Murphy. Op Sound of Silver had hij het recept juist. Ook al is Dance Yrself Clean is mijn ogen het nummer waar al het goede van LCD samenkomt, is Sound of Silver de plaat. Someone Great en All My Friends zijn spannend, enerverend en ook op fesitvalsweides enorme bangers. Bij All My Friends gaat het dan alleen om die laatste paar zinnen. Maar dan ben je al zo volgestopt en sta je op ontploffen, dat de ontlading des te groter is.
En dan de plaat afsluiten met New York I Love Your laat zien dat Murphy niet voor één gat te vangen is.
8,5/10
Highlights
Someone Great
All My Friends
Franz Ferdinand
4/5
Indie-kid Kohne hier. Wat een banger van een debuutplaat is dit dan. Misschien over de gehele plaat niet een 5-sterren niveau. Maar als je drie bangers weet te produceren van dit caliber, dan snap ik dat je mede verantwoordelijk bent voor de indie-rock-hype in de zeroes.
FF is altijd overduidelijk Franz Ferdinand zonder elke keer hetzelfde te doen. De variatie tussen de nummers is best groot. Waardoor het soms slaagt, en soms niet, maar verrassend is het altijd.
En toch maar even herbevestigd. Take Me Out is één van de beste platen uit de jaren 00.
8/10
Highlights
Take Me Out
Dark of the Matinee
This Fire
Travis
3/5
Net natgeregend op de fiets tijdens Why Doesn't Alway Rain On Me. Viel me eigenlijk niet tegen. Best leuk plaatje.
7/10
Highlights
As Your Are
The Libertines
4/5
Veel Britsere garage rock ga je niet krijgen. Heerlijk hoe ontzettend punk die Pete Doherty is. Die plaat is het ook. Alleen al omdat Mick Jones deze heeft geproduceerd. Het klinkt ook erg als the Clash.
Vind the Libertines altijd wel chill. Door de samenzang van de twee zangers en het feit het punk is, maar niet door lomp te vlammen. Over de songs is goed nagedacht, zijn echt liedjes.
Heb dan ook genoten van deze plaat en even in de bijzondere broederschap van Barat en Doherty te duiken.
7,5/10
Highlights
Can't Stand Me Now
Road to Ruin
What Became of the Likely Lads
Portishead
3/5
Toch gewoon wel een banger van een plaat. Dromeriger dan die stem wordt het niet. En dan knalt die best er toch af en toe wel dik op.
Niet heel toegankelijk, wel heel tof
7,5/10
Radiohead
3/5
Bijzondere combi zo met Portishead. Net zo sferisch en dromerig maar misschien schuurt Radiohead af en toe wel wat meer.
Dat maakt ook dat een eerste RH luisterbeurt je nooit gelijk kan grijpen. Een album heeft altijd meerdere sessies in korte tijd nodig. Ik heb Hail to the Thief er twee gegund.
En ook al groeit deze plaat nog niet zo hoog als sommige anderen van RH, het is wel gaaf hoor. Met de there, there en de afsluiter als hoogtepunt.
7/10
Highlights
There, there
A wolf at the door
Beck
2/5
Mooi experimentje weer van Beck. Als je er eenmaal een beetje in zit is het zo gek nog niet. Origineel, wat vreemd, maar ook wel gewoon lekker zeroes indie.
Maar ik overweeg geen tweede luisterbeurt. En heb er ook geen individuele nummers uit kunnen pakken.
Een zuinige voldoende.
6/10
Aerosmith
2/5
Ik liep niet echt warm voor deze plaat kan ik je zeggen.
Steven Tyler wekt bij mij altijd een beetje ergenis op. Zijn hele verschijning, zijn stem en dan ook nog dat gekke sjaaltje aan de microfoon. Wel uniek, maar totaal niet rock 'n roll.
De nummers laten me ook koud. Het is niet slecht, maar wel inwisselbaar voor andere 70's glamrock bands. Walk This Way en Sweet Emotion zijn twee hits die de tijdgeest aardig hebben overleefd. Walk This Way natuurlijk in het speciaal door de versie met/van RunDMC.
Anyway. Snel naar de volgende?
5/10
Highlights
Walk This Way
Metallica
1/5
Ja daaag
John Lennon
3/5
Wel een mooie plaat waar de kracht van Lennon echt wel naar voren komt. Vind echter dat hij wel wat te vrij is gelaten. Is het misschien het ontbreken van McCartney of iemand anders die hem durft te beperken? Weinig mensen zullen dat gedurfd hebben. De nummers zijn namelijk wel erg divers. De overgang van Imagine naar de tweede song is erg groot, en het geheel voelt dan ook niet zo.
De klasse van Lennon had iets meer sturing mogen/moeten hebben in mijn opinie.
7,5/10
Highlights
Jealous Guy
Missy Elliott
1/5
Hier kan ik echt bijzonder weinig mee. Echt een album uit het tijdsgewricht van de eeuwwisseling en zeroes. Iconische artiest voor die tijd. Maar als ik puur naar de muziek luister laat het me echt koud.
4/10
Mott The Hoople
2/5
Iedereen zal wel schrijven dat dit de Ali Express versie van Bowie is. Dus dat doe ik niet.
Maar het lijkt er wel op, zeg.
6/10
Highlights
Honaloochie
Jeff Buckley
3/5
Deze sessie heeft het herbevestigd. Ik ben helaas geen fan van Jeff Buckley. Tuurlijk hangt er een soort mysterieuze sfeer rond deze plaat. Eén album maken, succesvol zijn en dan plots verdrinken. Maar voor luisterplezier zat ik 'm niet graag nog ene keer aan.
Wat me wel opvalt is hoe veel nummers, zeker in het begin van de plaat, heel 00's klinken. De Alt-rock bands buitelden in de zeroes over elkaar heen, maar Jeff was ze eigenlijk al 10 jaar voor met dat geluid.
Maar op Grace worden heel veel genres door elkaar heen gebracht. Je hoort soms ook vleugjes grunge en Radiohead. Maar nee, het grijpt mij niet voldoend om echt mee te gaan met de hype.
6,5/10
Highlights
Lover, You Should've Come Over
4/5
Definitely Maybe kreeg lachend 5 sterren. Die plaat heeft de rauwheid en kwaliteit. Morning Glory is wat dat betreft net een tikje minder. Hier is het vooral nostalgie en de iconische status van de band dat naar voren komt.
Morning Glory beklom de hoogste treden van de Britse popcultuur. Voor eens en altijd afgerekend met de Battle met Blur werden er echt dikke hits op de mat gelegd. Maar de initiële kritieken waren helemaal niet zo lovend. Dat vind ik altijd wel mooi. Popcultuur versus beoordeling op pure kwaliteit. Het is zo vet om van een band als Oasis te houden. Dat zie je ook nu weer bij hun reünie. Dat effect piekte bij Morning Glory. Maar puur op kwaliteit, waar het hier toch ook gaat, doet deze wat onder voor het debuut.
8/10
Highlights
Don't look back in anger
Some might say
Champagne supernova
Queen
2/5
Dit is niet waar ik warm voor loop, al zit de echte Queen-allergie pas op de platen uit de jaren 80. Het rockt, maar ik word er niet echt enthousiast. Slechts één keer veer ik op, bij het wall of sound geluid van Funny How Love Is. Hoogtepuntje op dit album.
5/10
Highlights
Funny How Love Is
The Rolling Stones
3/5
Wel geluisterd en dan vervolgens niet meteen een rating ingevoerd. Want ik vind het bij the Rolling Stones vaak een beetje ingewikkeld. Ze zijn te groot voor een simpele korte review, maar eigenlijk vind ik het niet bijzonder genoeg om er nu een heel verhaal aan te wijden.
Grotendeels kan ik me bij jou aansluiten. De eerste en laatste song zijn uitzonderlijk en hebben zich al vroeg in muziek geheugen gegrift. Je neemt ze voor lief maar zijn allebei iconische tracks.
Alle nummers daartussen zijn oke, klinken super Amerikaans maar vind ik niet heel speciaal. Nu produceerde ze natuurlijk ook meer dan 10 platen in een jaar of 6, dus dat is niet heel gek.
The Rolling Stones hebben een grootse status, en dat snap ik. Alleen ben ik geen fan en loop ik dus niet altijd warm voor een Stones-plaatje. Ik houd het dan ook op een gemiddelde...
7/10
Highlights
Gimme Shelter
You Can't...
Nick Cave & The Bad Seeds
3/5
Het kan met Nick Cave albums altijd alle kanten op. Maar dat is wat vreemd wordt, is een zekerheid. En soms lukt het om in zo'n album te komen, soms helemaal niet.
Murder Ballads vond ik wel sterk. Volgens mij moet je al die verhalen niet te serieus nemen en probeert Cave vooral een sfeer neer te zetten. En daarin is hij natuurlijk ongeëvenaard. Daarop draait de hele Peaky Blinders serie.
De duetten vind ik wel de hoogtepunten. Die vrouwenstemmen laten je (in combinatie met zijn stem) echt even op het puntje van je stoel zitten.
7/10
Highlights
Stagger Lee
Henry Lee
Where the Wild Roses Grow
Brian Eno
4/5
Best vreemd zo'n combinatie tussen ambient en rock-songs. Maar door de op- en afbouw van ambient naar de rocknummers in het midden van het album klopt het eigenlijk best goed.
Ik vind I'll Come Running echt een 5-sterren track. Daar heb ik dan al 10 minuten zin in terwijl Eno met zijn synthesizer-flows de luisteraar al een beetje in de stemming brengt. En na het hoogtepunt bouwt hij dat ook weer af met mooie dromerige geluiden. Sferisch en ook gewoon mooi. Los is zo'n nummer helemaal niks, maar vanuit de tracks ervoor raak je in een soort flow state. Goeie shit.
Eno, wat een master...
8/10
Highlights
I'll Come Running
Run-D.M.C.
2/5
Ja ik ga een beetje in de herhaling vallen bij deze early hiphop albums. Kortweg: het is historisch significant, vet om af en toe eens aan te zetten maar simpelweg niet mijn ding.
5,5/10
Michael Jackson
2/5
Wat een grensverleggende platen voor de popmuziek heeft Michael Jackson toch gemaakt. Off the Wall - Thriller - Bad is een ongekende serie met onwijs veel hits. Bad is één en al pop. En ook al is het daarom niet de best luisterbare plaat in zijn geheel, kan ik het bijzondere daar op zich wel van inzien.
The Way You Make Me Feel vind ik zelf het lekkerste nummer. Van andere nummers krijg ik soms ook een beetje (negatieve) kippenvel. Met name bij Liberian Girl en Man in the Mirror. Dat is echt te glad en zou ik normaliter snel doordrukken.
En ja, ik associeer zijn stemmetje toch ook altijd pedofilie. Zeker na het kijken van de docu Leaving Neverland een paar jaar geleden en alles wat er over MJ gezegd en geschreven is. Ik moet mezelf even behoeden van weer een rabbit hole op het internet. Zijn muziek kan er enerzijds los van staan, Maar aan MJ kleeft ook zo erg de keerzijde van alle fame en Amerikaanse gekheid en hoe fucked up je daarvan wordt (tot pedofilie aan toe) dat het ook een afkeer en negatieve associatie voor zijn muziek creëert.
5,5/10
Highlights
The Way You Make Me Feel
Smooth Criminal
Kanye West
3/5
Los dat deze man zich ontwikkelde als een antisemiet, wist hij in de zeroes wel hoe hij een catchy hiphop-track moest fabriceren.
Zeker door zijn unieke collabs natuurlijk, want zelf is hij niet de beste rappert. Gelukkig laat hij op The College Dropout Chris Martin nog niet invliegen. Die fout zal hij later pas maken. En mocht die plaat ook in deze lijst voorkomen dan zal ik hem daar ook naar beoordelen.
Op the College Dropout hoor ik de klasse van Kanye als het aankomt op het maken van sterke melodieen en beats. Iets wat hij op MBDTF had geperfectioneerd als je het mij vraagt. De plaat als geheel luistert lekker weg maar komt niet veel verder dan dat.
7/10
Highlights
All Falls Down
Drive Like Jehu
3/5
De Amerikaanse punkrock revival in de jaren 90 heeft natuurlijk nooit kunnen tippen aan de rouwe punk van eind jaren 70. Het klinkt altijd wat meganischer vind ik en is door de vele geïnspireerde bands ook doordrenkt met poppunk en emorock. En dat klinkt heel anders dan de postpunk en new wave dat juist meer is gelinkt met de 70-s punk. Dus echt twee totaal verschillende genres wat mij betreft.
Poppunk kan je Drive Like Jehu echter niet verwijten. Ik kan me wel heel goed voorstellen dat latere meer mainstream emopunk bands hier door geinspireerd zijn. Bijvoorbeeld Weezer en Jimmy Eat World. En tja, als tiener ben ik toch gevallen voor dit genre. En daarom zit dat toch ergens in mijn vezels denk ik. Yank Crime was voor mij nog een onbekende maar een tracks als Super Unison en New Math ga ik toch wel lekker op.
Het is me meestal iets te lomp en schreeuwerig maar in New Math hoor ik wel de inspiratie voor bijvoorbeeld the Hotelier. Die wat mij betreft de vetste emo-plaat ooit hebben gemaakt. Dus kudos voor de inspiratie in dit verder natuurlijk best obscure subgenre.
7/10
Highlights
Super Unison
New Math
The Velvet Underground
3/5
Dit zijn de lastige muziekstukken. Experimenteel en de VU is als band grensverleggend, daar moet je ze op beoordelen. Tegelijk is het stuk zelf onprettig voor het oor. Bewust niet catchy, al hoor je de potentie van catchiness in de nummers. Bewust uit de maat en vals, dat is op geen enkele manier fijn.
De opener geeft het meeste plezier als nummer an sich. The Gift vind ik een fascinerend stukje spoken word van John Cale waar ik oprecht van genoten heb. Bracht een kleine glimlach op mijn gezicht.
Sister Ray ben ik nog goed voor gaan zitten maar is een taaie kluif. Een erg heftige track.
6,5/10
Highlights
White Light/White Heat
The Gift
Foo Fighters
3/5
Uit nostalgie luister ik toch wel graag naar Foo Fighters. Al heb ik deze plaat eigenlijk nooit helemaal gecheckt. Bijzonder wel dat Grohl binnen een jaar na Nirvana deze plaat in elkaar flanst. Alle instrumenten speelt hij zelf in, zonder band. Het slaat aan en één van de grootste post-grunge rockbands is geboren. Gaaf verhaal.
De kwaliteit van de muziek zal later nog wel toenemen, want de echte bangers ontbreken op dit album. Prima, wel leuk om naar te luisteren.
7/10
Highlights
This is a Call
The Who
3/5
Een sterk debuut dat niet helemaal de energie ving van hun live-shows. Dat kan ik me wel voorstellen. De plaat is soms best liefjes met simpele nummertjes.
Natuurlijk, voor wanneer dit is gemaakt heeft het een belangrijke opstap gedaan naar de punk en hardrock. De plaat in z'n geheel is erg Beatlesque maar hier en daar echt al het typische geluid van the Who. Altijd leuk om zo'n debuut terug te horen, wetende hoe de band zich later zal gaan ontwikkelen.
Sterk debuut, maar de plaat heeft de al het hardrock geweld wat zal volgen niet helemaal overleeft.
7/10
Highlights
The Kids are Alright
My Generation
Bill Callahan
3/5
Gezien de reviews kon dit twee kanten op. Meerderen maakten er een einde aan na het eerste nummer, anderen gaven uit het niets 5 sterren.
Bij mij valt Bill Callahan toch wel weer goed moet ik zeggen. Zijn zang is zacht ingezongen maar in de productie juist heel krachtig en duidelijk gemaakt. Dat komt wel binnen.
Ik heb vaak een allergie gemaakt voor dit soort artiesten die dan met enkel een gitaar of piano de nummers bezingen. De tracks van Callahan zijn volledig. Met drum, bass en strijkers (!). Het klinkt daardoor een stuk symfonischer en blijkt daardoor veel langer interessant.
7/10
Tito Puente
4/5
Tito heeft mij positief verrast. Ik vind het jammer dat hij Amerikaan is en dat dit niet echt van de straten van Havana komt. Maar daar waan je je wel als je deze plaat luistert.
Vaak is bij zo'n album één nummertje leuk, en dan heb je het wel gezien. Maar niet bij Dance Mania moet ik zeggen. Wellicht ook door het wisselen van zangers blijft het album best interessant tot het einde aan toe.
Heb genoten van de sfeer die de plaat neerzet en toch ook weer een bevestiging dat van de non-pop stijlen ik toch echt wel lekker ga in het Mambo/Son/Bossanova hoekje.
Meer van dit!?
7,5/10
The The
5/5
Heerlijk, wat een leuk album blijft dit toch. Het is classic new wave, zonder over-the-top te klinken. Het vrolijk en funky maar wordt nergens catchy. Dat komt ook door de stem van Matt Johnson. Die is best laag en monotoon. Ik ben niet de grootste fan, maar kon er vandaag erg van genieten.
Voor de liefhebbers passen sommige tracks zelfs op de dansvloer, waardoor het me voor het eerst een beetje doet denken aan LCD Soundsystem. Zeker de afsluitende track Giant (Wat een slottrack is dat zeg!). James Murphy is net zo goed geen échte zanger maar maakt fantastische composities waar de zang ook maar één partij is. En ook die kunnen op de dansvloer.
Eigenlijk toch weer positief verrast door Soul Mining. En ik heb wel zin om weer eens 5 sterren uit te delen, dus waarom ook niet.
8,5/10
Highlights
Uncertain Smile
Giant
Public Enemy
4/5
De context voor een revolutionaire plaat als dit sluit niet helemaal meer aan bij het huidige tijdsgewricht. Een album als dit enkel beoordelen op muzikale kwaliteit is daarentegen ook niet eerlijk.
De politieke, intimiderende raps van Public Enemy zijn hard maar hartstikke funky. Ik vind het niet zo'n schreeuwplaat als andere hiphop uit deze tijd. Misschien ook wel door de beetje droge tweede rapstem en het gebruik van geinige samples en geluidjes. In veel nummers zit een alarm-achtig geluidje (Cold Lamping With Flavour) wat enerzijds irritant is maar je als luisteraar ook een beetje opfokt. Precies wat deze plaat (en de live shows) moet doen.
Ik heb mij beter vermaakt dan gedacht!
8/10
Highlights.
Don't Believe the Hype
Caught, Can we get a witness?
Led Zeppelin
2/5
Oke ik gaf even af op al die 80's-hiphop platen waar we doorheen moeten, maar eigenlijk vind ik dit nog taaiere kost.
Physical Graffiti bracht me echt nergens. Niet bij een hit, niet in een flow en niet op het puntje van mijn stoel. Meerdere malen ging het volume wat omlaag totdat Robert Plant alleen nog maar ergens - ver op de achtergrond - zijn uithalen plaatste.
4,5/10
1/5
Relatietherapie was geen overbodige luxe geweest...
4/10
Spacemen 3
3/5
Best oke. Op een gegeven moment wordt je er wel een beetje tureluurs van. Vooral tijdens het ellenlange Suicide. Maar tegelijkertijd voelt dit wel als een grensverleggende voorloper van de Shoegaze en Dreampop. En uiteindelijk is natuurlijk ook één van dit duo verder gegaan als Spiritualized, ook zo'n cultgroep in dit genre.
Dus ik kon dit wel waarderen. Het heeft het één en ander in gang gezet wat heeft gezorgd voor één van mijn favoriete genres.
6,5/10
Het was teveel één roes om losse nummers te beoordelen als highlight.
David Bowie
3/5
En weer is daar Eno in deze lijst. Zijn invloed is echt niet weg te denken. Low is dan ook de aftrap van hun samenwerking en tevens meest artistieke periode van Bowie. En ook al zijn sommige tracks iets te eigenzinnig en ambient for my taste heb ik wel genoten van het bijzondere 'geluid' van Low. Het zet voor de tijd waarin het is gemaakt een nieuwe sound neer, wat hij deels heeft kunnen experimenteren bij Iggy.
Ik heb nog een paar luisterbeurten nodig om Low echt goed te doorgronden maar ben aardig positief.
7/10
Highlights
Sound and Vision
Simon & Garfunkel
4/5
Het verschrikkelijke fluitje in El Condor Pasa zorgde voor een klein humeurtje om 08:00 sochtends. De twee tracks daarna tilden me weer op. Het slot van the Boxer is gewoon episch, ondanks een regenbuitje (of dankzij). Toen zat ik er weer lekker in.
Bridge of Troubled Water is meer (dan ik kon herinneren) dan een folk album. Absoluut niet alleen kleine folky liedjes met een prachtige samenzang. Zoals bijvoorbeeld in Baby Driver experimenteert het duo (of eigenlijk gewoon Paul Simon) met aparte instrumenten en vreemde geluiden.
De combinatie van tracks kan je dus wat eclectisch noemen. Want the Only Living Boy in NY (prachtig overigens) is wel even een overgang. Maar dat maakt Bridge meer dan een 60-s folkplaatje en terecht een plaat die hoog scoort in veel lijstjes.
8/10
Highlights
The Boxer
The Only Living Boy in New York
The Who
4/5
Ik denk dat Tommy mijn favoriete plaat van the Who is. Ik vind dit één van de weinige écht geslaagde concept albums met een overkoepelend verhaal. De nummertjes zijn kort, pittig en hebben ook wel iets theatraals zonder in een progrock straatje te belanden. Melodieën en riffs komen terug over de plaat en je gaat als luisteraar langs verschillende moods. Er zitten wat prikkelende dingen in, maar vooral zijn er ook gewoon heel wat sterke liedjes - opzichzelfstaand.
Dus, vet om weer eens helemaal van start tot finish te hebben geluisterd.
8/10
Highlights
1921
Pinball Wizard
Go to the Mirror!
We're Not Gonna Take It
The Zutons
3/5
The Zutons zitten toch wel in het hoekje waar ik altijd blij van wordt. Het is een bijzondere blend van wat verschillende genres maar klinkt vooral ook super zeroes. En afkomstig uit Liverpool zijn natuurlijk the Beatles ook nooit ver weg (zeker in bijv. Remember Me). Al klinkt de stem van zanger Dave McCabe wel echt anders.
Ik begon niet zo enthousiast maar werd dat gaandeweg het album wel steeds meer. Het is geen pop plaat met makkelijke nummers die zo naar binnen glijden, maar het album is geheel is ook geen complex werk geworden. Er zitten genoeg leuke dingetjes in om het tot het einde toe spannend te houden. Sommige dingetjes werken beter dan andere (Dirty Dancehall) maar maakt het wel een interessant plaatje. Leuk.
7/10
Highlights
You Will You Won't
Not A Lot To Do
Remember Me
Emmylou Harris
2/5
Emmylou heeft echt een prachtige stem. Dus logisch dat zoveel goede artiesten met haar hebben willen samenwerken. Haar soloplaat begint ook mooi maar vind ik op een gegeven moment wat veel van hetzelfde en is muzikaal niet zo spannend.
6/10
Gary Numan
3/5
Grensverleggende plaat die het gebruik van synthesizers echt mainstream maakte eind jaren 70. Het sterkste stuk vind ik van Observer tot aan Engineers. Dat is hoogstaande New Wave waarin de variatie ook nog wel aardig hoog is. Op de rest van de plaat is het vrij repetitief. Dat begint op een gegeven moment een beetje te storen.
7,5/10
Highlights
Observer
Conversation
Cars
Joni Mitchell
3/5
Wel aangehad maar eigenlijk niet goed genoeg geluisterd. Helaas zijn het ook wel nummertjes die beetje naar de achtergrond verdwijnen. Maar ik ken de staat van dienst van Joni en geef haar de voordeel van de twijfel.
6,5/10
Stan Getz
4/5
Zoete koek. Zeker op een zonnige ochtend aan de Australische kust (sorry, not sorry) klinken de Jazz Samba klanken heerlijk en luistert dit zo onwijs makkelijk weg. Ook de vorige plaat van Stan Getz vond ik al opvallend lekker. De betere ontdekkingen uit deze lijst!
7,5/10
Buena Vista Social Club
5/5
Tuurlijk, je kunt je afvragen waarom er een Amerikaan nodig was om deze muziek mainstream populair te maken. Maar ik vind het wel gewoon een prachtplaat. Naast dat deze vroeger vaak bij ons thuis werd gedraaid waan je je door de muziek echt in de straten van Havana. Niet veel genres slagen er zo goed in om een cultuur/straatleven zo goed te vangen.
Naast de klassiekers vind ik het rustige gitaarspel echt heerlijk. Prima om in een ochtendzonnetje bij op te starten.
8,5/10
Highlights
Chan Chan
El Cuarta de Tula
Amor de Loca Juventud
The Birthday Party
2/5
Door de reviews ging ik hier meer geharnast in dan nodig was. Ja, dit is een vunzige plaat en de term noise is natuurlijk op z'n plaats. Echter vind ik het nog aardig te pruimen. Dat komt volgens mij enerzijds door de zang. Die is in tegenstelling tot hedendaagse noisebands geen lange schreeuwsessie maar meer een zang die wat aan Ian Curtis doet denken. Zeker in bijvoorbeeld Kiss Me Black.
Zeker het middenstuk van de plaat vind ik nog best aardig en daar zitten dan ook de nummertjes die op zichzelf ook nog wel oké denk ik. Al vraag ik me af ik ze kan pruimen als ze individueel in een playlist langs zouden komen.
Blij dat ik hier toch positiever uit kom dan ik in ben gegaan, maar of er ooit nog een tweede luistersessie in zit betwijfel ik.
5,5/10
Highlights
Several Sins
Big Jesus Trash Can
Harry Nilsson
3/5
Best een aardige kennismaking met Harry. Zij naam komt vaak voorbij maar zelden de moeite genomen echt in zijn werk te duiken. Op Nilsson Schmilsson staan echt wel wat leuke nummers die wat van zijn songwriting skills laten zien. Echter is het geheel geen geheel en springen de nummers en beetje van de hak op de tak en blijf ik met een gemengd gevoel achter.
6,5/10
Highlights
Gonna get up
The Temptations
3/5
Altijd wel een zwak voor the Temptations. Echt spannend wordt de plaat natuurlijk niet maar heerlijk om lekker aan te zetten en in huis (of op de camping) een fijn sfeertje te creëeren.
7/10
Highlights
Funky Music So Nuff Turns Me On
Papa was a Rolling Stone
George Harrison
5/5
Ergens in November had ik ATMP al eens opgezet voor een Australian roadtrip. Hij sloeg niet helemaal aan en ik heb hem bewust laten liggen. Dat was niet de goede manier om albums te raten. Terug in Nederland op een grijze maandagmorgen en ik doe nog een poging. Deze is wel raak. Wat een prachtplaat is All Things Must Pass. De eerste paar nummers zijn edgy door de verwijzingen naar de Beatles en het feit dat een aantal nummers al uit deze tijd stammen. Met Isn It A Pity en het Hey Jude refreintje voorop natuurlijk. Een dikke middelvinger?
Ik vind het mooi om te horen met deze plaat wat de bijdrage van George was aan alle Beatles albums. Dat wordt vaak wat minder benadrukt dan de bijdragen van Paul en John, maar die van George was ook aanzienlijk. Heel bepalend geweest voor het geluid van de fab four.
Genoten van All Things Must Pass, gaat vaker aan en moet zeker als vinyl in de kast!
9/10
Highlights
Wah-Wah
Isn It a Pity
Marvin Gaye
4/5
Yes! Wat houd ik van 1001 albums raten!
Marvin Gaye is een legend en al jaren wil ik dieper in zijn muziek duiken. Maar soms is er wat vrees voor het onbekende en kies je daarom voor een zekerheidje, zeker in gezelschap. Met 1001 albums móet je wel, en gelukkig. Wat een heerlijk plaatje is Here, My Dear. Vanaf seconde 1 is de mellow sfeer gezet. De nummers zijn misschien wat minder funky maar ik vind juist de uitgesponnen lange nummers erg lekker. Heerlijke groove waar je minutenlang op kan meedwalen.
8/10
Highlights
Is That Enough
Suicide
2/5
Ik waardeer deze plaat. Zeker als je hiermee debuteert. Ik waardeer het experimentele karakter. Zeker als het daarmee niet 'mooier' wordt. Ik heb echt een heel eind geluisterd maar kon er eigenlijk gewoon niet van genieten.
Misschien verkeerde timing. Misschien gewoon te taai. Misschien ben ik gewoon nog niet ver genoeg ontwikkeld als muziek-versteher.
5,5/10
The Rolling Stones
3/5
Best een vette plaat die ik als geheel denk ik nog nooit geluisterd had. Moet zeggen dat tussen de echt Stones -krakers er niet zoveel verrassingen zitten. En dat heb ik eigenlijk vaak bij hen. Op elke albums staan een paar vette tracks, maar bij geen enkel album stijgt het geheel (voor mij) echt naar grote hoogten. Het was een lekkere luistersessie naar een sterke bluesplaat uit de nog relatieve begindagen van de Stones. Maar ik ben niet reuze enthousiast.
7/10
Highlights
Under my Thumb
Think
Doves
3/5
Platen uit het begin van de zeroes hebben de tand des tijds slecht doorstaan. Of er moet nog revival komen natuurlijk, kan altijd. Maarja, in mijn millennial brein zit het diep ingesleten. Doves kende ik echter nog niet zo goed. Lost Souls is een album zonder catchy hooks en een plaat waarop de nummer voorbij drijven. Ik moet daarbij denken aan Spiritualized en consorten. Het neigt naar een harde rock vorm, maar daar gaat het uiteindelijk nooit naartoe. Zie bijvoorbeeld Catch the Sun. De intro is beetje Foo Fighters achtig. Het refrein is echter helder en open. Dat waardeer ik wel aan deze plaat, een rockfeel maar tegelijkertijd heel toegankelijk en sferisch. Prima luistersessie.
7/10
Highlights
Melody Calls
Catch the Sun
Antony and the Johnsons
3/5
Mooie bijzondere plaat. Orkestraal echt prachtig maar geen makkelijke kost. De stem van ANOHNI zit in eerste instantie in mijn allergie door de vibratie die in de eerste 2/3 nummers de hele tijd overheerst. Ik ben daar geen liefhebber van en dat zit nu eenmaal heel veel in haar stem.
Echter veranderd dat halverwege de plaat enigszins. Ik vind de nummers daar ook luchtiger en er zit een prachtig drieluik in het album (zie highlights). Begon sceptisch maar uiteindelijk toch overtuigd.
7,5/10
Highlights
You Are My Sister
What Can I Do
Fistful of Love
The Jesus And Mary Chain
5/5
Goh ja dat is me het plaatje wel. Alternative dreamrock/shoegaze zoals je het wilt horen eigenlijk. Soms vind ik My Bloody Valentine iets te veel escaleren op de gitaardistortion, maar dat was dan natuurlijk ook peak-shoegaze. Darklands blijft wat dat meer binnen de kaders, waar Slowdive later ook haar kwaliteit van heeft gemaakt. Dat Darklands uit 1987 komt verbaase me enigszins en is eerder dan ik dacht. Altijd positief.
Heel simpel eigenlijk. Darklands is ijzersterk en kan gewoon altijd aan.
9/10
Highlights
Darklands
Some Candy Talking
Mj Cole
1/5
Skip
1/10
Finley Quaye
2/5
Tja, dit is gewoon een saai album. Niet slecht maar hier haal ik helemaal niks uit.
4/10
De plaat is echt lang me heen gegaan. Pas toen de stem van Neil Young uit mijn speakers kwam door de autoplay van Spotify werd mijn interesse weer gewekt. Veelzeggend. De stem van Rod Stewart doet me blijkbaar niet zoveel met me. De afzonderlijke nummers heb ik dan ook niet van elkaar kunnen onderscheiden.
5/10
Faith No More
2/5
God ja, wat moet je hier mee. Blend van genres dat ik uiteindelijk alleen als fout kan bestempelen. Misschien klinkt het een beetje als de beginjaren van RHCP maar ik vind dat je hen tekort doet om ze over één kam te scheren met Faith No More. Ook Pearl Jam en Soundgarden zijn ontsproten uit de wortels van dit soort Glam-metal. Maar die vinden uiteindelijk wel een geluid dat ik kan waarderen. Met The Real Thing van Faith No More kom ik helaas niet zo ver.
5/10
Highlights
Underwater Love
Bruce Springsteen
3/5
Een plaat van een eindbaas van buiten zijn/haar decennium is altijd een beetje een opgave en risico. Soms vind ik het ook heel pijnlijk om de nieuwe tijdgeest te horen bij een persoon die eerst de tijdgeest bepaalde. Bij the Rising vind ik dat meevallen. De algemene vibe op deze plaat is niet zeroes maar piekt best naar het niveau van de 80-s platen van the Boss.
Waiting on a Sunny Day ken ik a langer en is echt wel een Bruce-banger. De rest van de plaat bevat meer hoopgevende tracks na de aftermath van 9-11. Waar een rampje soms al niet goed voor is.
Na dit energievolle begin kakt de plaat wel een beetje in. Further On is een halfbakken Grunge-track en de andere nummers ontsnappen ook een beetje aan mijn aandacht. Bij The Rising veer ik weer, dat is echt the E-street band op topniveau, wat een heerlijke energie zit daar in. Daar krijg je spontaan zin van om stampvoetend en met je armen in de lucht door het huis te lopen.
Als ik weer zit en een beetje op adem ben gekomen kom ik tot de conclusie dat dit best een lekker album is. Grote waarschijnlijkheid dat ik 'm weer vergeet en nooit vaker aan zet. Maar voor deze 1001-sessie was dit best vermakelijk.
7/10
Highlights
Waitin' On A Sunny Day
The Rising
My City of Ruins
Jorge Ben Jor
3/5
Goed voornemen voor dit jaar is om meer Zuid- en midden-Amerikaanse muziek te luisteren. Bevalt me altijd goed en wil de weg een beetje kennen in de Son, Salsa en Bossanova. Jorge Ben Jor komt dus als geroepen.
Vind het een lekkere plaat. Vaste ritmes maar toch veel verschillende melodieën. Zijn stem is oké maar vind ik niet super speciaal. Album blijft wel interessant en sommige tracks steken er wel echt bovenuit.
Ik vind A História De Jorge echt waanzinnig. Een super vol geluid door de blazers en de ritmes die maar door gaan. Hier heeft David Byrne goed naar geluisterd voor hij Remain in Light opnam. Maar in alle nummertjes zit wel een irritant geluid. Een uilenschreeuwtje, oehoehoeh. Die komt in meerdere tracks terug. In Taj Mahal is het meer een duif. En als je deze bewust opmerkt is dat best irritant...
Verder ben ik enthousiast. Ik ga hier meer van luisteren.
7,5/10
Highlights
Taj Mahal
A História De Jorge
Dwight Yoakam
1/5
Damn, wat is dit corny zeg. Afgehaakt bij Chevrolet-ey-ey in de tweede zin van het album. Nog paar nummertjes doorgelusiterd maar Dwight Yoakam (wat een naam ook) kan dat niet meer rechtbreien.
Wat doet dit hier?
2/10
Hawkwind
1/5
De reviewers die hier een 4 of 5 voor geven waren danwel stoned danwel dronken.
Ik zat snipverkouden in een trein naar Almere.
3/10
Jah Wobble's Invaders Of The Heart
2/5
Echt geen idee wat hiervan te verwachten en op het eind kan ik het eigenlijk ook niet verklaren.
Ik waardeer het experimentele karakter maar het voelt ook beetje fout om al deze muziekstijlen toe te eigenen in een soort funky triphop plaat. De zang is soms echt een beetje cringe en de exotische geluiden komen soms echt slecht uit de verf.
Sjonge, wat komen de experimentele 90's platen toch slecht uit de verf in deze lijst.
4,5/10
Manu Chao
2/5
Gek plaatje is dit. Manu Chao heeft echt dikke hits gescoord en veel daarvan staan op Clandestino, inclusief het gelijknamige nummer. De sfeer is dan ook wel genieten en mooi hoe er in meerdere talen wordt gezongen. Ik kan dan wel genieten van het Spaans en Frans. Maar het zijn ook een beetje gekke nummertjes. Het wordt soms niet veel en elke keer komen van die radiofragmenten terug.
Het is eigenlijk net goed genoeg om serieus te nemen zodat Manu niet in het rijtje komt met de Macarena, Despacito en Juanes.
6/10
Highlights
Clandestino
Bongo Song
Joan Armatrading
2/5
Helemaal niks mis met deze plaat. Een diepe stem, folk tracks met akoestische gitaar en af en toe best een bluesy of zelfs funky track of stuk ertussen.
Helemaal niks mis mee. Maar ik vind er ook niet zoveel bijzonders aan eigenlijk. Eén nummertje opgeslagen maar verwacht dat ik later niet terug zal keren bij deze plaat.
6/10
Highlights
Down to Zero
Dr. John
3/5
Icoon. Zeg ik zonder dat ik deze man vooraf kende. Maar Dr. John is een uniek figuur die zich met groot gemak weet te onderscheiden van alle andere muziek en muzikanten.
Dat doet hij door weirde muziek te maken maar die niet compleet gestoord is. Eigenlijk is het best tof. Het is een beetje Beefheart, het is een beetje Tom Waits. Beide zijn koningen in weirde tracks maar met aantrekkelijke en catchy melodieën. En dat lukt Sjon ook. Het is soms wat spooky en klinkt soms houtje touwtje maar het klopt wel. Het vliegt niet uit de bocht en is een fijne plaat om te luisteren. Ga ik vaker doen.
7,5/10
Highlights
Mama Roux
The Specials
3/5
The Specials hebben altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad. Maar eigenlijk kom ik erachter dat met name hun debuut plaat dat plekje verwarmde. Want More Specials is maar een schim van die energieke 2tone plaat. Het is meer mellow en een mix van invloeden uit andere genres. Een allegaartje. De band lag in scheiding en je hoort aan de muziek dat niemand zich wilde voegen naar de lijn of ideeën van één bandleider. Jammer, het was zo'n mooi stel. De mix van de diep-britse teksten en de zwarte reggae beats vind ik altijd zo vet.
Terug naar het debuut dan maar. Die komt vast nog wel een keer langs. Toch nog 3 sterren voor deze maar het viel me tegen.
6,5/10
Highlights
Enjoy Yourself
Sheryl Crow
2/5
Na 3x All I Wanna Do ben ik er nog steeds niet uit. Is dit nou een lekkere catchy nineties pleasure of toch een foute afgezaagde poprock plaat? Die twee smaken liggen soms dicht bij elkaar en Sheryl Crow heeft een nummer gemaakt dat precies op die grens balanceert. Ik kom er niet uit.
De rest van het album is rootsrock maar gaat zo nu en dan wat heen en weer tussen verschillende genres. Dat zorgt dan wel voor een interessante luistersessie.
Alles bij elkaar kon ik het dus niet al te goed plaatsen. Ik heb geen enkel nummer opgeslagen en ook All I Wanna Do is in geen enkel lijstje terecht gekomen, ondanks de hitstatus. Ik kom tot de conclusie dat het me teveel aan Stealers Wheel (Stuck in the middle) en the Steve Miller Band (the Joker) doet denken. Rootsrock...
6/10
Highlights
We Do What We Can
The Magnetic Fields
3/5
Wtf is dit voor een concept. Om te laten zien hoe goed je liefdesliedjes kan schrijven dan maar gewoon teringveel tegelijk uitbrengen. En stoppen op 69, haha seksgrapje wat ontzettend leuk zeg.
Het is verleidelijk om deze plaat al te haten voordat je één noot gehoord hebt.
Maar gelukkig heb ik het wel een kans gegeven en heb ik twee van de drie cd's uitgeluisterd. In vlagen realiseer wilde ik het afzetten of was ik juist weer hooked. Ergens in het begin van CD 2 zit een serie ijzersterke songs. Zeker waar hij een beetje klinkt als Phosphorescent of Midlake (toch twee zeroes indiefolk iconen) sla ik het ene na het andere nummer op.
Maar dan even later (middenin I Shatter) wil ik hem toch maar al te graag weer afzetten.
Eigenlijk komt het op het volgende neer: als de beste man niet zo'n idioot was geweest om perse 69 nummers op een album te zetten maar gewoon de 12 beste had gekozen, dan hadden we hier een prachtige indieplaar gehad. Maar hij vertikte het.
7/10 - vanwege de pareltjes die her en der op de platen staan
Highlights
Book of Love
When My Boy Walks Down the Street
Grand Canyon
Long-Forgotten Fairytale
Brian Eno
2/5
De tonen en geluiden op Ambient 1 klinken natuurlijk allemaal heel mooi. Maar zonder opbouw, break of plot is het wel gewoon echt oersaai.
Sorry Brian. Je hebt genoeg andere mooie dingen gemaakt.
5/10
Slipknot
2/5
Godsamme. Na het inhalen van een grote achterstand met toch voornamelijk hardrock en metalplaten zat ik -heel eerlijk- ff niet te wachten op Slipknot.
De uitstraling van zowel de band, de albums als het bandlogo is extreem, is horror en maakt dat ik eigenlijk bij voorbaat geen zin heb om hier naar te luisteren. Maarja, afspraak is afspraak, we werken deze 1001 albums er doorheen. En daar hoort dit schijnbaar bij.
En dan moet gezegd. Slipknot onderscheidt zich wel in het nu-metalgenre. Dat is waarschijnlijk ook waar hun populariteit vandaan komt. De horror en grunt-zang in de nummers zijn overheersend, maar toch hebben de tracks iets van kwaliteit. Wat ik persoonlijk het meest kan waarderen aan nu-metal is de refreinen die 'openbreken'. En daar is Slipknot wel meester in. Dat maakt ook dat ik de ruige coupletten wel goed kan waarderen eigenlijk.
Al met al viel me deze hardrock/metal sessie dus wel, vergeleken met andere albums van vergelijkbare band. Ik heb het einde niet helemaal gehaald, toen was ik zelf te opgefokt geworden, maar ik geef Slipknot een voldoende.
5,5/10
Highlights
Sulphur
Badly Drawn Boy
3/5
Badly Drawn Boy komt al jaren langs in mijn Spotify algoritme. Dit vind jij mogelijk ook leuk..., fans luisteren ook naar...
Maar eigenlijk concludeer ik meestal dat iemand anders het beter doet dan BDB.
The Hour of Bewilderbeast is als album als geheel een mooie indie-plaat. Maar op track-niveau piekt het niveau eigenlijk nergens. Belle and Sebastian maakt mooiere intiemere en schuchterige songs (zoals Once Around the Block), Beck de betere rechttoe rechttaan knallers en Eels zou een sterkere versie van bijvoorbeeld Another Pearl kunnen brengen.
Badly Drawn Boy is nergens slecht -integendeel- maar steekt tegen zijn mede indie-bands nergens scherp af.
In het wielerpeloton zou hij een perfecte knecht zijn. Misschien kan die eens een mooie uitslag neerzetten. Maar de Tour laat je 'm niet rijden. In een voetbalteam is Badly Drawn Boy een prima reserve voor de rechts-mid positie bij een ploeg die vecht voor het linkerrijtje. Maar zeg nou zelf, dat zijn vaak niet de spelers waar je voor naar het stadion komt. Voor Heracles kan het overigens een goede aankoop zijn, het is maar net hoe je het bekijkt...
6,5/10
Highlights
Say It Again