882
Albums Rated
3.03
Average Rating
81%
Complete
207 albums remaining
Rating Distribution
Rating Timeline
Taste Profile
1990
Favorite Decade
Metal
Favorite Genre
UK
Top Origin
Wordsmith
Rater Style ?
74
5-Star Albums
65
1-Star Albums
Breakdown
By Genre
Top Styles
By Decade
By Origin
Albums
You Love More Than Most
| Album | You | Global | Diff |
|---|---|---|---|
|
Devil Without A Cause
Kid Rock
|
5 | 2.04 | +2.96 |
|
En-Tact
The Shamen
|
5 | 2.43 | +2.57 |
|
Boy In Da Corner
Dizzee Rascal
|
5 | 2.56 | +2.44 |
|
Darkdancer
Les Rythmes Digitales
|
5 | 2.59 | +2.41 |
|
Space Ritual
Hawkwind
|
5 | 2.69 | +2.31 |
|
What's That Noise?
Coldcut
|
5 | 2.78 | +2.22 |
|
Planet Rock: The Album
Afrika Bambaataa
|
5 | 2.79 | +2.21 |
|
The White Room
The KLF
|
5 | 2.79 | +2.21 |
|
São Paulo Confessions
Suba
|
5 | 2.84 | +2.16 |
|
Destroy Rock & Roll
Mylo
|
5 | 2.89 | +2.11 |
You Love Less Than Most
| Album | You | Global | Diff |
|---|---|---|---|
|
Pet Sounds
The Beach Boys
|
1 | 3.93 | -2.93 |
|
A Hard Day's Night
Beatles
|
1 | 3.9 | -2.9 |
|
In Utero
Nirvana
|
1 | 3.83 | -2.83 |
|
With The Beatles
Beatles
|
1 | 3.66 | -2.66 |
|
The Velvet Underground & Nico
The Velvet Underground
|
1 | 3.62 | -2.62 |
|
Bookends
Simon & Garfunkel
|
1 | 3.56 | -2.56 |
|
Surfer Rosa
Pixies
|
1 | 3.5 | -2.5 |
|
Blonde On Blonde
Bob Dylan
|
1 | 3.49 | -2.49 |
|
Odelay
Beck
|
1 | 3.46 | -2.46 |
|
Abbey Road
Beatles
|
2 | 4.45 | -2.45 |
Artists
Favorites
| Artist | Albums | Average |
|---|---|---|
| Public Enemy | 3 | 5 |
| The Chemical Brothers | 2 | 5 |
| Yes | 2 | 5 |
| Red Hot Chili Peppers | 2 | 5 |
| Massive Attack | 2 | 5 |
| Run-D.M.C. | 2 | 5 |
| Metallica | 4 | 4.25 |
| Black Sabbath | 3 | 4.33 |
| Deep Purple | 3 | 4.33 |
| Michael Jackson | 3 | 4.33 |
| Creedence Clearwater Revival | 3 | 4.33 |
Least Favorites
| Artist | Albums | Average |
|---|---|---|
| The Beach Boys | 3 | 1 |
| The Velvet Underground | 3 | 1.33 |
| My Bloody Valentine | 2 | 1 |
| Pere Ubu | 2 | 1 |
| The Mothers Of Invention | 2 | 1 |
| Mudhoney | 2 | 1 |
| Brian Eno | 4 | 1.75 |
| The Byrds | 4 | 1.75 |
| Beatles | 6 | 2 |
| Bob Dylan | 6 | 2 |
| Simon & Garfunkel | 3 | 1.67 |
| Roxy Music | 2 | 1.5 |
| Frank Sinatra | 2 | 1.5 |
| Pavement | 2 | 1.5 |
| Willie Nelson | 2 | 1.5 |
| Captain Beefheart & His Magic Band | 2 | 1.5 |
| The Kinks | 4 | 2 |
| Pixies | 3 | 2 |
| Radiohead | 6 | 2.33 |
| Joni Mitchell | 4 | 2.25 |
| Tom Waits | 4 | 2.25 |
| Sonic Youth | 4 | 2.25 |
Controversial
| Artist | Ratings |
|---|---|
| Nirvana | 4, 5, 1 |
| Slipknot | 4, 1 |
| Beck | 1, 4, 3 |
| Pink Floyd | 2, 2, 5, 3 |
| Radiohead | 3, 4, 1, 1, 3, 2 |
5-Star Albums (74)
View Album Wall
Popular Reviews
Bon Jovi · 1 likes
5/5
"OOOOOOOOOOOOHHHHHH We're halfway thè-ere" En dan nog twee maal: "OOOOOOOOOOOOOH-HOOOOOOOOO". Effe serieus, dit is toch gewoon het Baila de gasolina van de '80's? Toegegeven, de tekst is heel wat meer serieus. Maar de truc is toch om op een heel toegankelijke en (voor de tijd) moderne muziek het volledige publiek uit volle borst mee te laten brullen. En ja, dat is zeker een kunst. Dus wie weet, horen jullie me ooit nog eens uit volle borst meebrullen.
Tina Turner · 1 likes
4/5
Ik heb het album nooit eerder gehoord, maar bijna elk nummer op dit album ken ik al wel vrij goed. Dan heb je toch iets neergezet.
Het is een typisch jaren '80 geluid, met I can't stand the rain als extreme daarin. Toch valt het ook wel mee. De muziek begeleidt bij de meeste nummers vooral haar zang. Dat is dan ook haar troef.
Tiny laat dan ook wel voelen dat ze kan uithalen. Maar ze lijkt volwassen genoeg om het niet te overdrijven. Haar stem lijkt hierin niet beperkend, maar de lading die het nummer nodig heeft bepaalt de uithalen. Dat is wel te waarderen. De enorme hit "What's love got to do with it" was denk ik niet zo'n grote hit geweest als ze hier een schepje bovenop had gedaan.
Binnen de grenzen van het decennium is het album vrij gevarieerd. Natuurlijk door de gebruikelijke afwisseling met een powerplaat hier en een ingetogen nummer daar. Maar vooral door de klankkleur. Wat googlen leert dat dit bereikt is door de keuze voor meerdere producers en wisselende muzikanten. Wellicht een luxe om die mogelijkheid te hebben. Maar dat gun ik eigenlijk elke zanger wel.
Radiohead · 1 likes
1/5
Eerder noemde ik een album van Radiohead al dreinend. Dat kon ik bij dat album nog wel hebben. Maar nu gaat het gedrein soms door merg en been. Ik ben zelden zo gepijnigd door muziek. Een 1, omdat lager niet kan.
The Doors · 1 likes
2/5
Eerder vroeg ik om meer Doors, en het eerste nummer smaakt inderdaad naar meer. Maar daarna word ik toch teleurgesteld. Het wordt nergens zo interessant als L.A. Woman. Soms wordt ik nerveus van een irritant instrument/geluid en soms is een nummer simpelweg te saai. En na het eerste nummer komt de zang nooit meer echt tot zijn recht. Pas het laatste nummer veer ik weer een beetje op.
Manic Street Preachers · 1 likes
4/5
Weer een band die ik vrij vroeg in de collectie had, door de Chemical Brothers. Die mixte een en ander van deze band, waaronder 'Faster'. Dat nummer lijkt ergens weinig digitale versterking nodig te hebben. Net als het meeste op dit album heeft het al kracht genoeg van zichzelf. Ik snap het ook wel. Het is heerlijk gebruiken, die uitgespuugde harde medeklinkers: "I am an arKiteK-T". De zanger doet het erom, of hij moet Hollandse roots hebben. Maar in de delen met rustigere delen, is dit accent verdwenen. Dan heeft hij een zachtere radio-rock-klank. Het stomme is; op de een of andere manier werkt het. Het tilt het album boven de vergeetbare 3.
1-Star Albums (65)
All Ratings
LCD Soundsystem
3/5
Siouxsie And The Banshees
3/5
Roxy Music
1/5
Simon & Garfunkel
2/5
Joni Mitchell
2/5
Miles Davis
4/5
The Rolling Stones
3/5
Zoveel goede muziek van de Stones. Maar dit album is echt overschat...
Black Sabbath
4/5
Niet elk nummer is geweldig. Andere nummers springen er weer echt uit.
Randy Newman
2/5
Na twee nummers was ik wel enthousiast. Maar dan wordt het echt soft en dan duurt een half uur toch lang zeg.
The Pogues
4/5
Bruce Springsteen
2/5
Als je echt luistert, is er niet doorheen te komen. Gisteren gemerkt dat het op de achtergrond met uitzicht op een begraafplaats nog net kan. Vooruit, een extra ster.
Bad Company
2/5
De rest van het gezin viel binnen één nummer in slaap in de auto...Ik moest rijden, anders had ik ook even een uiltje geknapt.
The Cardigans
2/5
Is er ook een instrumentale versie van dit album?
Ice Cube
3/5
Allemaal aardig hoor. Maar Spotify laat vervolgens Public Enemy horen. Klinkt toch echt een stuk sterker.
Jean-Michel Jarre
2/5
Volgens mijn luistermaatje de achtergrondmuziek bij de Teleac-cursus Sterrenkunde. Een betere omschrijving kan ik niet geven. Om in zijn geest te blijven schrijven: goed om kennis van te nemen.
Merle Haggard
2/5
Wat een zeurplaat zeg...
Jeff Beck
3/5
De eerste nummer zijn VER-SCHRIK-KE-LIJK. Dit album stormt regelrecht op een één af. Tot er na een tijd GE-WEL-DI-GE nummers als Blues Deluxe komen. Tof dat er veel variatie op een album te vinden is. Maar de blues-kant past de heer toch het best.
Rage Against The Machine
5/5
The Beach Boys
1/5
Dit zijn de albums waar ik bang voor was toen ik aan de 1001 begon...Ik kan niets bedenken wat ik hier nou goed aan vind....
Lorde
2/5
Ik heb het boek nodig. Want ik ben toch echt benieuwd waarom dit nu een album is dat ik moet horen. Luistert wel aardig weg verder hoor. Maar ik verwacht meer in deze lijst...
Garbage
2/5
Cocteau Twins
2/5
Ik kreeg dit album op vrijdag. Heb hem nu op maandag opnieuw moeten luisteren, omdat ik hem al helemaal kwijt was. Dat zegt toch eigenlijk al wel genoeg....
Beatles
2/5
Van kinds af aan gebombardeerd onder het mom van cultuur met saaie dingen. Je moet Reve lezen dat is de top van de literatuur, je moet The Godfather kijken, want dat is dé filmklassieker. Én minimaal 70 van de 100 muzieklessen op school kreeg je de Beatles voor je plaat. Want dat is het beste wat er zou zijn op muziekgebied. Waag het allemaal maar niets te vinden, en je bent een cultuurbarbaar. Andere smaken worden niet makkelijk geaccepteerd. Tja, dat is dan maar zo. Ik heb toch een andere smaak. Ik vind het allemaal saai, zelfs zo saai dat het me op mijn zenuwen werkt. Ik kan mij voorstellen dat anderen het wel aardig vinden. Maar de hoge ratings van dit soort dingen lijken mij meer bepaald door de (onbewuste) culturele plicht om het goed te moeten vinden.
Maar goed. Dit album zag ik natuurlijk wel aankomen. En je moet het een kans geven. Gelukkig is het eerste nummer een aardige start. Dat helpt mijn mindset. Net op tijd, want nummer 2 is exact zo'n voorbeeld van op mijn zenuwen werkend saai. Ik ben het hele album doorgekomen en trof her en der toch een aardig nummer aan. Maar meer dan 2 sterren. Ik zou echt niet weten waarom...
Sugar
3/5
Kijk. Dit is nou leuk. Een aardig plaatje dat ik nog nooit had gehoord.
Het is zo'n album waarbij alles wel ok is. Geen echte uitschieters. Niet naar boven en niet naar beneden. Daarom zal het ook wel een vergeten album zijn. Maar een steady nette kwaliteit leveren, dat is (helaas) al bijzonder op zichzelf.
My Bloody Valentine
1/5
Dit album luister je niet bij een goed gesprek. Je luistert het niet tijdens het wegwerken van je werkmail. En je luistert het niet in de auto. Kortom. Je luistert het niet. Nooit.
David Crosby
3/5
De meeste artiesten bouwen op. Maar dit album begint top en wordt telkens saaier en slechter. Moest even wat anders opzetten, anders zou ik achter het stuur in slaap vallen. We middelen het maar uit. 3 Sterren.
Jethro Tull
3/5
De nummers zijn niet meesterlijk. Maar het is allemaal muzikaal wel prikkelend en aardig gevarieerd.
Miles Davis
3/5
Dit luistert gewoon lekker weg. Toch is het wat minder interessant allemaal dan 'Kind of Blue', het album dat ik eerder van meneer Davis kreeg. Een album dat je móet horen? Dat denk ik niet. Wel een album dat je waarschijnlijk heel veel op de achtergrond kan opzetten.
Pere Ubu
1/5
Dit is een test neem ik aan. Geef je dit 3 sterren of meer, ben je af. Mag je niet meer meestemmen...
George Michael
3/5
Prachtige titel voor deze lijst natuurlijk. Laten we dat maar proberen. Maar het wordt mij wel moeilijk gemaakt. De eerste tonen bevestigen mijn vooroordelen toch sterk. Zoetsappige klanken. Toch maar door naar de rest. Knap dat je saaie muziek op zoveel manieren kunt presenteren eigenlijk. Want gevarieerd is het wel. En ik moet ook wel toegeven. Het is goede muziek/zang en hoort in deze lijst thuis. Ik kan er zelf alleen maar moeilijk naar luisteren. Laten we het houden op smaak. Dan ga ik maar voorbij aan mijn eigen smaak. En geef dit album een voldoende.
Elton John
4/5
Ik krijg deze de dag na George Michael. Leuk om deze twee naast elkaar te zetten. De heren kunnen beide prima zingen en muzikaal klopt het allemaal. Toch is het een easy win for Elton. Hij gebruikt in elk nummer zijn stem en de muziek veel veelzijdiger (zonder uit de band te vliegen). Het wordt hierdoor nooit saai. Het album van Elton is een stuk ouder dan dat van George, maar klinkt veel moderner. Een zeer bekende naam natuurlijk, maar eigenlijk toch een ontdekking voor mij.
Bruce Springsteen
2/5
Ik kan niet naar die stem luisteren. Dat helpt natuurlijk al niet. Maar buiten dat klinkt het ook allemaal zo nep. Vanuit mijn regisseursstoel: "Ik geloof je gewoon niet". Deze muziek moet toch een gevoel overbrengen. Dat lukt bij mij niet. Ergens tussen zender en ontvanger gaat er iets mis met het signaal.
ABBA
2/5
Tja, ik ben gewoon niet zo zoetekauw als het om muziek gaat...
Sam Cooke
5/5
Zeg ik bij het vorige album nog dat ik niet zo'n zoetekauw ben wat muziek betreft. Word ik nu toch erg vrolijk van deze zoete klanken. Zo vrolijk dat ik het album direct nog een keer opzet. Had ik hier bij willen zijn? Jazeker!
Aretha Franklin
3/5
Een plaat zonder ups en down. Geen moment dat ik van mijn stoel veer. En geen moment dat ik mijn wenkbrouw optrek. Al eerder gezegd. Een album met een continue kwaliteit is sowieso een prestatie. Een beetje pech voor deze dame dat ze Sam Cooke opvolgde. Als ik die naast elkaar zet, leidt Sam met afstand. Al met al een hele ruime 3.
David Bowie
3/5
In het begin van het album een Bowie die met zijn tijd is meegegaan. De heer lijkt er gewoon nog steeds zin in te hebben. Later komen toch wat saaiere nummers langs en aan zo aan het einde is het album ook echt wel weer genoeg. Leuk om een keer gehoord te hebben.
Tito Puente
4/5
Er is weinig slechts over dit album te zeggen. Echte uitspringers kan ik ook niet noemen. Maar toch trekt de soepele muziek af en toe extra de aandacht. Een 3,5. Ik rond het af naar een 4
Prince
2/5
Ik ben blij als er een hit voorbij komt. Vooral When doves cry is een lekker cheesy '80's nummer. Een betere in zijn soort. Laten we het tweede sterretje daar maar aan koppelen. Want dat geschreeuw in die andere nummers is verre van prinselijk.
Gil Scott-Heron
3/5
Fijn ook dat Leo R. zeker wilde stellen dat ik het laatste nummer zou horen....Verder is het soms wat zeikerig, soms zeer ok. Het wordt een beetje uitmiddelen. Kom ik op een 2,5. Ik moet voor deze lijst wellicht wat schappelijker zijn / mijn verwachtingen bijstellen. Ik rond het af naar een voldoende.
The Flaming Lips
3/5
Je kan hier veel over zeggen, maar bij sommige nummers van deze lippen is de creativiteit wel ingebrand. Toch doet het mij vaak niet veel en ervaar ik sommige delen weer als doodsaai. Goed geïllustreerd door de meest suffe startsample op een album ooit. Zo samen 2,5 sterren.
Love
2/5
Het meeste klinkt heel simpel. Een paar uitzonderingen. Dan zit het er weer helemaal naast.
Air
3/5
Hier moet een gebruiksaanwijzing bij. Alleen afspelen op een brakke zondagochtend (of eventueel the day after Nederland-Argentinië). En dan is het een prima plaatje. Recept om de dag verder op te starten: Laat de sterke bak en dit plaatje opvolgen door nog zo'n bak en de Propellorheads.
Elvis Costello & The Attractions
4/5
Maak je dan toch een pop-album, doe het dan zo. Tijdloos. Het album biedt een continue kwaliteit (m.u.v. Goon Squad). En keer op keer denk je: 'Hé, lekker deuntje'.
Steely Dan
2/5
Pfff....saai....Muzikaal zal het best prima zijn. Maar ik krijg mijn aandacht hier niet op gevestigd.
N.W.A.
5/5
Eerder mochten we al naar een album van Ice Cube zelf luisteren. Dan maakt een collectief het toch veel beter. Er is veel meer afwisseling in de muziek, stem en emotie. Dat maakt wel het verschil.
Verder een feest van herkenning. De mannen hebben heel wat samples gejat, maar eerlijk is eerlijk. Ze geven nog veel meer samples terug aan de muziekwereld. Zo'n balans wijst dan vooral op de creativiteit.
Ik verheug mij op de notes van Leo R. over deze agressieve muziek/teksten. En een klein beetje gelijk moet ik hem op voorhand wel geven. Ik begrijp dat de agressiviteit ook als middel wordt gebruikt. Ze hebben er een enorm bereik voor hun boodschap mee behaald. Maar een nummer als 'Express Yourself' springt er uit en toont maar aan dat ze het muzikaal niet nodig hebben.
4,5 ster
The Rolling Stones
4/5
Zo! Met een opening als Mother's Little Helper zet je je album wel gelijk lekker stevig neer! Zowel muzikaal als wat betreft het onderwerp. We kunnen daarna weer op adem komen en het muzikale geweld van het eerste nummer wordt niet meer geëvenaard. Enerzijds jammer, anderzijds springen de bluesachtige nummers er ook wel lekker uit. Helaas moet ik mij ook af en toe door suffe opvullers als Take It Or Leave It heen bijten.
Lou Reed
3/5
Ik kom hier niet uit. Flarden vind ik verschrikkelijk. Andere flarden geweldig. Ik zie gelijk dat deze puzzelstukjes bij elkaar horen. Maar ik krijg ze zo uit mijn hoofd niet altijd aan elkaar gelegd. Dus wat moet ik hier nou weer mee? Vooruit, Lou. 3 sterren. Met je soundbites
Metallica
4/5
Een muziekvriend van mij zei altijd. "Een muzikale basis is goed als het ook overeind blijft in een heel andere uitvoering". Test geslaagd. Dat is duidelijk.
Toch vraag ik mij af. Zou Metallica ook zo groot zijn geworden als ze de nummers direct met orkest hadden uitgebracht? Ik denk het niet. Natuurlijk is dit een leuk en knap project. Tof dat dit gedaan is. Maar het is niet dat de muziek van Metallica iets miste. In deze uitvoering 3,5 ster.
The Strokes
2/5
Ik hoor vooral jaren '70 invloeden. Prima natuurlijk, mits je die kwaliteit tenminste weet te evenaren. Dat is bij lange na niet gelukt. De huilerige britpop-zang van de jaren '90 doet sterk afbreuk aan een aardige muzikale basis.
The Who
3/5
Sowieso een pluspunt voor de zelfspot. Er is veel gelachen bij het maken van dit album lijkt me en dat is aanstekelijk. Tegelijk is al die gein de reden dat ik het waarschijnlijk geen tweede keer aan zet. Tussen de grollen en de herkenbare jaren 60 zang af en toe een uitschieter als I Can See for Miles.
Bob Dylan
2/5
Alles op dit album draait om de stem van Bob. Muzikaal knap om daarmee de juiste balans te vinden. Enige punt. Die stem is verschrikkelijk. Niet naar te luisteren. Met uitzondering van de nummers met countrybasis. Daar lijkt de stem van Bob voor te bestaan. Doe de rest maar gewoon niet .
Various Artists
2/5
Tja...een kerstalbum...An sich een hele aparte muzieksoort om toe te voegen. Maar laten we zeggen: niet mijn favoriete genre. Dit album lijkt me vooral een geintje. Moet ik het echt raten? Het is een verzameling covers door verschillende artiesten. Niet perse de beste versies die ik ken...Het is het 'feel good' idee, dus ik knal er een bonus ster tegen aan.
The Clash
3/5
London Calling zelf is natuurlijk een kneiter van een hit. Dat is me wel een opening. Dat niveau wordt niet meer geëvenaard. Mag je wellicht ook niet verwachten. Een paar nummers luisteren is prima. Maar die stem kan ik niet vier LP-zijden achter elkaar verdragen. Ze hadden of een zanger(es) moeten toevoegen of het bij de helft moeten laten.
Brian Eno
1/5
In één woord: schel. Dat kreeg de 2004 remaster-master blijkbaar ook niet meer gerepareerd. Niet te luisteren op je pods zonder gehoorbeschadiging op te lopen.
Verder veel muzikale grapjes, die ik zelf vooral irritant vind. Bijvoorbeeld dat bijgeluid bij Dead Finks don't talk. Dat er eens zo'n amuzikaal grapjesalbum tussen staat. Prima. Maar ben er nu wel klaar mee. Kunnen we weer naar kwaliteit in deze lijst?
Fela Kuti
4/5
Ik lees dat de drummer eerst maar eens uitgebreid studie heeft gedaan naar de Afrikaanse ritmes. Kijk, dat is nu gaaf. Samen muzikaal verbreden en ontdekken. En nu mag ik zelf ontdekken. De muziek is aanstekelijk, een hoge score voor de opzet. De uitvoering is iets minder. Deels wellicht doordat je de interactie tijdens het spelen niet echt meekrijgt. Dan klinken de keelklanken van de zanger soms wat raar. Maar ook wel omdat de vinger van de toetsenist soms half-naast het goeie toetsje lijkt te belanden. Ik ga het ze niet al te kwalijk nemen. Ben allang blij dat mij gewoon weer muziek wordt voorgeschoteld in deze lijst. Een 4-.
Rufus Wainwright
2/5
Muzikaal allemaal leuk hoor, maar....o nee hè....Niet weer zo'n zeik-stem....
Ik kan hier slecht naar luisteren. Gelukkig af en toe een flinke muzikale uitstap, die er uitspringt. Die variatie verdient een extra ster. Kom ik op max. twee sterren.
The Smashing Pumpkins
3/5
Ik merk dat ik vooral de stevige nummers waardeer. Nummers als Quiet hebben een lekker aanstekelijk ritme. Anders nummers laten me volledig inkakken. Ik middel het uit naar drie sterren.
Television
4/5
Dit is niet mijn stijl en toch heb ik hier met plezier naar geluisterd. Dan doen ze iets goed. Maar waarom dat plezier? Weet ik niet zo goed. Normaal houd ik ervan als het een beetje ruwer is. Maar dit is muzikaal vrij clean. Misschien luister ik toch anders naar dit genre, dan naar andere genres. En hoeft het bij dit genre juist niet zo uit de band te springen.
Dusty Springfield
4/5
Dusty klinkt muzikaal als een braaf meisje. Ze mag dan geen bezit zijn, ze loopt wel in de pas. Can I Get a Witness laat horen dat ze wel meer in haar mars heeft dan sommige andere nummers doen vermoeden. Ze had in die tijd wellicht nog iets meer levenservaring en rokerige kelders nodig. 3.5 ster
Frankie Goes To Hollywood
4/5
Ik word heel vrolijk van het eerste deel van het album. De sound die ik via de radio van hen ken. Beetje een guilty pleasure. Typisch jaren '80 met een schone rol voor de synthesizer. Maar dan met wel een hele bak geluid. Daarna volgt een grapje en verdwijnt de muzikale handtekening van Frankie. 3.5 ster
Japan
2/5
Direct na 'Frankie Goes To Hollywood' is dit ineens wel heel lege muziek. Heb halverwege twee uur pauze genomen voordat ik doorluisterde. Ik nam de muziek niet meer in mij op...
Screaming Trees
3/5
Alles aan dit album is...ok. Doet mij wat denken aan Kid Rock. Er waren in die tijd toch vele anderen die iets meer karakter in dit soort muziek stopte. Maar goed. Geen moment verveeld of geërgerd. Een mooie drie is het dus wel.
Björk
2/5
Dit is wel heel veel Björk. Heb het maar in tweeën geknipt. Ik was hier wel benieuwd naar. Want op de bekende hits speelt ze leuk met muziek en zang. Dat mis ik wel op dit album. Dan blijft een saaie zeurderige plaat over.
Moby
5/5
Het eerste album dat ik ooit zelf gekocht heb. Ik begon al te twijfelen aan mijn muzieksmaak...
Dit album heb ik vaak geluisterd. Soms op vol volume als ik in een relaxte bui was, soms op de achtergrond. Soms integraal, soms skipte ik alle droevige en onderwaterklanken. Gewoon even lekker naar Honey en Run On luisteren.
Nu alweer even geleden. Dus lekker twee keer geluisterd.
Can
1/5
Mijn ratings zijn gemiddeld wat laag.
Moet ik milder zijn? is de vraag.
Maar het ligt niet aan mijn beoordeling.
Nu krijg ik weer zo'n geluidenverzameling.
Pink Floyd
2/5
Ik heb dit vroeger wel vaker geprobeerd te luisteren. En al heeft het een hoge kunstwaarde. Ik kom er niet doorheen. Hoogtepunt is de zang in Time. Je kijkt toch een beetje uit naar die stem op dit album.
Nick Drake
3/5
Ik krijg de laatste tijd vaak dezelfde reclame voor rustgevende natuurgeluiden om mee in slaap te kunnen vallen. Vraag mij af waarom? We hebben Nick toch al daarvoor?
Muzikaal is het prima. Het hoort natuurlijk in deze lijst. Maar voor mij is één keer luisteren wel voldoende. 2.5 ster.
Marvin Gaye
3/5
Poeh, wat zoetsappig. Maar misschien moet ik slaapkamermuziek gewoon niet in de auto luisteren. Aan de andere kant, kan het dan wel lekker hard. En dat heeft Marvin wel nodig om goed tot zijn recht te komen. Opvallend dat ik zijn stem juist wat prettiger vind als hij hoger / minder zwoel zingt.
k.d. lang
3/5
Het is de week van de saaie muziek geloof ik. Goede stem, goede muzikale begeleiding. Maar zero prikkels. Niets bijzonders.
Ik kom op 2.5 ster. @1001: Mogen we nu weer even knallen met het volgende album?
The Doors
4/5
Met een opening als The Changeling en Riders on the Storm als afsluiter maakt het niet meer zoveel uit wat er tussen staat. Ik kan niet zeggen dat alles dat niveau haalt. Soms erger ik me zelfs wel eens aan het (vast bewust) afraffelen van een stukje tekst. Maar de stem draagt natuurlijk wel heel veel. En het album biedt zowel een eenheid als afwisseling. 4 sterren. Kom maar door met het volgende Doors-album!
Aphex Twin
3/5
Ik ben fan van elektronische muziek, maar dan wel het minste van ambient. Je kan er niet zoveel goed of slecht mee doen. Het is vaak prima op de achtergrond en verder springt er weinig uit. Dat geldt ook zeker voor deze variant. En dan geldt voor mij de standaard bij platen met een continue kwaliteit, maar weinig extra's: 3 sterren.
Los van de waardering van de plaat, veel kudos voor de inspiratie die AT anderen heeft geleverd, met deze plaat, maar ook met later werk.
Bob Dylan
2/5
Eerder kregen we Blood On The Tracks van Bob. Als ik het vergelijk is de muziek op Time Out Of Mind veel minder ondersteunend voor de specifieke zang van Bob. Met andere woorden: Er had net zo goed iemand anders mee kunnen zingen op dit album. Hadden ze daar maar voor gekozen...
Radiohead
3/5
Dit album verkregen uit een erfenis. Een paar keer opgezet om te proberen. Telkens na 2 a 3 nummers afgezet. Eén nummer is prima. Maar het is wat zeurderig en het wordt mij al snel veel te veel. Toch maar eens geript en toevallig dit weekend helemaal geluisterd. Wat en toeval.
En tot mijn verrassing vind ik het meest zeurende nummer, het laatste, het leukst. Dat nummer doet mij wat aan UNKLE denken.
2.5 ster.
Gotan Project
5/5
In de basis een dansplaat (tango), maar voor mij vooral een heerlijke luisterplaat. Prachtige combinatie van klassieke instrumenten en opzet (tango) en de moderne mogelijkheden en opzet (beats). Het zit ontzettend goed in elkaar. Lekker ongeforceerd. Meerdere lagen neerzetten als een eenvoudig geheel. Dat is een prestatie.
Kelela
3/5
Weer zo'n plaat waarvan ik niet begrijp waarom ik deze moet horen. Niet zoveel mis mee hoor. Maar een 13 in een dozijn-plaat. Geen missers, geen uitschieters.
Megadeth
4/5
Dit ken ik van een grijsgedraaid tapeje van een oud vriendje van me. En dan ook nog uit zijn kinder-stereotoren. Vond het toen verschrikkelijk. Maar dat lag natuurlijk aan dat doffe geluid. Nu via een geremasterde link van Spotify klinkt het ineens vol en zijn de instrumenten duidelijk te onderscheiden. En dan blijkt het toch wel erg lekker. Lekker tempo, behoorlijk gevarieerd binnen het genre en een heerlijk stevig geluid. Maar niet te stevig. Want Spotify laat het opvolgen door wat andere grote metal-platen met vooral veel onverstaanbaar geschreeuw. Nee, dan speel ik liever deze plaat opnieuw.
Mike Oldfield
2/5
Ook dit is weer een verzameling geluiden. Een ander album op de lijst liet al walvissen met de band mee spelen. Hier zijn het onder andere wolven. Wat moet ik daarmee? En moet ik nu echt uitleggen dat gerochel niet het mooiste geluid is?
Natuurlijk. Je kan er niet om heen. Er staan iconische fragmenten op dit album. Die rechtvaardigen een plek op de lijst en die moet je waarderen. Ik overwoog zelfs nog een 3 (2,5 is ook een 3). Maar dan sluit het af met een nummer waar doorheen gekoekwausd wordt. Hou toch op.
New Order
4/5
New Order maakt vrij cleane muziek, die altijd wat van de tijdgeest in zich heeft. Lukt je dat een paar decennia lang, dan ben je een grote band.
Het geldt ook voor dit album. De (eind) jaren '80 sound komt duidelijk naar voren, maar afgezien hiervan is ook dit album vrij clean. Hierdoor een prima plaat om mee te werken.
Kate Bush
3/5
Als Kate normaal doet, doet ze al gek genoeg. Op de bekende nummers horen we al een uniek geluid, zonder dat het al te gek wordt. Dat zijn de hoogtepunten op het album. Daarnaast een bak experimenten. Altijd leuk experimenten. Maar waarom publiceer je ook de mislukte experimenten? Zoals Watching You Without Me en Waking the Witch. Die laatste wellicht alleen voor de titel. Want een betere beschrijving van de experimenten kan ik zelf niet bedenken,
XTC
3/5
Lekker jaren '80. Het luistert allemaal wel prima weg, maar er is niets wat er uitspringt.
The Damned
3/5
Dit is een Prachtige Punk-Parodie. Alles op deze plaat lijkt een grap. Of zou deze band toch serieus zijn? Ik vond het voor één keer wel grappig.
Neil Young & Crazy Horse
4/5
Je kan natuurlijk niet om Neil heen. Toch wist ik niet gelijk hoeveel sterren het nu verdiende. Eerst hoor je een 5 sterren powernummer als F****ng Up. En dan is het volgende nummer gewoon vals. Worden het er nu drie of 4. Gewoon nog maar eens luisteren dan. Maar ik blijf er tussenin hangen. Tot ik Love and Only Love nog eens hoor. De doorslaggevende factor van dit album is Neil helemaal niet. Die Maffe Viervoeters maken het echte verschil. Vier sterren dus.
Primal Scream
3/5
Blieb, blieb, blieb, kraak, kraak, 3 uur wachten op de 56k modem en hoppa medio jaren '90 hebben we Primal Scream binnen. Een paar jaar na release, maar tja...downloaden kon eerder nog niet en het was niet echt een 'must have' voor de cd-collectie.
'Select all' en openen in Winamp maar.
Het oordeel van toen:
Zeer origineel en lekker spannend door een mooie mix van stijlen. (Maar niet goed genoeg, dus hop weer 'select all' en nu 'delete', want op de schaarse ruimte van de harde schijf was alleen ruimte voor 5*-platen.)
Het oordeel van nu:
Zeer kenmerkend voor die tijd. Vooral een (soms wat saaie) sample-collectie. (En niet goed genoeg, dus nul 'likes' op Spotify. Dus deze komt niet meer terug (Tenzij de het ondoorgrondelijke family-blend-logaritme het oppikt; dan kom ik er nooit meer vanaf).
Ben ik inmiddels muzikaal meer opgevoed? Of is er gewoon veel meer interessante digitale muziek? Wellicht allebei. Maar aan die uitbreiding van interessante digitale muziek hebben albums als dit dan wel weer als grondslag gelegen. Want ik kan mij niet voorstellen dat een Moby niet heeft geluisterd naar dit album.
Echo And The Bunnymen
3/5
Hé leuk. Een jaren '80-album. Wat verfrissend na XTC, Kate Bush, New Order, en vier albums die net op 1 of 2 jaar het label '80's missen. Kan je het wel weer naast elkaar zetten. En in vergelijking met de rest, is dit album vooral nietszeggend. Heb mij er (buiten het laatste nummer om) ook niet aan geërgerd. Er is prima bij te werken. Dus laten we het maar een 3 geven. Idee voor een boek: 201 Albums You Must Hear Before You Die?
The Avalanches
3/5
Dit album heeft soms wel erg schel geluid en klinkt soms juist weer erg dof. Maar ik luister deze keer ook op de laptop. Misschien ligt dat daaraan? Dus nog maar eens in de auto opgezet. Ook daar dat geluid. In combinatie met de vele samples klinkt het wel hierdoor wel erg als een zolderkamerproduct. Wel creatief in elkaar gezet. Ik zal ook eens nieuwere muziek van hen opzoeken. Want al waren ze er met dit album nog niet. Veelbelovend is het toch wel.
George Michael
4/5
Toen ik een jaar of 8 was maakte ik een dealtje met de buurvrouw. Zij mocht mijn tape-je van Bad lenen. Ik mocht haar tape-je van Faith lenen. Ik vond het toen wel aardig, maar vond een paar nummers wel erg saai. Ik elk geval niet in de buurt van Bad. Snel terug ruilen!
Ik geloof dat dat oordeel van toen overeind blijft. Wel aardig. Met een paar erg saaie nummers. Maar bij lange na niet zo saai als de nummers op Listen Without Prejudice Vol. 1 die ik al eerder voorgeschoteld kreeg. Als volwassene valt daarnaast de over-the-top-'80's sound op, maar vooral ook die ontzettend vieze stem.
3,5 ster.
Dusty Springfield
3/5
Het album van Son of a Preacher Man. Dáár heb ik zin in. Maar het stelt me teleur. Het is vooral saai. 2 sterren voor het album met een bonus ster voor de hit. Meer kan ik er niet van maken.
The Killers
4/5
Deze lag al jaren op de digitale plank om 'eens' te luisteren. Want de bekende nummers zijn gewoon lekker. Goed dus dat de 1001 mij 'dwingt' het nu eens echt op te zetten. Het album begint met deze top-platen. Wat vooral opvalt dat de (stevige) instrumenten en zang samen echt een éénheid vormen. Zelfs de computer blend soms netjes in in het het geheel. Terwijl de losse instrumenten niet hun individuele waarde verliezen. Dan ook nog gewoon een lekker ritme en dan staat de eerste helft als een huis.
De tweede helft van het album verlang ik vooral terug naar de eerdere platen. Ik word er niet warm of koud van.
Het totaal is een dikke 4 sterren.
4/5
Easy-Listening-Britpop. Ik word er gewoon wel relaxted van. Zelfs een vriendje (9) van mijn zoontje ging er even lekker voor zitten. Het doorstaat de tand des tijds dus prima. En ook de album-titel lijkt mij prima houdbaar...
Arctic Monkeys
2/5
Tja...wat voegt dit nou weer toe aan onze muziekgeschiedenis? Zang en instrumenten zijn hier twee losse dingen. Vaak een lekker tempootje hoor. Maar dat maakt het geen voldoende.
3/5
Ik heb hier vooral plezier aan beleefd met sample- / orgineel spotten. Blijkbaar een inspirerende band. Muzikaal word ik er niet per se gelukkig van, komt misschien ook omdat de opname niet de beste kwaliteit is. Ik ga voor een basis van 2 sterren en een halve ster omdat het wel grondleggend is.
Tom Petty and the Heartbreakers
3/5
Bij elk nummer denk je: Hé dit lijkt sterk op een andere band / ander nummer. Van The Beatles (-1 ster) tot George Baker (Strangered in the Night). Het maakt de plaat veelzijdig.
Tip voor Fade-Out-Tom: Bedenk eens een leuk einde voor je nummers. Het voelt nu wel erg als een compilatie.
PJ Harvey
3/5
Je ziet de straatmuzikante al op afstand zitten. Eén persoon met een hele stellage, om alle instrumenten tegelijk te kunnen bespelen. Knap is het zeker.
Dus je loopt er wat dichter naar toe.
Zij begint te spelen en blijkt de inspiratie voor de composities bij Wende Snijders vandaan gehaald te hebben. Het is een kunst dat zeker.
Dus je blijft toch maar even staan.
Ze heeft nog best een goede stem. Alleen, dat interesseert haarzelf niet zo. Het draait niet om haar, het gaat om de kunst. Dus af en toe schreeuwt ze gewoon wat tussendoor, het liefst off-beat. Wie dat niets niets vindt, is een 13-in een dozijn-muziek liefhebber. Zij staat hier voor de kunst. Ok. Duidelijk.
Dus jij loopt maar snel door.
Randy Newman
3/5
Deze keer maar eens naar een paar teksten geluisterd van de beste man. Want daar draait het om, werd mij uitgelegd. Eerlijk. Ik ben niet heel erg onder de indruk van de teksten. Niets mis mee hoor, maar ook niets bijzonders. Het is vooral een prima plaat op de achtergrond om bij te werken. Iets fijner Good Old Boys die we eerder al gepresenteerd kregen.
The Who
3/5
Je weet dat er aan het eind een klapstuk te wachten staat. Maar man...je moet wel geduld hebben hoor...Ik werk me met het hoofdgerecht in het vooruitzicht door de lauwe voorgerechtjes. 2,5 ster.
Beach House
2/5
Eén ding. Dit is niet iets waar tieners over dromen. Het is een verschrikkelijke zemel-plaat.
2/5
Onmogelijk om hier naar te luisteren. De kinderen schreeuwen er steeds door heen. Of die man met die verschrikkelijke stem uit mag. Kan hen geen ongelijk geven. Moet er niet aan denken dat ik hier bij zou zijn.
Wilco
3/5
Ook dit album verkregen uit een erfenis. Toen vrij snel geprobeerd, maar al tijdens het eerste nummer zo snel mogelijk uit gezet. Wat een verschrikkelijke start. De cd heb ik aan een collega gegeven. Nu gedwongen verder te luisteren (via Spotify dus). Het blijkt tot mij verrassing vooral veel degelijke nummers te bevatten. En af en toe springt er wat uit de band. Zit er ineens een bak herrie tussen of een Bob Dylan achtige plaat. Uiteindelijk is één cd prima vol te houden. Helaas zijn het er twee..
Wilco
3/5
Goed. Ik klaag dus over een dubbel-cd van Wilco. En ik krijg de volgende dag nog een cd van Wilco....F#ck Karma!
En ook deze cd begint met een verschrikkelijk nummer. Waarom toch?
De rest is iets minder degelijk dan het vorige album. Daar gaat het mis. Deze band is gespecialiseerd in degelijkheid. Als ze rare geluiden gebruiken of uit de band springen, klinkt het nergens naar.
2.5 ster.
Gene Clark
3/5
Ik heb pillen nodig. Ga nu overal Bob Dylan muziek in horen. Wel zonder de stem van Bob. Dat moet je waarderen.
Robbie Williams
4/5
Robbie ontsnapt met dit album zijn boy-band-stature. Binnen het genre pop laat hij zien dat hij met uitersten kan omgaan. Zelfs de nummers met meer stem-geweld lijkt hij heel ongeforceerd te zingen. Wat dat betreft is hij wat ondergewaardeerd. Misschien omdat het buiten de hit Let me Entertain You (sterk nummer) zich net niet genoeg onderscheidt. Er zit voor het gevoel telkens net iets meer in. We krijgen vast nog een volgend album van Robbie. Ik ben benieuwd of de potentie waargemaakt wordt. Voor nu: 3,5 ster.
Norah Jones
3/5
Norah kan zingen. Dat is duidelijk. Maar man, wat is dit een eentonige plaat. Dit album hoort in een playlist met een random-functie. Leuk als er een keer een nummer voorbij komt. Maakt niet eens uit welk nummer. Maar daarna weer snel naar een andere artiest.
T. Rex
2/5
Nummer 1 start met een vals O Ho Ho Yeah. Nummer 2 volgt dit op met een net iets minder vals terugkerend Yeah Yeah Yeah. Ben nu al klaar met dit album. Moet nog 11 nummers.
Een aantal volgende nummers bieden de basis voor een (soms simpele) powerplaat. Die basis wordt niet benut. De zang voegt niets toe. Hiervoor kregen we Robbie Williams voorgeschoteld. Had hem de basis van bijvoorbeeld The Slider voorgeschoteld. En het was een krachtige plaat geworden.
Elton John
4/5
Elton verrast mij een paar keer. Is dit echt Elton? En ook als hij wat anders doet dan ik van hem gewend ben, is de uitvoering uitstekend. Dan kan je dus zonder problemen een dubbel-album afleveren.
Portishead
3/5
Ik ben een groot fan van het album Dummy. Dus in 2008 was ik er als de kippen bij. Dit wílde ik echt horen. Maar de teleurstelling kon niet groter zijn. Third is muzikaal soms geforceerd, maar nog steeds niet heel interessant. Ik heb gisteren dit album dan ook maar op laten volgen door Dummy. Voor Third pers ik er met moeite 2,5 ster uit.
Tricky
4/5
Dit is gewoon een lekker album. Met een paar wegzakkers, maar vooral een paar flinke positieve uitschieters. Het lastige is dat je bij een groot deel van het album een artiest kent die het nog beter heeft gedaan, zelfs bij die uitschieters. Ik luister net iets liever naar Karmacoma van Massive Attack dan naar Overcome (Ik weet het, sorry Tricky). Ik luister net iets liever naar Glory Box van Portishead dan naar Hell is around the Corner. Als er zo duidelijk een niveau hoger is, moet het aantal sterren tot 4 beperkt worden. Lager kan trouwens niet als je Public Enemy zo vet neer kan zetten als in Black Steel. Heel anders, maar met net zo veel kracht.
Fugees
3/5
The Fugees proberen relaxed te zijn. Dat lukt bij vlagen. Het leidt vooral tot weinig interessante nummers. De hitjes Ready Or Not en Fu-Gee-La luisteren aardig weg. Bij het andere hitje werkt de zogenaamde relaxedheid vooral op de zenuwen. Ook de cover van Bob Marley werkt op de zenuwen. Goed, het breekt de wat eentonige opzet van het album wat. Maar juist hier had ik gehoopt op een goede mix van het origineel en de stijl van de Fugees.
2.5 ster.
A Tribe Called Quest
5/5
Dit album kreeg ik na de Fugees en na het doorbladeren van het kantoorcadeau: 'Omdenken'. Ik pas het maar gelijk toe. Bij Bonita Applebum denk ik bij de bekende sample dus steeds: Wat fijn dat dit niet de Fugees is!
Want heel eerlijk de meesters van de oude school geven hier de Fugees een les in relaxedheid. De raps en de (soms lekker jazzy) ritmes; het klinkt allemaal heerlijk ongeforceerd. Al zal er best over nagedacht zijn. Want bij sommige tracks volgt na elke zin een sample/woord dat perfect lijkt te passen.
Begin jaren '90 was de hiphop vaak een boodschap met een lading. Kan ik erg waarderen. Maar soms kwam er een heerlijke ongeladen plaat voorbij. Gewoon een lekker ongeforceerd ritme als basis en een tekst over helemaal niets. Over iemand op een roadtrip die zijn knip vergeet of zo. Word je toch gelukkig van...
Jane's Addiction
4/5
Mijn kennismaking met deze verslaving was eind jaren '90 toen mister Prodigy Been Caught Stealing presenteerde in zijn Dirtchamber Sessions. Los van de hond (weer zo'n beest in de 1001...) sprong dat nummer er voor mij uit. Ik had het wat ouder ingeschat, door de zang. Maar het ritme past ook wel bij die tijd (1990 lees ik). De muzikale invloeden hebben ze mooi gemixed.
Op het album is het wel de uitschieter. Ook Three Days heeft een lekkere bite. De andere nummers zijn allemaal ok, maar niets meer dan dat.
Met 3 sterren voor een wat neutraal album en een halve ster voor de twee uitschieters, tik ik het vierde sterretje aan.
Dexys Midnight Runners
4/5
In het begin van deze plaat denk je al snel: Come...On... Toch doet deze referentie te kort. De plaat is ondanks de eigen sound veel gevarieerder. De gemene deler is dat het blijft swingen. En dat bouwt op tot de uitsmijter Eileen. Een plaat waar ik mij vroeger behoorlijk aan geërgerd heb. Maar op dit album ineens perfect past. Mijn jongere ik zal wel laaiend worden. Die had voor de hit met moeite twee sterren gegeven. Pech voor de jongere ik.
Incubus
4/5
Misschien is het vloeken in de kerk met dit genre. Maar Incubus is vooral heel degelijk. Je weet precies wat je krijgt. Ze zullen je niet snel teleurstellen met een opvulplaat en ze zullen je niet snel verrassen met een geniale uitspatting. De uitvoering is uitstekend, wat zorgt voor een halve ster extra. Kom ik op 3,5.
Doves
3/5
Eigenlijk is deze plaat steengoed. Maar ik kan niet zo goed tegen het best vaak zeurende / jengelende muzikale karakter. Ik houd het op 3 sterren.
4/5
Muse is weer zo'n band met een zanger die muzikaal verschrikkelijk zeurt. Maar op dit album vindt Muse wel een prachtige match met de elektronische geluiden. Zeker in het begin. De eerste twee nummers leiden ons naar de hit die er met kop en schouders bovenuit steekt.
Later wordt het album meer gevarieerd, wat ervoor zorgt dat het interessant blijft. Dat brengt wel een aantal nummers mee, waarbij toch dat zeur-karakter van de stem te dominant wordt. Maar het album is een waar kunstwerk en kunst moet ook af en toe schuren.
Ella Fitzgerald
3/5
Ella zingt bijzonder zuiver en muzikaal correct. Knap, maar dat brave geluid prikkelt mij niet. Het is vooral prima voor op de achtergrond. Kom ik nog goed weg. Via de Spotify-link kreeg ik de compilatie. Ik begreep dat anderen de volledige 3-uur+ versie voor hun plaat kregen. Dat lijkt mij toch wel veel superzoete, ouderwetse zang. Drie kwartier is een prima lengte.
Portishead
5/5
Portishead laat op Dummy een eigen geluid te horen. De emoties die in de zang en de basale muziek doorklinken zijn onderdeel van het verschil. Zonder de elektronische elementen zou je er bijna in verdrinken. Maar de veelal rustige beats brengen het perfect in balans. Dat creëert een plaat die de moeite waard is om met volle aandacht te beluisteren, maar ook prima werkt op de achtergrond.
De zang schuurt af en toe een heel klein beetje. De instrumenten lijken soms gesampeld te zijn vanaf een plaat met een klein krasje en her en der wordt een kraakje toegevoegd. Allemaal net genoeg om opgemerkt te worden; nergens wordt het geforceerd.
De zang kent veel kleine variaties binnen een nummer, maar ook op dit punt wordt er zelden geforceerd. Beth krijgt het zelfs voor elkaar om ingetogen uit te halen.
Het gemiddelde niveau van de nummers is hoog. Maar verspreid over het album springen daar een aantal nummers nog eens bovenuit. Met moeite beperk ik mij tot drie: Sour Times, Numb en Glory Box.
The Offspring
4/5
Een beoordeling op melodie of harmonie zou hier totaal niet op zijn plaats zijn. Alsof je abstractie schilderijen beoordeelt of het Van Goghs zijn. Het gaat bij dit soort albums juist over de 'buitenkant'; over hoe het overkomt bij de luisteraar.
En dit album komt over als een knaller, met een flinke ruwe rand. Het is perfect als je wat energie kwijt moet. Lekker meeschreeuwen of, voor de meer muzikaal ontwikkelden, lekker meespelen op de luchtgitaar en bijbehorend drumstel. De twee hits (vooral Come Out And Play) zijn hiervoor het meest geschikt en krikken de rating flink omhoog.
4+ sterren.
Coldplay
3/5
Coldplay levert een sterk uitgedacht album met een constante kwaliteit, maar ppfff...wat...een...gezemel. Als ik de hit Clocks opzet en wellicht het volgende nummer Daylight laat staan is het meer dan genoeg van dit album voor mij.
Q-Tip
4/5
Bij Q-Tip had ik wat verwachtingen. Een cd waarop ongeforceerde rap met een goed ritme de stevige basis biedt. Op Renaissance wordt veelvuldig samengewerkt met andere artiesten. Verscheidene dames zingen het refrein in. Helemaal prima. Maar ik moest wel even mijn verwachting doorbreken. De eerste keer vond ik het eigenlijk matig. De tweede keer kon ik mijzelf wat meer openstellen voor verandering en vond ik het veel beter. Dus tja...wat of wie is nu het onderwerp van een recensie? Een album of de recensent?
Janelle Monáe
4/5
Een aangename verrassing. Dit album verkent de uithoeken die een pop-zangeres kan bieden. Soms is het stereotype pop, maar meestal ligt er een andere muzieksoort als basis achter. Zo word je meegenomen van rock naar big band naar filmmuziek. Waarbij vaak ook nog een soepele overgang tussen die nummers wordt gemaakt. Ook met haar zang varieert deze dame er flink op los en zo vindt ze soms best interessante combinaties.
Beck
1/5
Beck weet bijna elk nummer te verpesten met irritante piepjes, wegdraaiende geluiden etc.
Ministry
3/5
Ik ben niet goed op de hoogte van de metal-geschiedenis. Maar dit komt mij over als grondleggend voor de elektronische metal. Het eerste nummer biedt bijna een drum & bass basis. Als je bij het tweede nummer de 'zanger' wegdenkt, associeer je dit al snel met Rammstein en het intro van het derde nummer lijkt wel wat op wat Junkie XL eind jaren deed (En nu weet ik ook eens waar Promo de mosterd heeft gehaald).
Het niveau van de latere artiesten in dit genre wordt op dit album bij lange na nog niet gehaald. Het is vooral nog vrij eentonig, maar omdat dit het eerste is wat ik ken in een genre dat ik toch erg waardeer, geef ik het een extra halve ster. Kom ik op 2,5.
Zelf vond ik het dus wel leuk voor één keer. Ik zou alleen niet weten waarom dit in een lijst staat die iedereen moet horen. Ik ken genoeg mensen die hier nooit naar moeten luisteren.
Incredible Bongo Band
4/5
De link naar Spotify brengt mij naar de versie van 2006.
De bandnaam Incredible Bongo Band en de albumtitel doen deze muziek te kort. Natuurlijk biedt de Bongo de basis. Maar er wordt toch echt een geheel van instrumenten ter gehore gebracht. Ik snap het wel. Dit was (vast) één van de eerdere bands die muziek van anderen pikte en daar een drumbeat overheen gooide. (Je zou ze modern kunnen noemen.) Maar wel met zorg. Het geeft de nummers vaak meer power.
Laten we het eerste nummer Apache als voorbeeld nemen, want dat is verreweg het beste nummer. Die slagwerk-solo is prima. Maar daar luistert niemand een hele cd lang naar. Het zijn de eerste twee minuten die het nummer geweldig maken. De basis van de Shadows wordt prachtig gepimpt, waar de drumbeat een belangrijke rol bij heeft. Binnen één muzikaal thema wordt in die minuten wordt heel wat afwisseling geboden. Het is niet voor niets dat dit nummer zo vaak is gebruikt in mixen.
The National
2/5
Wat een verschrikkelijke zeur-plaat is dit weer....
Julian Cope
2/5
Muzikaal is dit lekker gevarieerd. Maar dit album draait om de zang. Nou ja, zang? Soms wel, maar op andere momenten loopt Julian soms half-zingend-half-sprekend de kantjes er vanaf. Enerzijds is het bij lange na niet zo verschrikkelijk als Dylan en wil ik dat in sterren tot uiting laten komen. Anderzijds weet ik vrij zeker dat ik dit album nooit meer zal opzetten. Conclusie: Ik heb Dylan met twee sterren veel te hoog ingeschaald.
Haircut 100
2/5
De eerste helft van de jaren '80 samengeperst op 1 album. Geweldig...
The Flying Burrito Brothers
2/5
Hecht maar niet teveel waarde aan mijn oordeel over dit album. Ik had vroeger al een hekel aan kampvuur-muziek. Het is mij te saai. Hoogstens een achtergrond-muziekstijl voor mij.
John Lennon
3/5
Wat kan je muzikaal verwachten als 'vrede en liefde' het thema is van een album. Dan zullen de vonken er niet vanaf spatten. Een aantal nummers, waaronder de hit zijn dan ook dodelijk saai. John vindt intussen de blues. En als we dat geluid horen, is het gelijk wat prettiger. Maar echt onderscheidend wordt het nergens. Totdat hij zich afvraagt hoe zijn voormalige collega 's nachts nog kan slapen. Niet zo'n liefdevolle vraag. Dus dat nummer trekt wel de aandacht en is de uitschieter op dit album. 2,5 ster.
Eagles
4/5
Schrijf ik kort geleden dat ik geen fan ben van kampvuurmuziek; krijg ik Hotel California...Toch is dit nummer van een heel ander niveau. Het nummer is niet voor niets een evergreen. Het zit bijzonder goed in elkaar. Instrumentaal, maar ook vooral het samenspel tussen zang en instrumenten.
Dat blijkt geen toevalstreffer te zijn. Het album is veelzijdig. En bijvoorbeeld 'Life in the Fast Lane' en mijn favoriet 'Victim of Love' vragen een heel andere manier van zingen. Ook daar lijkt de zanger zijn hand niet voor om te draaien. Het komt allemaal heel natuurlijk / ongeforceerd over. En tijdloos. Zoals 'Victim of Love' gezongen wordt, zou het niet misplaatst zijn op NPO 3FM.
The Jam
3/5
Ergens pakken sommige muzikale kwinkslagen op dit album mij wel. Een aantal nummers hebben één leuk creatief dingetje. Soms met een kleine knipoog naar een andere artiest. De rest van het nummer is er dan wat omheen geplakt. Maar creatief zijn ze. Dat blijkt ook wel uit de variatie op dit album.
Het nummer Monday is illustratief. Het begin doet mij een beetje denken aan een ver-tachtig-te Doors-plaat. Dat zijn ook gewoon lekkere seconden. Maar daarna verlies je snel de aandacht.
3 sterren. In hun categorie een vrij goede score.
Solomon Burke
3/5
Solomon ken ik van die enorm krachtige stem. Die komt op dit album niet in zijn volste recht naar voren. De man kan zingen. Natuurlijk. Maar zijn stemgebruik is hier wat bescheiden.
In zijn tijd zal het modern geklonken hebben. Nu klinken sommige nummer zo gedateerd, dat ik het kraken van de LP mis op Spotify.
Ik blijf steken op drie sterren.
Skunk Anansie
4/5
Wij werken met een lijst van lijst van albums die iedereen één keer gehoord moet hebben. Ik wil een uitzondering aanvragen: Dit albums moet iedereen twee keer luisteren. Mijn primaire reactie was ooit een reactie op een schreeuwende vrouw. Maar het album is veel meer dan dat. Er zijn weinig mensen in de pop die zich kunnen veroorloven om van de muzikale zangregels af te stappen. Skin is er één van. Het is meer verrassend dan storend. Skunk Anansie gebruikt niet alleen dit element om zich te onderscheiden. Maar was ook nog eens vroeg bij het betrekken van de digitale muziek. Zo is een band ontstaan met een uniek maar zeer muzikaal geluid.
Beatles
1/5
Ik schreef eerder al dat de luisteraar The Beatles volgens mij vooral hoog waardeert door de (onbewuste) culturele plicht om het goed te moeten vinden. Nu blijkt dat dit ook geldt voor de stellers van de 1001. Je gaat mij niet wijs maken dat dit album ooit de 1001 had gehaald als er geen Beatles op stond. De muziek zeurt, de stem zeurt en dan ga je ook nog eens telkens de lettergrepen verlengen. "And whi-ile I'm away-ay,
I'll write ho-ome everyday-ay"
Niet om aan te horen.
Absolute dieptepunt hierbij: Ho(-o-o-o-o)ld Me Tight. Dat is me toch een gedateerd saai nummer. Het enige nummer dat wat minder saai wordt gezongen is Money. Maar ook hier: eigenlijk moet het Mo-o-o-o-o-oney heten....
Muddy Waters
5/5
Je bent geneigd de zanger te reviewen. Want man, die stem klinkt lekker. Maar ik geloof dat ik een instrumentale versie ook 5 sterren zou geven. Het swingt en het ragt, het jazzt en het rockt.
Germs
1/5
Alsof je je favoriete kroeg binnenstapt, maar er blijkt die dag een lokaal bandje te staan. Met een enthousiast, maar beschonken zanger. We doen vandaag maar ergens anders een biertje...
Happy Mondays
2/5
Internet vermeldt over dit album vooral dat het een ecstasy-fuelled album is. Maar goed dat Mike Boddé zulke recensies niet heeft gelezen. Het schreeuwt om de vraag: 'Hoe klínkt een ecstasy-fuelled album?' Ik had in elk geval een ander idee bij de klank toen ik de term las.
Vervolgens meldt wiki dat het album gezien wordt als 'defining releases of the acid house'. Ook bij acid house heb ik een heel ander klankidee.
Via internet kom ik er dus vooral achter wat dit album niet is. En dat ben ik wel eens met Big-Brother-internet. Want ook ik heb geen idee wat dit wél is...
Brian Eno
2/5
Gepingel waarbij elke toon zo lang mogelijk ter gehore wordt gebracht. Het is de uitdaging om net geen stilte te laten vallen tussen de toetsaanslagen. Bij voorkeur wordt op de achtergrond nog een langgerekte tweede toon toegevoegd, zodat je een onderwater-effect krijgt. En klaar.
Af te spelen bij het slapen gaan.
1,5 ster.
Gorillaz
2/5
De makers van dit album weten precies hoe ze de aandacht moeten trekken. Ze stoppen al hun energie en creativiteit in die beeldvormende elementen. Muzikaal komt er op de juiste momenten een leuke muzikale vinding voorbij. Daarmee bereiken zij de klant. De elementen die minder snel het primaire gevoel beroeren krijgen weinig aandacht. Zonde van de energie blijkbaar. De hit als voorbeeld. Het refrein is enorm sterk: origineel en toch pakkend. Dat refrein kent iedereen en wordt lekker mee-geneuried. Dat daarom heen een slap-uitgevoerde rap zit op een saaie muzikale basis maakt dan niet meer uit.
The Doors
2/5
Eerder vroeg ik om meer Doors, en het eerste nummer smaakt inderdaad naar meer. Maar daarna word ik toch teleurgesteld. Het wordt nergens zo interessant als L.A. Woman. Soms wordt ik nerveus van een irritant instrument/geluid en soms is een nummer simpelweg te saai. En na het eerste nummer komt de zang nooit meer echt tot zijn recht. Pas het laatste nummer veer ik weer een beetje op.
Elvis Costello & The Attractions
2/5
Noemde ik het album Armed Forces nog tijdloos, krijg ik nu van dezelfde artiest toch een gedateerde plaat zeg. Je zou zeggen dat het saai was als je niet af en toe wordt opgeschrikt door een rauwe keelkreet (Battered Old Bird) of omdat blijkt dat Ross van Friends achter de toetsen zit (eind Tokyo Storm Warning).
Dion
2/5
De man kan best zingen. Maar het mag toch echt wel iets sprankelender. Ik bedoel: "He's got the whole world in his hands"...Dan ben je eigenlijk al af. En dan moet de luisteraar daarna nog heel wat nummers door zien te komen. 1,5 ster.
Paul Weller
2/5
Er zijn minimaal goede punten te noemen over dit album (op nummer 1 de variatie binnen het genre), maar toch koste het mij drie sessies om het uit te luisteren. Ik haak steeds af. Het is te saai. Paul is een goede zanger, maar toch kon ik de instrumentale delen het meest waarderen. Dan gaat er in dit genre iets niet goed.
The Allman Brothers Band
4/5
De sessie heeft een bijzonder sterke start, waarbij zang en muziek beide duidelijk flinke kracht in zich hebben. Dit wordt bij beide precies voldoende geëtaleerd om op te vallen zonder te overheersen. Zang en muziek gunnen elkaar precies voldoende de ruimte. Ik denk dat de zanger vervolgens even een biertje is gaan drinken, want die horen we daarna even niet meer terug. Er is dan een afwisseling van soms raggende instrumenten, waar ik van kan genieten en soms suf gepingel. Dat laatste doet afbreuk aan verder een geweldige sessie. Kom ik daardoor op 3,5 ster.
Amy Winehouse
3/5
Amy is goed. Maar een heel album met de nasale stem van Amy, dat is toch te veel Amy. Je geeft toch sterren aan het hele album...Ook mis ik de bekende uitschieters van haar op dit album.
Amy weet wel heel goed meer klassieke stijlen met modernere (pop)klanken te mengen. Dat levert haar een de derde ster op.
Pulp
3/5
De titeltrack is kenmerkend voor dit album. Een nummer met een best aardige opzet, maar zo'n typerende Britse zeikstem. Eerlijk is eerlijk. Er wordt best sterk gevarieerd met de zang. Maar de Britpop klank blijft vaak doorschemeren.
Soms doet het me sterk aan andere artiesten denken. Party Hard heeft bijvoorbeeld iets U2 achtigs. Maar dan nét niet. Dat zou voor mij ook de samenvatting zijn van een groot deel van dit album: nét niet.
Maar soms wordt je tussendoor verrast met een volle klank, waarbij die nare stem net iets beter past. Zoals bij The Day after the Revolution. Die momenten zorgen voor een halve ster extra. Kom ik op 2,5.
Franz Ferdinand
4/5
Feel-good-rock. Het ligt allemaal wel erg lekker in het gehoor. Zeker de hits trekken je mee. Het krijgt van mij met 3,5 ster zeker een voldoende. Maar of iedereen dit album moet horen? Het lijkt mij eerder thuishoren bij de 101 artiesten die je live moe(s)t meemaken.
Charles Mingus
2/5
Jazz volgens het vooroordeel: (schijnbaar!) zonder vooropgezet plan gewoon wat doen. Waardoor er soms een verrassende harmonie ontstaat, maar soms er juist geen enkele sprake is van harmonie. En dat laatste komt bij mij het hardste binnen. Versterkt door op sommige momenten een volstrekt willekeurig geluid.
4/5
Even een klassiek begin, maar dan knalt ie er vol in. Bam! De jaren 80 ongeremd voor je kanis! Wel goed uitgevoerd. Met soms een uitschieter als 4 Ever 2 Gether. 3.5 ster.
Soundgarden
3/5
Een aardige rock-plaat die zich wat meer richt op de echte luisteraar en wat minder op de feestende headbanger. Soms verzandt het in herrie (Het repeterende My Wave is verschrikkelijk). De stem pakt mij niet zo, al zit er wel kracht in.
Daar tegenover staan leuke muzikale vondsten als The Day I Tried To Live. Ik middel het uit op drie sterren.
Alice Cooper
4/5
Misschien iets gedateerd, maar Alice toont hiermee de veelzijdigheid van de meer klassieke rock. Ook binnen de nummers wordt soms lekker afgewisseld, zodat het interessant blijft om te luisteren. Een dikke 4 voor deze kwaliteitsplaat.
Suicide
1/5
Deze band weet blijkbaar dondersgoed wat ze met deze muziek stimuleren ...
Sisters Of Mercy
3/5
Het eerste nummer is ijzersterk. Er zit een hint van opera door de stevige 80 basis. De rest van het album is aardig. Het varieert binnen het jaren tachtig genre. Maar dat levert soms ook wat gepingel op (1959).
Tracy Chapman
3/5
Vreemd dat artiesten met veel muzikale creativiteit op de eigen naam als titel uitkomen. Zit de creativiteit dan alleen in het muzikale hokje? Afgaand op de titel draait het nu allemaal om Tracy zelf. Terwijl Tracy best wat te vertellen heeft, zoals in de ijzersterke hit. Normaal zie ik zang vooral als instrument en let ik niet zo op de tekst. Maar zonder enige inspanning komt de tekst van Tracy vrij makkelijk binnen. Dat is een prestatie op zichzelf. Dat gezegd hebbende duren de 36 minuten van Tracy wel erg lang. De eerste twee nummers luister ik met plezier. Maar daarna haak ik toch echt af.
2 sterren voor het album als geheel en een halve bonus-ster voor de eerste twee nummers.
Frank Sinatra
1/5
Frank is mij iets te 'glad to be unhappy'. Net zoals ik in de kroeg niet naast die ouwe zeur met zijn saaie klaagverhalen ga zitten, spoel ik nu ook snel door naar een vrolijker muziekje.
SAULT
2/5
Een album met nummers met een toegankelijke opzet. Met helaas veel blikkerig geluid. En net storend vervormde stemmen. Soms past dat ook wel bij het nummer, soms niet. Ik zou ik me nog overheen kunnen zetten. Maar daarbij zitten er soms samples tussen, die muzikaal niets met het nummer te maken lijken te hebben. Zoals het geluid van de reclame tussendoor heel anders klinkt dan het geluid van de film zelf. En zijn er meer opvulstukjes dan echte nummers. Dan wel met een fluisterde dame, dan wel een afwisseling van storende geluiden (june child).
De tweede ster krijgt het album voor de opzet/potentie.
The Darkness
4/5
Een overzicht van de meer stevige gitaarstijlen. Soms meer klassiek, soms wat moderner. De zang is afwisselend. En ook binnen de nummers gebeurt ruim voldoende om het interessant te houden.
Paul McCartney and Wings
2/5
Het eerste nummer is kenmerkend. De eerste klanken zijn dodelijk saai en daarna volgt even een zeurende zang. Maar nog hetzelfde nummer wordt het zelfs wat pakkend. Dit geldt voor de rest van het album. Het wisselt wat af tussen saaie en enigszins catchy muziek.
Billy Joel
2/5
Dit album begint aantrekkelijk. Maar wisselt toch de iets leukere nummers af met saaie nummers. Sta gewoon iets te vaak in de wacht...
The White Stripes
3/5
Dit album springt alle kanten op. Van feestrock tot bijna punk. En soms een flinke uitstap naar bijvoorbeeld een 'singer-songwriter' track met een zangeres. Er wordt heel wat afgespeeld. Enerzijds maakt dat het interessant. Anderzijds levert het soms een gebrek aan harmony op. Alsof het laatste puzzelstukje er met een hamer in wordt geramd. Uiteindelijk past het. Dat wel.
David Ackles
2/5
Het is een beetje alsof je in het theater zit. Met een stem die de muziek vaak overheerst, soms meer vertelt dan zingt en soms spektakel suggereert. Het is wel een wat ouderwetse voorstelling helaas.
Ride
3/5
Het eerste nummer doet mij sterk denken aan The Chemical Brothers. Zo zie je maar dat de stap tussen '80-rock en '90's beats helemaal niet zo groot is. Bij deze plaat ontbreekt nog wel de 'power' uit de jaren '90. In plaats daarvan horen we een lege zang. Maar ja, het is ook niet helemaal eerlijk om het te vergelijken met muziek van later, waar ze zelf misschien wel een grondlegger van zijn. Al met al is het een bijzonder moment in de muziekhistorie en leuk om eens te horen. Maar niet een plaat die je snel nog een keer opzet.
Beatles
3/5
Eerlijk is eerlijk. Dit album is veel interessanter dan de eerdere albums van deze heren die we mochten raten. Het is niet meer eentonig en het aantal langgerekte lettergrepen is genormaliseerd. Het is nu sterk gevarieerd, zodat er moeilijk een algemene lijn uit te halen is. Een dubbelalbum wel is echt teveel van het goede. De helft kan weg. Dat gebeurt vaker door bands helaas. Alleen in dit geval is de selectie makkelijker. Album 2 is meer enerverend. Het saaiere album 1 kan weg. Kies daar de twee beste nummers van en vervang daarmee de opvuller van 8,5 minuut (DOE NORMAAL) op album 2. En dan hadden deze mannen zelfs van mij 4 sterren gekregen.
Deep Purple
4/5
Soms stevig, soms juist weer lekker in het gehoor. Prima basis. Maar soms is dat voor de heren niet genoeg. Dan gaan ze er nog eens overheen. Met bijvoorbeeld het gegil in Child of Time. Of het verregaande schuren in Hard Lovin' Man. Zinloze toevoegingen aan een verder ijzersterke plaat.
Big Star
3/5
Dit album springt van iets te veel bijna-Beatles naar bijna AC-DC. Nou ja, dat laatste één keer, maar het blijft dan wel lekker hangen: het nummer Don't Lie To Me heeft een rock-classic geluid en springt er gewoon bovenuit. Bonuspunten daarvoor.
Joe Ely
3/5
Country in alle vormen die je al 1000 keer eerder hebt gehoord. In een zeer degelijke uitvoering. Alles is keurig gezongen. Knap, maar na een paar nummers heb je het wel weer gehoord.
Neil Young
2/5
Aan het begin deins ik een beetje mee en waardeer ik de manier van zingen. Iets later erger ik mij aan wat valse zang (dieptepunt: de tweestemmige uithaal in For the Turnstiles). En aan het eind raak ik er zelfs depressief van.
The Undertones
4/5
Kan niet zeggen dat dit heel bijzonder is. Alle bekende punk-deuntjes komen voorbij. Maar ach, het ritme is steeds aanstekelijk en er wordt gezongen in plaats van geschreeuwd. En dat buigt de emotie om. We hebben plotseling een vrolijke punkplaat te pakken. Prima plaatje voor in de auto. 3,5 ster.
The Zombies
3/5
Het heeft soms iets weg van de oude Beatles, maar vrolijker en iets spontaner. Het is vaak niet mega spannend, maar luistert gewoon lekker weg. Muziek voor onder het werk.
The xx
3/5
Een rustige digitale basis met (zeer) rustige zang. Af en toe springt een beat wat naar voren en komt het in de buurt van ouderwetse Triphop. Rustgevend.
Halverwege het album bereikte ik mijn bestemming. De andere helft heb ik op de terugweg geluisterd. Die break was wel welkom. Want een half album is precies nog leuk. Een heel album duurt echt te lang.
Van Morrison
2/5
Het album begint lekker. Zonder echt te overdrijven toont Van de kracht van zijn stem. Ook nog lekker in balans met de muziek. Maar dan halverwege het eerste nummer komt er ineens een kwijlend 'Yeah, yeah, yeah' uit (tekst opgezocht, Musixmatch). Alsof zijn mond spontaan verlamd is. Hierna treedt de stem op de voorgrond. Met een restaurantmuziekje op de achtergrond wordt aan het eind van dit nummer een aantal keer achter elkaar 'Beside You' geschreeuw-kwijlt (kon ik nog wel zelf verstaan). Van lijkt het er om doen. Bijna elk nummer moet verpest worden met een klein stukje lamme tong of rare uithaal.
The Louvin Brothers
1/5
Eerlijk is eerlijk. Je wordt er duidelijk voor gewaarschuwd. Deze muziek zeurt nogal. Vooral dat nasale stemgeluid. Durf niet naar de teksten te luisteren. Word ik waarschijnlijk heel depressief van.
Dire Straits
4/5
Een plaat zonder slechte nummers. Inmiddels weet ik dat dat dat een flinke prestatie is. De bijna jazzy ondergrond van deze rock is ook nog eens fijn. En de stem past daar goed bij. Deze wordt, laten we zeggen, niet geforceerd gebruikt. En toch straalt er kracht uit. Dat is een ster op zich waard. Dylan moet hier wat vaker naar luisteren. Want het stemgebruik nadert elkaar nogal eens. Maar het ongeforceerde van de Dire Straights, maakt het muzikaler.
3/5
Typisch Britse stemmen zijn niet om aan te horen. Maar het voordeel is dat het wel natuurlijk overkomt. En als het dan wat minder gepolijst is, zorgt het ervoor dat iedereen zonder gêne durft mee te blèren. Of dat een voor- of nadeel is, laat ik even in het midden. Met de juiste muzikale begeleiding kan je van zo'n stem best iets maken. Dat is goed te horen op dit album. Soms is de stem echt te dominant. Ik heb dit album tweemaal uitgezet omdat het me teveel werd. Soms past het verassend goed. Fijn dat het beste van dit album aan het eind staat. Mocht ik het nog eens voor mijn plaat krijgen, heb ik iets om naar uit te kijken. Morning Glory is mijn favoriet, ondanks (Of is het zelfs: dankzij?) de herhaling.
Van Halen
4/5
Dit album zwenkt van stereotype pop-metal (Hot for Teacher) naar stereotype '80s (I'll Wait). Ze hebben de juiste dosering te pakken om beide leuk te houden. Het overkomt me niet vaak. Maar dit album had wat mij betreft iets langer gemogen. En dat heb ik graag. Ze hebben ons de opvullers en B-platen bespaart. Ik zet het gewoon nog eens op.
Nina Simone
3/5
Ik luister de gevoelige nummers niet perse met plezier. Maar knap is het wel. Nina weet met haar zware stem gevoel over te brengen. Het tweede handelsmerk lijkt de trillende stem. Dat wordt iets te veel toegepast om het interessant te houden. Zelf wordt ik enthousiast van haar meer jazzy uitstapjes. En nog meer van een nummer als "Break Down and Let it All Out". Als daar een beetje stevige gitaar onder zat, was dat gewoon een rock-classic geweest.
Ryan Adams
2/5
Het eerste nummer belooft te spetteren. Maar het verzandt als snel in een veel te lang singer-song-writer album. Het is een goede zanger. Maar als geheel is het een dertien in een dozijn album.
Stevie Wonder
3/5
Krachtige nummers als Maybe Your Bavy wisselen af met weinig indrukwekkende softe nummers. Een uitmiddeling: 3 sterren.
Lou Reed
3/5
Een bijzondere, wat droevige stem. Niet perse mijn smaak. Als hij wat anders met zijn stem probeert, lijkt het wat te verdraaien. Hij zit er aan vast...Hij lijkt het wat te compenseren in thema en muziek, zonder dat het echt te blij wordt. Daar redt hij voor mij de plaat mee.
A Tribe Called Quest
4/5
Dit album onderscheidt zich van stamalbum. Er is een professionaliseringsslag gemaakt. Alles is in balans. De rap is bijna meer een instrument dan een tekst. Daardoor prikkelt het wat minder. Het album kabbelt vooral lekker door. Het wordt achtergrond-rap. Lekker om bij te werken. Maar stiekem vind ik het eerdere, waarschijnlijk minder uitgedachte album fijner om naar te luisteren.
Deep Purple
4/5
Eigenlijk is het niet eerlijk. Zo'n livesessie is gewoon een soort best-off album. Goed, met af en toe wel een extra (solo)-sessie. DP In Rock heb ik al gehad. Maar ik neem aan dat ik alle andere nummers ook nog op reguliere albums via de 1001 krijg.
Eerlijk is eerlijk. Je hoort de kwaliteit ervan afspatten. Was er graag bij geweest. Maar net als op de studio versies, erger ik me soms wel aan de rare uitspattingen, vooral het gegil. De rating is dan ook niet anders dan de eerdere. 5 sterren voor de enorme kwaliteit en een strafpunt voor de idioterie.
Bruce Springsteen
4/5
Ik ben helemaal niet zo'n fan. Maar hier kom ik niet onderuit. De hoes verraadt het al. De man heeft er zin in. En dat horen we! Een half uur lang een heel vol geluid. Dit is een goed album!
Paul McCartney
3/5
Wat rustige nummers en een enkele Beatles kloon, want dat stond nog niet genoeg in de lijst....
En af en toe een instrumentaal nummer. Dat laatste moet je waarderen van een Beatle. 2.5 ster.
Kendrick Lamar
3/5
Ik moest even het internet op om te lezen hoe dit album zich onderscheidt. Het antwoord is eenduidig. Er is een invloed van veel verschillende 'zwarte' muziekstijlen terug te horen. Dat is wel zo. Maar dat is op heel veel rap-albums niet anders. Buiten dit aspect is het niet echt een vernieuwend album. De thema's bevestigen vooral de vooroordelen. Sex, drug en geweld, dat laatste bij voorkeur tegen de ordehandhavers. Ik vraag me af waarom iedereen dit puberaal provocerende album zou moeten horen. Normaal vind ik dat iedereen elk album in de lijst een kans moet geven. Maar als je dit album tijdens de tweede track afzet. You're excused...Daar nog bij opgeteld dat we veilig kunnen stellen dat de artiest zich niet op de gehele bevolking richt. Waarom moet iedereen dit dan wel horen?
Zelf kan ik hier prima naar luisteren, al skip ik wat gehijg en passages over geslachtsdelen. Er is veel variatie in rap-stijl. Er zijn wat dipjes, die ruimschoots worden gecompenseerd door een nummer als 'I'. Al is dat ook weer provocerend, gelet op de plek waar hij zijn kogels wil achterlaten.
The Rolling Stones
3/5
Vind de Stones altijd wel leuk. Dus ook leuk om dit eens te horen. Ben ik echt onder de indruk? Nee. Het klinkt allemaal wat ouderwets Amerikaans. Het mist nog wat kracht.
Blur
3/5
Yep, een Britpop stem. Er zijn veel ergere voorbeelden. En vaak matcht het ook wel met de muziek. Vooruit, drie sterren.
Queens Of The Stone Age
3/5
De basis wordt gelegd door stevig gitaarwerk. Om het te doorbreken heeft de band allerlei bijgeluidjes. Soms ook met de gitaar, soms hoor je iets heel anders als een telefoon. Die bijgeluidjes zouden eind jaren 90 vaak een prima zelfstandige melodielijn kunnen vormen voor typische breakbeatnummers uit die tijd. Zo geeft dit album een grappig tijdsbeeld. Het geheel voelt een beetje als spelen en ontdekking. Het is allemaal wel grappig. Echt eruit springen doet het ook weer niet. Ik houd het op drie sterren.
The Who
4/5
Geen enkel los nummer onderscheidt zich echt. Maar deze band ontpopt zich hier wel as een alleskunner. Een hele variatie aan (gedateerde) muziekstijlen komt langs. En alles wordt sterk uitgevoerd. Soms swingt het en soms knalt het. Maar soms zeurt het als een oud Beatles nummer ('The Kids Are Allright is echt ver-schrik-ke-lijk). Goede plaat voor de muziekleek. Luister het als een introductie en vind jouw favoriete genre. 3,5 ster.
Keith Jarrett
3/5
Even iets heel anders. Een kale piano. Na een tijdje luister ik niet meer actief en wordt het wat gepingel. Prima op de achtergrond. Maar dit was een concert. Met publiek. Pfff...denk dat ik dan wel even was weggezakt.
3/5
Een album dat leuk is om één keertje te luisteren. Een soort muzikale voorstelling. Ik waardeer de variatie. De stem slaat af en toe over, zonder dat er heel stevig wordt aangezet. Is dat om het verhaal aan te dikken? Voor mij hoeft dat niet.
Slayer
3/5
Bij uitzondering maar eens de 'expanded edition' geluisterd, want tja, dat is nog steeds maar een half uur.
Wij Hollanders klappen altijd met elke tel mee. Wellicht heeft de zanger Nederlandse roots, want hij moet en zal op elke drumslag een lettergreep droppen. Met het hoge tempo van de muziek (lekker hoor), wordt het daardoor wat geforceerd.
Funkadelic
3/5
Een positieve vibe. Ze bewijzen inderdaad dat ze ook kunnen rocken, maar soms zit het er ver vandaan (Into You, pfff). Het is in elk geval gevarieerd. Verschillende zang (of spraak) en soms muzikaal. Ik denk zelfs een keer in een pretpark terecht te zijn gekomen (Groovallegiance). Eens kijken of we nog meer van hen tegenkomen in de lijst. Zou ik leuk vinden.
Beautiful Day is natuurlijk een lekker nummertje. Over de rest van het album is weinig te melden. De kenmerkende U2-klank wordt snel eentonig. 2 sterren voor het geheel en dat plus ik op met wat punten voor Beautiful Day.
The Stone Roses
3/5
Deze mannen kunnen een plaatje maken. Op dit album hoor je dat pas op het einde, vooral bij Fools Gold. Verder blijft het vaak bij een aardig element. Bijvoorbeeld wel een aanstekelijk ritme, maar verder weinig interessants. Of een leuk gitaartje dat wat op zichzelf staat.
Dolly Parton
3/5
Klassiek-Amerikaanse klanken, maar dan door een vrouw. Veel vibratie in de stem, wat voor even wel leuk is, maar op een gegeven moment ook wel weer genoeg is. Het stemgebruik past eigenlijk meer op meer krachtige nummers, maar die heeft dit album weinig. Traveling Man is de positieve uitzondering.
Fairport Convention
4/5
Muziek die past in films die spelen in vervlogen tijden. De vrouwelijke minstreel die de verhalen vertelt. De band voegt af en toe een flinke kracht toe, wat bijvoorbeeld zorgt voor een feestnummer over een liefdeskoppel dat wordt neergestoken.
Niet elk nummer heeft die kracht. Er staat wat saaier materiaal tussen, maar telkens van een goede kwaliteit. Resultaat: 3 sterren voor de algemene kwaliteit en een bonusster voor uitschieters als Matty Groves.
Echo And The Bunnymen
2/5
Als je een typisch jaren '80 band bent en de zang laat inspireren door U2, dan krijg je dit. Probleem is wel dat dat je dan vergeleken gaat worden met U2. En tja...dat verlies je.
Big Black
2/5
Met wat pijn in het hart geef ik dit slechts twee sterren. Ik kan de bijna techno-achtige basis eigenlijk wel waarderen. Maar dat punk-geschreeuw erdoor heen. Erger mij steeds weer.
Electric Light Orchestra
3/5
Ìets teveel Beatles-inspiratie naar mijn smaak. Maar minder zeurend/zeikerig dan het eerdere Beatles-werk en minder kinderachtig dan het latere werk. En je hoort ook de inspiratie door anderen voldoende terug. Zo denk ik tijdens het luisteren ineens aan het nummer 'Daydream' en later aan Abba.
Af en toe pakt een fragment mij, meestal het 'Orchestra' gedeelte. (Ben inmiddels halverwege het volgende album van DJ Shadow en hoor in mijn hoofd nog steeds Night in the Sky erdoor heen. Dat melodietje had ook zomaar op dat album kunnen staan.)
DJ Shadow
3/5
DJ Shadow. De koning van het casettebandjes-geluid in het digitale tijdperk.
Tori Amos
3/5
Een beetje kunstzinnig als Kate Bush. Maar muzikaal iets minder uitgesproken en met minder bijzonder stemgeluid.
Drive Like Jehu
1/5
Ze doen het er een beetje om. Zo irritant mogelijk muziek maken. Een beetje vals mag best en waarom zingen als je schreeuwen kan? Prima hoor. Lekker doen. Ieder zijn hobby.
Arrested Development
4/5
Het zit allemaal verrassend goed in elkaar. Snap ik ook wel. Ze hadden even de tijd begrijp ik uit de titel. De losse nummers springer er net iets minder uit dan bijvoorbeeld "People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm" van "A Tribe Called Quest". Het geheel klinkt gewoon lekker.
Eminem
5/5
Ik lees op het wijze internet dat dit de strip onder de rapplaten is. En dat begrijp ik wel. De tekst vergroot alles uit en richt zich op de puber in onszelf. De strip is daarentegen getekend in suikerzoet roze. Want wat klinkt het lekker in het gehoor. Sterke deuntjes, goede beats en bijzonder goed gebruik van samples. En, daar bovenop, een originele rapstijl die, ondanks de vaak stevige inzet, altijd prettig klinkt. Ik kijk even door de puberale grapjes heen en waardeer de creativiteit en het vakmanschap met de volledige score.
Janis Joplin
4/5
Een dame met een opgeruwde stem die niet zou misstaan in een stevige rockband. De muziek is juist wat meer gepolijst en gaat meer richting soul. Je denkt met die combinatie al snel al de latere Amy Winehouse, maar dan zonder de nasale stem.
Tim Buckley
2/5
Met zo'n titel had ik hier echt geen zin in. Maar goed, maar 6 nummers. Dus kom maar op! Potdikkie nog drie kwartier aan het luisteren...
De titel wordt gelijk bevestigd. Wat een gezemel. Van een verder uitstekend zanger begeleid door een aardig jazzy pianootje. Daar ligt het niet aan. Kwestie van smaak.
Maar het gezemel wordt alleen maar gekker. Bij nummer 3 zak ik langzaam door de grond. En het volgende nummer geeft ook niet de energie om weer op te krabbelen.
En dat word ik ineens verrast door een interessant nummer, dat veel vrijer en creatiever voelt dan de rest. De zanger komt los uit zijn mal en toont zijn talent. Ok, ook dit nummer duurt te lang en werkt na zo'n 10 minuten op mijn zenuwen. Maar leuk om eens mee te pakken.
Daar moet je het ook van hebben, want de laatste paar minuten zakt het album weer helemaal in.
Hugh Masekela
3/5
Een rustig jazzplaatje volgens het boekje. Prima op de achtergrond.
The Beau Brummels
2/5
Denk bij de eerste zin al gelijk aan Dylan en kom daar niet meer overheen. Deze man kan zingen, maar zingt elk woord op dit album met overdreven vibratie. Dat kan de wat speelse muziek niet compenseren.
The Specials
3/5
The Specials ken ik vooral van Back to Mine. Verzamelcd's met de favoriete muziek / inspiratie van van grote namen in de elektronische muziek. Liam 'Prodigy' Howlett en de Audiobullys zetten beide een nummer van dit album op hun Back to Mine. Een leuke cd-serie om muziek te ontdekken of mee te reizen met een artiest. Tip!
Hier had ik dus zin in. Tja, en dat moet dus eigenlijk niet. Is de verwachting groot, dan valt het altijd tegen. Nu ik het hele album hoor, staat de matige zang me tegen. Het mag allemaal wat voller. Maar ach, dat komt dus wellicht vooral door de verwachting.
Björk
3/5
Een kunstig plaatje. Nadeel van kunst is. Het moet je grijpen. En dat doen sommige nummers zeker niet (The Anchor Song).
Tegelijk staan er ook een paar nummers op die prima passen in het begin van de jaren '90 (Violently Happy). Het album hinkt wat op twee gedachten.
Inmiddels de tweede plaat van Björk. Op basis daarvan trek ik de conclusie dat je Björk per nummer moet luisteren. Een album is simpelweg teveel.
John Coltrane
3/5
Een standaard kelder-jazz plaat. Het hoort natuurlijk bij het genre. Maar voor mij soms net te vrij. Dan staat de toeter of piano me net teveel buitenspel.
Jamiroquai
4/5
Jamiroquai. Je kent het wel. Eigenlijk altijd hetzelfde. Ook dit album is vanaf het begin heel herkenbaar Jamiroquai. Voor één nummer niets mis mee. Bij een heel album, wordt het al snel saai. Gelukkig wordt er af en toe gebroken met bijvoorbeeld een instrumentaal nummer.
Het tweede wat opvallend is. Er wordt wel heel dik bovenop gelegd waar de inspiratie vandaan komt. De luisteraar zál het weten. Naast de stem komen standaard jazz-geluiden sterk naar voren. Tot zelf een soort Big-Band-nummer (mijn favoriet Revolution 1993). Uiteindelijk bepaald die Jazz-basis mijn oordeel. Het helpt mij om over de eentonige zang te stappen.
Elis Regina
3/5
Ik zou dit helemaal niet vervelend vinden als achtergrondmuziek in een restaurant. Fijn dat de muziek af en toe swingt. Dat maakt de plaat meer dan de zang.
Radiohead
4/5
Dat gedrein. Als het een kind was, zou je hem toch even in de hoek zetten. Als het dreinende kind het masker even afzet, valt het wel mee. Het blijkt dan toch een kwaliteitsplaat. 3,5 sterren.
Ice Cube
5/5
Ik mocht al eerder een plaat van deze man horen. Dat was nog niet zo 'verfrissend'. Het miste creativiteit en afwisseling. En al zit The Predator duidelijk in een afgebakend hokje; het is hem nu wel gelukt. Hij zal daarbij goed naar de concurrent gekeken hebben. Je hoort de intonatie van bijvoorbeeld Cypress Hill (We Had to Tear This Mothafucka up) en House of Pain (Check Yo Self). En dit sample-roofdier maakt er geen geheim van dat hij goed naar Public Enemy heeft geluisterd.
Thin Lizzy
5/5
Dit is de klassieke stevige rock, nog voordat men ging overdrijven. Bijzonder goed uitgewerkt en sterk samenspel. Ondanks de hoge standaard van de band, weten de gitaarspelers er bovenuit te springen.
Het blijft valsspelen zo'n live-album. Het is gewoon een best-of . Of zouden hun studio-albums ook zo'n continue hoge kwaliteit hebben? Ik kijk er naar uit.
4,5 ster.
D'Angelo
2/5
Soul met een mannenstem en af en toe een Prince-achtige hoge uithaal. Ik had gelet op de titel een bittere smaak verwacht. Maar dit is letterlijk suikerzoet. Bah.
Van Morrison
3/5
Van heeft een dijk van een stem, maar zet deze niet met kracht in. Knap dat hij er sterk uit komt zonder te forceren. Toch mis ik wat power. De eerste twee nummers bereiken mij, maar ik verlies daarna toch vaak mijn aandacht.
Meat Loaf
5/5
Dit komt natuurlijk van een musical en dat hoor je! Eén en al spektakel. Er wordt gespeeld met de luisteraar. Schijnbare muzikale tegenstellingen wisselen elkaar af, zonder elkaar te bijten. Eén van de weinige artiesten die echt iets unieks hebben neergezet.
Jimmy Smith
4/5
Ik hoor vaak dat de spontane Jazz-sessies het meeste gevoel meegeven. Ik ben het er niet mee eens. Juist een meer uitgedachte een plaat als dit neemt je muzikaal mee. Het is wellicht niet heel bijzonder. Maar wel bijzonder toegankelijk.
PJ Harvey
2/5
Af en toe komt er wel een aardige vinding voorbij. Maar de uithalen in zowel stem als muziek zijn gewoon naar. Dieptepunt is Man-Size Sextet. Het doet pijn aan mijn oren. Alles in het kader van de kunst?
Ms. Dynamite
3/5
Standaard zeroes zangeres-pop. Nauwelijks uitschieters, maar het luistert aardig weg. Een uur is wel meer dan genoeg.
Echo And The Bunnymen
3/5
3e album van deze lui al. Terwijl het niet boven het maaiveld uitkomt. Dit album is wel het beste van de 3. Soms hebben nummers wel een grappig element, zoals van de Yo Yo Man. Maar echt spannend wordt het niet.
Prince
3/5
(19)99% van deze plaat is het '80's gevoel. En dan bedoel ik de hardcore-Walk-the-Dinosaur-80's. Kan mij niet voorstellen dat die lui niet naar deze plaat hebben geluisterd. Prince maakt er met de beperkingen van deze periode wel wat van. Muzikale creativiteit kan hem niet ontzegd worden. Tekstueel zijn de onderwerpen beperkt. Al zet hij er wel een hit over een milennium-bug op. Deze springt duidelijk boven de rest uit. Denk wel dat hij begin '80's andere feestjes in 1999 voor ogen had, dan waar ik nu op terug kijk.
David Bowie
4/5
De derde Bowie plaat en wat mij betreft de beste van de de drie. De muziek staat hier bovenop. Het theatrale van Bowie wordt hier niet overdreven. Het maakt het net interessant genoeg om echt te luisteren. Ook wat betreft de zang geldt dat je onmiskenbaar Bowie hoort, maar dat het niet wordt overdreven.
Cee Lo Green
2/5
Serieus? Een rappende muppet? In de 1001?
Stan Getz
3/5
Heel gedateerde jazz met de rustige toeteraar in de hoofdrol.
Big Brother & The Holding Company
3/5
Ik schreef eerder dat de rockstem van Janis niet zou misstaan in een stevige band. Blijkbaar kwam ze daar al vandaan, hoor ik nu. Het is inderdaad een fijne match. Af en toe schiet de balans er wat uit. Hoort er wellicht bij. Maar het kost het album wat mij betreft toch de vierde ster.
Count Basie & His Orchestra
3/5
Jazz-band-muziek die ik vooral van oude films ken.
Linkin Park
4/5
Linkin Park biedt een lekker rap-metal-basis om mee te schreeuwen. De zanger/rapper onderscheidt zich niet echt, zodat de zware gitaarklanken het steeds winnen van de rap/zang. De nummers zijn verder uitwisselbaar, waardoor het aanvoelt als een soort trucje. Een volgende keer zet ik Linkin Park heus wel weer op, maar met één nummer tegelijk.
Mike Ladd
4/5
Een combinatie van rap en rustige, maar soms speelse, elektronische muziek (Triphop-achtig). Beide lijken soms wat zelfstandig te functioneren. Toch is dat niet storend. Wat dat betreft doet het me wat denken aan Rudeboy. Maar dan wat rustiger.
The Kinks
2/5
Dit is The Beatles, af en toe net zo kinderlijk (Johnny Thunder 'ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba'), maar iets minder zeurend. Zou het voor de vergelijking meer willen waarderen dan de Beatles. Maar ik krijg hier echt geen derde ster uitgeperst.
Gillian Welch
2/5
Een stem die wat wegheeft van The Cranberries. Met een muzikale opzet van Ilse de Lange. En die rustige, country-achtige opzet....maakt......het...zzz....slaap....verwekkzzzzz.....
Cat Stevens
3/5
Muzikaal wat ingetogen. Dat geeft Cat de mogelijkheid zijn verhaal te vertellen. Dat kan hij als geen ander. En al zijn het vaak universele onderwerpen, hij lijkt te spreken uit zijn hart. Elke luisteraar zal zijn eigen nummers/onderwerpen eruit pakken, die hem raken. Dat maakt het lastig als album te luisteren.
Crosby, Stills, Nash & Young
3/5
Een echte samenwerking, zowel wat betreft schrijven als zingen. Wat zorgt voor afwisseling. Dat maakt ook dat sommige nummers eruit springen en andere vooral jeuk veroorzaken. De heren richten zich soms op het samenspel, maar het album begint voor mij pas echt als Crosby er solo de kracht in gooit in 'Almost Cut my Hair'. Vanaf daar bouwt het af naar mijn allergie plaat "Our House". Met de geforceerde zin 'Our house is a 'very very very' fine house' gevolgd door het Beatles-achtige gelalalala. Maar direct daarna volgt weer het beste van het album. 4+20 is een prachtig gevoelig lied, prima gezongen en vooral afgetopt met een simpel klinkend maar intrigerend gitaartje op de achtergrond. 2 sterren en een bonusster voor 4+20.
Everything But The Girl
4/5
Er is een duidelijke basis voor dit album: hun eerdere nummer Missing. Toch weet de band voldoende te variëren op het thema om het interessant te houden. Geleidelijk wordt er opgebouwd, zodat het een geheel is. Uitspringers zijn er ook, zoals Walking Wounded, waarbij zang en breakbeat gezamenlijk de hoofdrol pakken. In totaal wordt er een heel volwassen trip-hop-plaat neergezet.
Anthrax
4/5
Op het eerste gehoor een plaat met veel muzikaal geweld. De snaren van de gitaren hoor je nog net niet breken en de zanger (soms bijna rapper) zal af en toe best eens een adempauze nodig hebben.
Maar het wordt nooit te gek. Het schiet niet vaak uit de band, het is verstaanbaar en heeft vooral aanstekelijke ritmes. De vingers trommelen automatisch mee op je stuur en het hoofd knikt mee met de muziek. Dit maakt het een powerplaat met een aaifactor.
The Velvet Underground
1/5
Wat gemompel dat losstaat van de muziek. Als er toch zangpoging wordt gedaan, is het een soort slechte Dylan. Af en toe nog het piepende geluid van een microfoon die te dicht bij de box staat om het af te toppen. Een 1, omdat lager niet kan.
Bob Marley & The Wailers
3/5
Uit eerdere recensies van mij is op te maken dat ik jeuk krijg van zeurende zang. Ook Bob klinkt af en toe wat zeurend. Muzikaal ben ik ook geen groot fan. Maar in zijn geval versterkt de klank van de zang wel de boodschap. En de muziek compenseert het vaak. Een zware boodschap wordt dan begeleid door vrolijke muziek. Af en toe zou ik toch stiekem een instrumentale versie willen...
Bob Marley & The Wailers
2/5
Twee keer Bob achter elkaar. Leuk om te vergelijken. Bob is Bob natuurlijk. Maar waar Natty Dread een interessante en afwisselende muziekbasis biedt, hebben de nummers op Catch a Fire nog vooral een repeterend en weinig ingekleurd raggae-ritme als basis. Een bizar sterke ontwikkeling in slechts één jaar tijd. Daar hebben ze flink voor kunnen oefenen. Want er is tussen deze twee albums zelfs nog een ander album uitgebracht.
Het album zelf staakt bij de twee sterren. Het is mij nog wat te suffig. Maar ik weet inmiddels, dat wordt later opgelost.
Astor Piazzolla
2/5
Ik schrok even. Iets wat in de jaren 80 'moderne' tango wordt genoemd. Komen er dan synths bij, of zo? Kazige zang van Rick Astley? Dat valt allemaal wel mee. Het blijft bij de klassieke instrumenten. Het moderne zal zitten in het af en en toe stacato gepingel en de dwarse uithalen van de strijker. Het komt dan soms wat over als filmmuziek en wordt soms wat neurotisch.
The Chemical Brothers
5/5
Zodra je het album aanzet weet je het al: The Brothers Gonna Work It Out. De broers spelen met de digitale mogelijkheden en weten het continue interessant te houden. Onder andere door het vlekkeloos invoegen van bijzondere samples. Niet alleen de losse nummers krijgen de aandacht. De nummers op het eerste deel van het album vormen één geheel, terwijl er een behoorlijke variatie is. Aan de titels van de nummers te zien is dat ook wat ze willen bereiken. De luisteraar meenemen langs de verschillende (break)beat stijlen. Van bijna Leftfield achtige stukjes in het begin tot een triphopnummer aan het einde. Ik pak er even één uit. Chemical Beats is een echte Big Beat plaat, waarbij het hoofd niet netjes met de beat meeknikt, maar één keer in de paar seconden met kracht naar beneden dropt. Zoals bij Smack My Bitch Up van de Prodigy, maar dan wel een paar jaar eerder. Om maar even aan te geven dat je niet om dit album heen kan.
10 sterren!
TLC
1/5
De dames lijken te denken een erg sexy product neer te zetten, terwijl 'sexy' wel mijn laatste associatie is... De opzet is aardig / toegankelijk. Eén van de luistergenoten zal het vast omschrijven als 'weinig attentiewaarde'.
Het was me op de radio nooit opgevallen. Maar wat is dit raar afgemixt. De zang en rap is heel erg naar achter gedrukt en is wat vervormd cq. klinkt wat creepy. Is dit om te verstoppen dat ze wat betreft zang en rap eigenlijk een matige kwaliteit bieden?
The Cure
3/5
Een album dat wat naar de achtergrond dreigt te verdwijnen, maar wel prima in elkaar zit. De jaren '80 kwamen er aan en dat hoor je al een beetje. Het is een plaat waar niet zoveel op aan te merken is, maar met weinig momenten die echt ergens bovenuit steken. Dus: 3 sterren.
Black Sabbath
5/5
Zang en muziek (gitaar) zijn op dit album soms schijnbaar verschillende eilanden. Toch voel je een brug tussen die eilanden. Het klopt op de een of andere manier. Tegelijk hebben ze elkaar niet nodig. De instrumentale delen zijn soms ijzersterk.
50 Cent
3/5
Deze man heeft blijkbaar een voorliefde voor het samplen van vuurwapens... Als je bij meerdere nummers het zelfde grapje uithaalt, heb je blijkbaar een idee, maar weinig verdere inspiratie. Die inspiratie is ook niet in de standaard onderwerpen gaan zitten, maar dat zagen we al aan de hoes. Met zijn stem onderscheidt hij zich niet echt. Wat biedt het dan wel? Af en toe een catchy muziekje voor in de club en af en toe een leuke samenwerking met een collegarapper. Eigenlijk een schande om het in deze lijst te presenteren, maar omdat ik er een prima autorit mee heb gehad: 3 sterren.
Radiohead
1/5
Eerder noemde ik een album van Radiohead al dreinend. Dat kon ik bij dat album nog wel hebben. Maar nu gaat het gedrein soms door merg en been. Ik ben zelden zo gepijnigd door muziek. Een 1, omdat lager niet kan.
Herbie Hancock
3/5
Chameleon: Heerlijk toegankelijk en swingend nummer. Het heeft een duidelijke basis. Maar toch blijft het een kwartier lang interessant. Soms door wat afwijkende (hoge) tonen die hij toch goed in het geheel weet te verwerken. Wat mij wat aan de Chemical Brothers doet denken: 5 sterren.
Dat smaakt naar meer. Maar helaas kan ik van de rest van het album niet genieten. Het gefluit van het tweede nummer werkt me op de zenuwen. Het derde nummer begint met wat soepele jazzy klanken. Tot er ineens een volle bak geluid doorklinkt en het vooral neurotisch wordt. En om dat weer te compenseren kakt het album aan het einde volledig in.
Het eerste nummer duurt 15 minuten, dus mag zwaar wegen in de beoordeling. Dat trekt het album naar 3+ sterren.
Sufjan Stevens
4/5
Een uitgedacht album. Sufjan weet de luisteraar echt te laten luisteren. Het is mijn genre niet, dus extra knap om dat te bereiken.
3.5 ster
Nine Inch Nails
2/5
Muzikaal misschien zo gek nog niet. Maar er wordt wel overdreven vaak gebruik gemaakt van ruis. Het is het ruige rock equivalent van bijvoorbeeld PJ Harvey, vooral bedoeld om artiest en luisteraar te helpen aan een kunstimago.
Depeche Mode
4/5
Hij zal onder de '90s in de statistieken komen. Maar dit is natuurlijk extreem '80's. Depeche Mode doet dat wel in eigen stijl. Dat hoor je al direct in het eerste nummer. De zang heeft een aanzet als in een minder krachtig Doors-nummer. Daar zetten ze dan hardcore-80's muziek achter. Daarmee verbinden ze twee werelden met elkaar. Niet dat elk nummer geniaal is. Er staat af en toe ook wat sufs tussen. Maar dat wordt makkelijk gecompenseerd door de hits Personal Jesus en Enjoy the Silence.
Quicksilver Messenger Service
3/5
Je ziet de hoes en weet: 'Dat wordt trippen'. Maar dan volgt toch een onverwachte start. Blijkt het toch een jazzy rockband. Dus maar eens struinen op het internet. En dan lees je vooral dat de A kant één nummer is. Het ligt maar aan je definitie. Je zou de A kant ook een (half) concept album kunnen noemen. Ondanks de gedeelde basis, liggen de delen soms toch flink uit elkaar. Want warempel. Dan krijgen we even later toch die trip geluiden waar de hoes al voor waarschuwde. Zonde wat mij betreft.
Uiteindelijk hebben ze een echte luisterplaat neergelegd, met ups en downs. Kom ik op uitgemiddelde 3+.
Hot Chip
4/5
Mijn eerste gedachte is. Waarom staat dit nou in de 1001? Hoe onderscheidt dit zich? Maar al snel kom ik er lekker in. Het is een kruising tussen pop en breakbeat, met soms een knipoog naar het begin van de '90's. Komt bijvoorbeeld dicht in de buurt bij rustige nummers met zang van de Chemical Brothers. Ik kom nu niet op een meer nauwkeurige vergelijking, terwijl het behoorlijk toegankelijk is. Dus toch goed 1001-materiaal.
Pixies
3/5
Eigenlijk zat ik na de eerste twee nummers op een dikke 1. Eerst een nummer waar zang en muziek niets met elkaar te maken hebben en dan wat gehijg. Maar daarna volgt een afwisseling van stijlen. Van rustige rock tot bijna Chemical. Niet alles is even denderend. Maar het is bij elkaar toch een interessant geheel om te luisteren.
De La Soul
4/5
De La Soul wordt vaak in één adem genoemd met A Tribe Called Quest. In een tijd waarin alle rap rauw moest zijn, maakten zij muziek met meer soul en minder lading. Over het getal 3 bijvoorbeeld. Het eerste album van A Tribe Called Quest hebben we eerder gehad. We kunnen de debuutalbums dus nu naast elkaar zetten. En wat valt op? Het album van A Tribe Called Quest heeft echt meer Soul...De La Soul moet het hebben van enkele echte uitschieters, de meest bekende nummers. Die trekken het geheel boven het gemiddelde.
Nightmares On Wax
2/5
Spotify laat zien hoe vaak iets is afgespeeld. Het eerste nummer een indrukwekkende 11 miljoen keer. De nummers daarna zijn een paar miljoen keer geluisterd en de laatste nummers halen net een half miljoen keer. Kortom: mensen haken één voor één af. Het is gewoon te krachteloos om 75 minuten te luisteren. Eén nummer is voldoende.
Ladysmith Black Mambazo
1/5
Het is een kunst, dat zeker. Maar ppffff....wat is dit eentonig. En op de een of andere manier maakt de geforceerde rust mij onrustig. Goed dat we dit ook niet-westerse muziek voorgeschoteld krijgen, maar voor mij was het een worsteling.
Erykah Badu
1/5
Pfff...wat een irritante stem. Eén nummer op de radio vooruit. Maar ik heb nu toch een aantal keer gekeken hoe lang ik nog moest.
Kendrick Lamar
2/5
De enige artiest in de 1001 die inspiratie van de Mighty Dub Katz vandaan haalt. (Mag ik hopen).
Lamar houdt vooral van schelden. Mag hoor. Hij lijkt er populair mee te worden. Maar heel vernieuwend is het allemaal niet. Muzikaal klinkt het heel gemaakt. Tot we het halverwege (veel te laat) plotseling meer volwassen gaat klinken. Poëtisch naar zijn zeggen. Poëtisch is een ruim begrip. Maar het lijkt mij zelfoverschatting. Of is het compensatiegedrag? Wellicht is compensatiedrang het thema ? En bestaat dit album alleen maar om zichzelf groter voor te doen dan hij zichzelf voelt?
Sister Sledge
2/5
Heb ik het hele album afgeluisterd. Houd ik door de eerste seconden nog steeds Will Smith in mijn hoofd. Terwijl dit origineel toch ook grijs gedraaid is. Het doet mij blijkbaar niet veel. En aangezien de rest van het album hetzelfde klinkt, geldt dat ook voor de rest.
LL Cool J
3/5
Of LL nu een beetje boos is, of een beetje gevoelig. Hij kan het normaal wel overbrengen. Maar juist dat ontbreekt op dit album. Natuurlijk met uitzondering van de hit. (Boos is bij hem toch het leukst). Maar daar staan 6 minuten braakmuziek tegenover. Kom ik op een doorsnee 3 uit.
Stereo MC's
4/5
Een album dat al vele jaren in mijn playlist staat. Het komt vaak voorbij en ik zap het eigenlijk nooit weg. Prima album dus. Maar waarom eigenlijk? Is het heel bijzonder? Dat valt toch wel mee? Is er een element wat er bovenuit springt? Denk het niet. Wellicht is het gewoon de sfeer. Er is weinig muziek waar ik relaxted van word. Maar dit album bereikt dat wel.
Missy Elliott
3/5
Ook de dames hebben behoeftes. Dat zou dit moeten uitstralen. Waaraan? Ik denk om de dansvloer op te gaan, want het is vooral een verzameling clubdeuntjes.
Elbow
4/5
Het kan wel. Creatieve liedjes zonder kinderachtig te worden. Elbow toont een heel assortiment aan originele nummers, zonder dat het nep wordt.
Metallica
5/5
Typisch jaren '90 zou je zeggen. Maar het opent met Enter Sandman. Met o.a. het gebed komt dat aardig richting een modernere opzet van bijvoorbeeld een Rammstein. Terwijl de gitaarsolo weer dichtbij de gitaargoden van een paar decennia eerder komt. Het is tekenend voor het album; een plaat van alle tijden.
Ook de andere hits knallen er natuurlijk uit. De grommende stem is troef bij Metallica. Een heel album is misschien wat veel daarvan. Zelf bij een wat rustiger nummer als The Unforgiven kunnen ze de rauwe inval niet laten. Dit is dan ook het enige commentaar dat ik kan bedenken. Het blijft een vijf-sterren plaat.
Christina Aguilera
2/5
Het zou kunnen dat mijn oordeel wat vertekend is. Want er wordt meegezongen in huis. Na een paar nummers heb ik het wel gehoord. En dan moet ik nog anderhalve cd.
Pixies
1/5
Man...man...wat is dat valse gezang verschrikkelijk om naar te luisteren. En dan lijkt het nog wel met opzet vals. Ik ben blij als het album af en toe een break biedt. Met een dame in the lead bij Gigantic bijvoorbeeld of met het pop-achtige Where Is My Mind.
CHVRCHES
3/5
Een plaat met een knipoog naar de jaren '80 en '90. Al zijn de klanken wat voller. Het is niet bijster goed gezongen, maar daar lijkt het niet zo om te draaien. Het is gewoon wat catchy muziek voor op de achtergrond. Prima om bij te werken.
Led Zeppelin
4/5
Een klassieke rock-plaat. Het eerste nummer is groots en laat zien hoe creatief de band is. Dat niveau horen we dan even niet meer. Waardoor ik tegen het eind twijfelde tussen een 3 en een 4. Maar dan geeft het laatste nummer een flinke zet naar de vierde ster.
Simon & Garfunkel
1/5
Simon & Garfunkel wekken de suggestie dat ze heel gevoelig over moeten komen. Het voelt bij mij altijd erg geforceerd. Ik heb dus vooraf al een gevoel bij deze plaat.
Na de intro van dit album start toch een nummer dat ik niet direct verwacht had. Safe the Life of My Child is echt iets anders dan ik vooraf voor oren had. Het eerste geluid triggert zelfs aandachtig luisteren. Het is een interessante compositie, daar kom ik niet omheen. Maar buiten dat eerste geluid is het niet per se fijn om te luisteren. Het maakt wel dat ik wat afstap van mijn vooroordeel en toch nieuwsgierig word naar de rest.
Nou, ik word toch snel met beide benen weer op de wereld gekwakt. Wat een suffe, neppe nummers volgens er dan. Fakin' It is het meest fake nummer van de plaat, maar markeert wel een omslagpunt. Naar mijn andere allergie. Het wordt wel erg Beatles-achtig. "Is there any d-a-a-a-a-nger. Pffff.
De laatste twee nummers vormen weer een omslag. Het wordt wat enerverender. Maar deze nummers kunnen het album echt niet redden.
Dolly Parton
1/5
De bekende Amerikaanse country-klanken. Prima gezongen door de drie dames, maar al gedateerd toen het uitkwam.
Super Furry Animals
3/5
Enerzijds een heel typerend album voor '90's rock. Anderzijds heel afwisselend. Het levert een prima autorit met af en toe wat meeknikken. Maar er is geen nummer dat ik eens uit mijzelf zou opzetten.
Scritti Politti
2/5
Ik hoor een beetje Michael Jackson, een beetje Prince, een beetje George Michael. In hun jaren-80-extra-valse-lucht-periode. Met nadruk op een beetje. Er is onvoldoende signatuur om echt op te vallen. Of iets in het hoofd te laten hangen. En dan wordt dit toch gewoon een jaren-80 deun. Dacht dat daar al genoeg van in de lijst stond?
Green Day
4/5
Ik kende Green Day uit de jaren '90. Eentonige meuk. Dus hier had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Maar ik word verrast. Het is een heel volwassen en gebalanceerd album met volwaardige nummers. Ik had het wellicht kunnen weten met een hit als Wake Me Up When September Ends. 3,5 ster.
Pulp
3/5
Ook hier keek ik wat tegenop. De hits hebben me nooit iets gedaan. En dan belooft de playlist ook nog een full-length versie...
Ben geen fan van de stem. Maar de gemiddelde engelsman zingt veel zeikeriger, dus vooruit. Het valt me uiteindelijk nog wel mee, maar het gevoel dat ik vooraf had, blijft wel staan. Het doet me gewoon niet zoveel. 2,5 ster.
Belle & Sebastian
3/5
Het eerste wat opvalt is eehmmm...de hoes. Het tweede beeld dat ik krijg is een meer recente foto als achtergrond via Spotify. Je ziet 6 grijzende normalo's op een rij. Het contrast kan niet groter.
Dat is ook muzikaal wel het geval. Soms valt een stukje op door creativiteit, soms is het 13 in een dozijn. Afwisselend en in balans is het album in elk geval wel.
Bee Gees
3/5
'Kan die Beatles-na-aap-band uit' wordt mij thuis gevraagd. Daarmee is gelijk duidelijk in welk hoekje dit gezocht moet worden en dat dat niet mijn hoekje is. Toch vind ik het iets prettiger dan de Beatles.
Het is in de basis behoorlijk theatraal. Theater biedt vaak overdreven emoties om het maar duidelijk over te brengen. Nadeel is dat het soms erg nep wordt. Zet daar een realistische film tegenover. Daarin wordt vaak veel kleiner geacteerd. Veel echter. En, ironisch genoeg, dat komt dan bij mij vaak veel duidelijker over. De Bee Gees lijken te kiezen voor een theatrale muzikale achtergrond. Maar houden zich wat betreft de zang soms in. Het is in elk geval geen Staying Alive. Ergens pakt dat me toch wel.
Slade
3/5
Pas bij Move Over kijk ik even enthousiast op. Maar even later bij Gudbuy Gudbuy wordt thuis wanhopig gevraagd of dat kattengejank uit mag. Dit nummer mag zeker doorgespoeld.
Conclusie. Een doorsnee rock-albumpie. Met af en toe een kleine uitschieter omhoog of omlaag. Een heel duidelijke 3.
Jack White
4/5
Jack White? Nooit van gehoord? Dacht ik. Tot je de eerste klanken hoort. Aahhh...WHITE (het kwartje valt)! We kunnen stellen dat er wel een heel duidelijke stemtekening onder de muziek van White staat. Toch een zegening lijkt mij, als je zo'n kenmerkende stem hebt.
Dan zou je het erbij kunnen laten. Jouw stem als troef accepteren en alles daarom heen zetten. Maar dat gebeurt hier niet. Dit is een creatief album. Er wordt muzikaal en met zang veel gevarieerd en onderzocht. Sommige van die onderzoeken slagen, anderen schieten soms iets teveel door naar mijn smaak. Maar toch moet ik bekennen dat het muzikaal sterk is en dat de samenstelling op het album voor een interessant luistergeheel zorgt.
Stevie Wonder
3/5
Het album van het swingende Higher Ground, met het kleine rauwe randje van zijn stem. Jammer dat de rest van de nummers daar wat bij verbleken. Het is mij allemaal wat te degelijk, soms zelfs echt te saai.
Joni Mitchell
2/5
We moesten eerder al naar Blue luisteren. Op dit album schoot ze geforceerd alle kanten op. Wat daardoor soms niet aan te horen was. Al zal ze een Kate Bush er wel mee geïnspireerd hebben.
Op dit album hoor je wat er gebeurt als je wat normaler doet. Een aantal nummer wordt dan gewoon te saai. Er blijft wat creativiteit over en ok, dat redt haar wel wat. Maar daarmee trekt ze het echt niet naar een voldoende.
The Black Keys
4/5
Het is wat moeilijk te luisteren, zakt wat weg naar de achtergrond. Maar zonder echt te herinneren wat ik hoor, vind ik het toch jammer dat het album voorbij is. Een echte handtekening heeft het niet, het heeft wat rock, wat pop, wat blues, wat jazz. En toch...als Spotify mij later weer een nummer van hen voorschotelt, proef ik direct dat het van deze Zwarte Toetsen is. Wat is dat toch? Eigenlijk zijn albums die die vraag oproepen het leukst om te ontdekken in de 1001.
Queen Latifah
4/5
Als in Nederland over de grote hiphop-namen wordt gesproken, worden vooral de mannen aangehaald. Toch mag Queen niet in het lijstjes ontbreken. Het is dan ook weer heerlijk sample-spotten. Dit album is redelijk gevarieerd. Nummers benaderen soms het rauwe Public Enemy en soms het meer soulvolle Jungle Brothers. Al hoor je de hele plaat wel de jaren ’80 handtekening.
In vergelijking met haar mannelijke collega’s weet ze veel beter haar boodschap over te brengen. Omdat ze te verstaan blijft, ook als de teksten wat complexer en sneller worden. En omdat ze haar (feministische) boodschap niet door de strot duwt, zodat ook mensen met andere ideeën blijven luisteren. Weinig onnodig gescheld en gevloek, en vooral de muziek die boven de boodschap wordt gesteld. Ook mensen die het niet gelijk met haar eens zijn, kunnen dit prima nog eens aanzetten. Ze zal wat dat betreft best een inspiratiebron voor bijvoorbeeld een Beyoncé geweest zijn.
3,5 ster
Nirvana
4/5
Ook eens leuk; een elektrisch unplugged album.
Nirvana is één van de weinige bands die zich de continue lange klinkers kan veroorloven. Bij nummers als About a Girl is het zelfs versterkend. Toch is het niet altijd raak. Nummers als Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam worden hierdoor verschrikkelijk zeurend. Het geeft mij dezelfde ergernis als de Beatles in hun begin-periode.
Daar staat voldoende tegenover om het album hoog te waarderen. Zoals de gouden Bowie-cover. Kom ik toch nog op een 4+.
The Smiths
4/5
Ik ken The Smiths van het verschrikkelijke jaren 80 geluid van Panic. Dit album zat daar net voor. Dus ik had hier geen trek in. Maar het valt enorm mee. Ze lijken het overdreven jaren 80 geluid nu nog niet ontdekt te hebben. Of zij onderscheidden zich toen door normaal te doen. Het is mij iets te eentonig. Maar het zit wel prima in elkaar. 3.5 ster
Alice Cooper
4/5
De webpagina liep vast op mijn telefoon. Ik kon wel de Spotify-link zien, maar niet welk album het zou worden. Best geinig eigenlijk zo'n verrassingsconstructie. Ik hoopte op een lekkere rock-plaat. En ja hoor, er komt Alice Cooper uit de roulette rollen. De eerste klanken kent iedereen. 'School's Out'. Ik ben inmiddels niet meer de doelgroep. Maar stiekem ook voor de werkenden een lekker in het gehoor liggend plaatje. De volgende nummers kan ik geen evergreens noemen. Maar het luistert allemaal prima weg en het is lekker afwisselend. Fijn bijvoorbeeld dat er ook wat jazzy klanken voorbijkomen (Blue Turk). Klapstuk van de plaat: 'My Stars'. Piano, gitaar, drum, en zang krijgen allen dwars door elkaar de hoofdrol, maar vormen toch een geheel.
Crosby, Stills & Nash
2/5
Kwalitatief uitstekend. Maar poeffff, wat is dit een saaie plaat. En dan staat er ook nog dat verschrikkelijke Beatles-achtige Marrakesh Expres op.
Ondanks dat de heren prima kunnen zingen, luister ik vooral naar de muzikale begeleiding. Doe mij bijvoorbeeld toch maar een instrumentale versie van Wooden Ships.
The Flaming Lips
2/5
Een rustig rock-album waar duizenden andere van gemaakt zijn. En laten we eerlijk zijn. Vergeleken met die duizenden andere is dit niet de beste stem. Af en toe komt er muzikaal een aardig stukje voorbij. Net voldoende om het album van de allerlaagste score te redden.
Coldplay
4/5
Coldplay. Altijd wat overschat. Maar je kan er ook weer weinig op tegenhebben. Op een uitgewerkt muziekje vaak een lichtschorre stem die soms wat omhoog schiet. En af en toe iets te zeurderig wordt dat wel.
Nick Drake
4/5
Eerder mochten we luisteren naar Five Leaves Left. Een echte zondagsplaat dat eindigt met het nummer 'Saterday (Sun)'. Nu krijgen we een net iets meer enerverende plaat en het eindigt met het nummer 'Sunday'...
Al met al levert Nick kwaliteitsmuziek, waarbij hij nu laat zien dat hij zich ontwikkeld heeft. De plaat blijft wat saai, maar heeft binnen de grenzen van zijn genre wat meer kleur dan zijn voorganger. Soms wordt het daarmee wat geforceerd. uiteindelijk brengt die extra kleur wel wat zijn voorganger miste. Het zit daarmee op de ondergrens van een 4 sterren album.
Buck Owens
2/5
De trilling van de ouderwetse Amerikaanse country-stem. Het hoort in de 1001. Kan dit album zijn. Kan één van de miljoenen anderen zijn.
Sebadoh
1/5
Twee redelijk normale nummers om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. En dan begint de pret. Expres lekker vals zingen en wat andere oorpijnigingen erdoor heen. Eens kijken hoe lang iedereen het volhoudt. En dan doen andere(n) (lijstsamenstellers) of het geweldig is, om maar te laten zien dat ze een bijzondere smaak hebben. Ja, dag. Zowel de makers als de inzenders zijn af.
The Velvet Underground
2/5
Dit album begint met een slaapverwekkend nummer….Tja…Zo kom je er lekker in zeg…
Dan denk je een doorsnee nummer te krijgen, maar krijg je na een minuut enorm vals snaarwerk…Er volgen een aantal standaard deuntjes. En na een tijdje schotelen ze weer vals geram voor, deze keer op de toetsen. Ik zette het album bijna te vroeg af. Ik hoorde ineens een dame heel andere muziek maken. Dacht dat het album klaar was en Spotify me een suggestie deed, waarvan alleen Spotify het verband met de vorige muziek kan leggen. Maar nee, dit hoorde er ook nog bij. Een twee voor deze band. Mogen ze blij mee zijn.
AC/DC
4/5
Wat een verademing na Velvet Underground. Wat een kwaliteitsbrug! Met Highway to Hell ben je ook wel gelijk binnen natuurlijk. AC/DC staat bekend om het muzikale geweld. Maar het is allemaal uiteindelijk best toegankelijk. Dan deed Velvet Underground soms veel meer pijn aan mijn oren. Enige minpuntje van AC/DC is dat het wel veel van hetzelfde is.
David Bowie
3/5
Ik hoor de valse piano in de titeltrack. En dat brengt mij gelijk weer terug bij Velvet Undergound die ik gisteren mocht luisteren. Blijkbaar blijft de ergernis aan de plaat lang hangen. Heb ik dat nog een 2 gegeven joh? Maar voor de vergelijking. David heeft dus ook een nummer lang zo'n ergerlijk pianootje en heeft meer van die bokkesprongen. Maar zet daar dan later voldoende tegenover om het snel naar de achtergrond te laten zakken. Het staat met recht in de lijst. Tof om het eens helemaal te luisteren. Een tweede keer zal niet snel gebeuren. Maar dit zijn wel de platen die de 1001 leuk maken.
Brian Eno
2/5
Dacht ik klaar te zijn met mijn irritatie aan Velvet Underground. Krijg ik na Brian Eno door Spotify direct Velvet Undergrond voorgeschoteld. Het zegt iets over de vaagheid van Brian. Het lijkt vooral gemaakt te zijn, omdat het kan. Het is natuurlijk ook leuk om op je zolderkamertje nieuwe manieren van muziek maken te ontdekken. Maar dat zegt niet dat je alles ook aan anderen moet presenteren. Dit album begint met vage vervormende geluiden, waar ik op zich nog best doorheen kom. Het nummer heet tenslotte ook niet voor niets Sky SAW. Maar dan komt er halverwege ook nog vals gezang doorheen. Dat is teveel van het slechte. De muzikale ontdekkingsreis brengt soms ook wel een leuke vinding hoor. Zelfs het vervormende geluid biedt soms meerwaarde. Maar had het alsjeblieft bij de successen gelaten, Brian.
Dit al het derde album van Brian. Wel de beste van de drie. Maar echt. Drie is te veel.
John Mayall & The Bluesbreakers
5/5
Je kan dit wel dood analyseren, maar je kan hier beter gewoon lekker van genieten. Want wat is dit een heerlijk album zeg!
Isaac Hayes
4/5
Een soundtrack is eigenlijk wat raar in de lijst. Maar vooruit. Het is één artiest en je zou deze prima kunnen luisteren zonder iets van de film gezien te hebben. En ik kan het weten. Want ik heb deze film nooit gezien en heb een prima uurtje gehad met dit album.
Peter Gabriel
3/5
Er staat veel te veel 80's in de lijst. Maar als je een selectie gaat maken, dan hoort deze plaat er zeker bij. Dit toont dat het kenmerkende '80's geluid ook prima muziek kan opleveren. Het helpt dat Peter gewoon als Peter zingt. Weinig rare bokkesprongen daarin. In totaal staan er teveel softe nummers op. Er zakt teveel weg naar de achtergrond. 3+ sterren.
Fleetwood Mac
4/5
Een album dat niet kan missen in de lijst. Een enorme variatie op het album, maar alles heeft kwaliteit. Waarom het lege Dreams nou de hit van deze lui is geworden, snap ik niets van. Het is het slechtste van het album. Maar goed. Daar staat de andere hit The Chain weer tegenover. Uiteindelijk is het het totaal wat de plaat maakt. Ook de kleinere nummers zoals Gold Dust Woman dragen mooi bij.
Pixies
2/5
Drie is teveel. Het derde album van deze lui. Pfff... Had in elk geval hun debut-album weggelaten. Ook nu wil ik alweer snel het geschreeuw uitzetten. Maar inmiddels weet ik dat het gevarieerd kan worden. En ja hoor, ook dit album biedt heus wel eens een leuke vondst. Maar veel te vaak een vals gezang of geschreeuw. Laat ik hem met twee sterren mooi tussen de andere 2 albums van hen plaatsen.
Joy Division
3/5
Ook Joy Division levert geen kandidaat voor beste 'zanger'. Zeker bij de verlengde lettergrepen houdt de zanger het niet. Doe dat dan gewoon minder. Joy Division weet soms op de een of andere manier wel muziek naast die zang te zetten, waarmee het ineens toch wel aardig klopt.
Crowded House
2/5
Dit is wel gedateerd zeg. Kwalitatief is het goed hoor. Maar ik krijg iets te veel wegtrekkers. Af en toe komt er nog wel een krachtiger nummer voorbij. Die zouden het bijna naar een 3 trekken. Maar dan komt er een valse bonus-minuut. Waarom dat nu weer? Dat past toch helemaal niet.
Alice In Chains
4/5
Het ruigere gitaarwerk. Soms geforceerd zoals bij Sickman. Maar meestal houdt alles elkaar wel in balans. Ergens op drie kwart had ik er wel genoeg wel. Zo'n herrie intermezzo zorgt wel dat je je daar bewust van bent.
Elvis Costello
4/5
Het bekende Welkom to the Working Week is het voorgerecht en lijkt het album muzikaal goed in te leiden. Het zit prima in elkaar. Niet per se een melodietje, maar juist de structuur met zang maken het catchy. En de overduidelijke knipoog naar de maatschappij zal ook wel helpen. Het lijkt mij een nummer dat ook nu nog de popmuziek inspireert.
Het merendeel van het album heeft dezelfde (zang)stijl als dit nummer. Al zijn er uitstapjes. Zo meet Elvis zich nog even met die andere Elvis (waar hij zichzelf vast naar genoemd heeft). En dat doet hij niet eens onverdienstelijk.
Billy Bragg
3/5
En daar hebben we Wilco weer. De samenstellers zouden een max per artiest moeten doorvoeren... Wederom: drie is teveel. Maar als ik moest kiezen tussen die drie, zou ik deze erin houden.
De samenwerking is sterk. Het levert wel een heeeeeel erg Amerikaans album op. Voor de country-liefhebber... Tegelijk is het én heel volks én heel degelijk. Totaal niet mijn smaak, maar toch drie sterren voor de kwaliteit.
Wire
2/5
Een lijstje snippets, met af en toe een nummer ertussen. Met de stereotype net niet passende punk-zang. Af en toe hebben de fragmenten best een aardige basis. maar het meest geluisterde nummer op Spotify is het Lalala-nummer Mannequin. Tja...als dat je klapper op je album is....
William Orbit
4/5
Klaar met luisteren en al bijna de drie sterren aangetikt. Maar werd mij net op tijd bewust dat de laatste twee nummers iets te sterk mijn oordeel bepaalde. We kunnen wel zonder dat onderwatergeluid. Die nummers lijken sterk op wat gepingel wat Moby soms deed.
En nu ik toch die associatie heb. Die man had ook de andere nummers voor zijn rekening kunnen nemen. Zeker het eerste (en beste) nummer.
Een harde 4 wordt het ook weer niet. Maar het verschil tussen een zachte en harde 4, zie je toch niet terug in de statistieken.
The Mamas & The Papas
2/5
Volop variatie! Van naar zeurende muziek als “Got A Feeling” naar gedateerde muziek als “Do you wanna dance” naar ‘Lalala Yeah’ in “Somebody Groovy” naar zoetsappige muziek als “You Baby”.
En dan komt er op het einde ineens een geinig nummer. Doet mij wat aan Amy Winehouse denken. Dat helpt het album naar de 1,5 ster.
Santana
5/5
Hier was ik even aan toe. Een kwaliteitsplaat in de lijst. Het toont de luisteraar alle mogelijkheden van de instrumenten, zowel het individuele spel als het samenspel. Het maakt deze band niet uit of het latin, jazzy of stevige rock is. Ze weten er wel raad mee. De zang is ongeforceerd. De zang komt alleen terug waar het versterkt. Mooi. Laat de instrumenten maar spreken. Ik ga hem nu lekker voor de derde keer opzetten.
Klaxons
4/5
Met wat elektronische hulp ontstaan aanstekelijke ritmes, soms versterkt dat staccato zang. Wat bijgeluiden her en der, die wat geforceerd lijken, maar toch passen. Dat geldt wellicht ook voor de zang. Het geheel maakt dat ik de band de af en toe klinkende punk-uitspattingen vergeef.
Miles Davis
2/5
Het eerste nummer is veel te vaag. Het doet me daardoor niet veel. 1 ster.
In het tweede nummer is de repeterende basis catchy. Bijna triphop, met daaromheen geen zang maar getoeter. 3,5 ster.
Gemiddeld: een 2 plus
Public Image Ltd.
2/5
Ook deze plaat lijkt wat betreft de zang expres verkloot. Die punk-"zang" staat al veel te vaak in deze lijst. Als iedereen dat doet, dan zijn die punk-bands toch maar een stel meelopers allemaal.
Toch biedt deze plaat wel iets interessants. Muzikaal is het vrij creatief. Ik had hem bijna naar een voldoende kunnen tillen. Maar dan komt het laatste nummer. Waarom toch? Dat gaan we niet belonen.
Guns N' Roses
5/5
Meeblèren met de hits. Terwijl het muzikaal dik in orde is. Ik wil het 4,5 sterren geven. Maar dat vertroebelt wel het '80's cijfer. Nou vooruit.
Michael Kiwanuka
4/5
Het is vakantie. Dus even wat minder 1001 luisteren. Wat als het gezin meeluistert, is er altijd wel iemand met flink commentaar. Maar deze keer geen enkele wanklank uit het gezin. Er wordt zelfs wat mee geneuried met de soms catchy meloodietjes. Als je iedereen blij kan maken in dit gezin, heb je iets moois gemaakt.
David Bowie
3/5
De eerste helft gaat wat ongemerkt voorbij. Na afloop van het album zet ik het nog maar eens op. Geen slechte muziek. Maar twee keer blijkt teveel en na een paar nummers moet het echt uit.
Het tweede deel is meer elektronische filmmuziek en minder Bowie-zang. Het heeft vast een basis gelegd voor veel ambient-artiesten.
Hier komen we wederom op het trilemma. Raten we kwaliteit, historische waarde of smaak? Mijn smaak is het niet, maar een krappe voldoende kan ik hiervoor nog wel toedelen.
Tom Waits
2/5
Een te dominante, te rauwe, te vertellende stem. De intro's van de laatste intro's zeggen genoeg.
- I'l tell you a story
- It's storytime again
Aan het eind van dit album wil ik dat echt niet meer horen. Het heeft lang genoeg geduurd.
Wiki meldt dat de waardering voor dit album met name een waardering is voor het creëren van de sfeer van een Jazzclub. Eerlijk is eerlijk. Dat is heel knap gedaan. En daarmee is het interessant om eens te horen. Maar ik zet het geen tweede keer meer op.
Sonic Youth
2/5
Af en toe toegankelijk. Vooral door het ritme. Af en toe creatieve pop. Maar veel te vaak slechte zang en vage geluiden.
U2
3/5
Ook dit album uit een erfenis verkregen. Heb het helemaal geript. En later alles op 3 nummers na gedelete. Geen goed teken.
Nu ik het weer luister, snap ik weer waarom. Er staat voldoende kwaliteit. Maar het is gewoon teveel U2. Als ik U2 aanzet, kies ik voortaan het beste nummer (gewoon Sunday Bloody Sunday) en zap daarna weer naar de volgende artiest.
Talking Heads
2/5
Dit combineert het slechtste van het eind van de jaren '70 (bijna punk-achtige zang) met het slechtste van het begin van de jaren '80 (halfbakken dance-melodietjes). Creatief? Ja. Maar uiteindelijk is het de zang die zorgt voor een ruime onvoldoende. 1,5 ster.
The Fall
2/5
Met de manier van 'zingen' en de repeterende melodietjes soms bijna rap. En ergens is dat wel leuk. Ware het niet dat het zo extreem lui is uitgevoerd. Het zullen de punkinvloeden wel zijn. Die later in verschrikkelijke vorm nog duidelijker terugkomen, zoals bij het kerstnummer. Dit wordt ook weer een dikke onvoldoende. Zonde. Er zat best wat meer in.
Aimee Mann
3/5
Wat schrijf je hier nou weer over? Het is een standaard popzangeres. Wat gedateerd, maar het houdt. Het zakt wat weg, maar het wordt niet saai. Het heeft een continue kwaliteit, maar geen nummer dat eruit springt.
Orange Juice
3/5
Heel erg begin 80's. Binnen dat krappe hokje wel gevarieerd. Het is allemaal niet heel enerverend, maar het zit goed in elkaar. 2,5 ster
Sex Pistols
3/5
En hier hebben we weer die punk-stem. Toch past die beter dan bij (veel te) veel andere albums die we voor onze kiezen kregen. Het past wellicht beter bij iets meer agressieve muziek. Het is prima muziek voor als je een beetje gefrustreerd bent, in dit geval vanwege de veel te vaak voorkomende punk-zang in deze lijst.
Fiona Apple
3/5
Dit album een paar dagen teruggeluisterd en het kost mij moeite om het terug te halen. Geen goed teken. Het is een standaard '90s zangeres. Niets mis mee. Maar ook niet interessant. Ze heeft af en toe een uitschieter nodig. En die uitschieters, die zijn er nou net niet.
The Sabres Of Paradise
3/5
Vroeger had ik iets van The Orb en iets van Orbital. Dat was ruim voldoende in het genre vage elektronica. Nooit verder gezocht. Als ik niet die platen had, maar deze, was het ook prima geweest.
Pet Shop Boys
4/5
Flink gedateerd inmiddels met de begin jaren '90 elektronische, soms bijna rave-achtige geluiden. De combinatie met zang is wel aardig. Ze hebben een eigen geluid. Maar dat geluid duurt wel net iets te lang. 3.5 ster
Jeru The Damaja
4/5
Een wat meer relaxte rapper, op zich toen al wat gedateerd. Maar toch prettig. Muzikaal iets minder relaxed, wat voor een fijne combi zorgt.
CHIC
4/5
Een applaus en een jazzy start. Dit belooft wat. En dan wordt je verrast door disco. Een heel herkenbaar geluid. Bij het tweede nummer wordt wel duidelijk waarvan ik het ook alweer ken. De plaat wisselt jazz en disco af en blijft tonen hoe dun de scheidslijn tussen de stijlen is. De combi maakt het heel fijn. Een plaat lang Le Freak was veel te veel geweest. Maar na Le Freak komt er een leuk luistergitaartje voordat de volgende disco-klanken weer klinken.
Als ik de volgende plaat uit de lijst luister, blijkt pas echt hoe ik het waardeer. Halverwege moet het schandalige gelal van Dylan echt even uit en zet ik lekker deze plaat weer even op. 4+ sterren.
Bob Dylan
1/5
Deze man weet heel veel fijne muziek te verpesten met zijn gelal. Halverwege moest ik even pauze nemen. De stem past enkel en alleen in blues-/jazz-achtige muziek. Bij Obviously Five Believers veer ik dan ook ineens op en overweeg een tweede ster. Maar dan de nuchtere Frans Bauer test. Zou ik liever naar een album Frans Bauer luisteren? Ja, heel graag!
AC/DC
4/5
Geen Thunderstruck, geen Highway to Hell...Blijft over een album met dat kenmerkende hoge geschreeuw over het gitaarwerk. Nog steeds prima. Maar de uitschieters mis ik echt. De titeltrack komt het dichtst in de buurt. 3,5 ster.
Little Richard
4/5
De allereerste klanken van het eerste nummer op jouw eerste album uit de jaren '50 komen 70 jaar later nog steeds geregeld voorbij in andere muziek en via andere media-kanalen. Ook het gehele nummer is dan nog bij iedereen bekend. Dan heb je iets gepresteerd! Niet elk nummer op het album is even tijdloos. Als de achtergrondzang simpelweg de hoofdzanger herhaalt, kom je daar tegenwoordig niet meer mee weg (True, Fine Mama). Maar vooral de uptempo nummers als Ready Teddy komen goed door de jaren heen.
The Police
3/5
Ik had hier eigenlijk wel zin in. Maar de plaat doet mij weinig. Natuurlijk, Message in a Bottle is ijzersterk. Maar bij de rest wordt ik het meest geprikkeld door de toegankelijke ritmes. Net als eerder met U2 merk ik dat je ook teveel van het goede kan hebben. Ik zal vast af en toe met plezier een nummer van The Police opzetten. Maar een album is net teveel.
The Temptations
4/5
Bijna de helft van plaat is Papa Was a Rollin' Stone. 11 minuten lang dezelfde basis. Maar door variatie in zang en instrumenten en door een goede opbouw 11 minuten lang interessant. Daarmee heb je de eerste sterren al verdiend. We horen het op meer nummers terug. Maar niet meer zo sterk als in de grootste hit. De rustige nummers onderscheiden zich niet zo, de funky nummers springen er het meest uit. Maar die bieden ruim voldoende voor 4 sterren.
Justice
5/5
Fijne elektronische plaat. De rauwe nummers hebben wat weg van het rauwere werk van The Chemical Brothers. Deze heren lijken graag nog een tikje of een kraakje toe te voegen, bij voorkeur naast een mini-stilte. Daarmee halen ze het wat uit balans. Wat hen toch vijf sterren minder oplevert, dan de broers. Komen ze nog steeds uit op een respectabele 5 sterren. Meer van dit genre graag!
The Mothers Of Invention
1/5
Ach, in de jaren '60 hadden ze ook al punk-ideeën. Nog niet het ruige gitaarwerk, maar wel lekker afzetten. 'Satirisch' framet wiki dat. Vast door een fan geschreven. Mag je zelf leuk vinden, maar er is geen enkele reden om te vinden dat iedereen naar mensen moet luisteren die expres vals zingen.
Wiki looft ook dat het het een van de eerste concept albums is. Het lijkt mij geen goed teken dat ik na het luisteren wel even terug moet naar wiki om te lezen wat dan dat thema zou moeten zijn. Ik raak al snel mijn interesse kwijt en krijg het hele artikel niet gelezen. Wat is er uithaal; het overkoepelende thema is 'afzetten'. Noem het maar een thema....
Verder lees ik zinnen als: Zappa later found out that when the material was recorded, Wilson had taken LSD. No shit, Sherlock...
Penguin Cafe Orchestra
1/5
Dan laten ze iets op de toetsen vallen, dan vinden ze de meest neurotische manier om een ukelele te introduceren en dan laten ze horen dat je met snaarinstrumenten ook kan krassen. Alles ter onderscheid. Alsof Brian Eno zich ermee bemoeid heeft...O, wacht....
The Pharcyde
4/5
In de tijd waarin rappen bijna gelijk stond aan woede en schreeuwen, kwamen er ook af en toe meer relaxte, meer flowende albums uit. Jungle Brothers, De la Soul, Tribe Caled Quest, ze boden allemaal een fijne adempauze. En nu komen we er nog één tegen. Wellicht net iets rauwer dan de genoemde drie, maar nog ver weg van de (ook ontzettend goede) Public Enemies van die tijd.
De troef van Pharcyde is wat minder muzikaal. Ze zetten in op grapjes. Niet perse de sterkste grapjes, vaak wat puberaal. Nadeel van grappen als troef is ook dat er geen reden is om daar een tweede keer naar te luisteren.
Fats Domino
3/5
Niet dat het niet swingt hoor. Maar in vergelijking met Little Richard (uit hetzelfde jaar) die we kort geleden mochten luisteren is dit zo braaf. Wat suffig zelfs.
Adele
4/5
Na de eerste twee nummers dacht ik dat dit op een vijf afstormde. Als de gemiddelde pop-zangeres tijdens het werk op de radio voorbij komt en je vraagt me tien minuten later wat ik geluisterd heb, kan ik waarschijnlijk geen antwoord geven. Adele krijgt het voor elkaar dat ik altijd bewust ga luisteren. Een van de fijne elementen is dat ze met haar gecontroleerde uithalen voor een continue mini-climax in haar muziek zorgt.
De meer ingetogen nummers hebben dit ook wel, maar te weinig om mijn aandacht vast te houden. Ergens aan het einde is het album ook wel genoeg voor me. Laat ik een 4 noteren. Vooral voor de vergelijking met andere albums in het genre. Wat minder voor de match met mijn smaak.
Machito
4/5
Wat gedateerde jazz, zoals je wel eens voorbij hoort komen in oude films. Prima om ergens op de achtergrond mee te krijgen. 3,5 ster.
Stephen Stills
4/5
Het album begint swingend rockend en de radio gaat gelijk een tandje zachter. Ergens, het zal de volgende kant van de lp zijn, veranderd het naar soms tergende zeurende muziek. Net als ik het gillend uit wil zetten komt er weer sterke bluesy rock.
Hoe rate ik het totaal nu? Een gemiddelde van 2 topdelen en 2 verschrikkelijke delen kan een 3 opleveren. Maar ik kan er niet omheen. Het heeft allemaal veel kwaliteit en creativiteit. Dus laat ik hem wat opplussen.
Public Enemy
5/5
Ik zette dit eerder tegenover de funky rappers uit dezelfde tijd. Maar hoe eerlijk is dat eigenlijk? Als het album voortkomt uit een continue gevoel over onrecht, dan is Public Enemy eigenlijk nog ingetogen. Je zou het toch uitschreeuwen, vloeken en tieren. Public Enemy laat de emotie overkomen, maar schieten zowel in de tekst als in de muziek niet door. Ze weten hun gevoel van onrecht te verwoorden . Ook fijn; ze verzanden daarbij niet in stoer-doenerij.
Muzikaal weten ze het te begeleiden met geluiden waar je maar moet opkomen om ze muzikaal te gebruiken. Er wordt veel gerepeteerd, maar met allerlei ingrepen zorgen ze dat het niet saai wordt. Belangrijk daarbij is ook de afwisseling en het samenvallen van Chuck D en Flavour Flav. Wat ook functioneel wordt ingezet om je daar waar zij dat belangrijk vinden de tekst te accentueren. Zelf als ze hun stem vervormen tot smurfen-geluid is dat functioneel en muzikaal niet eens vervelend.
Public Enemy biedt daarmee niet alleen een basis voor veel rappers, maar ook voor veel elektronische muziek.
Een makkelijke 5 sterren. 'Yeah, Boyyyy'.
Joni Mitchell
2/5
Dit album zit wat tussen de andere twee die we mochten luisteren in. Enerzijds wat saai, anderzijds veel (soms kleine) experimenten, die vooral irritant uitpakken. Een verdraaiing van de stem bijvoorbeeld, net even te hoog uitschieten.
Wat mij betreft een onvoldoende. Al vraag ik mij af in hoeverre dat bepaald wordt doordat ik deze via Youtube moet luisteren. Dat was al irritant doordat het scherm actief moest blijven en de (op zich te begrijpen) reclames. Maar nu moet Youtube mij elke 10 minuten vragen of ik nog kijk. Nee, ik zit met mijn handen vol elders in de kamer te luisteren...En jij, Youtube, stopt de muziek halverwege een nummer. Goed, ik leg alles wel weer weg om op 'ok' te klikken. Maar dat zal toch wat doen met mijn luisterervaring...
The Band
4/5
Het album begint met swingende rock of misschien rockende jazz. Af en en toe volgt daarna een wegzakker. Dan komt weer een krachtiger nummer, dat me wat aan de Stones doet denken. Of wordt het wat bluesy. Echt doorschieten doet het nooit. En dat is wellicht ook de kracht van het album.
Elvis Presley
3/5
Bij een ander album schreef ik al mijn bewondering als de allereerste klanken van jouw allereerste album bijna 70 jaar later de wereld over blijven gaan. Dat geldt natuurlijk ook voor dit album. Ik zou dit dan ook heel hoog willen geven. Maar als ik heel eerlijk ben kan ik slechts wat meedeinen met de grootste hits en vind ik veel ander werk op dit album erg gemaakt. Vooral bij de rustige nummers past dat niet. Dan heb ik het liefst een nummer als Money Honey. Niet uniek wellicht, wel swingend en weinig overdreven.
Sepultura
2/5
Luister je later terug, dan voelt veel van die tienermuziek fake. Maar soms ontstaat door het afzetten juist interessante nieuwe muziek die een nieuwe muzikale lat legt. Het filtert zich wel uit. De meest interessante muziek blijft ons nog decennia vermaken. Wij kregen laatst Little Richard die binnen de Rock & Roll de grenzen nog wat oprekte. En we kregen The Sex Pistols, waarbij de zang ons niet eens stoorde. Ik ben toch bang dat Sepultura dit niet na gaat doen. Het ontstijgt zijn eigen tijd totaal niet. Ik die tijd vond ik bijvoorbeeld Fear Factory veel interessanter. Ik ben benieuwd of dit stand houd als ik dit nu terug luister. Wellicht klop ik eens even aan bij een luistermaatje voor advies welke muziek uit dit genre beter de tand des tijds heeft doorstaan. De 1001 gaat het mij in elk geval niet leveren.
Dire Straits
4/5
Bij het eerste nummer staat 'full version' en het is inderdaad veel te lang. Geërgerd kijk ik hoe lang het duurt. Slechts 5 minuten blijkbaar. de meeste andere nummers op het album duren langer. Het volgende nummer is Money for Nothing. Daar staat niets bij. Maar dat duurt meer dan 8 minuten en kan ik gemakkelijk gelijk nog eens aanzetten. Het is al duidelijk. Dit is binnen de grenzen van de jaren '80 een album met veel variatie. Het ene nummer past bij jou, het andere past een ander beter. Al met al staat er voormij te veel rustige muziek op. Al houden ze het album in balans. Zou ik vanuit mijn eigen luistergenot uitgaan, dan zou het zich middelen naar een 3. Maar dan doe ik geweldige nummers als Ride Across The River tekort. En dan negeer ik de creativiteit en kwaliteit. Nee, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik noteer 4 sterren.
OutKast
4/5
OutKast ken ik van de radio. En al pushen die nummers me niet gelijk naar een andere zender. Hij gaat ook niet een tandje harder. Met uitzondering van The Way You Move misschien.
De verwachtingen zijn dus niet heel hoog. Maar ik word al snel verrast. Na de intro krijgen we 'Ghettomusick'. Ghettomuziek is blijkbaar een mix tussen rave en rap. Weer wat geleerd. Blijkbaar is dit ook een single geweest. Had ik even gemist. Heel anders in elk geval dat ik van de radio ken. Het staat mij wel aan. CD1 blijft verrassen. Een breed scala aan rap-stijlen komt schijnbaar moeiteloos voorbij. De ene keer doet het me wat denken aan Snoop Dog, de andere keer wat aan Eminem. Met uitzondering van de rave-rap van het eerste nummer, schiet het nooit heel ver zo'n richting uit. Een echte handtekening wordt misschien niet gezet. Maar misschien is dat ook wel de kracht. Tot mijn verrassing vind ik het jammer dat CD1 is afgelopen. Tussenstand: een makkelijke 5 sterren.
Kom maar op met CD2. Deze CD blijkt iets heel anders te zijn. Het begin belooft fijne jazz-rap. Iets voor een ander moment. Dus even de luistersessie op pauze. Intussen even googlen. Want er zit wel een grote kloof tussen de CD's. Hoe zit dat? Ze hebben blijkbaar allebei een cd gemaakt. Op zich leuk. Eén aanschaf, twee cd's met een duidelijk verschil. Dus afhankelijk van de stemming kies je er één. De hits die ik ken staan allemaal op CD2. Met uitzondering van de hit die ik wel fijn vind...mmmm.
Ik ben de volgende dag meer in de jazz-stemming. Dus kom maar op dan. Maar het stelt toch wat teleur. Het heeft een bepaalde kwaliteit, maar is vooral wat saai en fake. Halverwege het album heb ik het al wel gehad. Deze cd zou ik 2,5 sterren geven.
Wiki is lyrisch over André3000, verantwoordelijk voor CD2. "Wereldwijd gezien als één van de beste rappers allertijden". Maar dit dubbelalbum laat zien hoe het werkelijk zit. Big Boi, verantwoordelijk voor CD1 is de rapgigant van dit stel. Hij kan elke rapstijl de baas, heeft het niet nodig om te overdrijven, en laat muzikaal de meeste creativiteit horen. Toch weer een ontdekking vanuit deze lijst.
Ik moet de cd's gezamenlijk raten, terwijl het echt afzonderlijke werken zijn. Middelen dan maar. Kom ik op 3,75 sterren.
Depeche Mode
3/5
Een album wat mij niet zoveel doet. 3 sterren. Op zich knap, want het baseert zich wel op twee van mijn allergieën. Jaren '80 en zeurende zang.
Jacques Brel
2/5
Ik kijk wat vaker naar een film, dan ik naar het theater ga. Om het zwart-wit te maken. In de film worden emoties klein gespeeld en dicht bij de werkelijkheid gehouden. In het theater worden de emoties uitvergroot. Duidelijker natuurlijk, maar ook ontzettend nep. Ik kan daar niet tegen. Jacques Brel is extreemvan theatraal. Mag je nog blij zijn dat je het zonder beeld luistert.
Het (hier) zo bekende nummer Amsterdam is eigenlijk heel opbouwend. Maar vanaf de eerste tonen al heel groot en theatraal. En daar moet de rest van het nummer er nog eens overheen. Het is gewoon te veel.
Kwaliteit? Zeker! En laten we eerlijk zijn. Die man werkt voor geld. Hij geeft alles. Maar het staat zo ontzettend ver van mij vandaan.
Fugazi
1/5
Ik kan ook niet zingen. Maar daar val ik de wereld niet mee lastig. En als ik het zou doen, zou ik het niet in een schuurtje opnemen. Ze zullen die amateurklank van de zang wel expres zo opgenomen hebben. Stelletje toneelspelers. Het lastige bij het raten, is dat de muziek soms wel weer heel fijn is, als de zanger even het schuurtje is uitgelopen. Dan heb je aardige kroeg-meedein-muziek.
De Frans Bauer test dan maar. Waar luister ik liever naar? Frans Bauer dan maar.
Common
4/5
Wij kregen net het dubbelalbum van OutKast. De cd van Big Boi zit nog vers in het geheugen. En dan heb je de pech om achter zo'n top-plaat in hetzelfde genre te belanden. Het kwaliteitsverschil is levensgroot. Maar dat ligt vooral aan Big Boi. Dit album is zo slecht nog niet. Het is één van de albums met een continue kwaliteit. Minpunt is wat gefakete zwoelheid. Wat valse lucht maakt je geen James Brown. Ach er is doorheen te luisteren. Ik kan het ook vergelijken met die andere cd van OutKast van André3000. Ook dan is er een flink verschil. Nu in het voordeel van Common. Laat ik hem dan maar precies in het midden plaatsen van de twee CD's van OutKast. Kom ik op een 3,75. Yep, dat voelt wel ok.
The Go-Go's
4/5
En ik maar denken dat het recht op foute verbasteringen van filmtitels was voorbehouden aan een bepaald soort films....Vooruit, het draait om de muziek. De dames hebben elkaar leren kennen tijdens punk-concerten, lees ik. Ze besloten zonder ervaring zelf muziek te maken. Zetten zij zich daarmee af tegen de punk? Want daar waar de punkers soms goede muzikanten zo slecht mogelijk muziek willen laten overkomen, leerden zij zichzelf de instrumenten te bespelen en komen de dames met nummers als Lust to Love en This Town met uitgedachte pop-muziek. Het levert geen enorme knallers op, maar het luistert allemaal makkelijk weg.
Otis Redding
4/5
Grotendeels een coveralbum, dus wat bijzonder in de lijst. Tegelijk zou het als een gemis voelen als deze er niet in stond. Otis brengt de covers wel met een eigen geluid. Ik heb hier wel vaker met plezier naar geluisterd. Toch zit in in dubio bij het raten. De covers zijn niet per se beter dan het origineel, maar wel goed. Otis spat wat minder van de boxen dan Soulgenoten, maar heeft zeker voldoende kracht. Hij zorgt wat dat betreft vooral dat het totaal-plaatje klopt. Uiteindelijk maar de simpele afweging. Ik beleef hier meer dan gemiddeld plezier aan. Dan wordt het een 4.
Morrissey
3/5
Soms wat rockend, soms meer richting singer-songwriter. Allemaal licht theatraal. Zoals I Know Its Gonna Happen Someday het best laat horen. Het luistert als geheel makkelijk weg. Al staan er paar wegzakkers op en slaat het nummer We'll Let You Know nergens op. Als je het nummer zelf niets vindt, hoef je het niet door de shredder te halen. Je kan het ook weglaten.
The Band
3/5
Eerder kregen we het album The Band van deze band. Dat sprak aan. Lekker swingende rock of rockende blues. Hier had ik dus wel zin in. Maar dit album zit veel dichter bij country. Niet mijn stijl. Het is veel minder enerverend. Het houdt wel zijn kwaliteit, dus ik houd het op 3 sterren.
The Dictators
3/5
Punk lees ik. Nummers als Weekend laten ook wel wat lichte Punk-zang horen. En ze vinden het ook belangrijk om te benadrukken dat het slechts een hobby is. Maar tegelijk doen ze hun best om muzikaal er iets van te maken. Het laatste nummer lijkt bijvoorbeeld heel erg uitgedacht, en past best op de radio. Het voelt dan soms ook mijlenver van de afzet-Punk die we al veel te vaak kregen. Veel liever dit, maar tegelijk ga ik dit ook niet een tweede keer opzetten.
Jefferson Airplane
3/5
Somebody to Love en het nog veel betere White Rabbit samen op één single. Gedateerd, maar geweldig. Dus hier had ik zin in. Het album is echter veel gevarieerder. Natuurlijk een kwaliteit, maar ik had nou net zin in meer van de Slicks. Helaas horen we de stem van Grace verder alleen nog op de achtergrond terug. In plaats daarvan horen we vaak wat meer ingetogen platen. Een nummer als Today heeft nog wel kwaliteit, maar een nummer als How Do You Feel is alleen maar saai. En dan staat ook nog My Best Friend op het album, een draak van een Beatles-nummer.
Yes
5/5
Wat een fijne start met Roundabout. Ik weet niet of ik de volledige versie wel eens had gehoord. Het nummer laat de veelzijdigheid van Yes horen. Het is wat dat betreft representatief voor het album. Ook laat het alvast horen dat er goed nagedacht wordt over de compositie en dat Yes soms wel veel door elkaar laat horen, soms complexiteit biedt en soms bijzondere overgangen heeft. Maar dat het toch telkens heel makkelijk luistert.
Het album is dan ook een ware luisterbeleving. Van een repeterend nummer als We Have Heaven naar prettig getokkel op de gitaar in Mood for a Day. Op zichzelf is niet elk nummer 5 sterren waard. Ik zou normaal niet snel een nummer aanzetten dat klassieke muziek speelt met elektrische toetsen bijvoorbeeld. Maar in het album valt ook dit prima weg. Dit is één van de weinige albums waarbij de totaalwaarde groter is dan de som van de delen. 4,5 ster
Deee-Lite
3/5
Dit album heeft heel erg het begin jaren 90 signatuur. Het luistert allemaal wel weg, maar het is ook nog allemaal vrij leeg. Tot de grote hit komt. Niet dat 'Groove Is in the Heart' mega-goed is. Maar het biedt ineens een vol geluid. Herbie Hancock heeft dit meegeschreven. Grappig dat die oude knar van een jaar van 50 de (vast) jonge broekies eens even helpt om iets fatsoenlijks te maken met die moderne technologieën van ze. Daar helpen ook de blazers bij. En dan kan in de jaren '90 dance natuurlijk de rap-break niet ontbreken. Dat moet een beetje relaxed zijn, passen bij de Jazz-vibe. En wie kan je daar dan beter voor vragen Q-Tip? Heeft hij vast zijn hand niet voor omgedraaid.
Mudhoney
1/5
Ik kan hier één van mijn inmiddels vele eerdere reacties op dit soort vals geschreeuw kopiëren. Er staat weer zo'n plaat in de lijst...En dan is dit ook nog uit de tijd dat er binnen het genre wel een en ander was doorontwikkeld.
De albumcover op deze pagina noemt de 'Deluxe edition'. Die stond ook aan via Spotify, maar was werkelijk niet vol te houden. De album titel op deze pagina vermeldt niet de 'Deluxe edition'. Top, kan ik dit album beperken tot 22 minuten in plaats van de ruim 2 uur van de 'Deluxe edition'.
Ramblin' Jack Elliott
1/5
De nummers hebben een aantal keer 'blues' in de naam. Dit is dan wel de gedateerde saaie blues. Het komt soms ook dicht bij amerikaanse country. En Bob Dylan zal hier ook wel goed naar geluisterd hebben. De 'zang' verteer ik lastig met een dieptepunt in 'La la la' Grey Goose.
Curtis Mayfield
3/5
R&B pop met een ziel. Curtis zingt met een verhoogde stem en zet alles wat hees in. Het zou prima op de hedendaagse radio passen. Tijdloos. De begeleidende muziek heeft kwaliteit, maar hij weet het op de achtergrond te houden. Het is iemand die weet wat hij doet en levert een sterke plaat. Wel in een genre waar ik zelf minder mee heb. Soul mag van mij iets rauwer. Maar dat is smaak. Ik overwoog 3,5/4 sterren. Maar dat is te hoog voor een plaat die ik zelf geen tweede keer opzet. Het wordt een 3 met een flinke plus.
Queen
3/5
Een zeer gevarieerd album. De muziek is al duidelijk met volle kleuren weergegeven, maar heeft nog niet de fluoriserende kleuren, waar Queen later om bekend is geworden. Maar zelfs met de nog wat matte kleuren weten ze een voorstelling neer te zetten. Het label theatraal kunnen we er wel opleggen. Een label waar ik zelf wat op afknap.
Als je iets doet, moet je het goed doen. De meest theatrale nummers (wellicht de nummers met het sterkste Queen signatuur) komen dan ook bovendrijven. The March of the Black Queen bijvoorbeeld.
Steely Dan
3/5
Kwalitatief sterk singer-songwriter achtig album. Weer een tijdloos album. Maar ook weer saai en niet mij smaak. Of komt dat omdat ik door de titel uitkeek naar het hoogtepunt op het einde, dat nogal tegenviel?
Al Green
3/5
Ik ga aan mijzelf twijfelen. Want nu hoor ik weer en kwalitatief sterke plaat met een ziel. Maar ik geniet er weer niet echt van. Ik stoor me bijvoorbeeld aan het gelal in What Is This Feeling. Maar is dat eigenlijk niet overdreven? Wellicht ben ik de laatste dagen gewoon niet zo in de stemming voor dit soort muziek.
Mylo
5/5
Fijn om ook dit geluid vertegenwoordigd te zien in de lijst. Het draait om beats en samples, maar op een manier dat het heel gemakkelijk in het gehoor ligt. Het kan prima op standje 40, maar hoeft niet per se op vol volume geluisterd. Het zit wat in de buurt wat rustige Daft Punk nummers.
De titel zal verwijzen naar de gesamplede klassiekers. Toch doet Myla zichzelf tekort. Hij doet de oude muziek geen schade aan. Hij gebruikt het om een heel nieuw geluid mee te maken.
Ik zal niet snel een los nummer van het album opzetten. De kwaliteit ligt vooral in het geheel. Toch weer één van de weinige platen, waarbij het totaal groter is dan de optelsom van de losse delen.
Tijdens het typen staat de plaat voor de tweede keer aan en ik dein weer lekker mee. Word er een beetje vrolijker van.
Beatles
3/5
The Beatles. Afwisselend zeur-, slaap- en muziekles-muziek. En dat demonstreren ze even met direct achter elkaar:
- Love to You,
- Here, There and Everywhere
- Yellow Submarine (dieptepunt van de pop-muziek)
Halverwege het album stond de teller dus op 1 ster. Maar eerlijk is eerlijk. Het is een gevarieerd album en ze laten ook veel ander geluid horen. Het is creatief, en bij de meeste nummers geldt dat niet ten koste gaat van het luistergemak (buiten de muziekles-muziek, natuurlijk). Bijna aan het einde, gaf de teller dan ook wel een extra ster aan.
En dan eindigt het met Tomorrow Never Knows. Ook zeurend, en juist met wat minder luistergemak. Desondanks toch het fijnste nummer van de Beatles. Het doet mij sterk denken aan The Chemical Brothers. Die ook zeurende zang prima te verteren konden maken. Zij kregen het bijvoorbeeld voor elkaar om met de zeurende Noel Gallagher het fijne Setting Sun te maken. Kortom: Tomorrow never knows is een nummer dat zijn tijd ver vooruit was. Met een extra ster voor dit nummer, kom ik op 3 sterren uit.
R.E.M.
3/5
R.E.M. De band met die grootse uitstraling, maar die toch altijd saaie brave muziek levert. Ook dit album gaat redelijk ongemerkt voorbij. Veel van hetzelfde. En als het dan toch wat uit de band vliegt, zoals The End of The World..., is het eigenlijk slechter. Ok, deze band is gewoon gespecialiseerd in saai en braaf. Houd het dan maar zo. Als het voorbij komt, luister ik het wel. Geloof niet dat ik het zelf zal opzetten.
The Coral
4/5
Hé wat een geinig album. Een verzameling speelse vrolijkmakende rock. En dat met een wat rauwe zangstem. Er zijn toch maar weinig bands die met een variatie op het thema van It's a Small World iets leuks kunnen maken, zonder dat het kinderachtig wordt (Goodbye). De hit is volgens mij Dreaming of You. Maar daar moet dit album het helemaal niet van hebben. Het is een mooi totaalproduct. Het lijkt soms weinig pretentie uit te stralen, maar zit stiekem toch leuk in elkaar. Een ontdekking.
Shuggie Otis
2/5
Toch best een beetje een saai jazzy soul album. Je moet het van de drumcomputer en elektrische toetsen hebben lees ik. Vernieuwend toen, schijnt. Dan krijg je namen als 'XL-30' en 'Pling!'. Luister XL-30 en je hoort dat er nog een hele ontwikkeling nodig was op dit gebied.
Tot je ineens de hit voorbij hoort komen. Smaakt inderdaad als een gezoete aardbei. Maar zit veel beter in elkaar dan alles wat we hiervoor op dit album hoorden. Ook het volgende nummer 'Sweet Thang' klinkt ok. Wat rustig en jazzy. Dan nog even 'Ice Cold Daydream' doorkomen. En dan een goed uitgewerkt (maar ook weer heel rustig) instrumentaal nummer. Dat met 13 minuten toch wel weer veel te lang duurt. In die tijd duik ik wiki op.
Wat blijkt. Die laatste 4 nummers waarvan ik het wel waard vind om wat over te schrijven, zijn juist de bonus nummers, toegevoegd toen er een cd van werd gemaakt. Deze nummers stonden allemaal al op een eerder album uit 1971. Hoe krijgt de 1001 het voor elkaar? Altijd de meest verschrikkelijke debut-albums voorschotelen en dan juist nu kiezen voor de mislukte experimenten boven het staande eerdere werk. Zelf had ik deze artiest helemaal weggelaten denk ik.
Als die laatste nummers er eigenlijk niet bij horen, is het toch een harde 2 sterren.
Beth Orton
2/5
Het eerste nummer klinkt wel interessant en maakt nieuwsgierig naar de rest. Maar het is me verder toch een saai geheel zeg. Ze kan zingen hoor en het zit goed in elkaar. Het zal de liefhebber vast raken. Maar zelf val ik hierbij in slaap. Een dutje is natuurlijk wel fijner dan Frans Bauer luisteren.
Eagles
3/5
Het is het debut. En dat hoor je. De zang komt nog niet volledig tot zijn recht. En er wordt veel minder gevarieerd dan we op Hotel California hoorden. Het is nu amerikana of saai en soms een combinatie van die twee. De twee nummers die ik kende (de hits?) zijn illustratief. Take it Easy heeft een amerikaanse kampvuur sfeer. Peaceful Easy Feelings laat wat betreft de zang juist een meer jonge-Beatles geluid horen met heel veel heel lange klinkers. Beide stijlen zijn niet mijn smaak. Heeft het album geluk dat het na het veel saaiere Beth Orthon komt en ik daar 2 sterren aan heb toegekend. En dit is natuurlijk overduidelijk een heel stuk beter.
Iggy Pop
4/5
Je luistert niet voor de zuivere zang naar Iggy. Hij heeft een 100% punk stem. (Het zal je maar gezegd worden). Iggy bouwt er wel van alles omheen, zodat het op de een of andere manier vaak toch goed klinkt. Het doet mij sterk denken aan Praga Khan. Wellicht was Iggy ook wel die kant op gegaan als hij meer moderne technologieën ter beschikking had.
Iggy varieert verder flink. Dat weten we door de hits en covers als het fijne Lust for Live. (Het verrast me hoeveel werk al eerder op mijn pad kwam.) Maar dat levert ook het zeurende Tonight, en het gedateerde Some Weird Sin op.
Het totaal is duidelijk beter dan gemiddeld en haalt gemakkelijk 3,5 ster. Misschien wel meer. Maar ik moet toch afronden op hele sterren.
R.E.M.
3/5
R.E.M. biedt altijd kwaliteit. Alles klopt. Maar daardoor is het allemaal te gelikt. Wellicht mag je daar in de jaren 80 blij mee zijn. Het kan ook prima voor een nummer. Maar een heel album wordt snel saai. Wat meer afwisseling had vast geholpen. Nu belandt het in de bak 'continue kwaliteit zonder uitschieters'.
Pavement
1/5
In de jaren 90 was een opname vanuit een schuurtje toch niet heel vernieuwend meer? Wat doet deze troep in de lijst? Als het wat lui gezongen is, kan het nog. Dsn is het vooral niet zo interessant. Maar soms moet er ineens wat geschreeuwd worden. Hopen dat we morgen weer iets fatsoenlijks voorgeschoteld krijgen.
Sigur Rós
3/5
Een uniek geluid. Dat is altijd leuk om eens mee te pakken. Het is een soort Radiohead goes ambient. Al gaan ze naar beide kanten niet all the way. Het is iets minder zeurend dan Radiohead en heeft iets meer een band-klank dan de meeste ambient.
Wel moeilijk om actief te luisteren. Ik druk het blijkbaar vrij makkelijk weg in mijn hoofd. Het is daardoor een fijn achtergrondgeluid.
Frank Ocean
3/5
Kwalitatief sterke R&B van iemand die kan rappen en zingen. Hij schiet graag een octaafje de lucht. Niet mijn smaak, maar hij kan het en het biedt wat variatie.
Het is allemaal erg rustig van opzet. Je zou het ook gewoon saai kunnen noemen. Ik mis een uitschietertje hier en daar.
Al met al een nipte 3.
Fatboy Slim
5/5
Of dit het beste album is van Fatboy Slim weet ik niet. Het lijkt mij wel het album van hem dat de grootste indruk op de wereld heeft gemaakt.
Als ik duizend puzzelstukjes op de grond zie liggen en ik maak mij even druk; dan levert dat uiteindelijk het plaatje dat ook op de voorkant van de doos staat.
Fatboy Slim neemt waarschijnlijk een hamer mee om de stukjes op een hele andere manier aan elkaar te verbinden. Dat lijkt wel eens wat geforceerd. Maar wacht even op het eindresultaat. Het is weliswaar niet gelijk aan de voorkant van de doos. Maar is toch ook een prachtig plaatje. Sommige delen zijn er zelfs veel mooier op geworden.
Het is duidelijk een zeer creatieve geest. En eigenlijk mis je bij het luisteren naar het album nog een deel van zijn creativiteit. Fatboy Slim weet vaak muziek met visuele effecten nog eens te versterken.
Zijn krachten komen het meest naar boven in de nummers met meer gekleurde klanken. In de nummers waar hij een vrolijke of funky basis gebruikt. Gangster Trippin is een prachtige voorbeeld. De meer matte nummers als Love Island zijn zeker niet slecht, maar onderscheiden zich minder.
Kanye West
3/5
Af en toe wat lui klinkende rap. In plaats van opnieuw op te nemen, wordt het met allerlei foefjes opgeleukt. De stem wordt vervormd, er komt volle muziek onder en, zijn favoriete oplossing, hij laat een ander het oplossen. Het zorgt voor een album dat prima wegluistert op de achtergrond. Maar als je echt gaat luisteren, is het niet bijzonder sterk. Dat levert 2,5 ster en 1 ster voor het selectiecomité van deze lijst.
Cheap Trick
4/5
Ik heb het al vaker getypt. Een live-album is valsspelen. Het is vaak een best-of. Al begrijp ik hem in dit geval wel. Het grote publiek kent de bent juist van de single die van dit album afkomt.
Bij een live-album ben ik al snel wat sneller vergevingsgezind. Nog een reden waarom een live-album valsspelen is. Maar eerlijk is eerlijk. Er valt weinig te vergeven. Het is een kwalitatief sterk optreden. Het rockt zeker. Ik mis vooral wat uitschieters. Maar aan de andere kant zit er ook geen dip in.
Ik zou het album niet snel een tweede keer opzetten. Normaal geef ik dan niet meer dan drie sterren. Maar dat voelt niet goed in dit geval. Er zit een afstand tussen andere platen die een 3 scoren. Een 3,5 verdienen ze toch minimaal.
The War On Drugs
4/5
Ik heb het al vaker getypt. Een live-album is valsspelen. Het is vaak een best-of. Al begrijp ik hem in dit geval wel. Het grote publiek kent de bent juist van de single die van dit album afkomt.
Bij een live-album ben ik al snel wat sneller vergevingsgezind. Nog een reden waarom een live-album valsspelen is. Maar eerlijk is eerlijk. Er valt weinig te vergeven. Het is een kwalitatief sterk optreden. Het rockt zeker. Ik mis vooral wat uitschieters. Maar aan de andere kant zit er ook geen dip in.
Ik zou het album niet snel een tweede keer opzetten. Normaal geef ik dan niet meer dan drie sterren. Maar dat voelt niet goed in dit geval. Er zit een afstand tussen andere platen die een 3 scoren. Een 3,5 verdienen ze toch minimaal.
The Isley Brothers
3/5
Kwalitatief sterk gezongen plaat vol ziel. Het is alleen iets te gelikt. Het mag een stuk meer schuren. Dat geldt vooral voor de eigen nummers. De helft van de plaat bestaat uit covers, die iets fijner zijn. Ze hebben de originele nummers wat meer peper gegeven. Al kan je niet zeggen dat ze uitgeschoten zijn met die peper. Zo is Listen to the Music best prettig gezongen.
De grootste uitzondering is de hit. That Lady onderscheidt zich, maar juist niet door de zang. Het is vooral de gitarist die het nummer maakt. Ik lees dat hij zich liet inspireren door Jimi Hendrix. Dat hoor je! En dat is precies wat dit soort nummers nodig hebben.
Iron Maiden
4/5
Als debut is dit wel een klapper. Iron Maiden zette hiermee de trend lees ik overal. Heb het idee dat dat anderen tekort doet. Maar het is maar hoe je de hokjes om stromingen heentekent.
Gelukkig zitten hier hele stukken instrumentaal werk tussen, want de zang raak ik al heel snel zat. Ik ben wellicht de verkeerde doelgroep, want ik veer op bij het meer rustige gitaarwerk bij Strange World, wat meer als een break bedoeld lijkt te zijn.
Ali Farka Touré
3/5
Een echte mijmerplaat. Dus ik mijmer maar een eind op los. Voor en nadeel daarvan is dat mijmeren nergens naar toe hoeft te gaan. Ik mijmer over de zaken die verdwenen zijn. Waar is Rolf Wouters, waar zijn die Peruanen voor mijn winkelcentrum, waar zijn de strepen op de provinciale wegen? Ik mis het allemaal niet, ik merk alleen de afwezigheid op. Ik mijmer over de gelijkenissen tussen Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse klanken. Of komt dat gewoon door de taalbarrière? Ik mijmer over de taal die ze in Mali spreken. En of mij dat voldoende uitmaakt om het te googlen. Tot ik ineens wordt opgeschrikt door een soort panfluit. Weet ik in ieder geval waar die Peruaanse geluiden naar toe zijn. De zang klinkt vaak ook net zo als voor de supermarkt, al is het nu vast in het Bambara. Weet ik ook weer dat het interessant genoeg was om op te zoeken. Ik mijmer verder op het rustige gitaartje. Het wordt nu een soort blues. En ik mijmer verder en ik mijmer verder en niets in mij heeft zin om hier een oordeel over te vellen. De straatmuziek irriteert mij wat en nodig mij tegelijk uit om lekker weg te dromen. Het is gewoon muziek waar je helemaal niets van moet vinden. Gewoon de aanwezigheid constateren is voldoende. De sterren hieronder mijn tekstvak zijn dwingender. Die eisen toch om beroerd te worden. Laat ik het maar in het midden laten.
Brian Eno
2/5
Man man man. Prima dat je een of andere exorcist opneemt hoor. Maar daaronder zit dan een jaren 80 muziekje met een geluidje hier en een geluidje daar. En samen telt het op tot niets... Hebben we het niet eens over de jengelgeluiden zoals op Regiment...1,5 ster.
Milton Nascimento
3/5
We krijgen weer geluid van onder de evenaar. Dat prikkelt vooraf wel de nieuwsgierigheid. Tijdens het luisteren merk je dat het muzikaal niet zo veel uit maakt. Je voelt wel vaak een zuid-amerikaanse basis. Maar tegelijk verkent het de hele wereld. Des Cruces wordt gezongen met een lichte Aziatische trilling. Cravo E Canale heeft de eigen zuid-amerikaanse klank. Trem De Doide heeft een westerse gitaar-basis. Bij Nada Será Como Antes hoor je een engelse Beatle-achtige opzet. En Ao Que Vai Nascar wordt weer gezongen door een een Brel-light. Het is veelal niet enerverend genoeg voor mij. Maar aan de liefhebber wordt een prachtige wereldreis geboden.
Sarah Vaughan
3/5
Gij zult zitten en rustig luisteren. Tja dan spat de energie er niet af in de zaal. Sarah klinkt na bijna 70 jaar flink gedateerd. Het is een soort stereotype voor de jaren '50. Al kwamen er rond de tijd van deze plaat toch meer en meer artiesten die wat uit de band sprongen. Daarin gaat ze nog niet echt mee. Spotify schotelt de oorspronkelijke versie van 35 minuten voor. Dan is het ook wel weer genoeg.
Fleetwood Mac
2/5
Wij kregen eerder het voorafgaande album Rumours, waar ik met plezier naar geluisterd heb. Ik heb voor dit album dus speciaal even gewacht op een rustig moment. Hier had ik wel zin in! Stom natuurlijk, zo duidelijk een verwachting scheppen voor jezelf. Dan kan het alleen maar tegenvallen. En dat gebeurt dan ook. Het verschil tussen de twee albums voelt levensgroot. Was het kruid verschoten? Toch maar eens even wiki opduiken. Het eerste wat ik lees is dat dit album heel experimenteel moest zijn. Opvallend, want ik ervaar het vooral als heel leeg. Nummers als Think about Me zijn toch op geen enkele manier experimenteel. Als ik doorlees gaat het experimentele vooral over de manier van opnemen. Er wordt bijvoorbeeld gezongen vanuit een pushup-positie. Tja, dat soort grollen verklaren het zeer matige The Ledge, maar meestal hoor je er niet veel van terug. De titeltrack is nog enigszins experimenteel en een beetje te pruimen. Maar als je het daar nu van moet hebben… Ik zal dit album geen tweede keer opzetten. Tenzij ik gedwongen moet kiezen tussen dit of Frans Bauer natuurlijk.
Elvis Presley
2/5
We kregen eerder het eerste album van Elvis. Dat vond ik vooral wat gemaakt. En eerlijk is eerlijk, dat is wel een stukje minder op dit album. Elvis wilde wat meer pop-klanken lees ik. Nadeel van pop is dat de tijdsgeest flink bepaalt wat dan populair is. Nu is het dan ook flink gedateerd. Af en toe komt er nog iets bluesy of jazzy doorheen. Al klinkt dat ook gedateerd, het breekt wel fijn de rest.
Metallica
4/5
Toen ik 11 of 12 was, wapperden mijn leeftijdsgenoten altijd met dit album. Het was toen 'heel erg oud'. Mwa, een jaartje of 5, maar zo gaat dat in het hoofd van kinderen.
Ik was er toen nooit heel erg van onder de indruk. Vond het veel te eentonig. En dat merk ik nu ook. Maar vooral op de momenten dat de eentonigheid doorbroken wordt. Bijvoorbeeld tijdens de goed gecomponeerde titeltrack of als in Welcome Home de gitaren het woord krijgen.
Astrud Gilberto
2/5
Zo, dit album was al gedateerd toen het uitkwam. Na 5 minuten heb ik mijn oordeel al wel: saai! Dat het ze zelf ook wel door, want er komt ineens een heel circus langs. Dat is dan wel weer een soort jaren '60 grol. Goed, ik ben goed wakker. Néé, direct daarna komt letterlijk een inslaap-speeldoos-geluidje. Wat wil ze nou? Muzikaal schiet het af en toe plots een rare richting op. (Moet dat kind echt?) Maar zelfs dat voorkomt niet dat het geheel eentonig blijft. Ze heeft één manier van zingen. En die is niet bepaald enerverend.
Songhoy Blues
4/5
Leuk dat er af en toe uit een ander vaatje wordt getapt. We krijgen ineens een aantal keer muziek die de evenaar moest passeren om mij te bereiken. Eerlijk is eerlijk. De wereld stopt niet bij Engeland en Amerika. Maar...Ik moet wel echt even wennen aan die Afrikaanse trillende zang. Het is gelukkig niet zo doorgeslagen als wij wel eens uit de hier voorbijkomende auto's horen. Wie weet is dit een mooi opstapje naar muzikale verbreding, want uiteindelijk wen ik er toch wel aan. En als die brug is geslagen, kan ik de muziek best waarderen. Zelf opzetten is wel (nog) een brug te ver. Maar ik wijt dat maar aan de culturele afstand, dus wil dat niet in de sterren tot uiting brengen.
The Smiths
4/5
We kregen al eerder het eerste album van The Smiths. Daar hikte ik toen nogal tegenaan vanuit de vrees voor Panic-achtige klanken. Maar wat werd ik verrast. Het bleek best een aardig album zonder de overdreven jaren '80 klanken die ik van deze band kende.
Nu dus het tweede album. Hik ik er toch weer tegenaan. Krijgen we die Panic-narigheid dan nu alsnog? Néé! Gelukkig niet. Dit is weer een kwaliteitsalbum. Niet helemaal mijn smaak met wat suffige zeurende zang. Maar ook dat kan veel gekker.
Ik duik nu toch even internet op. Zie ie dat er 3 van de 4 albums van The Smiths in de lijst staan. Juist het album met dat Panic staat er niet in. Hulde voor de samenstellers!!
3,5 sterren
Nick Cave & The Bad Seeds
4/5
Een album dat is opgezet als twee albums. Het eerste album heet al Blues en als je blues mengt met Nick is gelijk duidelijk hoe dit klinkt. De stem is soms schurend bij de muzikale opzet. Als je één nummer luistert, past dat goed. Als je het hele album achter elkaar luistert, is het wel wat veel van die opzet.
Het tweede album is wat rustiger. Het voelt wat nep soms. Met één nummer is dat niet heel erg. Maar het hele album wordt wel saai.
Het is in dit geval dus helemaal niet zo prettig dat hij de genres van elkaar scheidt. Tip: gebruik bij dit album de shuffle-knop. Vandaag het album op die manier nog eens opgezet. En dan vind ik het veel prettiger. Daarmee krijg ik er toch een extra halve ster uit. Zet ik Nick op 3,5. Had ik van tevoren nooit verwacht.
Venom
2/5
Ja, metalig is dit zeker. Maar als de opnamekwaliteit bepalend was, had het ook punk kunnen heten. Want dit lijkt weer eens in een schuur opgenomen. Opnieuw spelen doe je niet in zo'n schuur. Dus we moeten het doen met de overslaande stem. De gitaren hoef je sowieso niet over te doen. Die zijn steeds het hele nummer exact hetzelfde. Het eerste nummer wordt lachwekkend afgesloten. Het is weer zo ver. Ik moet het internet op om er achter te komen, waarom dit dan zo goed is.
Tot mijn stomme verbazing moeten het de teksten zijn. Nou ja zeg. Wat is daar dan zo bijzonder aan? Ze zijn wat donker. Maar net als bij de horror-films van die tijd is dat nauwelijks meer dan het concept. De uitvoering is gekunsteld. Wat niet zorgt voor sfeer, maar leidt tot horror-comedie. Maar die pulp-films hebben ook wel weer hun waarde als je ze wat minder serieus kan bekijken. En zo moeten we wellicht ook hier naar luisteren. Het lachwekkende kan zo'n album dan gewoon van 1 ster afhouden.
Gene Clark
3/5
Het begint wat country-achtig. Dus mijn verwachting schiet achteruit. Wel veel aandacht voor het geluid voor dit soort muziek. Gelukkig is het eerste nummer niet representatief. Een nummer als Strength of Strings is echt een heel ander geluid. Maar ook hierbij veel aandacht voor het geluid. Dat lijkt de overkoepelende factor. Het is ondanks de rust in de nummers allemaal wat theatraal geproduceerd. Het album heeft alle aandacht gekregen. Dat kan ik waarderen. Maar het ligt ver bij mijn smaak vandaan.
Arcade Fire
3/5
Het geluid van het eerste nummer is heel opvallend. De tekst is niet heel ingewikkeld, maar soms nauwelijks te verstaan. Het wordt overdonderd door de geluidseffecten. En als je dan niet heel duidelijk articuleert... En iets later is het geluid ineens heel blikkerig. Dus hop, internet op, want wat is hier aan de hand. Het is in de kerk opgenomen. Ah. Verklaart ook het orgel later. De rest van het album heeft ook wel een geluidsboost, maar zo gek als bij het eerste nummer wordt het gelukkig niet meer. Buiten dat effect zijn de nummers op zich prima, maar wekken ze zelden mijn interesse. Kwestie van smaak. Ach, drie sterren is het wel waard.
Talking Heads
2/5
Dit album moet dan het beste zijn van de Talking Heads. Ik mag dan hopen dat we dan de rest van deze band niet meer tegenkomen op deze reis. Ik houd onze Eno (Hoofdelijk) aansprakelijk voor deze ramp. Om bang van te worden. Het brengt het slechtste van drie decennia popmuziek samen. De speelse, bijna a-muzikale ritmes en andere experimenten uit de jaren '60. De punk-zang uit de jaren '70 en: ze luiden alvast de disco-jaren '80 in. Gelukkig kunnen al deze elementen veel sterker naar voren komen. Met moeite kan ik naast de startster een halve ster toekennen voor de creativiteit.
The Verve
3/5
Al die verschillende bands met die (precies dezelfde) verschrikkelijk zeurende stem. Voegt dat nou echt wat toe? Helaas wel. Want hoe verschrikkelijk ik deze zang ook vind. Muzikaal zit het soms bijzonder goed. Maar hoger dan 3 sterren ga ik hier echt niet voor geven.
TV On The Radio
2/5
Het eerste nummer klinkt alsof het door de telefoon is opgenomen. Het is creatief, maar gelukkig word ik er niet van. Dan volgt de hit. Voor degenen die het nog niet geluisterd hebben. Toegankelijker dan die hit zal dit album niet worden. Ook hier wordt volop geëxperimenteerd. De zang is ook in die hit bijzonder te noemen. Alleen krijgen ze het in dit nummer aardig weg-geproduceerd. Het gaat te ver om elk nummer door te akkeren. Maar door al die experimenten bij elkaar is het wel een interessant album om één keer te horen, maar zeker niet een album om vaker op te zetten. Goed dat het op de lijst staat, maar een voldoende is er niet voor te geven.
Tim Buckley
2/5
Zo, ik heb dit album even in drieën geknipt. Het trekt de energie wel uit mijn kop. Maximaal een kwartier te luisteren om gezondheidsschade te voorkomen. Het eerste nummer is met de geforceerde langgerekte lettergrepen en de geforceerde trillende stem wel gelijk het dieptepunt van het album. Ik kan nog helemaal losgaan op die verschrikkelijke zang. Maar laat ik het leuk houden. Het eerste nummer dat aardig klinkt is Pleasant Street. Het is relatief toegankelijk. De uithalen balanceren wat op het randje. Maar muziek die net op dat randje blijft, is soms het leukst om te luisteren. Verder presenteert dit album muzikaal nog van alles, van een kermis tot een minstreel. Het zou best een aardig cover-album kunnen opleveren als een andere zanger zich er aan waagt.
Led Zeppelin
5/5
Fijn! Een band waarvan de kwaliteit wel bewezen is. Dat hebben wel we nodig na de laatste experimenten die wij voorgeschoteld kregen. Kom maar door!
En ja hoor, het begint gelijk prima! Je knikt vanzelf mee met het hoofd. Er zit een lekkere opbouw in het nummer, zodat het interessant blijft. Daarna belooft de titel 'Rock & Roll'. Altijd lekker. Van het volgende nummer (The Battle of Evermore) word ik behoorlijk neurotisch. Dit nummer had prima gepast in de experimentenrij die wij hiervoor hadden. Het minpuntje op het album. Maar dan komt de hit die alles weer goed maakt. Ze overtreffen zichzelf nog eens wat betreft de opbouw.
Er volgt even een moment van bezinning. Prima muziek om de nekspieren mee te trainen, maar niet heel expressief. Tot Going California weer dwingt actief te luisteren en ze daarna afsluiten met een (wel iets te lang) modern Breakbeat-nummer.
4,5 ster.
Girls Against Boys
3/5
We krijgen vandaag een indie plaat lees ik. Nou snap ik dat de term 'indie' een lege huls is. Maar toch roept het associaties bij mij op en die zijn toch anders dan wat ik nu hoor. Door de nadruk op de lage tonen, komt het mij toch over als een studioband. Nu houd ik zelf van van een toontje lager, dus ik luister mij mij hier wel een weg doorheen. Maar ik mis uiteindelijk toch creativiteit op de andere frequenties. In totaal is de buitenkant aardig versiert, maar is het verder een lege huls. Ah, vandaar dus: indie.
Janet Jackson
3/5
Hé, leuk! Een artiest waar ik een aardig beeld bij heb. Maar waar ik weinig van ken. Een ongefundeerde mening is modern natuurlijk. Maar nu kan ik er toch eens een kleine basis eronder leggen.
Mijn beeld vooraf: Prima luisterbare pop, die de jaren 90 alvast inluidt. Wat meer nadruk op beats dan tijdgenoten. Tegelijk nooit ergens bovenuit springend.
Nou, luisteren maar dan. Eerst even wat twijfel wegwerken, want mijn playlist begint en eindigt met een interlude. Heb ik dan niet het hele album voor me? Toch wel. Daarna wordt het hierboven geschetste beeld gelijk bevestigd. Een lekker jaren '90 beatje volgt, zonder iets echt interessants erbij. Dat horen we ook bij veel volgende nummers. Het zakt naar de achtergrond. Ah, vandaar al die interludes. Die zijn echt nodig om de luisteraar ervan bewust te maken dat ze ook nog eens een boodschap te delen heeft. Die attentiewaarde blijkt ook uit de constatering dat het niet de nummers, maar het juist de interludes zijn, die door andere artiesten later zijn gebruikt.
@ Janet: Got the point? Good, let's dance!
Black Sabbath
4/5
De grote namen zijn aan de beurt. Na Led Zeppelin krijgen we nu Black Sabbath. Maar eens even goed voor gaan zitten.
Het album Black Sabbath kregen we al eerder van ze. Nummer 4 kan daar toch niet aan tippen. Ik mis het mysterieuze samengaan van schijnbaar uiteenliggende zang en muziek. Opvallend is dat ik juist het afwijkende Changes het fijnst vind om te luisteren. Goed, flink minder dan het eerste album. Maar ik kan er een ruim punt van aftrekken en nog steeds kom ik op een mooie 4. Stelregel voor een 4 voor mijzelf; zou ik het nog eens opzetten? Jazeker! Heb ik al gedaan!
Jane's Addiction
3/5
Ook deze band komt heel graag over alsof het hen allemaal niet zo uitmaakt. Dat blijkt ook uit de verklaring over de hond in hun latere hit. Zij blafte per ongeluk en dat hebben ze maar laten zitten. Jaja, in een booth in een studio. Ehuh.
Maar prima dat ze een imago willen creëren. Imago is onderdeel van het product muziek en dat doet iedereen wel natuurlijk. Op dit album uit hun aangemeten imago zich doordat er soms wat valse uitschieters niet zijn overgedaan of wellicht expres zo zijn ingezongen (in Ocean Size bijvoorbeeld de uithaal 'In the Skyyyyy").
En toch heeft dit meer dan albums van anderen die zo graag ongeïnteresseerd over willen komen. De meeste seconden van de plaat hebben die gekkigheid niet. Denk je het weg, dan staat er best een kwaliteitsband. Ook al mist het album wel een goede uitschieter.
New Order
2/5
Lang geleden hoorde ik bij een studiegenoot een nummer van New Order. Geen idee welk nummer, want dat stond niet in de mp3-titel. Hij vond het nummer geweldig. Een cd van deze band was dus het ideale cadeau voor zijn verjaardag. Maar welk nummer was het nou? Want ik moest wel het goede schijfje hebben. Eén voor één downloaden maar om daarachter te komen. Nou dan leer je deze band wel kennen hoor. Het is een band die zich echt ontwikkelde in de tijd. Wellicht gewoon goed met de tijd meegroeide. Uiteindelijk vond ik het. Het was Crystal uit 2001. Het nummer was een fusion tussen de klassieke Britpop-rock en de muziek uit die tijd. Inderdaad een goed nummer.
Maar tijdens mijn reis stuitte ik ook op verschrikkelijke nummers. In het begin van de jaren '80 gingen ze namelijk ook met hun tijd mee. En mengden hun Britpop-rock met de muziek van die tijd. Dat hoef je in de zeroes echt niet meer te horen. En nu al helemaal niet!
Yes
5/5
Deze lijst laat mij Yes toch herontdekken. Mijn beeld voorafgaand aan de 1001 was wellicht iets teveel gebaseerd op de jaren' 80 Yes. Maar net als Fragile wordt nu weer een prachtige gevarieerde reis geboden. Inmiddels heb ik Fragile een paar keer extra geluisterd. Door de afwisseling en sterke compositie blijft dat album interessant. Ik verwacht dat dat ook zal gelden voor dit album. Zet ik de albums naast elkaar, dan pakt Fragile mij meer. De tegenstellingen voelen iets verder uit elkaar en tegelijk is het net iets toegankelijker. Maar dat is wellicht gewoon doorontwikkeling. Dit is het studio-debut en dan zet je al gelijk zo'n volwassen product neer. Dan verdien je 5 sterren!
Morrissey
3/5
Omdat ik eerst altijd het bovenste kwart van de hoes zie, dacht ik even een soort Take That te krijgen. Ietsje scrollen en de hoes wordt heel anders. Vrij passend bij de muziek. Meneer pakt zijn overduidelijke aanvallen toch charmant in. Normaal gaan de teksten lekker langs mij heen. Wonderlijk dat Morrissey mij wel weet te bereiken met zijn boodschappen.
Carole King
2/5
Pfff....dit is wel een verzameling trage verouderde nummers zeg. De start met I Feel The Earth Move is misleidend. Maar heel af en toe komt er zo'n upbeat-nummer voorbij. Die zijn dan ook heel hard nodig.
George Harrison
2/5
O shit, een Beatle vandaag. Gelukkig wel een stille Beatle en dat heb ik toch het liefst. Nou ja stilte? Meneer levert ook nog eens een DRIEdubbel album. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt er gelinkt naar een versie met bonus-nummers. Die laatste haal ik snel uit de luisterlijst, maar de moed is me al wel in de schoenen gezonken. Ik duik het internet maar even op. Het eerste resultaat op google komt niet van Wiki, maar is een rating op de 1001. (Google vertelt vaak meer over de zoeker dan over het gezochte...) Het is een duidelijke, maar lange recensie. Korte samenvatting. Wie denkt die George dat hij is? Dat hij denkt dat het fijn is om zo lang naar een album te luisteren met zelfs meerdere keren meerdere versies van één nummer. Ook jij, George, maakt de ene keer betere muziek dan de andere keer. Schrijven is schrappen!
Had ik natuurlijk niet moeten lezen, want ik luister dan pas naar het eerste nummer. Zo laat ik mij wellicht flink beïnvloeden. Aan de andere kant waren de verwachtingen al laag. Niet alleen omdat ik jeuk krijg van veel Beatle muziek, ook omdat dat eerste nummer is een co-productie is met mijn tweede allergie Dylan.
Daarna klinkt het echt wel fijner. Al hoor je best nog een stil Beatles-geluid. Bij Behind That Locked Door kijk ik vanuit verveling hoe lang dit nog moet duren. Dat is dus bij het begin van kant 2 van de 6 kanten. Ik geeft bovenstaande recensie maar een like. Ik herken het gevoel nu al sterk.
Ik heb het uitgezeten. Gelukkig volgt er nog een instrumentaal gedeelte aan het einde. Een welkome afwisseling. Maar 11 minuten lang hetzelfde thema. Dat is ook lang hoor.
Conclusie. Alles aan dit album kan met minimaal de helft ingekort worden. Met een goede selectie was waarschijnlijk een uitstekend album over gebleven.
Saint Etienne
3/5
Dit album is gemaakt om te loungen. Al weet ik niet of die term in 1991 al zo gebruikt werd. Dat zegt wellicht dat 'de heilige Stephanus' een voorloper was. In dat licht hebben ze gezien een toepasselijke naam.
Muziek die wat weg moet vallen; dat maakt het wel moeilijk om met een 1001 antenne goed te ontvangen. Je stemt af op dingen die er uit springen. En die zijn er niet zo. Het concept lounge is sterk uitgevoerd dus.
Als oordeel dan ook geen 4 of 5 sterren, maar dat lijkt ook nooit hun inzet geweest. Zij gingen juist voor de 3. Die wil ik hen best geven.
Madness
4/5
De ondoorgrondelijke selectie voor de 1001. Zoveel mogelijk debut-platen, die het op zichzelf niet waard zijn. Maar als er dan een band wel een prachtige start heeft gemaakt, dan ontbreekt dat album. Dan hoor je wellicht niet goed genoeg dat het in het begin ook maar slechts een bandje was. Tuurlijk op Rise & Fakll staat de hit Our House. Daartegenover start het debutalbum (althans studiodebut) One Step Beyond met de drie nummers One Step Beyond, My Girl en Night Boat to Cairo. Bam!
Het album One Step Beyond is veel meer enerverend en speels. Het springt er echt uit. De nummers op The Rise & Fall voelen weer creatiever. De samenstelling op het album zorgt voor voldoende afwisseling, zodat het album goed als geheel te luisteren is. Af en toe komt het speelse van eerder wel mooi terug, zoals bij Mr. Speaker. Zo hoor ik Madness toch het liefst. Als een band zelf plezier heeft, is dat zeer aanstekelijk.
Beck
4/5
Beck is niet onbekend. De nummers die ik kende zijn eigenlijk allemaal...ok. Niet veel mis mee. Ook niet verleidend om bewust aan te zetten.
Ik kom er nu achter dat je ook niet één nummer moet aanzetten. Het album is goed is balans. Hierdoor luistert het makkelijk weg. Het biedt een rock-basis, maar wijkt regelmatig uit naar andere genres. Rap en beats leuken het album af en toe op. Daarbij zoeken ze telkens een relaxte vorm.
De losse nummers blijven onvoldoende sterk om boven het maaiveld uit te komen. Maar de gebalanceerde samenstelling, de variatie en de creativiteit zorgen dat het als album bovengemiddeld is. 3.5 ster.
Orbital
4/5
Dit album stond lang in mijn breaks-playlist. Het was ietsje vager dan de meeste andere nummers daarin, zonder daarin door te schieten (als het alfabetisch werd afgespeeld kwam het na The Orb, wat wel te vaag was). Het was een klein beetje softer dan de meeste andere albums in mijn lijstje, maar ook hierin schiet het niet door. De bassdrums laten de muren niet trillen. Maar met Acid-effecten en de compositie van de breaks zou het ook niet lekker loungen.
Ik raakte het album redelijk zat. Heb de twee hits bewaard en de rest tot vandaag uit de playlist gehaald. Misschien iets te streng geweest. Het waren vooral de irritante melodielijntjes van Walk Now... and Monday waar ik mij aan ergerde. Ik kan deze creatieve plaat dus het gewoon weer in de playlist zetten.
The Byrds
2/5
Ik snap dat je af en toe je nieuwe speeltjes wil uitproberen. Maar dit is af en toe niet om aan te horen. Dan is er weer een ratel, alleen links. Dan is er een zendamateur opgenomen, afwisselend links en rechts. Lachen dat stereo effect joh. En zo komen er nog meer muzikale proefjes voorbij. Niet dat je zoiets nooit kan doen, maar al dat geëxperimenteer past totaal niet bij de samenzang. Wat mij overigens ook al jeuk oplevert. Maar dat is smaak.
Sonic Youth
2/5
Het album begint met overstuurd geluid. Dan blijkt de zang een erfenis uit de Punk-tijd. En het derde nummer zeurt vooral.
Het stomme is dat ik ondanks die ergernissen wel vaak lekker meeknik met het hoofd. Op de typische jaren 90 rock klanken die er toch doorheen zitten. Ik worstel daardoor met het cijfer. Ik zou een 2,5 normaal afronden naar een 3. Maar ik gun dit gewoon geen voldoende.
Love
4/5
Oei. Het tweede liefdesalbum mochten we ook al raten en kreeg van mij een 2, omdat het de complexiteit van een gekookt ei had. Dus dit was wel een album om tegenop te kijken.
Maar wat word ik verrast. De kok heeft inmiddels een flinke ontwikkeling doorgemaakt en serveert naast soms toch zo'n gekookt eitje ook meer interessante eiergerechten. Vooral de tokkel(room)gerechten zijn een aanrader.
Talk Talk
3/5
"Krijgen we straks ook Rick Astley?" wordt thuis wanhopig geroepen. Het is duidelijk. Dit is weer een typisch jaren '80 album. Niet thuis vertellen hoor, maar ik kan dit toch beter hebben dan tijdgenoten. Het album heeft de volle aandacht gehad. Met uitzondering van die verschrikkelijke hit voelt het gebalanceerd. Nog eens opzetten zal ik het niet. Maar een jaren '80 sound waar ik mij niet echt aan erger. Dat is een prestatie op zich.
Napalm Death
1/5
Wiki meldt dat het album uit twee delen bestaat. Voor beide delen werd een andere line-up neergezet. Alleen de drummer doet op beide delen mee. Ik neem aan omdat hij volgens wiki de enige muzikant was. Wiki laat nog even weten dat er in 1986 geen enkel label geïnteresseerd was. Tot zover de reclame.
En eerlijk is eerlijk. Ze maken die beloftes toch waar. Alles is gericht op de snelle drums. Er is totaal geen aandacht voor andere muzikale aspecten, zoals overgangen. (O, wacht. Het zijn gewoon heel korte 'nummers'). En de zang is gewoon belachelijk. Het eerste deel is wat die 'zang' betreft het ergste.
Eindoordeel: kinderachtig
Leonard Cohen
2/5
Dit is totaal niet mijn smaak. Dus eigenlijk moet ik hier gewoon niet over oordelen. Doe ik lekker toch.
Dit album moet het hebben van het overbrengen van gevoel. Ben je daar gevoelig voor, zal het een prima schijf voor je zijn. Mij raakt het niet en dan is het vooral saai.
Een uitzondering voor Suzanne. Zelf ik kan dat nummer waarderen. En dan kan ik het dus opbrengen om naar dat nummer nog wat beter te luisteren. Het is gewoon een uitstekend artiest merk ik dan. Maar ja. Dat is nummer 1 en daarna verveel ik me 9 nummers lang.
The Shamen
5/5
Ik heb The Shamen altijd wat links laten liggen, omdat die hits allemaal wel geinig zijn, maar zeker niet meer dan dat. Ik kende vooral het hieropvolgende album Boss-Drum. Het album van een aantal bekende nummers. Maar niet dat album staat in de lijst (wellicht ook een te kort album), maar dus dit minder bekende album. Een snob-keuze?
Zeker niet! Ik wordt positief verrast door dit album. De hit is nog wel een wat suffer euro-dance achtig plaatje wat ook op Boss-Drum had kunnen staan. Maar de rest is een hele fijn begin jaren ’90 geluid dat soms zelfs wat zelf flinke stappen de rave induikt. Een geluid dat ik wel mis in deze lijst. Waar is bijvoorbeeld Experience van The Prodigy? Jullie houden toch zo van debut-albums?
Sterker nog, ik ken veel van de geluiden uit latere rave platen. Althans, ik denk nu dat The Shamen vaak eerst was. Maar het is een onderzoek op www.whosampled.com waard.
Ik twijfel wat tussen een 4 en een 5. Laat ik de ondervertegenwoordiging van dit genre de doorslaggevende factor maken.
The Teardrop Explodes
3/5
Ik heb even van tevoren gespiekt. Wat krijgt dit album van de 1001-luisteraar? Een krappe 3. Daar baalt producer Bill Drummond van. Ik had dit album nog nooit gehoord, maar wel het nummer van Bill over dit album. "Julian Cope is dead". Met het risico dat ik dat nummer verkeerd interpreteer, verwacht Bill dat het album een klassieker zou worden als hij Julian van zijn aardse bestaan afhelpt. Het blijft een gedachtenspinsel. Maar alleen al het bestaan van dat nummer heeft dus al zijn werk gedaan. Want anders had ik pas vandaag van dit album gehoord. +1 voor de marketing van Bill.
Bill is dus trots op zijn werk en teleurgesteld over de waardering voor zijn werk. Trots mag hij zijn. Het is, zeker voor zijn tijd, een toegankelijk album waar weinig op of aan te merken is. En dat is ook precies waarom de waardering niet bijzonder hoog is. Het valt totaal niet op. De rigoureuze maatregelen die hij voorstelt, zouden daar geen verschil in maken. Ik ben het behoorlijk eens met de 1001 luisteraar. Het is een harde 3.
N.E.R.D
3/5
Er is iets met die Pharell. Hij is muzikaal veelzijdig en onmiskenbaar creatief. Er is weinig op de muzikaliteit van die man af te dingen. En toch zijn er maar weinig dingen van hem waar ik blij van wordt. Ook NERD heeft mij nooit veel gedaan. Ondanks dat ze best creatieve dingen uithalen, die best werken, zoals de aritmisch voelende, maar toch passende achtergrond bij de hit.
Wellicht komen dat soort dingen, omdat ze niet beperkt waren door kennis van de instrumenten. Ze speelden geen van allen een instrument en zijn dat maar gaan leren, zodat ze hun album ook ten gehore konden brengen. Voordat ik de 1001 kende dacht ik dat een rockband die geen instrument kan bespelen iets bijzonders was. Maar het is al iets te vaak voorgekomen. Toch is dat hier geen echte beperking. Maar ja, het is gelukkig ook geen live-registratie.
Peter Gabriel
2/5
Opvallend op de plaat zijn de extra instrumenten / geluiden. Zo hoor je een soort rasp en herken ik helaas de tingeltangel van mijn buren. Die laatste in stereo nog wel. Gelukkig hebben mijn andere buren niet zo'n ding hangen.
Deze geluiden worden gespreid op een bedje uit de jaren '80.
En het gekke is; Peter krijgt het voor elkaar dat ik mij aan het bovenbeschreven geluid niet erger. Een prestatie op zich. Ik word er ook niet per se bijster enthousiast van, maar met deze elementen had hij gewoon een 3 gescoord.
Maar de zang op sommige nummers. "Intruder's happy in the daaaa(uuu)aa(uuu)aaaaark" en later lekker schor "I'm shooting into the Liii(jjj)iiiiiii(jjjj)iiiiiiigh(t)". "Het zal wel weer vreselijk kunstzinnig zijn die overslaande en/of schorre stem. Maar ik ga mijzelf hier toch niet mee pijnigen.
Iron Butterfly
2/5
Dit is toch een beetje een doorsnee band die je niet per se opzoekt, maar toevallig even meepakt in de kroeg. Wat doet het in de lijst? We moeten het van het laatste nummer nummer hebben schijnt. Dat mag dan wel heel wat zijn. Kom maar door dan.
En eerlijk is eerlijk, als ik dit toevallig mee zou pakken in de kroeg en het instrumentale gedeelte begint, zou ik echt wel even mijn gesprek pauzeren en mijn aandacht op de band richten. Al duurt het nummer wel lang zeg. Ze doorbreken het wel met een wat vager gedeelte. Maar dat zou juist het moment zijn dat ik mijn gesprek weer voort zou zetten.
Al met al pakt het album enkele minuten mijn aandacht. Dat is echt ondermaats.
The United States Of America
2/5
Ergens in het begin krijg ik een sterke punk-associatie. Natuurlijk, het is heel andere muziek en er wordt gezongen. Maar ze lijken wel erg hun best te doen om hun eigen muziek te verpesten. Geen idee waar ze mee over de snaren wrijven. Maar het lijkt geen strijkstok.
Zo gek wordt het gelukkig niet meer. Maar de band is wel continue op ontdekkingsreis. Met rare geluiden en elkaar raar opvolgende fragmenten. Soms pakt het goed uit. Maar zoals wel vaker in deze lijst; het was wel fijn geweest als ze zelf die selectie hadden gemaakt.
Kid Rock
5/5
Dit album stond lang geleden in mijn playlist. Het is al weer even geleden dat ik het geluisterd had. Wellicht omdat Kid Rock denkt dat het beter/leuker wordt als er sex & drugs in zit. Een kinderlijke gedachte, maar vooruit, dat past bij de artiestennaam. Het voelt dan toch een beetje als 'Ghettootje spelen'.
Terwijl hij dit helemaal niet nodig heeft. Het album biedt verder een variatie aan rap (ik denk bij veel nummers aan een rauwe LL Cool J.), waarbij hij de combi met andere stijlen (veel rock) vindt. Zo doet het eerste nummer mij denken aan Korn. Nummers als Devil without a Cause bieden zelfs een mooie variatie binnen het nummer met een doordachte opbouw (al hoeft dat kind niet, maar ja, past ook weer bij de artiestennaam).
Het album is wellicht niet uitmuntend, maar heeft voor zijn genre een bovengemiddelde kwaliteit. Wat veel bepalender is, dat het gewoon heel fijn wegluistert en meeblèrt. Alleen op te zetten op hoog volume, bij voorkeur in de auto.
4,5 ster
The Pogues
3/5
Eerder kregen wel al If I Should Fall From Grace With God. Een album met krachtige Keltische rock. Ook als dat album vandaag zou worden uitgevoerd, is festivalsucces verzekerd. Misschien heb ik dat album met 4 sterren een half sterretje te weinig gegeven.
Het album van vandaag is helaas niet zo ver. Het staat vol met rustigere Keltische stukken. Op zich een fijn genre. Maar de uitvoering lijkt vaak gedaan te zijn door Dylan. Het is soms niet aan te horen. Je kijkt dan toch uit naar de momenten dat die nummers los gaan. Maar de verhouding is zoek. En als het dan los gaat, is het nog maar een schijntje van If I Should Fall From Grace With God.
Christine and the Queens
2/5
Wie is deze Chris nou weer? In elk geval iemand met een liefde voor MJ. Dat steek je met zo'n albumintro niet onder stoelen of banken. Je haalt je wel heel wat op de hals. Want als je Jackson kwaliteit belooft, moet je dat nog waarmaken. Dat doe je niet zomaar. Want Michael was groot.
Chris houdt MJ er ook na het eerste nummer in. De muzikale basis van het tweede nummer lijkt wel uit een copy-paste van de basis van een rustig MJ nummer. Nu heeft MJ niet alleen zijn uit duizenden te herkennen muziek, hij had daarboven op een unieke zang. Hij kreeg het voor elkaar om met veel valse lucht en veel kreten prima te klinken. En daar gaat het mis bij Chris. De zang heeft niets bijzonders. Het is veel te soepel. Het wordt daardoor snel een saai geheel. En dan los je de belofte van je MJ-intro simpelweg niet in.
Michael Jackson
5/5
Als kleuter ging ik er al goed voor zitten als er op tv een nummer van MJ voorbij kwam. Ik kon die hits van Thriller achter elkaar zien. Toen ik 7 was, kwam Bad uit. Ook die nummers wilde elke keer weer horen en zien. Dus tipten mijn ouders mij dat ik ook een bandje ervan kon kopen. Wellicht ook, zodat ik het lekker op mijn kamer luisterde in plaats van in de huiskamer op de tv. Zo werd Bad het eerste album dat ik kocht. Ik heb het ontzettend vaak afgespeeld. Niet alleen omdat het eerst het enige bandje was dat ik had. Want ruim 35 jaar later kan ik het nog steeds met plezier opzetten.
Michael doet alles wat bij anderen de muziek zou verpesten. Met name de valse lucht en rare kreten zijn opvallend. Toch weet hij dit zo te doen dat het niet stoort, maar zelfs versterkt. Samen met zijn muzikale handtekeningen zorgt dit ervoor dat hij een volledig eigen geluid heeft. En dat weet hij dan nog op allerlei manieren te versterken eens te versterken. Muzikaal met bijvoorbeeld soms zijn krachtige intro’s. Maar hij versterkt de muziek ook door visueel spektakel. Want dat is bij hem nauwelijks los te knippen. Zijn dansen en clips zijn misschien nog wel creatiever dan zijn muziek.
Bad begint met de hit Bad. Een voorbeeld van een nummer met zo’n sterk begin. Dan kan het eigenlijk al niet meer mis. Een lekker MJ-ritme erbij, vol geluid, een sterk refrein, variatie in de zang en ergens nog een goed intermezzo. Zo zet hij gelijk zijn handtekening. En dan is Bad niet eens het fijnste nummer. Het volume ging pas omhoog bij Dirty Diana. Dit had muzikaal zo’n kracht dat dat gewoon niet anders kon. En dan volgt daarna nog eens Smooth Criminal. (Als kind zong ik altijd “Annie, Are you Walking”. Ik kan kan dat nog steeds niet meer on-horen). Dirty Diana en Smooth Crinimal hebben beide nog eens een sterker intro, een sterker ritme, een voller geluid, een sterkere afwisseling en een sterker intermezzo. Zo krijgt hij het voor elkaar dat hij de knaller Bad gewoon als opwarmertje voor zijn album kan gebruiken. En dan ben je gewoon terecht de King of Pop.
5 sterren, maar op afstand van vele andere platen met die score.
Butthole Surfers
1/5
Als je de hoes, de albumtitel en zeker de bandnaam ziet, weet je al genoeg.
Stereolab
2/5
Als ik het eerste nummer hoor, ben ik snel geïnteresseerd. Dit kan wel eens wat worden. Een beetje vaag en repeterend, maar best relaxed. Bij nummer 2 wordt dat gevoel iets minder. Het gaat wat meer richting saai. Terwijl er best wat gebeurt. Hoe langer ik het album luister, hoe meer het naar een tweede richting verschuift. Niet, relaxed, niet saai, maar vooral neurotisch. Er ligt soms ook maar een dunne lijn tussen die begrippen. Ik besluit het later nog eens op te zetten. Die tweede keer overtuigt me. Het werkt me vooral op mijn zenuwen. Dit scoort voor mij 2+ sterren. Ik 'like' het eerste nummer. Dat is voldoende om over te houden in de playlist van dit album.
Joni Mitchell
3/5
Ha Joni! Ik word dan altijd enthousiast, omdat er een Joni-hater in ons luisterclubje zit. En dat kan nog wel eens een leuke rating-aantekening opleveren.
Of zal dat meevallen dat keer? Want zo gek maakt Joni het deze keer ook weer niet. Ze levert in zijn soort best een goed album. Je moet wel goed geslapen hebben, voordat je het aanzet. Anders red je het niet tot het eind. Daarom is 3 sterren ook wel weer ruim voldoende.
The Chemical Brothers
5/5
Yes!! Kom maar op met die Block Rockin' Beats! Een album dat ik vaak heb afgespeeld. Met Block Rockin' Beats als start kan het eigenlijk niet meer mis. De andere hit (toch?) Setting Sun heb ik al eens eerder genoemd. Het is knap als je met zo'n zeurende zanger en zo'n bak geluid een top-plaat kan maken. Met deze twee nummers op het album heb je de 5 sterren eigenlijk al te pakken.
Toegegeven; de andere nummers hebben niet hetzelfde niveau. Maar dat maakt niet uit. Ik kan nog steeds met veel plezier luisteren naar het pompende It Doesn't Matter, ga goed op het schijnbare rommeltje op Get Up On It Like This en kan zelfs een brakke zondagochtend prima beginnen met Where Do I Begin. Zeker als ik dan ook nog even het laatste nummer laat staan.
Bij elkaar haalt dit niet het niveau van Exit Planet Dust. Dus de 10 sterren die ik daar aan uitreikte, zal ik nu niet nog eens uitreiken. Maar ik kom nog steeds met gemak over de 5 sterren heen.
The Replacements
2/5
Een punk-light album. Het verschil lijkt dat deze zanger niet lijkt te doen alsof álsof hij niet kan zingen. Hij lijkt het gewoon niet te kunnen zonder overslaande stem.
In het begin pruim ik het nog wel. Het begint zelfs wat pop-achtig, toegankelijk. Maar de punknummers zijn soms verschrikkelijk. We're Comin' Out bijvoorbeeld. Blijven jullie maar binnen...
Lana Del Rey
3/5
Een dame die prima liedjes in elkaar draait en prima kan zingen, maar wel weinig varieert met haar zang. Het wordt mede daardoor al snel saai. Mijn smaak is het niet, maar een ruime 3 voor de kwaliteit.
Richard Hawley
1/5
Is deze man vergeten dat deze muziek 70 jaar geleden al gemaakt is? Tergend gedateerd. We verkennen in de lijst nu even het segment 'saai'. Ik heb net net twee saaie albums drie sterren gegeven. Maar hier is nauwelijks doorheen te komen...
Doves
4/5
Rustige luister-zomerrock. Tijdens het schilderen van de kozijnen opgezet in een stevig zonnetje. De ideale omstandigheden voor deze plaat. Zelf de wat zeurende stem stoort mij deze keer niet.
Lupe Fiasco
5/5
Als je naar de rap-stijl luistert is Lupe nauwelijks vernieuwend. Het is wel een prettige stijl: rustig, flowend, zonder dat het te soft wordt.
Lupe deelt blijkbaar de ergernissen aan de makkelijke schofferende, stoerdoenende, of aanstellerige teksten van zijn hiphop-collega's. Tegelijk hoeft het geen braaf bijbelwerk te zijn. Fijn. Sluit ik me bij aan.
Eigenlijk geen idee waarom dit in de lijst staat. Er zijn vele anderen met vergelijkbare rap. Maar ik luister er met plezier naar. 4,5 ster.
Bonnie "Prince" Billy
1/5
Ik was dit bij het tweede nummer met die valse samenzang al helemaal zat... Later komen er nog wat krassende geluiden. En blijkt het weer zo'n toneel-zanger te zijn. Wat komt dit nep over...
Hij ziet de ondergang; daar is hij duidelijk over. Ik hoor die ondergang. Dus er is een match tussen muziek en boodschap. Krijgt hij toch geen extra sterretje voor.
Willie Nelson
2/5
We zitten weer duidelijk in Amerika, met zicht op een uitgestrekt landschap. Met de bekende overdreven trilling in de stem wordt het weer een toneelstukje.
Ute Lemper
2/5
Toegegeven. Dit biedt variatie. Elk nummer weet me op een andere manier op mijn zenuwen te werken.
Soms moet ze even kracht bij zetten met geschreeuw, soms maakt ze het extra saai. Of zeurend met van die laaaaaannnnnggggeee lettergrepen.
Jane Weaver
4/5
Hé wat geinig. Het zit ergens tussen singer-songwriter-muziek en triphop. Heel relaxed. Tot er op één nummer één kerel de boel opeens komt verstoren. Ik negeer dat maar en geef een ruime 4 sterren.
John Lennon
2/5
Het eerste nummer zet al de toon. John laat merken dat hij kan zingen, maar wisselt af met schreeuwen. Ik krijg dan bezoek, vergeet het album af te zetten en ga in de tuin zitten. Tot we enige tijd later ruw verstoort worden door geschreeuw. Het blijkt Well Well Well te zijn. Man Man Man.
Ik zet het album de volgende dag opnieuw aan en klik op de wiki-link. Want wat bezielt deze vent? Hij had deze tijd blijkbaar primal scream therapie. Fijn als het jou heeft geholpen, John. Maar moet je echt ervoor zorgen dat jouw luisteraars ook therapie nodig hebben?
4/5
Hé, weer een geinige ontdekking. Een funky plaatje deze keer. De instrumentale delen zijn het fijnst. Ze halen met hun instrumenten heel wat uit de kast zonder het er te dik op te leggen. Dat laatste is ook gelijk een nadeel. Het mist daardoor net wat kracht.
Aan de zang mankeert wellicht niet zo veel. Maar het voegt zo weinig toe (Zoom, zoom, zoom...).
Wellicht niet het beste in zijn categorie, maar leuk om aan de playlists toe te voegen.
Lucinda Williams
3/5
Om de term maar even te lenen. We komen nog wel eens een 'vergeetbare 3' tegen in deze lijst. Niet slecht, maar niet echt interessant. Je zou het bijna vergeten, maar in de jaren 90 viel er een compleet genre onder de noemer 'vergeetbare 3'. Amerikaanse rustige singer-song-writer dames. Net geen country, net geen rock. Net niets. Er zijn tientallen bekende voorbeelden van, maar die ben ik natuurlijk allemaal vergeten.
In 1998 was dit genre gelukkig redelijk aan het uitsterven. Blijkbaar heeft ene Lucinda toen toch nog eens zo'n plaatje opgenomen. Helemaal niet slecht hoor. Ook helemaal niet vernieuwend en zeker niet bijzonder. Een middenmotor binnen dit genre van de vergeetbare 3.
2/5
Weer die Beatles…Na een aantal dagen moed verzamelen toch maar eens voor gaan zitten. Even was ik nog hoopvol. Want de eerste rauwe zang luistert best prettig. Het duurt helaas maar kort. Maar het nummer belooft een voorstelling en dat prikkelt zo wel de nieuwsgierigheid.
De nieuwsgierigheid wordt al snel de kop in gedrukt. De opening gaat over in het tergend saaie With a Little Help from My Friends. En het stereotype Lucy in the Sky With Diamonds volgt. Ja hoor, weer die verlengde lettergrepen. Lucy in the Skyeyeyeyeye with Diamonds. En die komen nog een paar keer terug: Getting Better (all the tiaaaiiiime), Sheeeeeeeeeeeiiieee’s Leaving Home.
Even komt er een blokje semi-bijzondere muziek. Met wat kermis geluid en bijna knappende sitar (en even ook bijna knappende stembanden). En dan krijgen we het muziekles-nummer van dit album: When I’m 64…Denk je dat je alles hebt gehad, krijg je een hele boederij…Zo beloofden een voorstelling en dat is het.
Dit gevarieerde album is uiteindelijk een soort tussenweg. De ergernissen zijn niet zo ernstig als bij andere Beatle-albums. De verlengde klinkers zijn veel minder gek dan op With The Beatles. En het muziekles-nummer van dit album is bij lange na nog geen Yellow Submarine. Tegelijk mis ik de positieve uitschieters. De creatieve nummers zijn veel minder interessant dan bijvoorbeeld Tomorrow Never Knows (Revolver) en het album mist sterke kleine nummers als Blackbird (White Album).
MC Solaar
3/5
Hè, MC Solaar? Bij de 1001? Hoe is dat gebeurd? Hij is zeker niet slecht hoor. Maar wat maakt hem bijzonder? Er zal toch wel wat interessantere rap uit Frankrijk te plaatsen zijn? Het is wel leuk om weer eens te horen. En het is ook wel bovengemiddeld. Ik twijfel tussen een 3+ of een 3,5. Reggae Jam maakt het verschil. Wat een slecht nummer zeg. Het wordt een 3+.
Magazine
1/5
Tijdens het afspelen, maakt een apparaat op de bouwplaats ineens megaveel herrie. Als dat stopt, hoor ik de muziek weer. En verlang terug naar de herrie van dat apparaat. Wat een valse zang. Een schande voor de lijst.
Common
3/5
De beats en de rapstijl zijn een dikke knipoog naar de bravere raphoek uit jaren 90. Soms een beetje funky, soms meer flowend.
Common is geen slechte rapper. Maar hij voegt weinig toe aan een voorganger als Q-Tip. Ook muzikaal is er weinig toevoeging. Pas als Macy binnenloopt kijk ik weer op. Niet omdat het een geweldig nummer is, maar omdat het de afwisseling biedt die nodig is.
Red Hot Chili Peppers
5/5
Perfect klus-plaatje. Het luistert heerlijk weg. De Pepers leveren creativiteit en een grote variatie. Van rap naar de kenmerkende zang. Van funky naar rauw (bijna Rage Against The Machine achtig zelfs). Van gekkigheid naar serieuze nummers.
Je kan hier niet omheen. Dit is een bijzonder fijn werk. Toch zijn er ook kleine ergernissen. Zo heb ik dit album vroeger een aantal keer uitgezet bij het eerste nummer, vanwege het irritante refrein en wordt het libido van de zanger te vaak gezongen.
Ik twijfel hierdoor heel even tussen een 4 of een 5. Maar laten we eerlijk zijn. Het valt allemaal best wel mee. Daar laat je zo'n album toch niet voor liggen?
The Everly Brothers
2/5
Ideale plaat om mijn dochter van bijna 2 maanden in slaap te krijgen. Helaas heeft de plaat bij papa hetzelfde effect.
Ik ga een lijstje maken. 101 albums die te gedateerd zijn om nog op te zetten...
The Monks
2/5
Punk is van allen tijde. Weer een band die volgens mij prima weet wat ze doet. Maar het allemaal expres verpest met overstuurde instrumenten en stembanden.
Curtis Mayfield
5/5
Dit is de eerste keer dat een album 3x achter elkaar aanzet. Even wisselen van digitaal schijfje is ook minder handig tijdens het schilderen. Maar toch, 3 maal met plezier geluisterd. Fijn dat er afwisseling is tussen zang en instrumentaal. Al is dit wel heel sterke zang. Pusherman is mijn favoriet van de schijf. Het wekt mijn interesse in de film. Wordt daarin ook de serieuze boodschap zo fraai verpakt?
Ghostface Killah
3/5
Hiervoor kreeg ik Common geserveerd. Ongeveer het tegenovergestelde van de schijf van vandaag. Common was braaf. Dat kunnen we toch niet van Ghostface. Er wordt toch echt teveel getierd. Natuurlijk, hij laat soms merken dat het allemaal een grapje is. Maar wel een heel puberaal grapje dan.
Common was heel eentonig. Nu een punt in het voordeel van Ghostface. Want eentonig kunnen we dit niet noemen. Als Wu-Tang-lid ben je wel in het voordeel natuurlijk. Hulptroepen zat. En dan kan er ineens een pop-nummertje als Back Like That tussen staan.
Uiteindelijk zijn de losse nummers niet bijzonder goed. Maar is het die afwisseling die het interessant houdt om een keertje te horen.
Don McLean
3/5
American Pie heeft iets bijzonders. Het nummer wordt gepresenteerd als een klein liedje, maar het is eigenlijk een heel catchy-poppy nummer. Het mag duidelijk zijn dat ik niet de eerste ben die dat was opgevallen. Maar het illustreert zo leuk de dunne muzikale lijntjes waarop Don balanceerd.
Ook het raten gebeurt vaak met dunne lijntjes. Tussen de vraag of het kwalitatief goed is en de vraag of ik het met plezier luister. Dat lijntje is in dit geval niet zo dun. De kwaliteit is alom aanwezig. Het bovenstaande is maar één voorbeeld van een perfecte balans. Maar het is tegelijk zo saai. Ik houd het gewoon niet vol.
Kraftwerk
4/5
Hoe vaak ik niet ben doodgegooid met Kraftwerk. Omdat ik van digitale muziek houd, wilden velen mij overtuigen van de basis. Je leuk, sluit maar achteraan in de rij. Je bent nummer 41 met die boodschap. (Een vriend van) een vriend van mij draaide het in elke set. Er bestaat geen goede set zonder Kraftwerk, aldus hem. Er ik moet hem nageven. Het werkte vaak bijzonder goed voor muziek van 30 jaar oud (toen).
Maar goed; de aanhouder wint; en zeker als die aanhouder uit een grote groep mensen bestaat. Na vaak luisteren ben ik het toch wel gaan waarderen. Het is ook wel knap hoe ze het minimale groot maken.
The Yardbirds
4/5
Ik had een ander beeld bij Tuinfluiters. Maar ach ja. Dit is best een geinig plaatje. Niet om regelmatig op te zetten. Meer iets dat je hoopt tegen te komen op een klein festival. Het voelt lekker ongedwongen. Dat zal met het decennium te maken hebben. Je hoort ook wel wat experimentjes, zoals ook in dat decennium hoort. Maar het schiet daar niet in door.
3,5 ster
* geluisterd naar de UK-versie.
The The
3/5
Postpunk lees ik. Dus de moed zakt weer in mijn schoenen. Moet ik ook helemaal niet lezen. Want ik ervaar weinig punk. De nummers lijken hun aandacht gekregen te hebben. De zang is natuurlijk niet het sterkste in deze lijst. Maar hij doet zijn best, lijkt het toch. Ik lees (luisterde niet echt naar de tekst) dat de zanger wil waarschuwen dat de interne economie niet zo sterk is als mensen willen geloven. Het lijkt mij niet echt een punk-boodschap.
Er is niet zo heel veel op aan te merken. Maar een dag later, als ik dit schrijf, moet ik toch behoorlijk graven in mijn kop. Dan moet ik concluderen dat het behoorlijk 'vergetelijk' is.
U2
2/5
Dit album moet breken met hun verleden. Het zou dus heel anders moeten zijn dan bijvoorbeeld War, wat we eerder geserveerd krijgen. Muzikaal merk je wel iets. Ik zou zeggen dat het soms wat meer richting Depeche Mode gaat. Iets elektronischer, iets vager, iets gevarieerder. Allemaal met de nadruk op 'iets'. Uiteindelijk zet U2 haar handtekening met de zang. Met af en toe een kleine uitzondering, is die zang nu niet heel anders. En als ze dan echt wilden breken met het verleden. Waarom zijn het dan juist de minder elektronische, minder vage nummers die tot single zijn verheven?
Christina Aguilera
2/5
Christina wil niet meer het popje zijn. Waarom straalt de hoes dan niets muzikaals uit en staat er dan niets anders op dan haarzelf als popje?
Goed, daar gaat het niet over. We moeten luisteren. En ik ben wel nieuwsgierig. Want dit album bevat wel de hits die iets meer van haar laten zien. Ik zou nummers als Fighter niet snel zelf spontaal opzetten. Maar zouden er meer van dat soort kracht-nummers langskomen?
Het eerste echte nummer stelt wat teleur. Maar goed dat komt ook wel door de 'bijdrage' van Kleine Kim. Het volgende nummer is wel een solo-optreden, maar pff...wat saai. Het belooft wat gevoel over te brengen, maar maakt die belofte niet echt waar. En dat wordt een beetje het thema van dit album. De nummers scheppen verwachting, maar vervullen die verwachting nauwelijks. Het album is wel goed gevarieerd, zodat het toch wel uit kon zitten. Maar kom op. Dit hoort toch niet in deze lijst...
Youssou N'Dour
2/5
Dit zijn toch de albums waar ik nieuwsgierig naar ben. Wat valt er buiten het bekende terrein te ontdekken? Tegelijk merk ik dat ik best wel moet wennen aan de zang en de rommelige opzet. Leuk om eens mee te pakken, maar plezier beleef ik er niet aan.
The Prodigy
5/5
Samen met Bad van Michael Jackson is dit album denk ik door mij het meest beluisterd. Liam maakt een kunst van het hergebruik van muziek van anderen. Met het gebruik van een Nirvana riff voor Voodoo People als hoogtepunt. Niet alles heeft zo'n metamorfose. 3 Kilos is wellicht juist weer zo fijn omdat het zo dicht bij het origineel blijft.
Naast deze nummers biedt het album ook nog de klassieker Poison met één van de beste manieren om de beat te droppen. Het is bijna alsof de tijd vertraagt. En het bevat de alleen op vol volume en bij voorkeur live te beluisteren energie-rammer Their Law.
Als we dat op een rijtje zetten, zit er nogal wat verschil tussen de nummers. Their Law en 3 Kilo's zijn zo ongeveer uitersten in het breakbeat-genre. Ook opvallend voor mij. Als ik zo de top 4 eruit licht, zit de andere klassieker No Good daar niet eens bij. Wow, dan is de rest vet.
10 sterren!
Nick Cave & The Bad Seeds
4/5
Het eerste nummer doet mij gelijk sterk denken aan Where the Wild Roses Grow, wat we later op het album krijgen. Verder kan ik dit album moeilijk aan iets vergelijkbaars koppelen. Ik durf hier het woord uniek wel te gebruiken. Nu komen we wel vaker iets unieks tegen in deze lijst. Maar dit is uniek en voelt voor mij heel toegankelijk. En dat is wél bijzonder.
Maar waar ligt dat dan aan? Nick zingt en praat half om half en heeft een wat rauwe stem. Niet per se ingrediënten voor een toegankelijke plaat. De teksten zijn wat zwart, dus dat zal het ook niet zijn. Ik erger mij vaak suf aan platen met een hoop gelal. ("La-la-la...geld"). En deze plaat valt toch in die categorie. Ik erger mij vaak aan hele theatrale platen. En deze plaat valt toch ook in die categorie.
Dus hoe weet die Nick al mijn irritaties te prikkelen en toch een fijne nasmaak achter te laten?
Misschien is dit een plaat waarbij je die vraag helemaal niet moet willen beantwoorden.
Led Zeppelin
4/5
Het eerste nummer van hun eerste album. Het is gelijk een top-nummer. Het album wisselt vervolgens wat af tussen licht gitaargeweld en rustigere nummers. Die laatste zijn soms wat energietrekkend, zoals het refrein van Your Time Is Gonna Come. Pfff....Het is ook nog net de jaren '60... Maar nog steeds scoort het album makkelijk 4 sterren en verheug ik mij al op de volgende plaat van Led.
Marvin Gaye
2/5
Ik heb nooit heel veel naar dit soort muziek geluisterd, terwijl ik het genre wel fijn vind. De 1001 biedt mij daardoor voor dit genre meer inzicht. Leuk.
Ik merk nu wel dat ik Marvin ten opzichte van vergelijkbare muziek toch wat saaier vind. Deze muziek heeft wat power nodig wil ik erin komen. Het eerdere album Let's Get It On was meer zwoel dan krachtig. Dit album is ook niet zo krachtig. Het voelt zelfs net wat leger. Geen hoog cijfer, maar wel leuk om eens goed beluisterd te hebben.
Cyndi Lauper
2/5
Eerlijk is eerlijk. Je kan niet echt om Cyndi heen. Ze heeft toch wat gemaakt dat ook nu nog iedereen mee kan zingen. Dus ok, het hoort hier in.
Maar dat maakt het voor mij niet gelijk fijn om te luisteren. Het is allemaal heel erg jaren '80. Met een stem die wat geforceerd en vervormd overkomt. Als ze zichzelf wat kinderlijker maakt.
The Mars Volta
2/5
Heb je hem net wat harder gezet, om een interessant stukje beter te horen, klapt er keihard een gitaar doorheen. Een beetje zoals vroeger de reclame-uitzendingen ook altijd harder leken te zijn als de film. Dus dan zet je hem maar zachter. En dan weer harder en dan weer zachter. Man. Dit is mega-irritant.
Als je huid geprikkeld is en en strijkt wat overheen, dan komt dat veel harder binnen dan normaal. Dan heb ik nu ook. Ik ben al geprikkeld door het gepiel met volume. En juist dan volgt een of ander overstuurd geluid vol echo. Wie weet is dat normaal prima. Maar het komt nu veel harder binnen dan normaal.
Er schijnt een uur lang een verhaal verteld te worden. Met al die fratsen heb ik daar niets van meegekregen.
Boards of Canada
3/5
Elektronische muziek in de categorie 'vaag'. Al blijft het muzikaal. Ik had het volgens mij al eerder geschreven. Ik had jaren lang The Orb in mijn playlist en dat was ruim voldoende. Het had net zo goed ook dit kunnen zijn.
Thelonious Monk
4/5
Zeg 'jazz' en mensen horen dit waarschijnlijk voor zich. Het voelt wat gedateerd. Maar ik erger me daar niet zo aan. De schijnbaar vrije instrumenten kunnen elkaar toch prima vinden. Het vrije schiet niet door in de complexe jazz voor de liefhebber. Er gebeurt genoeg, maar het blijft toegankelijk. Wat dat betreft is het wat Parker achtig.
3,5 ster
Tim Buckley
4/5
O jee. Tim Buckley. Die heeft van mij al twee tweeën gehad. Voor goed gezongen aanstellerij en voor een belachelijk gezongen achtbaanrit.
Dit album houdt het midden. Hij brengt wat emotie over, maar het is niet aanstellerig. Het is niet te eentonig, maar schiet ook niet alle kanten op. Hij schiet wel eens uit met bijvoorbeeld een flink trillende stem, maar niet zo vaak dat het irritant wordt.
Tim moet blijkbaar niet te gek doen om een mooi product te leveren. Wellicht omdat die fratsen de aandacht van zijn talent wegnemen?
3,5 ster.
Neil Young & Crazy Horse
4/5
We hadden al eerder een album van Neil op zijn maffe viervoeter. Toen maakte voor mij niet de zang van Neil het verschil, maar het totaalplaatje cq. de uitvoering van de muziek. Kant A geeft mij een vergelijkbaar gevoel, al is het wat minder interessant door wat suffigheid als Sail away. Na de korte autorit was kant A klaar en stond de sterrenteller op een duidelijke 3.
Thuis kant B aangezet. Dat bleek verrassend. Er komt ineens een bak vol gitaar op mij af, die 20 jaar later ook in de hitparades zou passen. Neil is natuurlijk een goede zanger, maar liet ons zonder zijn viervoeter ook al eens horen dat hij ook een irritant of vals stemgeluid kan gebruiken in zijn muziek. Dat doet hij nu in vooral Sedan Delivery weer. Het is niet te vaak, dus ik kom er wel overheen. Maar als hij dat nou eens niet deed...
Aan het eind van de rit (te paard) is het een album, dat ik zomaar nog eens zou kunnen aanzetten. Er zijn wellicht nog sterkere albums in zijn soort, maar Neil was er (heel) vroeg bij.
Willie Nelson
1/5
Tergend....trage....gedateerde...covers.....
Radiohead
1/5
Ook dit album zat in de erfenis. De cd's waarvan ik alle fijne nummers heb geript naar de laptop. Eens even kijken. Hoeveel fijne nummers waren dat op dit album? Ehhmmm...nul...
En nu moet ik ze toch nog een keer luisteren. De ergernissen komen gelijk terug. De zang is dan niet eens het ergste deze keer. Het is niet mijn smaak. Maar ik ervaar het nu toch minder dreinend. Het is vooral het experimentele waar ik mij aan erger. Het is leuk dat er gevarieerd wordt. Maar de uitvoering is soms verschrikkelijk. Als ze bijvoorbeeld eens een breakbeat-plaat maken, is het alsof ze Seda van de Osdorp Posse hebben ingehuurd.
The Velvet Underground
1/5
Ik snap wel dat het er in staat hoor. Er staan best interessante creaties tussen. Je moet wel van de speelsheid van jaren '60 houden. Om bij de jaren '60 te blijven. Femme Fatale zoekt de Beatles op, Heroin vindt Dylan. Dat slik ik allemaal al moeilijk. Maar het ergste zijn de piepende/krassende geluiden. Het is een studio-album. Het lijkt allemaal opzet. Maar dan ben je toch als een een voorloper van de punk jouw eigen muziek aan het vernachelen.
Jorge Ben Jor
3/5
Je hebt wel een van die europese artiesten die doen alsof ze muziek van onder de evenaar maken. Zo klinkt dit soms ook een beetje. Maar wiki leert mij dat we toch echt met een Braziliaan te maken hebben. Wiki heeft een verklaring voor mij. Jorge gebruikt veelvuldig de elektrische gitaar. Tja, in mijn hokjesdenken is dat blijkbaar een westers instrument. Zegt vooral iets over mij denk ik.
De zanger zingt soms met verve. Hij zit er soms wat naast. Maar de meeste nummers vragen niet om zo'n analyse. Die klinken vooral wat sympathiek. Daardoor toch een derde sterretje.
Red Hot Chili Peppers
5/5
Al even terug geluisterd, maar nog geen tijd gehad om te schrijven. Hij lijkt nog goed in het hoofd te zitten. Wat ook al een prestatie op zich is.
Kan ook komen door de voorgerechten die ik geserveerd kreeg. Want man, wat een meuk kwam er die week voorbij. Waar ligt dat aan? Dat weet je op zo'n moment niet helemaal. Maar als je dan een plaat aanzet als dit, wordt het duidelijker. Wat een verschil zeg.
Een album dat als geheel de aandacht heeft gegeven. Natuurlijk helpen de hits. Maar die vormen samen niet het enige onderdeel van de stevige fundering. Alles zit ontzettend sterk in elkaar. En het is heel afwisselend. Zelfs met zo'n kenmerkende stem kan je nog heel wat kanten op. Deze band laat zich zeker niet beperken. En dus, ondanks dat het niet echt mijn smaak is, heb ik hier met plezier naar geluisterd. En verdient de afgeleverde kwaliteit niets minder dan 5 sterren.
My Bloody Valentine
1/5
Alsof je een tapeje van een tapeje van een tapeje afspeelt...
Bee Gees
2/5
Bij Odessa viel al op dat het voor de Bee Gees niet heel theatraal was. Dit album is ietsje later uitgebracht. Misschien gaat het dan wat meer naar Staying Alive? Nee hoor, het is zelfs nog iets minder theatraal. Dat zou mij beter moeten passen. Maar zonder het bekende theater, blijken de Bee Gees niet zo interessant.
Anita Baker
3/5
Precies van je van een plaatje uit 1986 verwacht. Je hoort een vrouw in plaats van een man. Dat is het wel. Ik had best zonder dit schijfje gekund...
2,5 ster.
Billie Holiday
3/5
Ik heb zo vaak over Billie gehoord en zo weinig van haar gehoord. Leuk om het nu geserveerd te krijgen.
Het blijkt een krachtige fijne stem, maar ook heel gedateerd en klein begeleid. Je mist toch joie die bijvoorbeeld een Shirley Bassey later wel toevoegt. Het duurt nu al snel te lang. Dit is zo'n album waarvan af en toe een nummer voorbij moet komen in je playlist.
Pentangle
3/5
Wat is dat met folk? Ik vind het vaak prima om te luisteren. Maar ik veer zelden op. Terwijl ook deze mensen er muzikaal echt iets van maken.
Frank Zappa
4/5
Zappa, weer zo'n artiest waar ik veel meer over heb gehoord dan van gehoord. Het schijnt chaotisch te zijn. Maar ik ga het nu ervaren, nu het door de 1001 naar mij toe wordt gebracht. Leuk.
Dit album eerst afgespeeld tijdens het schilderen. Op beperkt volume, want de buren zaten ook buiten. Prima klus-plaatje op die manier. De jazzy stukken maken de plaat. Maar het rockende Willie the Pimp laat weer een andere kant zien. Het is inderdaad wel erg druk.
Daarna luister ik het in de auto en wat harder. Dan vallen de aparte geluiden met wat meer op. Een ratel hier, een telefoon (?) daar. En (misschien omdat het de tweede keer is dat ik het luister), erger ik me soms aan wat buiten de band springende instrumenten, vooral aan het einde.
Het is dus inderdaad wel wat chaotisch, maar ook weer niet te gek. Je moet hier vooral het juiste moment voor vinden. Ondanks het ontsporende gevoel aan het einde, lijkt dit toch alle aandacht gekregen te hebben en zou ik het een kwaliteitsplaat durven noemen.
OutKast
4/5
De hits zijn totaal niet representatief. Vooral Ms. Jackson kunnen we toch wel creatief noemen.
De rest van het album valt iets minder op. Het is meer gericht op wat meer klassieke rap-klanken. Al biedt het zeker wat variatie. Dat laatste ook mede door de gasten. Even Cypress Hill tussendoor is toch prettig.
Het is lang een vrij toegankelijk rap-plaatje, dat ik met plezier twee keer heb geluisterd. Maar ergens richting het einde waren ze wel leeg. Het wordt dan wat suf. De inspiratie was op, lijkt het.
Ozomatli
4/5
Het begint met licht arabische tonen met bijpassende (ook licht) trillende stem. Toch voelt het westerse ritme dominant.
De rest van het album voelt meer licht-latin. Wat blijft is de dominantie van de westerse klanken. De band houdt van lage tonen, pop-ritmes en een rapje af en toe.
De combinatie maakt het geheel best toegankelijk, maar toch interessant genoeg om niet geestelijk af te haken. Ik heb hier met plezier naar geluisterd en zou het zo nog eens kunnen opzetten.
Arcade Fire
4/5
Oei. Dit waren die lui die dat andere album in de kerk hadden opgenomen toch? Ach ja, buiten het geluid was dat wel een aardig album. Kom maar door.
Ook dit album begint best met een eigen klank / sfeer. Het is gelukkig niet zo doorgeschoten als bij het andere album.
Even later herken ik ineens iets. Power Out met veel meer een festivalgeluid. Het breekt wel mooi in het album, zonder echt ver weg te stappen van de sfeer.
Ze schieten vaker binnen hun sfeertje meerdere kanten op. Dat is toch wel fijn.
Al met al een album dat niet per se schreeuwt om opgezet te worden. Maar wel makkelijk aan blijft staan.
Tom Waits
3/5
Dit hele album lijkt in het leven om de ruwe stem van Tom te etaleren. Dat leidt soms tot flink overdreven stukken, soms wat aanstellerige stukken. Af en toe is het net even wat meer ingehouden, en dat zijn de fijnste passages.
Niet mijn kopje thee dus. Toch is het wel knap dat je als zanger overeind blijft met zulke geluiden uit je keel. Laat ik het naar boven afronden naar een 3 en dan voorlopig gewoon even bij Tom uit de buurt blijven. O...sh*t.
Fishbone
4/5
Wat is dit eigenlijk? Het ademt wat punk. Maar is vaak tegelijk catchy. Zo'n nummer als Ma and Pa heeft bijvoorbeeld een aardig Ska-element. Het zijn toch stromingen die in mijn hoofd wat tegenpolen waren. Misschien is 'ongedwongen' het overkoepelende woord.
En eigenlijk vind ik die combinaties best prettig. Ze weten zelfs wat jaren '80 klanken aangenaam te brengen door ze bij een heel andere basis te gebruiken. Zo heeft Freddie's Dead een paar elementen van Michael Jackson.
Het album kon ik makkelijk 2 maal achter elkaar luisteren. Wellicht is het ook een mindset. Ik associeerde het snel met punk. En dan verwacht en accepteer ik wat meer tekortkomingen.
Tom Waits
1/5
Man. Dat gerochel in het begin. En dan in het volgende nummer een raspende nare stem. Ben dan al helemaal klaar hiermee. Zo gek als deze nummers maakt Tom het niet de hele tijd. Maar fijn om te luisteren maakt hij het niet. Dan helpt de doffe muziekklank ook niet.
The 13th Floor Elevators
3/5
Het plaatje opgezet en het gaat volledig aan mij voorbij. Het is wat gedateerd, meer is niet blijven hangen.
Led Zeppelin
3/5
Zo, geef hier maar even een cijfer aan. Ik heb er even over gedaan. Het is op alle fronten meer ingehouden dan ander werk dat we van deze lui kregen. Minder uitbundig gecomponeerd, minder vol geluid etc. Het zijn eigenlijk normale nummers. En ergens vind ik dat wel fijn. Je blijft de kwaliteit ervaren. Het laat zien dat de basis bij deze band gewoon op orde was.
Maar tegelijk duren de losse nummers nog steeds heel lang. Zelfs een nummer als Kashmir dat de uitsmijter zou moeten zijn heb ik halverwege al wel gehoord. En daardoor duurt het album als geheel mij ook te lang. Twee volle Led Zeppelin nummers tussendoor had mij wel beter door het album geholpen. Mis het blijkbaar toch.
Na een week heb ik het nogmaals opgezet. De proef op de som. Vind ik het fijn om een tweede keer te luisteren? Het album gaat toch vrij snel af. Daarmee wordt het een 3.
David Bowie
3/5
Dit album heeft nog veel te veel jaren '60 klanken en spelerij. Tegelijk zijn sommige muzikale grapjes daadwerkelijk wel leuk en goed uitgevoerd. Ik ben geen fan van de artiesten die een knipoog van Bowie krijgen. Maar hij doet dat wel weer bijzonder goed. Het is niet een eigen klank, maar het zijn toont wel de veelzijdigheid van de man.
Belle & Sebastian
3/5
Wat had ik hier vroeger een hekel aan, zeg. Maar als ik het nu hoor, valt het me ook wel weer mee. Het heeft zeker kwaliteit. Het is alleen soms zo ontzettend saai.
Het past niet helemaal bij de rest, maar ik ben toch blij als er iets vrolijks voorbij komt als Me and the Major.
Bij elkaar moet ik het, ondanks mijn vooroordeel, toch een voldoende geven.
Sonic Youth
2/5
Ik dacht dat dit al veel ouder was. Als ik de eerste klanken hoor, weet ik eigenlijk niet waarom. Het is behoorlijk jaren '90. Later snap ik het. Passages als het einde van Mildred Pierce, nemen in mijn hoofd snel de overhand. En dat creëert niet geheel terecht het labeltje punk. Dat soort delen (met in de hoofdrol My Friend Goo) verpesten een plaatje toch voor mij.
Eurythmics
3/5
Dit zit prima in elkaar. Het is natuurlijk heel erg jaren '80. Toch stoor ik mij er wat minder aan dan gebruikelijk. Er wordt op zich voldoende mee of omheen gedaan aan om het album toch aardig te maken. Met nadruk op 'aardig'. Want meer dan 3 sterren kan ik er ook weer niet van maken.
Duke Ellington
3/5
Geluisterd naar de korte oorspronkelijke versie (door zelf een playlist te maken).
Het is fijn werken met deze muziek op de achtergrond. Er heel wat muziek in. Maar hoe houdt het tegenover andere jazz namen uit die tijd? Daar helpt het algoritme. Na het album volgen andere jaren 50 jazz nummers. En dat merk ik pas na een aantal nummers als ik ineens een extra fijn nummer hoor. Dan moet ik concluderen dat ik het genre fijn vind, maar dit album niet meer waardeer dan gemiddeld.
Siouxsie And The Banshees
2/5
Punk met een zangeres. Het stomme is dat ik soms wel wordt gegrepen door een simpel melodielijntje of zelfs door de zangeres als ze even niet expres zo vals zingt. Maar meer dan 2 sterren kan ik er niet van maken.
The Monkees
1/5
De Beatles, maar dan nog saaier. Dit is zo ontzettend nep, dat ik ga verlangen naar Siouxsie die ik hiervoor kreeg. En die kreeg 2 sterren....
Johnny Cash
3/5
Ik vroeg mij vooraf wel af waarom dit coveralbum van Johnny. De man heeft zoveel waardig authentiek werk geleverd.
Nu ik het album nog eens hoor ben ik het toch wel eens met de keuze. Elk nummer wordt toch heel anders weergegeven dan het origineel.
Na de vorige albums is het fijn dat er eindelijk echte kwaliteit voorbij komt. Het is wellicht niet mijn smaak, die saaie langzame praatzang. Maar je voelt dat alles de aandacht heeft gehad. Hij had zijn zangstijl soms eenvoudig over de originele muziek kunnen leggen. Maar hij lijkt nogmaals over elke klank nagedacht te hebben.
Dus dan komen we weer bij de regelmatig terugkerende vraag. Geef je een cijfer aan kwaliteit, of aan je eigen luistergenot? Ik kies toch voor dit laatste. Zelf zet ik het album echt niet een tweede keer op. Maar een verrijking van de lijst is het zeker.
Fred Neil
2/5
Op de een of andere manier associeer ik dit met de jaren '50. Het zou dan al gedateerd zijn bij uitkomst. Gek want als ik aan soortgelijken denk, dan voelt dit bijvoorbeeld als een soort Happy Sad van Tim Buckley. En dat is van iets later juist. Zou het dan toch een beetje een voorloper zijn?
Hoe dan ook, het valt in het rijtje met saaie aanstellers. Niet zo gek als de genoemde Buckley. Ik kan mij bij dit plaatje nog wel voorstellen dat het iemand pakt. Maar zelf heb ik dit met stijgende tegenzin geluisterd.
Talking Heads
4/5
Het album komt niet zo heel bijzonder over. Maar de repeterende basis pakt mij heel makkelijk. Ze krijgen het voor elkaar om dit niet saai te laten worden. Dat begint met de aanstekelijke ritmes. Vervolgens weten ze het met simpele sampeltjes/geluidjes toch interessant te houden. Het heeft iets weg van oude houseplaatjes waar de hoofden over heen praten. Zelfs dat praten past prima in het geheel. En dan valt alles samen en is dit plaatje eigenlijk toch wel bijzonder.
Madonna
2/5
Madonna, het symbool van vrijheid en (vrouwelijke) expressie. Waarom is dit album dan zo ontzettend cheesy?
Radiohead
3/5
Altijd iets om tegenop te kijken, een later album van Radiohead. En ja hoor. Het begint met gekraak..ppfff ...En toch kom je af en toe een fijne combinatie tussen de band en de elektronica tegen. Het helpt mij dat de zanger op dit album niet de hele tijd voluit gaat. Het valt me dus best mee. Maar geloof ook weer niet dat ik dit nog eens op zal zetten.
Carpenters
2/5
Prima gezongen. Daarom terecht in de lijst. Maar wat is dit saai en gedateerd zeg.
The Young Gods
4/5
Dit is natuurlijk in het Frans, maar het voelt heel erg Duits aan. Het lijkt een voorloper van de stevige elektronische rock. Het is echt wel even wennen, ook omdat ze soms doorschieten met bijvoorbeeld de strijk-geluiden. Soms is het net of je tegelijk met een rock-album een film aan het kijken bent en lijken de geluiden ver van elkaar te liggen.
Vaak haak ik af bij dat soort grollen. Maar in dit geval zorgt het dat ik geprikkeld blijf. Best prettig.
Ik heb soms wel wat moeite met de zang, zeker als het schreeuwen wordt. Er zijn daardoor onderdelen die ik best een 1 zou geven. maar al met al lijkt dit album met zorg geproduceerd te zijn en laat het mij actief luisteren. Ik kan dit best nog eens opzetten.
3,5 ster.
Patti Smith
2/5
Krachteloos. Wat doet dit nou weer in de lijst?
R.E.M.
3/5
Wat een onzin om nu weer een R.E.M. album tegen te komen. Moet ik mijzelf weer gaan herhalen. Dit album lijkt nog iets minder de R.E.M. handtekening te dragen, maar is net zo vergeetbaar als de rest.
Dr. Octagon
3/5
Kool Keith gebruikt met Dr. Octagon een alter ego om even wat anders te kunnen doen. Dan kan hij wat gekker en stouter doen. Dat versterkt met sampeltjes en niet-muzikale grapjes tussendoor. Dr. Ocotgon is daarmee eigenlijk de Real Slim Shady.
Muzikaal neemt Keith gelukkig niet echt afscheid van de klassieke rapstijl. Het alterego gaat wel wat ten koste van de rapper. Hij kan beter dan hij op dit album laat horen. Daar tegenover staat dat de muziek/de beat de rap fijn begeleidt.
Al met al een goede notering in de lijst. Maar hoger dan een 3+ kan ik het niet geven.
Marvin Gaye
2/5
De eerste albums prikkelden nog wel mijn nieuwsgierigheid. Want Marvin is een grootheid waar ik weinig van kende. Nu we hem voor de derde keer krijgen, kijk ik er tegenop. Weer die saaie man? Zo geen zin in.
We starten met bekende kost. En natuurlijk, de kwaliteit mag duidelijk zijn. Maar het is ook echt wel gedateerd. En als het album het hiervan moet hebben, dan is het het echt niet waard om in de lijst te staan. Zeker omdat het dus al de derde schotel van Marvin is die we geserveerd krijgen.
Eindoordeel: Wederom saai
Ice T
4/5
Van begin af aan is het duidelijk. Dit wordt een klassiek rauw rap album. Dat vind ik zelf altijd wel fijn. Het eerste nummer laat ook horen in welk hoekje binnen het genre we het moeten zoeken. De rap wordt begeleid door een flinke (wederom rauwe) beat. Nog iets meer in mijn straatje.
Daarna wordt duidelijk dat we weer kunnen sample-spotten.
Binnen de geschetste afbakening schiet het album toch nog heel wat kanten op. Af en toe heeft het de dubieuze kwaliteit van een Osdorp Posse plaat (Midnight). Maar vaker doet het mij denken aan bijvoorbeeld Public Enemy (Lifestyles of the rich and infamous). Hij breekt de plaat nog een keer met een metaal-plaat ter promotie van zijn andere band. Best een prima nummer.
Al met al heel fijn plaatje om te luisteren.
Suede
3/5
Vrij snel krijgen we We Are the Pigs. Zo'n nummer dat je 1000 keer op de radio hebt gehoord. Ik had het wat recenter ingeschat. Echt zo'n radionummer. Je zet het nooit uit jezelf op, maar zet het ook niet per se af. De muziek zou onder 1000en andere nummers passen. Niets mis mee, maar niet bijzonder. Het bijzondere moet dan van de stem komen. Die komt in dit hit wel aardig naar voren. Maar dat is meer uitzondering dan regel op dit album. Af en toe doet het stemgebruik me wat denken aan U2. Niet mijn smaak dus.
Het album is wat gevarieerd, wat ik wel nodig heb met dit soort muziek. Dieptepunt is (Give me, give me, give me-e) the power (Lalala).
Met een 2,5 mogen ze blij zijn.
The Specials
2/5
Hé. Dé specials weer. Eerder kregen we het album The Specials van deze lui. De mij bekende nummers waren leuk, maar de rest viel tegen door de zang. Maar van dit album ken ik niets. En gelet op de titel zal het iets later zijn gemaakt. Wellicht wat ontwikkeling? Kom maar op!
Dat enthousiasme wordt gelijk de kop ingedrukt. Het eerste nummer klinkt ontzettend vrolijk, en daar word ik niet vrolijk van. Het is een beetje gemaakte vrolijkheid, zoals ik ook de zang tijdens een kerkdienst beleef. Het zal ook wel expres zijn, maar ik kan er slecht tegen.
Daarna krijgen we een nummer met gelukkig wat minder zang. Het heeft een serieuze boodschap. Dat zal de rest later ook wel hebben dan. Maar eerlijk, daarna luister ik niet meer naar de tekst.
Het album heef een duidelijke ska-handtekening. Het heeft iets van Madness. En daar gaat het mis. Nu ga ik vergelijken. En dan is dit toch heel veel slechter. Nummers als Stereotype klinken toch voor geen meter. Ik moet toch constateren dat er van ontwikkeling weinig sprake is. Het heeft dezelfde matigheid als het eerdere album, maar zonder de uitschieters.
Fiona Apple
2/5
Gemaakt om anders te zijn. We kennen de artiesten die zichzelf teveel als eigenwijze kunstenaar zien inmiddels wel. En gelukkig is de zang van het eerste nummer (I Want Youououououououou te Love Me) dan ook verschrikkelijk en eindigt dat nummer met belachelijke kreetjes. Mooi kan ik het ook helemaal afkraken!
Maar dan wordt het vervelend, want af en toe pakt die licht schurende stem die wat los staat van de muziek mij ineens. Vind ik zo'n rare frats toch wel weer leuk.
Gelukkig kan ik het halverwege toch echt niet meer aan. Hoef ik deze geforceerde kunst toch mooi geen voldoende te geven.
John Prine
2/5
Weer zo'n ouderwets klinkende country plaat met zo'n typerende stem. Zo kunnen ze toch niet allemaal klinken? Hebben ze echt allemaal hetzelfde accent? Het zal toch aangeleerd zijn, die lichte trilling in de stem?
Voor mij is dit allemaal één pot nat. Al zijn de meeste nummers ook voor het genre redelijk suf.
Finley Quaye
4/5
Moderne Raggae, dat soms aardig richting breakbeat muziek gaat. Daardoor ontstaat soms bijna een Fatboy Slim achtig geluid. Bijvoorbeeld bij Ride On and Turn the People On. Er zijn tegenwoordig veel crossovers in deze soort. Maar dit lijkt een soort voorloper. Leuk!
Sepultura
3/5
Lekker tempootje hoor. Dat is dan ook wel de onderscheidende factor. Standaard power rock, maar dan snel. De (repeterende) drums hebben dit vooral op hun geweten. Terwijl de 'zang' het tempo niet volgt. Daardoor komt die zang wat los van het geheel. Het stoort me wat. Maar blijkbaar ook weer niet zo erg, want na een paar nummers lukt het me eigenlijk niet meer om actief te luisteren. Het zakt maar weg naar de achtergrond. En dan weet je al wat de uitslag wordt: een vergeetbare 3 sterren.
2Pac
3/5
De geschiedenis heeft bewezen dat de teksten geen aanstellerij waren. Toch vind ik het moeilijk naar de teksten te luisteren. Een compliment wellicht. Het is ondanks stevige klemtonen behoorlijk smooth. Het zakt makkelijk weg naar de achtergrond. In die zin heeft het wat weg van de relaxte rappers rond de wisseling van de decennia. De muzikale begeleiding is juist typisch voor de medio 90's. Of heeft hij daar juist voor dat stereotype gezorgd?
Drive-By Truckers
4/5
Deze truckers pakken alles wat op pop-rock lijkt op. Elk nummer zou voorbij kunnen komen op de radio. Eigenlijk is het totaal dan ook knapper dan de individuele nummers. Ook omdat er binnen het genre vrij veel variatie is. Ondanks 0 likes van mij voor de nummers op Spotify, daarom toch een 4e ster.
Fatboy Slim
4/5
Hé. Het album met het nummer Michael Jackson. Met die fijne Junkie XL vibe. Hè, niet? Op mijn schijfje wel. Ow dat is een bonustrack die niet op het origineel zat? O, nou ja. Nummers als Give the Po'man a Break en Punk to Funk zijn ook wel ok. Een geinige breakbeat plaat. Maar het is nog wel een album zonder handtekening. Debuutje natuurlijk. Maar Fatboy Slim luister je vooral voor de creatieve combinaties die vaak de stevige beats relaxed maken. En dat kwam blijkbaar pas later.
Pere Ubu
1/5
Het andere album van Pere Ubu was in mijn herinnering één van de ergere uit de lijst. En nu moeten we er nog één. Lekker dan... En ja hoor...huilende snaren, een 'zanger' buiten adem, en vooral veel slecht passende bijgeluiden. Ten opzichte van de eerdere plaat, is dit wel wat muzikaler. (In mijn herinnering. Ik ga het natuurlijk niet checken.) Dus ik waardeer dit album iets hoger. Kom ik afgerond uit op...nog steeds één ster. Zegt wat over het andere album...
Soft Machine
2/5
Jaja. Op dit album bewoog de groep weg van de psychedelische klanken. Wat moet het daarvoor dan wel niet geweest zijn?
Okee, het volgende nummer is heel wat meer jazzy. Zouden er mensen nou zo'n studio nummer geluisterd hebben, gedacht hebben dat live te willen zien en dan vervolgens iets als het eerste nummer voor hun plaat hebben gekregen? Echt heel bijzonder wordt het tweede nummer in elk geval niet.
En dan komt nog een groot vraagteken. Iemand laat af en toe horen dat hij prima snapt wat de toetsen kunnen, maar meestal klinkt het of een kind wat willekeurig indrukt. En de zanger laat af en toe horen dat hij best een aardig stemgeluid heeft, maar het grootste deel van het nummer klinkt er een heel luie zang. Het is bij elkaar zo raar dat het wat intrigeert. Maar een positieve score kan dat echt niet opleveren.
The Beach Boys
1/5
Jeuk. Jeuk. Jeuk. Het begint gelijk met Wouldn't it be nice...Sta je al op -5 sterren.
Wat is dit album verder een lege huls zeg. De andere hit is het enige nummer met body.
The Crusaders
2/5
Raten we nu een nummer of een album? Want meer dan Street Life is dit toch niet? Zowel in kwantiteit als in kwaliteit. En dat Street Life...meer dan 11 minuten....Wel een beetje veel hoor.
Coldcut
5/5
Dit album heeft lang in mijn playlist gestaan. Ik zag het altijd wat als een quilty pleasure. Met een euro-dance nummertje hier, een gesampelde telefoon daar en af en toe een heel kinderachtig melodietje. En toch…Ze weten het allemaal prima te laten klinken. En buiten die hele opvallende delen komt er een prima stukje Acid voorbij en dan weer een fijn stukje hiphop. Het zijn allemaal ‘Beats and Peaces’, maar het vormt toch een geheel. En als je daarmee zoveel kanten op kan en het allemaal en uniek en toegankelijk weet te maken, dan verdien je gewoon 5 sterren.
Fela Kuti
4/5
Ik word wel vrolijk van dit getoeter. Het tweede nummer geeft me zelfs een beetje een Efteling gevoel. En natuurlijk, het is echt niet heel gelikt. Maar je vergeeft het heel makkelijk. De zang in nummer 3 zit me wat in de weg, maar het breekt wel even en ik lees dat ze nogal een boodschap hadden. Al met al een bovengemiddeld luisterplezier en iets wat ik zonder de 1001 nooit luister. 3.5 ster.
Stevie Wonder
5/5
Al twee keer eerder keek ik uit naar een Stevie album. Twee maal viel het tegen. Vooral de softe nummers deden mij niets. Het was soms (vloeken in de kerk natuurlijk) wat zielloos. Waar ik eigenlijk op hoopte was dat hij zijn krachtige muzikale stijl en stem meer inzette. Ik kom er nu achter dat mijn Stevie verwachtingen wat meer op dit album waren gebaseerd. Dit is Stevie in volle glorie. Zeker, er staan ook wat minder interessante softere nummers op, waaronder enkele hits. Maar die worden goed afgewisseld met krachtigere of meer creatieve nummers. Op cd1 staat een rij heel gevarieerde nummers achter elkaar, allemaal van top-kwaliteit. Een aantal van die nummers zijn in een gecoverde versie ook een hit geworden. Als een nummer in een hele andere uitvoering overeind blijft, toont dat de basis top is.
Ash
3/5
Al ken ik maar één nummer van de radio, dit album biedt vaak echte radio-muziek. Waarom dan toch niet grijs gedraaid door de DJ's? Ik denk omdat het veelal uitmondt in een muur van geluid. Het wordt een soort trucje. Op een gegeven moment ken je het wel. Na een paar nummers lukt het dan ook niet meer om echt te luisteren. Dit is zo'n album dat je in een grotere playlist moet zetten. Komt er af en toe een nummer voorbij, hartstikke leuk. Maar als geheel geen groot succes.
Black Flag
2/5
Er staat veel te veel punk in deze lijst. Er kan heel wat uit. En dit lijkt mij een prima kandidaat. Wat voegt het toe ten opzichte van de rest? Ik ga het niet opzoeken, maar muzikaal in elk geval niets.
1,5 ster.
The Dandy Warhols
3/5
Ik ken deze lui van het wat creatievere radio-hitje. De radio-rock sfeer zit er bij zit album al behoorlijk in. Vooral de zang is niet zo opvallend of creatief als het hitje, maar de muziek voelt wel aardig geproduceerd. Het is een album dat me niet zo prikkelt. Niet negatief en niet positief.
The Doors
3/5
Ik kijk even terug naar mijn eerdere schrijfsels over The Doors. Bij beide albums viel mij op dat het eerste en het laatste nummer vooral heel sterk waren. En dat hebben ze ook op dit album voor elkaar gekregen. Is dat dat het recept om The Doors te luisteren? Gewoon alle eerste en laatste nummers van hun albums in één playlist. Daar lijkt het wel op. Want ook dit album maakt mij verder niet bijster enthousiast. Vooral niet als het wat neurotische klanken biedt, zoals bij die andere hit van het album. Het onderscheid tussen de albums van deze band, zit hem dus vooral in de opvulling, in het midden. Dit album schaal ik wat dat betreft tussen Morrison Hotel en L.A. Woman.
Kraftwerk
3/5
Eerder schreef ik al dat een bevriende DJ altijd Kraftwerk draaide in zijn sets. Dit album kwam daar nooit in voor.
Want waar Kraftwerk op een album dat we eerder kregen het minimale groot maakte, creëren ze nu vooral met de titeltrack een hele beleving. Op een heel andere manier theatraal dan we anders in deze lijst tegenkomen. Natuurlijk, het nummer duurt veel te lang. En soms horen we overduidelijk een zolderkamersample. Maar het is toch een kunststuk. Je blijft ondanks dat deze digitale muziek nog weinig kracht heeft toch actief luisteren. Leuk!
De rest van het album creëert ook wel beleving, maar het is allemaal maar een schijntje van het nummer waar dit album eigenlijk om draait. En dat is jammer. Luisteren we het hele album, komen we echt niet boven een 3.
The Blue Nile
3/5
O man. Die stem. Verschrikkelijk. Soms zelfs mompelend en zeurend tegelijk... Jammer want ik vind de rest van de muziek soms wel erg fijn. Dan weer heel filmisch, dan weer heel elektronisch, dan bijna huppelend. Soms ook wel weer tergend saai. Leuk album dus om een keer te luisteren. Maar door die zanger geen tweede keer.
1/5
Ik lees dat dit voor geen meter verkocht. 2 jaar later probeerden ze een derde single van het album. En ja! dat scoorde. Welgeteld nr 62 gehaald in de VS. En dat is wel het niveau van dit album. Het beste nummer heeft op het moment van uitkomen ongeveer 60 betere nummers voor zich te laten gaan. Het is simpelweg niet goed. Ze hebben wat Beatles-achtige klanken met minder creativiteit en ontzettend storende matige zang. Schande voor de lijst.
Yeah Yeah Yeahs
5/5
Indi-rock. Not my cup of tea. En met een bandnaam als Yeah, Yeah, Yeahs verwacht ik niet heel veel creativiteit.
Dus met frisse tegenzin start ik de plaat. Mmm...valt mee. Het start vrij elektronisch. Het heeft iets van een sfeer. Nou vooruit, wat hebben we nog meer. Hé, dat nummer ken ik. Dat is de laatste tijd zo vaak op de radio. Ik dacht dat het een recente hit was. Het past zo in de huidige tijd. Maar het komt blijkbaar uit 2009. Was deze band de tijd toch aardig vooruit. Als ik verder luister denk ik af en toe aan die zogenaamd kunstzinnige artiesten. Iets anders maken om anders te zijn. Toch mogen die kunstenaars even meeluisteren met dit plaatje. Je kan een prima middenweg bewandelen en én anders zijn én muzikaal.
Ik vind dit een fijne plaat. En omdat het zich positief onderscheid ten opzichte vergelijkbare albums, wil ik graag een bonuspunt uitdelen. Die heeft deze zure broeder toch nog voldoende over.
The Mothers Of Invention
1/5
Eén grote amuzikale gimmick. Dacht dat dit een muzieklijstje was.
B.B. King
4/5
Vrij toegankelijk prima uitgevoerd blues-optreden. Niet zo heel veel over op te merken. Het mist wellicht iets extra's. Maar niets mis mee.
The Dave Brubeck Quartet
4/5
Uitgedachte pingeljazz. Best prima. Wel de standaard geluiden, niet het neurotische. Eerder een repeterende basis waar volop op gevarieerd wordt. Het zit soms zelfs dicht bij de jazz-house uit de zeroes. Dat geldt al helemaal voor de fijne hit, waarvan ik nu eindelijk weet welk nummer dat is.
Pavement
2/5
Zelfs de grootste hit van dit album is vals gezongen, net of de stem overslaat. Dat moet dan het allerallerbeste zijn van het album. Kom op...
Lukt het me om de stem te negeren, dan is het nog wel ok. Maar met 2 sterren mag deze band heel blij zijn. En strafpunten voor de lijstenmakers. Dit is een album dat iedereen zo snel mogelijk weer moet vergeten.
Neil Young & Crazy Horse
3/5
We wisten al dat we met Neil alle kanten op kunnen. Zelfs binnen één album. Dat maakt het zo lastig om iets over het geheel te schrijven. Want soms luister je 10 minuten naar een sterk gecomponeerd nummer, soms luistert het gewoon heel makkelijk weg. En soms komt er een veel en veel te saai nummer voorbij. Aan het einde blijven die saaie minuten mijn herbeleving aanvoeren. Terwijl ze in kwantiteit niet de boventoon hebben gevoerd. Ik besluit het na een tweede keer luisteren maar uit te middelen naar drie sterren.
The Go-Betweens
2/5
Zooooww....dit...is...suffff...pfff...
Circle Jerks
1/5
Dit album én de nummers zijn mij gewoon veel en veel te lang. Als je twee keer in één minuut roept dat je behoefte hebt aan wat gewillige dames lijkt mij dat ruim voldoende. Komen ze niet, dan ligt dat ergens anders aan en helpt meer herhaling echt niet.
Nick Cave & The Bad Seeds
3/5
Inmiddels kennen we Nick als iemand die een sfeer neerzet op een album. Hij kiest per album een andere sfeer en andere muzieksoort. Maar toch je elke keer duidelijk wie het is en heeft hij een soort hokje om hem heen weten te trekken. Nick krijgt 4 albums in de lijst. Normaal denk ik: maak een keuze 1001! Maar bij bij deze artiest voelt het gerechtvaardigd.
Ik krijg steeds meer waardering voor de artiest. Maar het album zelf springt er wat mij betreft niet uit. Het eerste nummer zet de sfeer erg goed neer. Maar deze keer houdt hij het niet vol. Sommige nummers zijn wat minder krachtig uitgevoerd en dat gaat te koste van die sfeer. Een voldoende verdient het album zeker. Maar meer dan een 3 is dit ook weer niet.
Stan Getz
4/5
Ik noemde Stan eerder in deze lijst al 'heel gedateerd'. Op dit album wordt samengewerkt met Astrud. Die ik eerder in deze lijst al verweet dat zij al 'gedateerd was toen het uitkwam'. Goed, dan weet ik in welk hoekje ik het moet zoeken. Het zijn in elk geval bij elkaar passende types. Ik start ook weer niet met tegenzin. Zijn eerste album dat ik hier tegenkwam, kreeg ondanks de ouderwetse klanken nog gewoon een 3 van mij.
Ik zet dit aan, direct na Nick Cave. Fout. Ik moet toch eerst even acclimatiseren. Eerst even een stokbroodje om de smaak te neutraliseren, voordat je proeft.
Dertig minuten later een tweede poging. Het gaat inderdaad veel makkelijker. Stan en Astrud passen inderdaad prima bij elkaar. Het eerste nummer is warempel nog een bekend nummer ook. Het zet wel de toon voor de rest van het album. Het is inderdaad ouderwets te noemen. Het is muziek voor op de achtergrond. Het zal dan ook niet vaak voorkomen dat ik dit nog eens op zal zetten. Maar als er dan toch eens een moment voor achtergrondmuziek is, dan is dit album toch zeker een kandidaat. Het is toch redelijk gevarieerd, ook omdat er ook nog een zanger is meegenomen. En het is gewoon kwaliteit.
Dennis Wilson
4/5
Met frisse tegenzin dit album gestart. Want ik werd er even op gewezen dat dit een Beach Boy was. En die hebben bij mij een gemiddelde van 1 ster behaald. Daar zit ik niet op te wachten.
Het eerste nummer laat gelijk horen dat ik niet te bevooroordeeld moet zijn. We krijgen een uitgedachte compositie, waarin elke muzikant en zanger tot hun recht komen en elkaar versterken. De klank van het nummer blijft terugkomen gedurende het hele album. Dat zegt zeker niet dat het eentonig is. Er worden nogal wat verschillende muziekstijlen gebruikt. Niet alles is mijn smaak, dat moet ik toegeven. Maar het is alleen al fijn om een album te horen, waarvan elk nummer alle aandacht heeft gekregen. Dennis doet niet aan opvulling.
Het aantal sterren is voor mij een duidelijke 4. Maar in de conclusie is dat bijzaak. Het gevoel waar ik mee blijf zitten is wat een zonde het is, dat hij zijn energie aan de Beach Boys heeft verspild.
The Incredible String Band
1/5
Dit moet iedereen volgens mij horen vanwege de therapeutische werking. Zit er iets tegen: het kan altijd erger.
Dit album voert dat concept tot in de puntjes uit. In het geheel is het een dieptepunt. Maar binnen het album wordt ook elke keer gedemonstreerd dat het erger kan. Van een mislukte Dylan-poging naar een nummer waarvan de uitvoering mij doet denken aan nummers in Monthy Python, naar een pijnigende snaar, naar mislukte Aziatische klanken en zang, naar....naar....naar....Tot een nummer ergens aan het einde dat nog valser is dan alle voorgangers. Dieptepunt in de lijst? Nee dus. Het kan altijd erger!
Deep Purple
5/5
Man, wat hadden wij behoefte aan een kwaliteitsplaat! De eerste klanken maken het gelijk duidelijk. De komende 40 minuten krijgen we klassieke powerrock. Ik hoef niet uit te leggen dat dat zeker niet ten koste van de muzikale kwaliteit gaat. Wat een start!
En toch raak ik even in een dipje. Nummers 2 en 3 doen mij niet zoveel. Gewone 4+ sterren kwaliteit.
Never Before prikkelt het minste. Waarom is dit ooit een single geworden?
En dan, mooi halverwege de simpele, maar geniale eerste klanken van Smoke on the Water. Een hoogtepunt? Welnee. Dat komt er direct na. Met de snelle jazzy klanken van Lazy.
Het volgende nummer Space Truckin' heeft de pech dat het op zijn album vergezeld is door drie stevige concurrenten, waarin het zijn meerderen moet erkennen. De eveneens simpel klinkende maar zo fijne basis van het refrein zou zomaar voldoende geweest kunnen zijn om ook een single te dragen.
Deze gaat binnenkort in de herhaling in de auto. Pedal to the metal!
Waylon Jennings
3/5
Country zal nooit mijn genre worden. Het prikkelt nooit. Zeker met een Amerikaanse knauw, klinkt het maar gemaakt. Binnen het genre ervaar ik vaak weinig verschil. Ik erger me telkens groen en geel aan die platen.
En daar is dit album wel een uitzondering op. Ik zal ook dit nooit met plezier aanzetten. Maar echt geërgerd heb ik mij hier ook weer niet aan. Laat ik het het maximum aantal sterren toekennen die een countryplaat van mij kan krijgen.
Jeff Buckley
4/5
Deze plaat moest ik afzetten van mijn reisgenote. Veel te saai. Tja. Je bent inderdaad wel blij als Eternal Life een wake up call biedt. Want het is wel een echte luisterplaat. Ook niet mijn smaak. Maar wel erg goed gedaan. Normaal geef ik een plaat die ik zelf niet nog een keer aan zou zetten, niet hoger dan een 3. Maar dat voelt niet goed in dit geval. Laat ik kwaliteit maar eens boven smaak zetten.
Elliott Smith
3/5
En weer speelt de vraag of we smaak of kwaliteit raten. Ook dit album zet ik zelf niet graag een tweede keer op. Maar het zit wel prima in elkaar. Deze keer laat ik mijn smaak zwaarder meespelen. Ik ben het album op een gegeven moment echt wel zat. Het is me teveel van hetzelfde, er zitten teveel lege pop-klanken in. Rond ik deze maar naar beneden af. Zie je ook gelijk het verschil met het vorige album. Alles is relatief.
Leonard Cohen
3/5
Wat is dat eerste nummer een bijzonder samenspel. Deze lijst presenteerde al een jaren '60 Leonard. Nu krijgen we full frontal jaren '80. En dan doel ik niet alleen op de madonna-stijl zangeres die met wat geplingel begeleid wordt. Ik doel ook op de Kraftwerkachtige begeleiding van zijn eigen stem. Als ik dan toch in Duitsland zit met mijn associaties. Die theatrale stem kenden we al. Maar dit nummer lijkt wat betreft het stemgebruik wel een grondlegger voor Rammstein. Het lijkt mij dat Berlijn inderdaad veroverd is.
Dit is helaas wel het enig nummer dat mij pakt. De rest is maar saai en/of theatraal. Gelukkig is er een aardige variatie tussen de nummers. Uiteindelijk zal ik alleen First we take Manhattan vaker aanzetten ben ik bang.
Barry Adamson
3/5
Je moet waarschijnlijk gewoon de film gezien hebben...O, nee! Wat lees ik nu voor ongeloofwaardig verhaal? Muziek zoekt film? Net de docu 'Music by John Williams' gezien. Vanuit dat perspectief, kan ik met deze uitleg helemaal niets.
De zogenaamde filmstukken zijn dan ook verschrikkelijk. Maar af en toe komt er een 4 of zelfs 5 sterrennummer doorheen. De muziek gaat van jazz naar triphop. Ik zou de algemene term 'relaxed' gebruiken. Had het daarbij gebleven, had ik de 5de ster wellicht wel aangeklikt. Nu middel ik het maar uit...
Kraftwerk
5/5
Ik denk dat Kraftwerk hier hun volle glorie heeft bereikt. Het is nog steeds minimaal natuurlijk. En het klinkt nog wel als een gimmick. Maar nummers als Die Roboter en Das Model zijn ergens vrij catchy. En aan Das Model ook waarom Kraftwerk als een grondlegger gezien wordt. Denk de tekst weg en je hebt de basis onder heel veel jaren '80 platen.
Khaled
3/5
Hier was ik wel nieuwsgierig naar, want Khaled liet in een aantal eerdere hits horen dat hij muziekwerelden goed met elkaar kon verbinden. Hierdoor viel het eerste nummer me tegen. Want die arabische klanken vinden niet die mooie middenweg. Gelukkig staat dat nummer niet symbool voor de rest van het album. Khaled mengt verschillende westerse muzieksoorten met arabische klanken. Er is geen nummer dat me doet opveren, maar om dit eens een keer te horen, is best leuk. Voor zo'n drie kwartier. Want uiteindelijk duurt het me toch te lang.
Travis
3/5
En weer kan ik een recente rating van mijzelf kopiëren en plakken. Weer moet een plaat van mijn reisgenote afgezet worden wegens tergende saaiheid. En weer ben ik het wel met haar eens. De zeurstem heeft daarbij een flinke rol. Maar ook in dit geval is dit puur een kwestie van smaak. Het is gewoon niet mijn ding. Tegelijk is het ook wel relatief. Ten opzichte van andere Britse zeurende lui valt dit wat in het niet.
O ja, een bonusnummer na een lange stilte. Het moet eigenlijk een strafpunt opleveren. Super irritant in de auto. Valt nog mee dat het er niet ineens in knalt.
2,5 ster
Emerson, Lake & Palmer
2/5
Poeh, het toetsenwerk werkt wel behoorlijk op de zenuwen zeg. Je bent toch blij als de zanger even in de spotlight mag staan. Ev3n rust...
Dit album draait om één nummer. De hele b-kant is of herhaling of opvulling. Maar dat ene nummer, zogenaamd opgebouwd, duurt 20 minuten. Dat je het durft uit te brengen joh. Het lijkt mij een gevalletje zelfoverschatting van de toetsenist...
Morrissey
4/5
Een artiest die oververtegenwoordigd is in de lijst. Maar dit is wel het derde album waar weinig op aan te merken is. Dat is een prestatie op zich. We weten inmiddels dat we geen uitschieters kunnen verwachten. Misschien heeft dit album geluk dat ik het middernacht luister. Dan hoeft het ook niet zo spannend te zijn.
3,5 ster.
The Psychedelic Furs
4/5
De bandnaam belooft psychedelische geluiden. Dus ik bereid mij voor. Het eerste nummer voldoet daar wel aan, maar op een positieve manier. Het komt over als filmmuziek. Wellicht iets minder duidelijk, maar die associatie maak ik wel vaker op dit album. Je moet de zang dan even wegdenken. Die zang verdient ook een paar zinnen tekst trouwens. Het is wat raar namelijk. Het heeft het stemgeluid van oude punk. Maar het stemgebruik komt meer in de buurt van meer klassieke rustige rock. Per nummer varieert deze balans wat en daarmee ook mijn ervaring ervan. Wat ik er in totaal van vind, vind ik nog moeilijk. Die stem haalt mij in elk geval steeds van mijn werkt, trekt mijn aandacht naar het nummer. En vanaf daar krijgt de band het voor elkaar op mijn aandacht weer bij de stem vandaan naar de muziek te trekken. Dan moet je toch iets goed doen.
The Libertines
2/5
Ik ben weer eens het internet opgedoken omdat ik werkelijk niets begrijp van het idee dat iedereen dit moet horen. De 1001 staat niet alleen. In alle lijstjes komt dit album terug. Het is opvallend hoe weinig muzikale argumenten er daarvoor worden gepresenteerd. Het gaat over legendarische optredens, het gaat over (emoties rond) de artiesten zelf. Maar nergens lees ik dat het muzikaal geniaal is. Daar is een reden voor. Muzikaal is dit belabberd. De zang bovenop. Het nare Britse accent hebben we al vaker gehoord. Maar zelden zo vals als bijvoorbeeld in Don't be shy. En wat klinkt het af en toe weer lui.
Met één top notering ben ik het wel eens. Wiki laat mij weten dat het britse publiek slechts twee albums meer overschat vindt dan dit album volgens de BBC. Britse artiesten, luisteren jullie ook even naar dit signaal?
Madonna
2/5
Madonna had natuurlijk een flinke invloed op de pop-muziek. Ondanks dat ik het eerdere album niet zo interessant vond, snap ik dat deze zangeres in onze lijst thuishoort. Nu krijgen we echter een album van haar uit 2000. Met al het begrip, maar ik durf wel te stellen dat ze op dat moment echt geen trendsetter meer was, maar een trendvolger. Ze volgde ze de nieuwere elektronische muziek en keek goed hoe haar jongere collega-popzangeressen hier mee omgingen. Dit is dan ook vooral een papagaaien-album. En net als bij papagaaien begrijpt Madonna zelf eigenlijk de geluiden niet die ze voortbrengt. Het tweede nummer is het meest exemplarisch. Dat begint als een Daft Punk kloon. Muziek die draait om een kale ontwikkelende basis. In plaats daarvan wordt het overschaduwd door de totaal niet passende verdraaide stem van Madonna. Zo doet ze die basis én zichzelf tekort. De titeltrack is eigenlijk het enige nummer dat een positieve uitzondering vormt. Zilver voor American Pie. Maar dat is een uitzondering. Madonna vond zelf blijkbaar dat dit niet op het album thuishoorde. Het tapt echt uit een ander vaatje. En dat is terecht. Maar ik begrijp de platenmaatschappij wel. Ik zou het er ook graag doorgedrukt hebben. Anders was dit schijfje helemaal mondiaal door de shredder gehaald.
Sheryl Crow
3/5
Een typische jaren '90 zangeres. Weinig mis mee. Het doet ook niet zoveel. Prima hoor om bij te werken. Maar dat is het dan ook wel. De hit spring er trouwens wel behoorlijk uit. Wellicht de reden om dit op lijst te zetten. Aan de andere kant is die hit niet iets dat iedereen moet horen. Iedereen heeft die al 1000en keren gehoord.
Elastica
4/5
Een soort post-punk als je luistert naar de muzikale opzet en het stemgeluid. Maar tegelijk is dit geen muziek dat uitstraalt dat het in een schuurtje is opgenomen. Het stemgebruik bij bijvoorbeeld Connection lijkt mij meer een knipoog naar die punk. Een soort zelfspot?
Ik moet even wennen, maar het is uiteindelijk ook wel erg pakkend, wat pop-achtig. Je knikt snel mee met je hoofd bij bij zo'n nummer als Car Song. Het lukt me ook wel om aan die stem te wennen. Wie weet, zet ik dit zomaar nog eens aan.
Captain Beefheart & His Magic Band
1/5
Helemaal uitgeluisterd. Wat een verschrikkelijke vorm van zelfkastijding.
G. Love & Special Sauce
4/5
Normaal haat ik die luie zang. En helemaal verantwoorden voor mijzelf, waarom ik het nu wel fijn vind, lukt me nu niet. In elk geval voelt het echt en past de zang bij de relaxtere muziek. Het heeft iets van de Fun Lovin' Criminals, maar dan met wat minder power-uitschieters. Prima plaatje.
Blondie
4/5
Een gevarieerd album, waarbij Blondie toch een eigen geluid houdt. Een prestatie op zich.
Regelmatig dut ik wat in, pakt het mij niet zo. Maar ook regelmatig veer ik op. Nummers als One way or another zijn toch fijne powertracks.
Bobby Womack
3/5
Bij het krachtige eerste nummer spitste ik mijn oren. Maar eerlijk gezegd, volgt daarna niet veel bijzonders. Natuurlijk, er is weinig mis mee, maar er springt ook niet veel uit.
Nas
3/5
Maar 40 minuten. Zal elk luistermaatje dit rap-plaatje dan wel uitluisteren? Het is aan de andere kant wat eentonig. Dus wellicht wordt er weer doorgezapt.
Er is vooral weinig mis met dit plaatje. Echt boven het jaren-90-rap-maaiveld komt dit niet.
En dan hebben we weer een vergeetbare 3.
Grant Lee Buffalo
3/5
Ik moest even wennen aan de stem. Maar dat lukte me wel. Zo goed zelfs dat ik amper meer luister. Onbewust wel. Want na 20 minuten kijk ik al hoe lang we nog moeten.
Dit album biedt een eigen geluid. Dus deze 3 is wellicht niet vergeetbaar. Maar meer sterren kan ik er niet aan geven.
Nirvana
5/5
“What is this song all about?
Cant figure any lyrics out
How do the words to it go?
I wish youd tell me, I dont know
Dont know, dont know, dont know, oh no
Dont know, dont know, dont know...
Now Im mumblin and Im screamin
And I dont know what Im singin
Crank the volume, ears are bleedin
I still dont know what Im singin
Were so loud and incoherent
Boy, this oughta bug your parents
Yeah”
Ik kan het niet beter samenvatten dan Weird Al.
Niet dat de onverstaanbare teksten iemand weerhouden om mee te blèren. Wat toch maar weer aantoont dat het muzikaal heel krachtig is.
Rod Stewart
3/5
Zo. Dat eerste nummer. Niet aan te horen die stem. Normaal had ik het gelijk afgezet. Maar het is de 1001, dus vooruit maar. Daarna wordt de muziek wat meer swingend en weet Rod er een geheel van te maken. Tot mijn verbazing ga ik het gaandeweg steeds meer waarderen. Maar nog eens opzetten, dat geloof ik niet. En dat eerste nummer verdient toch wel een strafpunt. Dus 3 sterren is mooi genoeg voor Rod.
Steve Winwood
3/5
Een heel sterk jaren '80 geluid. Het heeft iets van de Genesis-nummers van die tijd, maar dan veel minder krachtig. Goed uitgevoerd; het heeft zeker kwaliteit. Maar tegelijk heeft het niets waardoor je het nog eens wilt luisteren. Volgende week ben ik het plaatje wel weer vergeten, denk ik.
Rush
5/5
Rush, nooit van gehoord dacht ik. Totdat ik de eerste klanken hoor. Ow...maar dat kennen we! Tom Sawyer heb ik zelf al duizenden keren opgezet. Super sterk nummer in het geheel, maar met extra pluspunten voor de eerste 10 seconden. Zonder al te gek te knallen, zit daar zoveel belofte in.
De zang valt in die seconden heel erg op. Maar toch moet het album het niet daar van hebben. Natuurlijk, het werkt vaak versterkend. Maar de instrumentele delen luisteren vaak net zo fijn weg. Er is dus meer.
Wat maakt dan wel het verschil? Dit album heeft dé middenweg gevonden tussen een makkelijk te luisteren concept en creativiteit. Ik kon het album makkelijk drie maal luisteren. Er wordt volop voor afwisseling gezorgd. Niet alleen tussen delen van de nummers. Maar ook de individuele instrumenten binnen een deel huppelen er vaak op los.
Zelfs jaren '80 klanken die vanuit de ruimte lijken te komen worden omarmd en zo verwerkt, dat het warempel het geheel versterkt. In The Camera Eye past de zanger ook nog eens zijn zang erop aan. En het blijft prima klinken.
Een van de beste en meest creatieve albums in het genre. Dat scoort makkelijk 5 sterren.
Metallica
4/5
Dit album heeft de pech direct na Rush te komen. Als je na de creativiteit van Rush Blackened hoort, dan is dat toch ineens 'gewoon rammen'. Ook niet altijd wat mis mee. Maar je merkt toch dat je bij One opveert. Dan besef je dat de nekspieren tot die tijd prima bediend werden, maar dat er weinig hersengymnastiek werd geboden.
Het album is zeker een bovengemiddeld schijfje en One tilt het zelfstandig nog wat verder. Maar mijn voorkeur gaat overduidelijk naar Rush.
The Gun Club
2/5
Punk blues lees ik. Te weinig blues. Te veel punk.
The Auteurs
3/5
Dat hardop fluisteren. Het werkt best voor één nummer. Maar je raakt het toch snel zat. Verder ligt het allemaal ok in het gehoor, maar wordt het nooit echt interessant.
The Jam
3/5
Met een paar uitzonderingen, waaronder het enige nummer dat ik kende (English Rose) heeft dit album één tempo. The Jam slaat waarschijnlijk op dit ritme/de drums. Het is de hele tijd alsof je naar een jam van een beginnend bandje luistert. Het ritme is bekend en de anderen proberen daarop wat dingen op uit. Het is niet vervelend om te luisteren. Maar om nou te stellen dat iedereen dit moet horen....
3/5
Whoohoo. Ik heb het boek gewonnen. Dus hop, voor de eerste keer sla ik het open tussen het luisteren en het schrijven. Staat XTC niet in mijn editie....
Dan moet ik het maar doen met de klanken. Het begint wat intrigerend. Het eerste nummer doet me niet gelijk opveren, maar het wekt zeker interesse. Dromerige klanken met een prima opbouw.
Deze kwaliteit komt helaas niet meer terug op het album. De kwaliteit zit hem dan ook niet in de losse nummers. Het album is vooral een goed totaalwerk. Waarbij er veel variatie zit tussen de nummers, maar dat prima samengaat. Het is een soort brede knipoog naar de jaren '60. Met wat psychedelisch of experimenteel werk, wat standaard Beatlesachtige klanken, wat klassieker strijk en tokkelwerk en dan weer duidelijke keyboard-klanken. Het is een album dat je smaak moet zijn, maar het is zeker een originele kwaliteitsplaat.
KISS
3/5
KISS. Enerzijds kijk ik er tegenop, want ik houd niet zo van theatraal. Anderzijds maakt dat theatrale me toch nieuwsgierig.
De instelling of verwachting vooraf bepaalt mede het luistergenot. Dat heb ik al vaker geconstateerd. Maar om dat nu bij jezelf weg te nemen, dat kan natuurlijk niet zo goed.
Dat merk ik ook nu weer. Door de verwachting valt me het theatrale best wel mee. Ondanks wat opsmuk tussendoor. Sommige nummers vallen zelfs zover weg, dat ik het album nog eens moet aanzetten om er iets over te kunnen schrijven. Hele delen zijn gewoon behoorlijk toegankelijk. Met lichte twijfel durf ik dit album zelfs in het potje 'vergeetbare drieën' te stoppen.
Les Rythmes Digitales
5/5
De dancebeats in de jaren '90. Veelal of heel rauw of juist heel relaxed. Eind jaren '90 werd het rauw rauwer, en werd het relaxte relaxter. Maar tegelijk kwam ook de gulden middenweg op. Uitgedachte beats die zowel relaxed als rauw niet schuwden, maar het er niet om deden. Het is geen wedstrijd. Dit album is een voorbeeld van die middenweg. De beats zijn niet vanzelfsprekend, waardoor het ondanks het repeterende karakter niet gaat vervelen. In de zeroes ontwikkelde dit zich door en werden dit geluid nog meer gecombineerd met andere stijlen, zoals eerder in de meer relaxte vorm als was gebeurd onder de noemer triphop. Dit album kende ik niet, maar lijkt mij een mooi markeringspunt naar een stijl die zich nog door moest ontwikkelen. Juist die stijl mis ik in dit mooie muziekoverzicht. I Choose Noise van Hybrid zou bijvoorbeeld een verrijking zijn. Maar tja, toen was de oorspronkelijke 1001 niet eens uitgebracht. Inmiddels zou een update wel eens de gemiste dance mogen aanvullen.
5/5
Dit is wel een ontdekking. Soms is het een zeer creatieve geluidenverzameling, die verrassend goed samengaat, soms trekken we diep Brazilië in en soms voeren de westerse break-beats de boventoon. Het zorgt voor een uniek en interessant geluid. Dit album zet ik zeker nog eens op, maar ik laat er wel wat tijd tussen zitten. Het heeft toch teveel muzikale impact om vaak achter elkaar te luisteren.
Ik lees over verdrietige en angstige gezichten toen Steward en Wood aanklopten. Daarbij vallen wij toch helemaal weg? De samenwerking is toch ontstaan. En misschien lullig om te schrijven. De heren kregen hun gelijk. Er draait een leuk rockend plaatje, niet mis mee, maar op veel vlakken ook niet opvallend. Het verschil wordt echt gemaakt door Steward. De aandacht wordt daadwerkelijk naar de ruwe zang getrokken. Toch ben ik blij dat ze de keuze hebben gemaakt. Ondanks dat de zang de boventoon voert, gaan zang en muziek heel fijn samen. Lane kan er als zanger niet aan tippen, maar als je bijvoorbeeld naar de mooi verdraaiende accenten van You're so rude luistert, hoor je dat dat ook slecht relatief is.
Supergrass
4/5
Wat ergerde ik mij eind jaren '90 aan die britpop. Dus ook met Supergrass was ik snel klaar. Wellicht hadden de voorgangers in het genre het gewoon verpest. Als ik nu luister valt dit wel mee. Het is wat meer catchy en heeft wat minder geschreeuw. Deze artiesten stralen warempel uit dat ze plezier beleven aan het muziek maken. Mijn smaak blijft het niet. Maar ik wil het onderscheid toch wel laten terugkomen in het cijfer.
Goldfrapp
4/5
Vraag ik kort geleden om meer moderne elektronische muziek in de updates van de 1001. Krijg ik deze schijf voorgeschoteld. Volgens internet een elektronische productie. Dat is precies het probleem. Dit is niet meer elektronisch dat een gemiddeld plaatje uit de hitparade. Het is een staaltje hokjes denken. Goldfrapp heeft eerder elektronisch werk afgeleverd, dus dan is dit nú ook het belangrijkste element. Hadden ze het uitgebracht onder haar voornaam Alison, dan was die associatie er waarschijnlijk niet en was dit in het hokje pop-zangeressen beland. En zo straalt (ook) deze lijst uit dat ze met hun tijd mee blijven gaan, maar is dat niet terecht.
Als ik het dan vergelijk met andere rustige popzangeressen, dan vind ik het wel fijner om te luisteren. Het is muziek waar goed bij te werken is. Het totaalplaatje biedt een duidelijke sfeer waarbij vooral de combinatie zang en muziek versterkend zijn. Zet ik het nog eens op? Dan verdient het 4 sterren. Ik weet het eigenlijk nog niet. Maar een 3,5 is afgerond ook een 4.
Richard Thompson
2/5
Zo, ik ben er doorheen gekomen, zonder in slaap te vallen. Niet dat het slecht album is. Muzikaal lijkt de basis soms bewust minimaal, en wordt daar met speelse geluiden en instrumenten op juiste momenten wat overheen gelegd. Het is gewoon weer een kwestie van smaak. En voor mij springt de wat suffige opzet en zang er teveel uit. De knipogen naar de jaren '60 (of waren ze gewoon toen al wat ouderwets) passen ook al niet bij mijn smaak. Dus ik klik zo het tweede sterretje aan, verken het volgende album en ga dit waarschijnlijk snel weer vergeten.
Neil Young
4/5
Ik zat nog even in mijn ergernis over de vorige saaie plaat, hoorde de eerste klanken van deze en dacht: 'daar gaan we weer..." Helemaal onterecht. Want Neil zet hier wel wat neer. Misschien zit er af en toe wat minder interessants tussen. Een aantal nummers, vooral op de tweede helft, compenseert dat sterk. Old man behoeft eigenlijk geen toelichting. Meer opvallend is dat ik juist het minst ingekleurde nummer The needle and the damage done erg sterk waardeer. Hier past het minimale zo goed. De zangstijl past Neil ook bijzonder goed. Neil verdient hier weer een mooie 4. En, ondanks een eerdere 2 en valse nummers op andere albums, een oeuvre-waardering.
Nusrat Fateh Ali Khan
2/5
Muzikaal is dit oosterse album vrij toegankelijk. Het draait meer om de zang. Voor mijn ongetrainde westerse gehoor is het weer die bekende trillende oosterse zangvorm. Maar dit is blijkbaar een heel specifieke vorm: Qawwali. Ik kan dat onderscheid helemaal niet maken en een tekst of oordeel over dit album van mij is dus waardeloos. Maar we willen wel de 1001 doorwerken, dus we luisteren en we schrijven gewoon.
Dat eerste nummer duurt wel heel lang zeg. Acht minuten! Eens kijken. O, wacht de rest duurt ook zo lang. En twee cd's vol. Pfff.... Wiki vertelt mij dat de meerwaarde van de zanger vooral zit in zijn vermogen om urenlang zo intensief te zingen. Laten we vaststellen dat die schrijver een andere maatstaf heeft dan ik heb voor het uitdrukken van muzikaal genot.
Als de nummers iets korter waren en het beperkt was tot één schijf, dan had ik het juist meer gewaardeerd. Dan had ik waarschijnlijk voor de toegankelijkheid drie sterren gegeven. Nu heb ik het luisteren in drie blokken geknipt en zag ik behoorlijk op tegen het derde blok. Te lange albums krijgen standaard een sterretje minder. Dit album verdient dezelfde behandeling.
John Martyn
3/5
Het eerste nummer, de titeltrack, heeft voor John grote waarde. Ik gun het hem. Maar bij mij krijgt hij de boodschap niet binnen. Waarschijnlijk door het gevoel (dat hij wil overbrengen) articuleert hij bijzonder. Het kost mij moeite om het te verstaan, waardoor de boodschap verloren gaat. Ik merk dat ik geen zin meer heb in de rest. Het wordt gevolgd door twee erg saaie nummers. Dus ik heb wat te overwinnen om door te zetten.
Dat lukt mij uiteindelijk, al kost me dat het vierde nummer. Maar die komt aan het eind in de live-uitvoering terug, dus dat is in te halen. Daarna volgt eigenlijk een heel aardig album. Dreams bij the sea heeft een lijntje van bas uit de filmmuziek. Het biedt precies de juiste sfeer en is mooi door te pakken als het nummer nog meer naar de jazz schiet. Easy Blues heet waarschijnlijk Easy omdat dit wel vaker gedaan is. Maar zo doe je jezelf tekort John. Er zijn maar weinig mensen die hun stem zo kunnen gebruiken.
Ik middel alles uit naar 3 sterren.
GZA
4/5
Ik was nooit zo onder de indruk van GZA. Het is een prima rapper, maar hij heeft een doorsnee rap-stijl. In het collectief met meer opvallende collega's is dat ook wel weer een meerwaarde. Maar nu dus een solo-album.
Het blijkt ergens tussen de rauwere en de meer flowende rap te liggen. De muziek stuurt het meer naar de relaxte kant. Van de muziek is hetzelfde te zeggen als van de rapper. Het werkt, maar het is weinig hoogdravend. In de basis vindt GZA ergens een catchy melodielijntje en laat dat wat varieren in toonhoogte.
Als het album afgelopen is, laat Spotify nog wat GZA horen. Ik kan het nog prima hebben. Het luistert allemaal gewoon makkelijk weg.
3,5 ster.
Meat Puppets
1/5
Weer een zanger die met verdraaiende of eigenlijk gewoon valse zang de muziek weet te verpesten. Voor de instrumenten zou ik een tweede sterretje kunnen geven. Maar als zure broeder word ik geregeld gecompenseerd bij alles wat maar lijkt op punk. Dus ik compenseer op voorhand die compensatie.
Calexico
4/5
Dit album begint met een rustig nummer met het bekenden Amerikaanse accent. Dat is niet mijn smaak, dus ik bereid mij voor.
Het volgende nummer biedt een hele andere, maar ook rustige zang. Fijn dat er variatie is. Er wordt wat blaaswerk bij gehaald en het versnelde ritme breekt wel fijn met de rustige zang.
Maar dan komt de klapper van het album. Black heart is een triphopnummer met een wat minder dominante beat.
Het album heeft op zich het beste al wel gehad. Los van elkaar gezien, zijn de volgende nummers prima, maar vergeetbaar.
In zijn totaal biedt het album een continue kwaliteit met veel afwisselingen. Met name door Black heart, zou ik het met een vergeetbare 3 te kort doen.
Elvis Costello & The Attractions
3/5
Costello houdt er van om op te vallen. de 1001 heeft ons al geleerd hoe dat verschillend uit kan pakken op de verschillende albums. Het is een geval 'hate it or love it'. Ik heb inmiddels twee maal een love-it en één maal een hate-it genoteerd. Benieuwd wat dit wordt, het zal in elk geval geen vergeetbare 3 worden.
Na een tijdje luisteren komt die andere herinnering boven. Costello kan soms flink zeuren. Dat hoor je nu ook zeker weer, maar het kan een stuk gekker.
Het album biedt kwaliteit, er is weinig op af te dingen. Maar er springt weinig boven het maaiveld uit. Ik ben het meeste al weer kwijt terwijl ik dit typ. Ik geloof, nee toch, jawel echt, ik geloof dat ik Costello toch een vergeetbare 3 moet toekennen. Goed, dat had ie nog niet eerder laten horen, dus we kunnen in elk geval blijven stellen dat hij elke keer wat anders levert.
Iggy Pop
4/5
Man, wat heb ik een hekel aan valse zang en zang die helemaal niet samenvalt met de muziek.
En toch: ergens past hier die rare zang juist wel perfect. Soms weet hij het zelfs catchy te maken, zoals bij Nightclubbing. Nightclubbing toont ook gelijk dat hij niet alleen zijn stem laat vervormen, maar ook de instrumenten.
Ik lees mijn eerdere tekst over Iggy en herken dat ook nu weer. Het is een soort Praga Khan uit de tijd met minder morderne mogelijkheden. En ook dit album is flink gevarieerd, zonder zijn kernkleur te laten verbleken.
Ik vond Lust for Live fijner, maar ook hier wil ik afgerond wel vier sterren aan geven.
Kanye West
4/5
Even het boek erbij. Volgens mijn 2006 editie meldt Kan West dat als hij met een beatje eronder de oude soul naar het nieuwe millenium brengt, het net is alsof God dat doet. De man was blijkbaar toen de weg al goed kwijt...
Dat zijn wel meer goede artiesten. Dus laten we maar eens luisteren. Het verrast me. Het latere album dat we kregen voelde zo afgeraffeld. Maar dat is nu helemaal niet. Misschien het voordeel van een debut plaat. Alle energie en creativiteit zit dan nog in een artiest. Leve de debutjes!
Dit plaatje wordt gekenmerkt door rustige rap. Niet zwoel, maar vooral ongeforceerd. Zonder naar de teksten te luisteren voelt het daardoor 'echt'. Binnen die stijl wordt aardig afgewisseld. En dan luister het plaatje makkelijk weg. Je mist wel een mooie uitschieter of iets onderscheidends. Waardoor het maar een hele krappe 4 wordt.
The B-52's
3/5
De B-52s. Bekende naam. Maar waar zijn ze ook alweer van? Opzetten maar.
O, dat nummer. Dat is super fijn. Zo'n oud nummer dat fijn in veel moderne elektronische mixen een prima plek heeft weten te bemachtigen. Nou, nu heb ik wel zin in de rest.
Maar dan komt vanaf het volgende nummer een dame door de vrij relaxte muziek heen blèren. Zonde.
Af en toe wordt de muziek ook redelijk vervormd. Soms werkt het ook nog wel, het lijkt soms wel een soort vrolijk makende punk. Toch bijzonder. Het is een eigen geluid, kan ik ook niet omheen. Maar luisterplezier beleef ik er niet aan.
Het eerste nummer tilt het album naar een krappe voldoende.
Chicago
4/5
Dit album begeleidt het administratieve werk van vandaag prima. Het begint wat rustig. Wat ouderwets zelfs, wellicht door het blaaswerk. Het bouwt op naar meer power. Vanaf Listen begint het voor mij echt interessant te worden. De opbouw gaat verder, zelfs richting neurotisch werk aan het eind.
Naast het blaaswerk komen ook de andere instrumenten komen goed tot hun recht en als er gezongen wordt, is da zang vaak een aanvullend instrument. Mooi als alles samenvalt.
Maar waarom zit er nu halverwege bijna 7 minuten amuzikaal gitaargeluid tussen? Het haalt je zo uit het album. Zonde.
Joan Armatrading
4/5
Ik ben niet zo van de singer-songwriters en daar hebben we toch overduidelijk mee te maken. Toch voelt het als meer dan dan. Maar wat zorgt dan daarvoor? Ik vind het moeilijk dat te ervaren. In elk geval kiest ze voor soms vollere muziek, soms catchy muziek en soms zingt ze heel krachtig. Misschien biedt het net die variatie op de standaard singer-songwritersfeer, die ik nodig heb. Of is het gewoon het moment? Het is in elk geval lekkere muziek om bij te werken.
Frank Black
2/5
Na een aantal fijne luisterplaten, komt de dag dat je wist dat die zou komen. De dag dat we weer amuzikale zang moeten verwerken. Ik heb de drie albums van de Pixies gemiddeld een 2 gegeven en nu dus een solo-album van de man die die troep heeft achtergelaten. Het is sowieso te veel. Ik vind normaal een best-of-album valsspelen. Maar ik zou er nu blij mee geweest zijn. Gewoon de muzikale vondsten die er bij Franks schijven ook elke keer bij zijn (eerlijk is eerlijk) op een rij. Alle ballast over boord.
Muddy Waters
4/5
Onvervalste stereotype blues. Het is de man op het lijf geschreven. Het is gewoon goed, maar prikkelt naar de huidige standaarden nog niet bijzonder veel. Ik zet gelijk maar even Hard Again opnieuw op. Het album dat we eerder van hem kregen. Nog steeds overduidelijk blues, maar wat een power zit daarin. Dat is toch het verschil. tussen 5 en 4 sterren.
Paul Simon
2/5
Ben al geen fan van het duo. Dat is me al veel te saai. Maar als je het dan nog eens uitkleedt naar één persoon, dan wordt het tergend. 1,5 ster.
The Associates
2/5
Yep. Jaren '80... Af en toe wat vaag. Maar vooral stereotype. Ga uit mijn lijst!
White Denim
4/5
Rock in een ruime definitie. Fijn als ze richting de klassieke powerrock bewegen. Maar ze stappen ook naar meer zuiderlijke klanken. De kracht zit hem telkens in de fijne ritmes. Ik krijg ergens zelfs een soort Massive Attack gevoel.
Neil Young
3/5
Neil prikkelt inmiddels de nieuwsgierigheid. Wat heeft hij nu voor voor mij in petto? Het is met name een rustige plaat. Nauwelijks fratsen, gewoon zingen. Devplaat toont Neil zijn kwaliteit, maar is ook wat saai.
Bob Marley & The Wailers
4/5
Ik had eerder wat last van het stereotype repeterende reggae geluid. Bij een volgend album was dat binnen een jaar al veel minder. Dit album is weer van drie jaar verder en weer hoor je een enorme ontwikkeling. Natuurlijk, de basis blijft reggae, maar van een repeterend geluid kunnen we niet meer spreken. Dit zijn gewoon mooie liedjes. Bob komt als zanger echt tot zijn muzikale recht.
Met zo'n snelle ontwikkeling ben ik benieuwd naar het latere werk.
Malcolm McLaren
4/5
Met deze titel had ik veel verwacht, maar dit niet. Een mengeling van rustgevende en vrolijkmakende muziek. Van zuidelijke klanken tot jaren '80 hiphop. Is het het allerbeste? Nee. Maar dit zet je zo nog eens op!
The Cure
4/5
De Cure kan zo ontzettend saai zijn. Vooral de zang is hierin een factor. Terwijl die zang wel uitstekend samenvakt met de muziek. Het is een uitgewerjt geheel. In die zin voelt veel van de Cure als U2. Onmiskenbaar kwaliteit, maar ik kan er zelf niet van genieten. Wat het verschil maakt zijn de instrumentale nummers. Soms bijna Hybrid-achtig. Daardoor klik ik hier wel het vierde sterretje aan.
Dizzee Rascal
5/5
Af en toe verrast de lijst mij positief. Dizzee had ik hier niet verwacht. Als je doorklikt, schrijft het internet van alles over hem vanuit het hiphop perspectief. Dat is natuurlijk een belangrijk deel van Dizzee. Maar het internet doet hem daarmee ook te kort. Het onderscheidt zich toch duidelijk van andere hiphop in de lijst. Het meest opvallende zijn de krachtige bassdrums. Wellicht omdat die daarmee zo opvallen, vallen de gekozen ritmes ook op. Hier zijn we toch getuige van creativiteit. En daarmee bracht Dizzee toch vrij vroeg een soort dubstep-achtige plaat. Het gaat echt niet zo ver als bijvoorbeeld een Skrillex. Maar het is toch een soort voorloper.
Dit is een prima plaat, maat niet het beste uit die hoek. Dizzee zelf heeft zich veel verder ontwikkeld. Al een jaar later kwam bijvoorbeeld Stand up Tall uit. Alweer net iets fijner. En stiekem vind ik het radio-hitje Bonkers ook wel geinig. Maar ik verwacht, mede doordat de lijst gewoon al wat ouder is, niets veel vergelijkbaars. Ik relateer de sterren daarom niet aan concurrenten en waardeer met de sterren ook een genre.
Mercury Rev
2/5
Soms is vals zingen helemaal geen punt. Maar als je je plaat de uitstraling meegeeft van luistermuziek, dan moet het wel zuiver zijn, anders doet het wel afbreuk.
Soms zijn vervormde stemmen helemaal geen punt. Dan past het in het geheel. Maar als je je plaat de uitstraling meegeeft van luistermuziek, dan moet het wel zuiver zijn, anders doet het wel afbreuk.
Soms zijn gillende en buiten de muziek vallende geluiden helemaal geen punt. Maar als je je plaat de uitstraling meegeeft van luistermuziek, dan moet het wel zuiver zijn, anders doet het wel afbreuk.
Soms is een snobkeuze helemaal geen punt. Maar als je de lijst een uitstraling wil meegeven van kwaliteitsmuziek, moeten de albums wel serieus te nemen zijn, anders doet het afbreuk.
Boston
5/5
Onvervalste of wellicht wat ouderwetse rockplaat. Ik kan er maar weinig over zeggen. Heel stereotype, maar heel sterk uitgevoerd. 4,5 ster.
Tortoise
1/5
Het begint met een sfeerzettende intro. Althans...dat dacht ik. Het blijkt door te gaan en wordt een opbouwend nummer. Althans...dat dacht ik. Het gaat op gegeven moment gewoon over van buitensporig saai naar buitensporig vaag. Dat laatste in die mate dat het strafpunten verdient. Halverwege het album staan de tellers dan op 1 nummer en 1 ster....
De rest van het album komt niet buiten de marges die het eerste nummer aangaf...
Het is natuurlijk prima als je, onder invloed van, op je zolderkamertje geluiden ontdekt en opneemt. Geniet ervan. Als je dat dat kan spelen voor een publiek dat hier, onder invloed van, van kan genieten. Hartstikke goed. Maar om dat dan vervolgens als plaat te zien die iedereen gehoord moet hebben...Het gaat me wat ver. En halverwege de jaren '90 kunnen we gepiel met elektronica toch niet meer vernieuwend noemen...
CHIC
4/5
Hé, nog een album van Chic na het eerder verkregen Très Chic. En toch niet onterecht. Disco is niet mijn genre. Maar Chic weet met sommige nummers toch bij de grootste disco-haters de voetjes van de grond te krijgen. Hun top-nummers zijn catchy en funky. De hit die dit album maakt is Good Times. Iets minder dan Le Freak van het vorige album, maar nog steeds een enorm sterk nummer. Het is niet voor niets dan het overal werd en wordt opgepakt. Zelf zo erg dat ik in mijn hoofd steeds Grandmaster Flash over dit origineel heen hoor.
De rest van het album is wat minder gevarieerd dan het vorige. De helft valt onder de categorie vergeetbare 3. A warm summer night en My forbidden lover staan daar aardig boven. Met de tophit erbij, kan ik ook bij dit album niet onder de 4 sterren uitkomen.
American Music Club
2/5
Hé, hier ben ik vergeten om iets over te schrijven zie ik. Maar eeehhhmmmm....wat was het ook alweer? Kom op, nog niet eens maandje terug, moet ik toch terug kunnen halen...Maar...nope...Als dat geen vergeetbare 3 is...
Toch maar even nog eens opzetten. Bij het eerste nummer slaat de stem over. O ja, het komt terug... Niet per se de hoogste kwaliteit in de lijst... Als ze de rustige vibe willen doorbreken, wordt dat met bad liquor op een belachelijke manier gedaan.
Waarom staat dit er nou in? De opzet is vergeetbaar de uitvoering is matig, de climaxen soms zelfs slecht.
Tom Tom Club
2/5
Ik sluit het vorige album CHIQ af en krijg nu als start van dit album Wordy Rappinghood. Je blijft dan toch in die vrolijke stemming hangen. Van de Tom Tom Club had ik nog nooit gehoord, maar dit nummer ken ik wel. Het is een beetje een weinig serieuze doorzetting van disco en een voorloper van bands als Chicks On Speed. Maar daarom zal de laatstgenoemde dit nummer ook wel gecoverd hebben.
Mijn enthousiasme ebt toch snel weg. De rest van het album is vooral wat gerommel. Niet interessant en bij vlagen zelfs vervelend om te luisteren.
Het moet het dus van één nummer hebben. En dat nummer is dus vrolijkmakend, maar kan dit aanmodderen niet zelfstandig naar een voldoende trekken.
Paul Simon
2/5
Kort geleden kregen we Heart and Bones van Paul. Ik heb er weinig over geschreven. Want het was vooral saai. 1,5 ster kreeg het. Dit album is meer gevarieerd. Dat heb ik wel nodig. Maar de nummers blijven saai en/of vergeetbaar. Meer dan een 2+ kan ik hier niet van maken.
Ali Farka Touré
3/5
Eerder mochten we een mijmer-album van Ali beluisteren. Dit komt wel terug op dit album, maar het album is veel gevarieerder. Daardoor valt wel op dat de zang niet altijd even zuiver is. Ik luister deze keer via de TV en dat beïnvloedt de luister-ervaring. Want ik kijk de hele tijd tegen een ontzettend vrolijke volle lach van een muzikant aan. Ik neem aan dat dat dan Ali is. Kunnen we afspreken dat alle muzikanten voor gewoon uitstralen dat ze er zin in hebben? Daarmee verdien je van mij alvast je eerste ster!
Adam & The Ants
3/5
Een duidelijke punk-uitstraling toont de hoes mij. En toch ben ik erg geïnteresseerd. Hoe kan dat?
Eind jaren '90 trok ik de verbanden met The Prodigy. Toendertijd eerst Ants Invasion (met max. 10 kb/s) gedownload. Want ik was toch benieuwd naar die Prodigy-original. Dat nummer stelde mij, ondanks niet mijn muzieksmaak, niet teleur. The Prodigy had inmiddels het logo aangepast naar de mier en op internet werd de term Ant-Music gebruikt over muziek van The Prodigy (niet lang geleden had The Prodigy nog een Army of the Ants tour). Iets later zag ik plaatjes van Adam (deze hoes) en trok ik toch een parallel met Flint van The Prodigy. Bijvoorbeeld voor de kledingstijl. Dat komt natuurlijk vanuit de punk hoek, maar tja ook daarbinnen vind je variatie. Ik ontdekte door de gewekte interesse de nummers Kings of the Wild Frontier met een soort power-drum die mij wel beviel en Antmusic, dat iets vrolijker klonk. Die laatste trof ik ook weer aan op We Control van Hyper (een onderschat album). Voor de cover-versie was samengewerkt met Leroy, van...The Prodigy.
Mogelijk allemaal in mijn hoofd ontstaan, maar voor mij voelde het als de wortels van The Prodigy. Dus laat de rest maar horen. Daarbij hoop ik in tegenstelling tot anders op een creatieve punk plaat.
Wat dat betreft wordt ik wel op mijn wenken bediend. Tegelijkertijd is het soms wel erg speels (met Jolly Roger als toppunt). De punk-uitstraling is wat minder rauw en meer gericht op de uitstraling dat deze band gewoon plezier maakt en zijn eigen ding doet. De ongelikte (samen)zang blijft wel nadrukkelijk aanwezig. Het blijkt toch dat ik de beste drie nummers kende. De rest heeft weinig meerwaarde en is soms echt storend.
Geen idee of ik nu sterren geef aan nostalgie of muziek.
Jerry Lee Lewis
5/5
Opgevoerde Rock & Roll. Het is even zoeken. Spotify laat de helft weg (internet leert dat er nogal wat rechten problemen waren/zijn). De U-buis geeft een (nog) sneller afgespeelde versie en vervolgens een album met een andere volgorde (zoals uitgevoerd in Hamburg). Maar ik denk uiteindelijk de juiste versie gevonden te hebben.
Het album zit al snel op een makkelijke 4 sterren. Dan volgen wat bekende nummers, die in Hamburg zo uitgevoerd lijken zoals ze bedoeld zijn. Great Balls of Fire en Hound Dog zijn niet voor niets opgepakt door anderen. De teller voor deze jaren '50 nummers komt op 4,5 ster. Wel jammer dat de statistieken die meetellen voor de jaren '60.
Massive Attack
5/5
Massive Attack staat garant voor luisterplezier. Elk album is gevarieerd. Daarbij helpt de samenwerking met een aantal vaste partners met hun eigen (stem)klank. Bijna alle nummers combineren meerdere muzikale hokjes. Blijkbaar moest er iemand zijn die doorhad dat fijne luistermuziek ook fijne luistermuziek blijft met krachtige muziek eronder.
Protection toont dit het minste van de drie eerste albums van Massive Attack. Het is het meest rustige en gebalanceerde album. Wil je het in zijn volle glorie beleven, dan luister je naar Mezzanine, een album wat niet in de "1001 albums you must hear before you die" staat, maar thuishoort in de "11 albums you must hear before you die".
Terug naar Protection. Het eerste nummer, de titeltrack en dé hit, maakt het album al. Karmacoma volgt en is de vreemde eend in de bijt. Het drijft op een meer pratende dan rappende Tricky. Niet mijn favoriet, maar wel fijn voor de variatie. Het verschil in de volgende nummers wordt niet gemaakt door de (voor mij) vaste waarden. De bijdragen van Horace Andy verbleken bijvoorbeeld bij de bijdragen op de andere albums. Nicolette maakt het grootste verschil. Sly is een prachtig nummer.
Dit album zit voor mij tussen de 4 en 5 sterren. Massive Attack verdient minimaal 2 maal 5 sterren in deze lijst. De selectiecommissie heeft mij de mogelijkheid ontnomen om deze aan Mezzanine toe te kennen. Dus laat ik ik deze plaat dan maar naar boven afronden.
The Streets
3/5
Bij een rap-opera heb in inmiddels het beeld van Hamilton. We kunnen toch veilig stellen dat er muzikaal bij dit album minder sprake van opera is.
En ook wel minder sprake van rap. Deze rapper lijkt in eerste instantie weinig zijn best te doen. Het is soms meer mompelen of praten dan rappen. Komen we verder in het album, dan ga je er aan wennen. Of heeft hij gewoon op een gegeven moment de juiste combinaties gevonden met de muziek? Af en toe pakt het mij wel. De rap-stijl doet me sterk denken aan Dan le Sac vs. Scroobius Pip. Zij gebruiken de stijl om meer te suggereren dat ze dichter zijn in plaats van rapper. Zoiets zal er nu ook wel aan ten grondslag liggen. Dichter gaat mij wel wat ver, maar Dan le Sac Vs Scroobius Pip laten mij hierdoor wel naar de teksten luisteren. Dat lukt The Streets niet. Terwijl ik inmiddels heb gelezen dat het album een totaalverhaal is (lijkt mij beter de lading dekken dan rap-opera), lukt het mij nauwelijks om echt naar de teksten te luisteren. Misschien zijn een vrouw en een zak geld gewoon niet interessant genoeg?
Het album is niet slecht. De beats zijn soms erg fijn. Maar de presentatie is behoorlijk overschat. Een rap-opera met matige rap, geen operageluid en een niet opgepakt verhaal. Dan blijft er maar weinig over van het concept.
The Byrds
2/5
The Byrds geven ons een overzicht van de jaren '60. Alhoewel. Daar doe ik de jaren '60 wat mee te kort. De verschillende stijlen worden wel vertegenwoordigd. Maar voor elke jaren '60 smaak hebben ze wel de meest matige weergave gevonden.
Er komt op zijn best een vergeetbare nevergreen voorbij zoals de titeltrack en op zijn slechts een drama van een verlengde-klinkers-track (And we'll aaaaaaaaaalll go together.....pfff; Heeeeeeeejjjjjj mr. Spaceman...pffff).
Todd Rundgren
3/5
Halverwege (was althans mijn hoopvolle gedachte) een Intro. Dat valt op. Heb ik dan een rare bonusversie? Even het internet op. Nee hoor. Het was de bedoeling om een nieuw hokje te introduceren. Een dubbelaar zeg. Met 4 hokjes. Toe maar. Om zijn veelzijdigheid te uiten wellicht. Dat lukt op zich wel. Als veelzijdig muzikant wekt hij wel mijn interesse zo. Maar als we het plezier van de schijven waarderen, dan zal de eerste schijf mij het meeste plezier geven als frisbee. Kant A is mega-suf (2 sterren). Kant B is een verzamelbak van geluid (2 sterren).
Tot mijn verbazing is kant C vrij normale, maar goed uitgevoerde rock (4 sterren). Kant D noemt zich een rock-opera. Twee platen terug hadden we ook al zo'n zelfoverschatting. Een 'Ouverture' en een 'Slut' maakt nog geen opera. Het is op zijn hoogst een totaalverhaal, maar de teksten gaan ook deze keer aan mij voorbij. Muzikaal is het vooral vergeetbaar. Dat is het laatste wat een opera zou moeten willen, maar vooruit. Dit deel krijgt een vergeetbare 3 als aantal sterren.
Kom ik gemiddeld uit op een naar boven afgeronde 3...
Super Furry Animals
3/5
Ik lees nog even mijn luisteraantekeningen van het andere album van deze band na, want geen idee meer wat ik daar van vond. De term hanteerde ik toen nog niet, maar eigenlijk staat er vrij duidelijk: een vergeetbare 3. Dat is dan bij deze bevestigd.
Dit album is nog wat gevarieerder dan het andere. Met name door elektronische toevoegingen. Dat zit wat meer in mijn straatje en omdat het hierdoor minder vergeetbaar wordt, zou ik snel aan 3,5 ster denken. Ze hebben echter ook teveel storende stukjes erin. Niet lang, maar kunnen we bijvoorbeeld de regel hanteren, dat als je de muziek expres laat overslaan, je niet in aanmerking komt om opgenomen te worden in dit boek?...Dit is al de zoveelste keer... De ergernissen zijn bij mij groot genoeg voor strafpunten. Kom ik toch weer op een 3.
Frank Sinatra
2/5
Aanstellerige Frank had al eerder van mij één ster gekregen. Dus met tegenzin gaat dit album aan. Het eerste nummer valt mij nog heel erg mee. Een licht verteerbare cover. Kan ik hebben. Daarna volgt al snel een tergend saaie Frank. De bossa nova klanken, maken het wel fijner dan het vorige album, maar Antonio compenseert onvoldoende om het geheel naar een voldoende te trekken.
Roni Size
3/5
Eind jaren '90 kwam de D&B op. De basis: één en hetzelfde ritme. Boem klap Boem-Boem klap. In de beginfase was dit genre bijna per definitie een vergeetbare 3. Het was vrij uitwisselbaar. Ik heb zelf Aphrodite behouden in mijn collectie. Had ook Roni kunnen zijn. Beide voegden ze nog net iets extra's toe. Een stukje zang bv. Het is goed dat het genre vertegenwoordigd is in de lijst. Maar het is ook slechts een basis voor de meer interessante opvolgende muziek. Met meer variatie, meer kracht, of meer creativiteit.
Alexander 'Skip' Spence
2/5
Wat een saaie plaat. Dat is dan nog smaak. Maar laten we eerlijk zijn. In de categorie saaie platen staan er toch heel wat betere kwaliteit in de lijst. Volledig overbodige entry.
Michael Jackson
5/5
Eerder kregen we Bad al. Onder dat album heb ik al de persoonlijke waardering uitgeschreven. Het is bijzonder dat één artiest voor twee van de beste platen in de pop-geschiedenis zorgt. Ik schreef wel eens over de 11 platen die iedereen zou moeten horen in zijn leven (een soort top 10 van deze lijst én Mezzanine van Massive Attack). In die lijst van 11 hoort MJ 2 keer thuis. Thriller, Beat it en Billy Jean vormen achter elkaar wellicht het beste kwartier in de popabum-geschiedenis.
Nummers als Beat It hebben een vergelijkbare opbouw als de nummers op Bad. Met een sterk begin en een sterk intermezzo naast toegankelijke ritmes en het eigen stemgeluid. Toch kunnen we niet van een recept spreken. De hoofdingrediënten zijn te destilleren, maar daarmee krijgt niemand anders het voor elkaar om iets vergelijkbaar te maken. Beat It is een prachtig voorbeeld. Eigenlijk is dit natuurlijk een beetje zeuren. Terecht zeuren wellicht. Maar het gaat mij erom dat de man zelfs zo’n zeur-boodschap op zo’n manier neer kan zetten, dat het ruim 40 jaar later nog steeds prettig te beluisteren is. Als je dat kan, dan kan je alles omtoveren in fijne muziek. Dat blijkt ook wel aan het begin van het album. Duidelijke jaren ’80 klanken introduceren de plaat. Vervelend? Welnee. Zelfs daar kan de man iets origineels en moois van maken.
Niet alles is vergelijkbaar met Bad. Op Thriller ervaar ik meer gevoeligheid (The lady in my Life, helaas) en creativiteit (Thriller, wow!). Die creativiteit brengt ons ook weer bij de visuele kant, de optredens, en vooral de video’s. Ik noemde bij Bad ook al die video’s. Onlosmakelijk met de muziek verbonden. Nu geldt hetzelfde. Niemand kreeg het nagedaan. Bij uitzondering heb ik deze keer de video-modus van Spotlight gebruikt. Dubbel genieten.
Dead Kennedys
2/5
"Kill kill kill kill kill the poor". Duidelijk. We krijgen punk in zijn meest kinderachtige vorm. En toch. Het is wel catchy. Toch even opletten dat ik straks aan tafel met de kids niet dit refrein zachtjes zing...
The Kinks
3/5
Heel erg jaren '60. Toch heb ik me hier niet echt aan gestoord. Het meeste is meer een vergeetbare 3. Al heb ik nu wel Dandy...Dándy in mijn hoofd. Een vergeetbare 3 dus. Wellicht het meest haalbare in dit genre.
The Byrds
1/5
Gezapige jaren '60 klanken. Luister het direct na The Kinks. En dan zit er toch een flink gat tussen de twee albums. Ik erger me nu continue. En dan begint en eindigt het album met twee van mijn grootste muziekergernissen. Wellicht versterkt doordat ik deze veel te vaak aan moest horen. Een onafgeronde 1.
Megadeth
3/5
Deze plaat gisteren opgezet en ben het eigenlijk nu al grotendeels kwijt. Veel snelheid en kracht natuurlijk. En er was af en toe een fijn gitaartje in bijvoorbeeld The Conjuring, maar dat stond wat los van de rest. Of was het de 'zang' die alles wat uit elkaar trok? Eerder kregen we Rust in Peace van een paar jaar later. Dat bood veel meer geheel en variatie. De band heeft zich ontwikkeld leer ik nu. Maar meer waarde dan dat haalde ik gisteren niet uit het luisteren. Een volledig overbodige vergeetbare 3.
Barry Adamson
1/5
De auto in met het gezin. Zet voor het gemak het eerst volgende te luisteren 1001-album maar op. Dat houdt het wel heel kort vol. Wat rare ruimte-geluiden en ik ben niet alleen mijn gezin, maar eigenlijk ook mijzelf al kwijt. Thuis kijk ik wat ik eigenlijk heb opgezet. Een wanna-be-soundtrack blijkbaar. Normaal zijn dit soort soundtracks al niet los te luisteren, maar nu heb ik er ook nog eens geen enkel nostalgie-gevoel bij wat mij zou kunnen helpen. We noteren weer een hele dikke 1.
Talvin Singh
4/5
Op basis van het internet had ik mij voorbereid op een percussie-plaat van een "tabla-player". Ik moest daardoor even schakelen. Het bleek veel meer digitaal. De ritmes blijven de nummers maken, dus in die zin zit het ook weer niet heel ver van de verwachting vandaan. Er wordt gewoon over de grenzen van een hokje heengestapt en dat is alleen maar te waarderen. Het eerste nummer spreekt mij erg aan. Ik luister vaker naar meer relaxte break-beatmuziek, maar heb deze artiest helemaal gemist daarbij. Wellicht ben ik zelf niet voldoende de grenzen van dit hokje overgestapt. Dankzij de 1001 een leuke ontdekking.
De plaat varieert best aardig. Er wordt in elk nummer een andere muzikale insteek gekozen of een andere zang of instrument te voorschijn getoverd. Zelfs binnen de nummers zit vaak veel variatie. Ik stuit af en toe wel op een te saai moment of iets wat mij niet pakt, maar in totaal blijft het interessant. Dit album verdient een dikke 4.
Parliament
4/5
vrolijkmakende funky disco. Er wordt wat veel doorheen gesproken, rap kunnen we het nog niet noemen, wellicht een opstapje daarnaar toe. In die zin is het misschien nog niet het allerbeste. Maar vermaak lijkt het hoofddoel van deze plaat, en daar scoort het dik op.
Bill Callahan
2/5
Ik worstel me door het hele album. Het is een allergie-categorie. Erg saai, wat Dylan-achtig, maar toch met meer kwaliteit. Een 1 zou mijn beleving prachtig weergeven, maar dat doet ook wel weer onrecht. Een puntje extra maar.
Captain Beefheart & His Magic Band
2/5
Nee joh, een verzameling manieren om kinderachtig te zingen. Volgens het boek is het een 'doorleefde bluesstem'. Kom op... Er is in elk geval voldoende variatie. Saai kan ik het niet noemen. Daarmee kan ik er nog wel 1,5 ster voor over hebben.
Motörhead
1/5
We hebben het al zo vaak benoemd. Een live-album is valsspelen. Dit is het ultieme bewijs. Er staan 23 Motörhead-albums in de wiki-lijst, waarvan 5 tussen 1977 en dit live-album uit 1981. Niemand zal het verschil horen tussen het ene album dat in 1979 is uitgebracht en het andere. Ze hebben dan ook alleen Ace of Space als studio-album in het boek kunnen proppen. De rest was het waarschijnlijk echt niet waard of meer van hetzelfde. Maar iemand wilde blijkbaar heel graag meer Motörhead. Om dat dan op te lossen met een live-album... Strafpunt voor het album en de selectiecommissie. En de teller stond al niet heel hoog. Als je het nummer Ace of Space hebt gehoord, heb je eigenlijk alles al wel gehad.
FKA twigs
4/5
Singer-songwriter lees ik vooraf op wiki. Tja dat is een ruim begrip. Ik zou dit er zelf niet onder scharen. Het is er naar mijn idee te digitaal voor. De zang is natuurlijk wel een groot element, maar ook die klinkt vrij geproduceerd. Daarmee voelt het ook niet als trip-hop, waarbij de zuiverheid van de niet-digitale muziekstijlen meer overeind blijft. Het heeft te veel spelerij om het in te delen als house. Het is dus een vrij originele plaat. Vooral een fijn plaatje om op de achtergrond op te hebben.
Simon & Garfunkel
2/5
Sinds we aan deze lijst begonnen zo'n 2,5 jaar terug, praat ik wat meer over muziek. Sinds die tijd heb ik toch het meeste klaagzang gehoord over het nummer Bridge Over Troubled Water. Al moet ik daarbij opmerken dat die klaagzang van één persoon kwam. Maar nu dus het moment om eens goed naar dat nummer te luisteren. Als ik heel eerlijk ben, ik kan mij die ergernis niet zo voorstellen. Het is vooral een wat saai nummer, al bouwt het nog wel op. Nee, de echte verschrikking komt een paar nummers later. Ook dat nummer kennen we allemaal al lang. Lie-la-lie, Lie-la-lei-lei-lei-lei-lei, Lei-la-lei, Lie-la-lei-lei-lei-lei-lei, Lie-lie-lie-lie-lie (songtekst Spotify). Wat een kleuterlied om te horen.
Toch, deze nummers zijn beide grijsgedraaid. Wij vinden het een verschrikking, anderen geweldig. En ze staan tussen andere grijsgedraaide nummers en nummers met kleur. Ook niet allemaal mijn favoriet. Maar wel allemaal nummers, waar je iets van kan vinden. (Ik ben dan ook benieuwd of de ergernis aan het nummer bij mijn mede-zure-broeder, ook doorslaggevend is voor het album.) Als we zo vaak spreken over vergeetbare drieën, moeten we ook constateren dat dit het tegenovergestelde is. Van mij geen hoog cijfer, maar wel de conclusie dat dit de albums zijn die echt in de lijst horen.
Bonnie Raitt
3/5
Typisch jaren '80 geluid. En ik erger me daar niet eens aan. Een prestatie als je dat met jaren '80 klanken voor elkaar krijgt. Maar het komt ook wel omdat het een duidelijke vergeetbare 3 is.
Paul Simon
4/5
Volgens mij de zesde keer dat ik Paul tegenkom en alle voorgaande albums scoorden een 1 of een 2. Ik ben geen fan van suffe Paul, dat is duidelijk. En ik erger me ook wel aan het veel te vaak opnemen van dezelfde artiest.
Maar toch word ik deze keer wel verrast. Gek misschien, want ik kende ook wel weer verschillende nummers. Maar toch was dit blijkbaar verdwenen uit mijn beeld van saaie Paul.
De zang zelf verveelt mij deze keer niet zo. Het is ook niet zo, dat ik erg onder de indruk raak van de zang. Maar mij niet ergeren is al heel wat bij Paul. Muzikaal hoor ik voor het eerst echt iets interessants. Dat zal wel vanuit de samenwerkingen komen. Het is vooral opvallend dat de meer Afrikaanse klanken prima samengaan met Paul. Al zit er af en toe een misser tussen. De Lion-King-klanken zijn mij toch wat te overdreven. Al met al kom ik op 3,5 ster.
Genesis
4/5
Nog niet de jaren '80 Genesis waar we mee groot zijn gebracht, al komt er wel wat bekends voorbij. In plaats daarvan varen ze zelfs wat op de jaren '60 met vrij speelse muziek, zoals bij "The Battle of Epping Forest". Toch kan ik niet zeggen dat ze in de jaren '60 zijn blijven hangen. Het lijkt geëvalueerd naar een meer uitgedachte compositie. Fijn is dat het album een geheel is, geen collectie van een paar hits en een paar opvullers. Helemaal mijn smaak is het niet, maar een bovengemiddelde waardering kan ik hier wel voor noteren.
Jungle Brothers
4/5
Eerder schreef ik al over mijn waardering van de de meer relaxte rap in tijden dat alles rauw was. Van Tribe Called Quest en De La Soul mochten we al genieten. Zij kunnen niet zonder de Jungle Brothers genoemd worden. De JB's waren niet alleen eerder. Ze boden ook met Black is Black de kennismaking met Q-Tip. En een stijl die wel heel veel weg heeft van De La Soul. Op dat zelfde album stond I'll House You, wat volgens mij de eerste wereldoverende rap-house hit was en een tweede hit Because I Got it Like That. Tot slot geven ze een lesje sampelen met een ziel met bijvoorbeeld On the Run.
En je raadt het al. Het wijze comité heeft voor dit voor de hand liggende debutalbum juist weer niet gekozen....Maar voor het tweede album. Nou, dat is ook wel leuk. ...
Nitty Gritty Dirt Band
2/5
Het album laat er direct geen twijfel over bestaan. Dit wordt 2 schijven lang luisteren naar snaarwerk met Amerikaans geknauw. Daar bestaat ook nog wel variatie in en dat merken we. Het album begint vooral vrolijk. Ik zou het nooit uit mezelf opzetten, maar het hoeft ook zeker niet uit. Maar na een paar nummers beginnen de energietrekkende lange tonen / lettergrepen. En daarvoor is twee schijven vol gewoon veel te lang.
1,5 ster.
Lenny Kravitz
4/5
In een rumoerige ruimte spreken we over muziek en over Lenny. Op het moment dat onze gesprekspartner over de herrie heen "You Got To Let Love Rule" brult, valt die herrie net weg. En iedereen kijkt met een twijfelende blik naar ons. Want de muziek van Lenny is een beetje Gay lijkt het algemene oordeel te zijn.
Dat is onterecht. Zijn zang is krachtig en zijn muziek is het vaak wel waard om wat beter naar te luisteren, zelf de muziek achter die hit. Zijn album is gevarieerd (van rust naar Jamiroquai naar volle rock) En toch: na het album blijf ook ik wat van dat slijmerige gevoel overhouden. Misschien associeer ik nu te vrij. Maar ik hoor mede door wat valse lucht soms een beetje de Vieze Man. Het is een beetje een afknapper, maar ook de handtekening cq. de afwijking die een artiest nodig heeft.
Sonic Youth
3/5
Inmiddels weet ik wel dat deze band zichzelf afvraagt of ze nu punk zijn of niet. Het eerste nummer heeft niet echt die signatuur, zou ik eerder radio-rock noemen. Ik kan dat prima hebben, al zou ik het nooit zelf opzetten. Direct daarna volgt wel zo'n typische punk'zang'; wel met een catchy herhalend muziekje erbij. Het wisselt verder wat af. In totaal is dit album iets toegankelijker dan het andere werk wat we van deze band krijgen. Het zit daardoor wat dichter naar de 3. Dit had ook prima het enige werk van deze lieden kunnen zijn in de 1001.
Miriam Makeba
4/5
Typische Afrikaanse zang. Het luistert vrij makkelijk weg. Vooral als het wat vrolijker klinkt. Altijd lastig om wat te vinden van een genre waarvan je weinig vergelijkingsmateriaal kent. En de vraag die ik mijzelf normaal stel om te bepalen of het een 4 is, kan ik eigenlijk ook niet gebruiken. Want zal ik het nog eens opzetten? Nee. Maar dat zegt meer over mijn muzikale comfortzone dan over de kwaliteit. Maar misschien moet ik vooral wegen dat het wel een prestatie is als de muziek ook voor mijn ongeoefende oor makkelijk wegluistert.
Bob Dylan
3/5
Bob heeft deze keer een typisch amerikaans plattelands stemgeluid. Ik vergelijk best veel zangers met Dylan als de specifieke manier van zingen weer voorbijkomt. Maar eerlijk is eerlijk, Bob heeft helemaal niet slechts één stemgeluid. Dat is toch knap. Het blijft Bob, dus de stem draait en schuurt, maar het kan veel gekker. Ondanks dat ik vaak afknap op de knauwende amerikanen, is dit de prettigste stem van Bob die ik in de lijst ben tegengekomen. 2,5 ster.
Donald Fagen
3/5
Lekker jaren '80. Wel weer één waar ik mij niet zo aan erger. We zijn er al een paar tegengekomen. De vergeetbare jaren '80 platen. Op zich knap. Maar ik noteer toch gewoon die 3.
Oasis
3/5
Ik kan hier bijna mijn schrijven over het andere Oasis album herhalen. De stem is verschrikkelijk. Maar ze vinden een goed samenspel met de muziek. Ze krijgen het voor elkaar om dat zeurende britse geluid wat weg te laten vallen zelfs. Het andere album had voor mij nog een uitschietertje. Hier heb ik niet echt een opveermomentje.
Buena Vista Social Club
4/5
Eind jaren '90. Stampende beats, raggende gitaren, rauwe rap. Maar ook de jaren van de muziek die je te relaxt maakt om te poepen. Manu Chao en deze sociale club voorop. Wellicht misschien ook wel juist nodig als tegenhanger van het muzikale geweld. Het verbaast me wat dat ik nu nog prima kan hebben.
Genesis
3/5
We moesten net nog Selling England By The Pound luisteren en dit is toch één pod nat. En dan is dit ook nog een dubbel-cd. Het is allemaal prima in elkaar gedraaid, maar (wellicht door de pech dat het direct achter een zelfde soort Genisis album volgt) ik was het bij cd 2 toch flink zat.
Django Django
4/5
Ik schrik tegenwoordig al als ik art-rock lees. Maar dit is best een geinig schijfje. Het is niet heel geforceerd. Art lijkt meer te staan voor de digitale kant. En een combinatie van 'normale' en digitale muziek pakt mij altijd wel.
The Slits
3/5
Een soort rustige Chicks on Speed / Lords of Acid van voor het digitale tijdperk. Het is wat kinderachtig cq. provocerend. Maar bereikt dat ook weer niet omdat het ook wel heel vrolijk en bij vlagen relaxt is. De zang is heel matig, maar dat lijkt bij het provocerende te horen. Normaal zou ik er helemaal op afknappen, maar ze bieden een geheel. Ik denk dat ik een lijstje ga maken: 501 albums die onterecht in de 1001AYMHBYD staan.
The Cult
3/5
Klassieke rock die al veel eerder veel beter is gedaan. Op dat maar eens te onderstrepen hebben ze 'Born te be wild' gecovered. Waarschijnlijk het beste wat deze band eruit kon halen, maar veel minder dan het origineel. De kracht van dit album zit in de catchy ritmes; het is een plaat die kwaad kan voor de nekspieren. Omdat het binnen het genre verre van het beste is, zal ik het niet snel nog eens opzetten en verdient het een 3. Ik voeg het eerste nummer toe aan mijn likes, dat lijkt mij voldoende om over te houden aan deze schijf.
Cocteau Twins
2/5
In de kroeg even vooruit gekeken met een luistermaatje. Wat staat ons te wachten? Cocteau Twins? Die hebben we toch al eens gehad? Wat was dat ook alweer? Eens even teruglezen. Ja hoor: ik noteerde een vergeetbare 2. Dit album is niet zo anders. Wel staat er ineens iets op wat ik ken. Lorelei stond op een verzamelaar met Enya-achtige muziek. Het heeft iets van die richting, maar ik vond dit nummer altijd het minst interessant wat er tussenstond. Het staat wel symbool voor de rest van het album. Aardig idee, maar de uitvoering kan toch meer signatuur bieden. Saai en flink vergeetbaar.
Eric Clapton
4/5
Een album waar ik naar uit keek. Het viel wat tegen. Prima gitaarwerk, maar alles wat daarom heen zit mist power.
Ach misschien is het probleem gewoon weer dat ik mij verheugde. Dan valt het gewoon sneller tegen. Gewoon nog eens luisteren maar. Heel veel anders wordt het oordeel niet. Maar de gitaars zijn wel zo sterk, dat ik minimaal een 3,5 wil geven.
David Bowie
3/5
Blijkbaar kan wat vagere muziek ook een duidelijke vergeetbare 3 zijn. Heroes heeft zichzelf natuurlijk bewezen. Al is het niet mijn smaak (vind dit al teveel Dylan). Maar welk ander gezongen deel moet ik hier verder nu aanhalen? De meer muzikale/elektronische delen luisteren best prima. Maar ze missen iets extra's.
Volgens mij kan je dit album samenvatten met het singeltje Heroes met de B-kant V-2 Schneider. Dan mis je verder niets.
Aerosmith
4/5
Weer eens een poging om de 1001 aan te zetten met het gezin in de auto. En, volgens mij voor het eerst, mag het album helemaal afgespeeld worden. De meer standaard rock nummers liggen ook erg makkelijk in het gehoor natuurlijk.
Wat mij meer verbaast is dat wordt meegezongen met 'Janie's got a gun'. Ook dit blijft op de een of andere manier makkelijk in het hoofd zitten. Maar het is toch niet een nummer waar je gedachteloos je hoofd mee laat laat knikken. Ik krijg nog wel de vraag of ik niet de betere versie kan opzetten, Nou nee, ik zit achter het stuur hè....en dan kan ik lekker door met het 1001-huiswerk, want mijn luistermaatje likt mij in te gaan halen.
Voor het album maakt zo'n nummer wel het verschil. Het geeft variatie en eigenheid en het dwingt om beter te luisteren.
Traffic
5/5
Help, ik word dus ingehaald door een luistermaatje. Ik moet aan de bak! Maar goed dat we gaan klussen. En dit is een heel mooi plaatje daarbij.
Daar moet ik wel achter komen, want de titel suggereert meuk. Tot mijn verbazing begint het album vrij luchtig en jazzy. Het wordt gevolgd door een mengeling van overgebleven jaren '60 klanken en oudere muziekgenres. Je hoort wat getokkel en wat soul. De titeltrack blijkt de klapper. Er wordt nu gekozen voor een folk-klank, waarmee er een voorloper van Stairway to Heaven lijkt te zijn ontstaan. Dit nummer tilt het album (net) naar de laatste ster!
ZZ Top
3/5
We klussen vrolijk door en ZZ Top lijkt mij op voorhand wel prima daarbij. Al is het eerste nummer Gimme All Your Loving wel erg jaren '80. Maar goed Sharp Dressed man komt ook nog, en dat gaat toch iets beter op met dat jaren '80 geluid. Dus wat zal de boventoon gaan voeren?
Nou dat wordt wel duidelijk. De jaren '80 komen te lang te duidelijk door. Ik ben het album halverwege wel zat. Wellicht ook omdat het kruit al vroeg verschoten is.
Ik vraag hier vaak om variatie. Maar bij sommige albums past dat ook weer helemaal niet. Zoals I Need You Tonight mooi illustreert.
Misschien heeft de band ook wel de pech na Aerosmith te komen. In de vergelijking valt dit stukken minder uit.
Thundercat
4/5
Thundercat. Klinkt als powerrock en klus-muziek. Dus...kom maar door!
Ow, dit is toch heel anders. Het begint vrij rustig, wordt al snel wat vager met een zachte maar vrij snelle beat over rustige zang. Het lijkt naar R&B te gaan. Maar dan volgt weer losse jazz, wel weer met zo'n snel ritme. Je zou er gek van kunnen worden, maar daar houdt hij rekening mee. De nummers worden kort gehouden. Zo blijft het album allerlei straatjes in duiken en zoeken hoe ver het kan gaan zonder ongemakkelijk te worden. Het slaagt daar wat mij betreft goed in, maar ik kan mij ook goed voorstellen dat het voor anderen de grens overgaat.
Devendra Banhart
1/5
Die trillende stem. Het klinkt bijna digitaal, maar het zal wel het echte stemgebruik zijn. Knap trucje, maar niet om aan te horen. En dat anderhalf uur lang. Of nee, zo voelt het alleen maar. Het is 'slechts' 40 minuten.
Gang Of Four
3/5
De titel is duidelijk. Deze schijf is voor het vermaak bedoeld. Mooi, geen kapsones. Ik neem aan dat vooral gedoeld wordt op het vermaak van de artiesten zelf. Maar als zij plezier in hun werk hebben, dan levert die uitstraling vaak ook een belangrijk deel van het vermaak van het publiek. Zelf heb de 50 minuten is tweeën moeten knippen. Het werd mij toch te eentonig. Als je het in tweeën knipt kan ik er nog wel 2,5 ster aan toekennen.
Amy Winehouse
4/5
Ik sla op verzoek van de klusmaatjes een album over en het volgende album raak ik zelf op de helft wel zat. Komen we weer bij mooie klusmuziek. Amy Winehouse.
De stem heb ik al aangehaald op het eerdere album. Op dat album miste ik de hits. Dit wordt hier weer goed gemaakt. Gelukkig maar, want daar moet dit album het wel van hebben. Pop met een ziel, mede door invloed van oudere muziekstijlen.
4/5
Noiserock: Standaard een 1.
Wazige geluiden: standaard een 1.
Matige zang: standaard een 1.
Algemene waardering: 4
Noiserock: Midden in de nacht geluisterd, dus op zacht volume. Wellicht ervaar je de herrie dan niet zo. Onverwachts komt de jongste beneden en begint hard op en neer te wippen op de muziek. Cachy noiserock dus. Of moet ik me zorgen gaan maken? Het is ook wel noiserock uit 2004, de grensen van een genre worden met de tijd wat opgerekt. Dit heeft zelfs een beat als basis.
Wazige geluiden. Ok, eerlijk is eerlijk. De hoge piepjes irriteren me. Toch weten ze veel van het wazige geluid om te buigen naar muziek.
Matige zang. De band waust soms wat over de muziek heen, soms is het meer schreuwen wat gemuzikaliseerd wordt.
Algemene waardering. Dit album biedt een unieke beleving. En al worden veel a-muzikale ingrediënten bij elkaar gevoegd, er onstaat een muzikaal geheel. Zoals sommige mensen met alleen groenten best een eetbaar gerecht kunnen bereiden. Het is toch een prestatie. Het heeft zelfs iets pakkends. Dance-noise-rock. Of misschien noise-techno? Ik hoor soms ook wel iets van artiesten als Aphex Twin of T.Raumschmiere. Ga ik het nog eens luisteren? Denk het wel, sorry buren.
Blue Cheer
2/5
Wat punk, wat jazz/blues, wat jaren '60. De losse nummers zijn niet bijster interessant, maar door de variatie is het nog wel ok. Bijna aan het eind zat het op een 2,5. Nog net een vergeetbare 3. Maar door het laatste nummer (1/5 van het album) slaat het om naar een slecht geheel.
Rufus Wainwright
3/5
Ik behoed de klusmaatjes maar voor de noise-rock en heavy-metal albums. Krijg ik straks zelf wel uren achter elkaar gitaar-geweld.
Maar tja, de zeurstem van Rufus kreeg eerder van mij 2 sterren. Dus kan ik de klusmaatjes dit wel aandoen?
Ze houden zich stil over de muziek. Dus het kan blijkbaar,
Zelf hoor ik toch weer een zeurstem. Het komt ook door het oprekken van de laatste lettergrepen van woorden. Als een klein kind...."Mag ik een snoepjeeeee....weeehhhh....." Hoe moet die stijl iemand nu overtuigen? Muzikaal zit het wel goed in elkaar gelukkig. Met 2,5 ster komt Rufus goed weg lijkt me.
Nirvana
1/5
Na een 5 sterren album mogen we wat verwachten. Maar blijkbaar moest de band zich even afzetten tegen het eerdere 'commerciële' geluid. Dat heet een punk-album.
Ze laten ons tussendoor en vooral aan het eind horen, dat ze nog best wel goede muziek konden maken. Maar bepaalde teksten verraden toch de wens om zich af te zetten...
Het laatste nummer zou wellicht een extra ster waard zijn, maar daar tegenover staat het verspilde talent. In de tijd van cd's voel je je toch echt bekocht als je deze schijf in huis haalde op basis van ervaringen uit het verleden.
Rocket From The Crypt
2/5
Weer een plaat die veel korter duurde dan ik ervaarde. Wat is dit lang hetzelfde geluid. Tegelijk zijn de nummers die wel iets anders klinken eigenlijk zo uit de toon, dat dat ook weer irritant is.
Een band/zanger die de wereld wil laten weten dat ze een attitude hebben. Late punk wellicht, wel vaak catchy. Het is ook gewoon mijn smaak niet...
The Kinks
2/5
Zelfs The Kinks zelf hadden al door dat er teveel The Kinks was. De titel is er niet voor niets....Maar laten we eerlijk zijn. Heel anders is het niet...
Pink Floyd
2/5
Ergens rond 2010 werd deze show opnieuw opgevoerd. Een collega heeft zich een jaar lang hierop verheugd en ook zeker een jaar lang nagenoten. Hij deelde zijn enthousiasme graag natuurlijk. Dus de cd belandde op mijn pc met het idee dat ik dit regelmatig op zou zetten en hierin op kon gaan. Het resultaat? Na één keer luisteren verdween alles in de digitale prullenbak met uitzondering van de twee hits, die dan wel weer heel sterk zijn.
Het album is bejubeld, dus ik kon hem hier verwachten. Ik keek er niet naar uit, maar ik heb wel een moment gezocht om het integraal goed te kunnen beluisteren. Dat ging me lastig af. Het album klinkt in het begin van geen kanten. Gelukkig komt snel de eerste hit. Maar daarna komt al snel valse zang. Het past wellicht bij de emotie, maar ik haak hier echt van af. Als concept-album is het wel weer bijzonder. Het mag iets korter, maar het neemt je best mee op een reis.
Uiteindelijk is één sterk nummer per schijfje echt onvoldoende. Nu echt voor de laatste keer dit geluisterd.
Country Joe & The Fish
3/5
Wat kunnen we hier nu weer van verwachten? Jaren '60. Maar van Country Joe en genaamd Electric Music.
Het dekt nog niet eens het hele spectrum. Er had ook nog wel een hint naar blues, naar Soul, naar folk, naar... bij gekund. De nummers zijn niet per se onderscheidend, maar liggen vaak wel prima in het gehoor. De variatie maakt het grootste verschil. Er zitten wel verschrikkelijke stukken met een neurotisch orgel tussen (dieptepunt Section 43) die aan de sterren zagen.
2,5 ster
Weather Report
3/5
Het TV-prorgamma voor 1990:
- 1:00 . "Birdland" Een spelprogramma
- 2.00 "A Remark You Made" aftiteling van een soap
- 3.00 "Teen Town" De nachtprogrammering
- 4.00 "Harlequin" testbeeld
- 5.00 "Rumba Mamá" hervatting uitzending
- 6.00 "Palladíum" een kinderprogramma
- 7.00 "The Juggler" een uitzending van de gezamelijke kerken
- 8.00 "Havona" een kinderthriller
The Soft Boys
2/5
Een album van The Soft Boys dat start met I wanna destroy you...Dat is dan hun zachte kant... Dit werk heeft nogal wat van de jaren '60 overgehouden, inclusief af en toe het zwaktebod van de verlengde klinkers. Het is allemaal te overzien hoor, maar als je dat doet, moet je wel zorgen dat je stem niet overslaat. En ook dat is nog wel te overzien, maar het valt me op omdat het album zich verder niet zo onderscheidt. Misschien is dat het echte probleem. Hop, uit de lijst deze schijf.
Run-D.M.C.
5/5
Run DMC. Volgens het internet een grondlegger van de hardcore rap. Dat moet je plaatsen in de tijdgeest. Want nummers als It's like that zijn tegenwoordig licht verteerbaar. Het labeltje zal vooral duiden op het rauwe uitstoten van de woorden en gelukkig minder op de teksten.
Raising Hell is het derde album van de heren. En inmiddels zou ik de heren de grondlegger van de commerciële rap noemen. Het rauwe keelgeluid zijn ze niet kwijt. Maar om maar wat te noemen. Ze durfden als één van de eersten een cd'tje te maken van het tweede album. En dan hebben we het nog niet eens over de schoenen. Een zeer ludieke samenwerking voor twee partijen die overal in doorwerkte. Het zonder veters tegelijk op de maat op de grond stampen zit als beeld nog steeds in mij hoofd. Het gaat zo ver dat er een ode aan de schoenen op deze cd stond…
Grondlegger van hardcore rap en van de commerciële rap? Is deze groep dan zo wispelturig? Welnee. De mannen waren gewoon enorm vernieuwend. En wij duwen vervolgens de verschillende uitingen in onze afgebakende hokjes. Er zijn ook kernkrachten van Run DMC. Zo is de afwisseling van Run en DMC, soms woord voor woord, ongeëvenaard. Dit wordt vaak aangevuld met het turntablism van Jam Master Jay. De meester voelt de rappers perfect aan en krijgt het voor elkaar met een op zichzelf minder toegankelijk genre een heel aaibaar geheel te creëren.
Het vernieuwende horen we op het derde album ook nog steeds aan de muziek. Eerder brachten nummers als It's Like that en King of Rock al een nieuw en sterk geluid. Op het tweede album werd al geëxperimenteerd met gitaren en samengewerkt met een reggae-zanger. Op dit album werpt dat zijn vruchten af. It’s Tricky luistert bijvoorbeeld heel fijn weg. En daarbovenop wordt samengewerkt met Aerosmith. Zoals de clip laat zien, niet een samenwerking die toen voor de hand lag. Hét voorbeeld dat muzikale hokjes doorbroken moeten worden. Minpuntjes zijn enkele kinderachtige nummers op de tweede helft. Ik kan mij bijvoorbeeld best ergeren aan Dumb girl. Daar staat tegenover dat ook deze nummers vaak wel een sterk onderdeel hebben. Dumb girl heeft bijvoorbeeld een voor die tijd heel bijzondere stevige dubstep-achtige beat.
Walk This Way verdient een eigen ster. Run DMC krijgt van mij sowieso een oeuvre prijs. Wellicht bepaalt dat ook de laatste afronding bij de sterren. Bam! 5 sterren!
1/5
Vrije jazz volgens wiki. Nou wiki, er is een verschil tussen vrije jazz en een kakofonie...
The La's
3/5
Dit album ademt mij te veel jaren '60, maar dat is al snel. En het ademt ook wel jaren '90 radio-rock. Met een schijf uit 1987 is de band er dan vroeg bij. Het is moeilijk je aandacht erbij te houden, het vervliegt snel naar de achtergrond. Daarmee is het aantal sterren duidelijk.
The Clash
3/5
Dit voelt als punk, maar tegelijk is het vrij toegankelijk. Het stemgebruik is stereotype, maar we hebben wel gekker voor onze plaat gehad. De muziek is zelfs wat catchy (cq voelt soms wat simpel). Het is zeker niet doorgeproduceerd. Het plaatje schijnt in enkele weken de hele molen doorlopen te hebben. Maar het lijkt toch of ze binnen die tijd er wel iets van wilden maken. Dus wellicht is mijn punk-gevoel onterecht.
Dat geschreven hebbende, kan ik er ook niet meer van maken dan dat het makkelijk weg luistert. Ik mis wel iets zorgt voor het onderscheid.
2,5 ster
System Of A Down
3/5
Het geluid gaat in de volle aanval. Het is snel en hard. Gitaren en geschreeuw voeren de boventoon. De band lijkt enerzijds hier vol voor te gaan, maar zoekt anderzijds allerlei manieren om dit voldoende te breken.
De nummers duren vaak niet heel lang en binnen de nummers wordt snel overgesprongen op relatieve rust en dan weer op het volledige leger van geluid. Ze houden graag een tel stilte voor of na een schreeuw. En af en toe zoeken ze een echte muzikale variatie (Soms hoeft dat echt niet, zoals de smurfenschreeuwzang in Suggestions).
Eigenlijk weet de band heel goed wat ze doet. Het zou de band helpen als ze dit soort concepten net iets duidelijker doorvoeren. In de breaks nog veel meer rust en meer serieuze zang daarbij bijvoorbeeld.
Dan krijg je zoiets als Chop Suey of Toxicity. Eigenlijk horen we via deze schijf nog slechts de potentie van de band.
The Human League
3/5
Ouderwetse synth-pop. Het zou niet in mijn opkomen om het in het boek op te nemen. Kraftwerk lijkt me al wel voldoende het genre vertegenwoordigen. Ik snap het wel. Het eindigt met een enorme hit. En vervelend is het niet. Het krijgt ook wel voldoende van me. Een vergeetbare 3.
Bert Jansch
2/5
Folk zegt wiki. Het is niet ver van de opzet van Dylan. Muzikaal wat eenvoudiger en de zang wat minder wrikkend. Goed dat het in de lijst staat om te laten horen dat Dylan in zijn eigen genre met gemak wordt overtoept. Maar man wat ligt dit ver bij mij vandaan. Ik krijg dit niet in één keer weggeluisterd...
Joan Baez
2/5
Meegeluisterd bij een luistermaatje vanaf een laptop op een paar meter afstand. Ik ergerde me rot aan die stem. Maar tja...als het geluid niet op jou is afgesteld, kan het wel eens zijn dat er een element te prominent naar voren komt. Dus toch maar in de herhaling in de auto. En nope, het lag niet aan het geluidsinregeling. Dit is veel te dominant. Vaak weer die nep-trilling in de stem die dit soort muziek telkens een toneelstukje maakt. Soms nog eens een extra hoge uithaal. Op zich knap. Maar het maakt de stem waar ik mij al aan ergerde nog dominanter.
Jazmine Sullivan
3/5
Moderne R&B van deze dame. Wij vinden het altijd fijn als een album niet te lang duurt. Met een half uur een groen vinkje op dit punt. Maar dit album leunt, zoals de hoes al uitstraalt, toch sterk op de hiphop-cultuur achter R&B. Het album staat dus ook vol skits. Dan blijft er ook wel weer weinig muziek over... Toch iets te weinig van het goede...
Maar goed. Wat vinden we van die twintig minuten muziek? Het is modern, maar vrij toegankelijk. Het biedt binnen de grenzen van het hokje best wel wat variatie. Er is muzikaal gewoon niet zoveel op aan te merken. En als je die zin schrijft, weet je eigenlijk al dat er ook niet zoveel plusjes te beschrijven zijn. Een harde vergeetbare 3.
The Thrills
4/5
Een heel toegankelijk album vol radio-muziek. Het zakt wat weg naar de achtergrond en lijkt daarmee op een vergeetbare 3 af te stormen. Tegelijk blijft de vrolijkheid wel hangen en verdient het op basis daarvan misschien net iets meer.
UB40
3/5
Vrolijk huppelende ska. Weinig mis mee, al raak ik het halverwege wel zat. Scoort net iets onder een vergeetbare 3.
Bob Dylan
2/5
Man wat een drama. De man zingt niet. De mondharmonica schiet soms volledig uit de toon. Ok, af en toe werkt het. Die gelukstreffers zijn op single geknald...
1,5 ster, omdat ik inmiddels weet dat deze lijst nog erger te bieden heeft.
Creedence Clearwater Revival
5/5
Ik begon Creedence al te missen in de lijst. Even gespiekt, maar ja hoor. Dit is het eerste van hen, maar niet de laatste. Dan valt op dat het debut niet in de lijst staat. Maar tja, debutjes moeten zoveel mogelijk in deze lijst natuurlijk, tenzij er goede hits op staan...
Of hebben de samenstellers toch gewoon een keer een keuze gemaakt tussen verschillende sterke albums van één band? Ach...weet je wat? Ik luister ze gewoon allebei.
Eerst maar eens het echte huiswerk. Cosmo's Factory. Wat luistert dat makkelijk weg zeg! Wel veel covers / reizen in de tijd. Die oude platen kopiëren, het gaat ze gemakkelijk af. De uitvoeringen zijn prima, maar die covers kan je natuurlijk niet baanbrekend noemen. Het kan een argument zijn om dit niet op te nemen in de lijst. Daartegen valt op dat de kwaliteit het gehele album hoog is. Daar houden we van. Niet twee hits omringd door reut. Als je dat bij elkaar pakt, heb ik toch liever dat de opvullers opnieuw opgenomen versies van goede nummers van anderen zijn.
Even terug in de tijd naar het debut album. Ook dit luistert prima weg. De hits I put a spell on you en Suzie Q springen er nu zeker uit. Het geluid werkt nog niet altijd top mee. Zo lijkt de zang op Suzie Q weggedrukt. Het voelt daardoor wat minder volwassen.
Al met al zou ik zeggen dat ook het debut-album door iedereen beluisterd moet zijn, maar ik waardeer het dat er eens een keuze is gemaakt. En als je eerste en vijfde album zo fijn luisteren, biedt je toch een kwaliteit die we zelden zien. Ik geef de band graag een bonussterretje voor het oeuvre.
George Jones
2/5
Ik heb dit maar even in drieën geknipt. Even wat Italiaanse rap er tussendoor. Man, wat een energietrekkende saaiheid. Het is jammer dat de man prima kan zingen. Kan ik hem geen 1 geven.
Hüsker Dü
3/5
Punk zegt wiki. Dus ik maak mijn borst weer nat. Gaan we weer. Maar...dit valt wel mee. Zou dit geen punk noemen. Het is vrij radiovriendelijk. Dit schrijf ik wel in 2025. En de schijf komt uit 1987. En eerlijk is eerlijk: nummers als Could you be the one, hoorde ik toen nog niet op de radio. Dat kwam pas in de jaren '90. Een voorloper wellicht.
Mijn smaak is het niet. En dan wordt een dubbel-lp toch snel te lang. Ben het wel zat halverwege, het wordt me te eentonig. Toch wil ik het geen onvoldoende geven. Kan me wel voorstellen dat dit andere vrolijker maakt.
Gang Starr
3/5
Weer een definitie van een vergeetbare 3. Het is allemaal prima hoor. Er wordt rustig gerapt in de stijl die we al een paar keer voorbij hoorden komen. En daar zit het eerste probleem. A Tribe Called Quest, De la Soul, Jungle Brothers en Afrika Bambataa bieden allen een vergelijkbare sfeer, maar voegen veel meer toe. De één biedt meer soul, de ander meer elektro. Maar Gang Star houdt het veel kaler. Het weet zich niet te onderscheiden.
Raekwon
3/5
Het moet blijkbaar een film beleving zijn. Die beleving heb ik niet.
Ik kijk eens terug naar mijn eerdere bemerkingen en stuit op Ghostface Killer. Het Wu-Tang-lid dat Raekwon het meeste meeneemt op dit album:
"...eentonig kunnen we dit niet noemen. Als Wu-Tang-lid ben je wel in het voordeel natuurlijk. Hulptroepen zat. ... Uiteindelijk zijn de losse nummers niet bijzonder goed. Maar is het die afwisseling die het interessant houdt om een keertje te horen...."
Dat geldt nu ook wel weer. Meneer heeft wat mazzel met het collectief. Ik zou zelfs zeggen dat met zoveel medespelers achter de hand, dit wel iets interessanter had kunnen zijn.
2,5 ster en het het verzoek om dit in de lijst te vervangen door een schijf die iets toevoegt.
Afrika Bambaataa
5/5
Ik haalde dit toevallig kort geleden al aan. Omdat dit mij heel erg vrolijk maakt. De elektrogeluiden achter de raps zijn ontzettend gedateerd natuurlijk. Jaren '80 full frontal. Maar ook dat kan je prima uitvoeren. Het maakt de raps ontzettend catchy, dansbaar en speels. Bij Run DMC noemde ik het onmerkbaar afwisselen van rappers. Deze rappers laten het duidelijker merken, maar dat werkt bij een nummer als Planet rock toch goed. Eentonig worden de raps het daardoor niet. Looking for the perfect beat heeft een melodielijntje dat nooit meer uit je hoofd gaat. Normaal is dat mega irritant. Maar deze keer kan ik dat prima hebben.
Heb album start met twee mega-hits en een klein hitje als nummer 3. Daarmee zitten we al bijna op de helft en eigenlijk is dan het oordeel al geveld. Wellicht heeft de rest iets minder waarde, maar het haalt mij zeker niet uit de vrolijke bui die de eerste helft mij heeft geleverd.
The Stooges
2/5
Ik heb geen idee welke versie de bedoeling is om te luisteren. Internet biedt twee dominante versies. De Iggy mix en de Bowie mix. We krijgen in elk geval een plaat met kleur dus. Ik besluit ze beide te luisteren en begin met de Iggy Mix. Het eerste nummer Search and Destroy is bekend, maar klinkt anders. Het nummer heeft iets pakkends, maar het geluid klinkt zo belabberd. Ik zou hier wel graag een versie met vol geluid van horen. De rest van het album pakt me niet zo, maar dat kan komen, omdat ik mij blijf ergeren aan het geluid.
Dan de Bowie mix. Ja, zo ken ik het eerste nummer. Klinkt toch iets minder belabberd. Ik merk wel dat ik dit album eigenlijk helemaal niet twee keer wil horen. Was een leuk plan. Maar na nummer 2 gaat het toch echt uit...
Dinosaur Jr.
1/5
Wat een zit. Die zanger zingt echt te naar / vals. Het zal best een voorganger van velen zijn en het zal best met een andere zanger prima muziek opleveren. Maar dit is er weer één voor het lijstje 11 albums die niemand ooit hoeft te horen...
The Beta Band
3/5
Schattig schijfje. Ze vonden het zelf matig geproduceerd, lees ik. Het voordeel daarvan is, dat het uitstraalt dat de band dit echt wil maken. Ik heb me er ook geen moment aan gestoord.
Ik zal dit album niet zomaar nog eens opzetten. Maar als het aanstaat, zal ik het ook niet uitzetten. Toch wil ik deze 3 geen vergeetbare 3 noemen. Daarvoor is het te sympathiek.
Harry Nilsson
3/5
Erg gevarieerd plaatje. Van (toch nog) speelsheid uit de jaren '60, tot standaard rock, tot saaie wegtrekker. Alles prima uitgevoerd. Zelfs de gimmicks hebben aandacht gekregen. Soms een cover, maar inmiddels ben ik daar blij mee. Beter een kwalitatief bewezen nummer dan een eigen opvuller. Mijn smaak is het niet. Maar ik kan mjj voorstellen dat anderen dit goed kunnen waarderen
The Beach Boys
1/5
's Ochtends vroeg was dit echt teveel. Wilde gelijk terug naar bed. Heb het tijdens het eerste nummer maar uitgezet. Poging 2 tijdens het werk. Niet goed voor de werkgever. Ik zak helemaal weg. Ik kijk nog even terug naar mijn cijfers voor de andere 2 Beach Boys albums. Beide ook een 1. Blijkbaar is er een band erger dan de Beatles. Als ik deze lijst heb doorgewerkt zet ik nooit meer iets op met deze jaren '60 klanken.
Hookworms
3/5
Rock staat er op wiki. Verder staat er eigenlijk helemaal niets. Dus wat kunnen we verwachten. Het begint elektronisch, maar al snel hoor je waarom er 'rock' staat. Halverwege de zeroes was dit soort festivalmuziek de trend. Dit album komt uit 2018 en hobbelt dus achter de feiten aan. Tijdens Ullswater zing ik bijna mee "Everyday I love you less and less". Zo erg ademt dit Kaiser Chiefs.
Er is weinig mis met dit album, maar waarom staat dit in de lijst? Het is niet zo toonaangevend, niet beter dan anderen in zijn soort en het heeft geen continue kwaliteit. (Na nummer 3 volgt een bak opvullers). Het was prima om eens te luisteren, maar volgende week ben ik het meeste wel weer kwijt.
Abdullah Ibrahim
3/5
Dit is het vooroordeel dat ik ooit had over jazz. Behoorlijk oubollig. Ik ben geen fan van deze jazz-soort, dus het kan aan mij liggen, maar ik hoor niets vernieuwends ten opzichte van de drie decennia voorafgaand aan deze plaat.
Big Star
2/5
Ik lees dat dit 'cult-album' een paar jaar op de plank heeft gelegen omdat het niet commercieel klonk en de band ongeïnteresseerd leek. Ik begrijp hier weinig van. De band lijkt toch echt aandacht gegeven te hebben aan het componeren en spelen. Al zijn er wat minder geïnspireerde seconden als het begin van Thank You Friends. Maar dat draagt juist bij aan een vrij toegankelijk (commercieel klinkend) geheel. Zelfs dusdanig dat ik mij afvraag wat dit nog bijdraagt.
Zonde dat ze een paar jaar hebben gewacht, want na die tijd heeft het album bij de afronding nou niet bepaald de aandacht gekregen. Is dat geluid dan wat het een cult-album maakt?
Hole
3/5
"It's better to rise than fade away". Sorry Courtney. je bent inmiddels behoorlijk uitgedoofd. Dit was mode muziek in de jaren '90. Zelfs zo erg mode, dat nu geen DJ het in zijn hoofd haalt om dit af te spelen op een '90's party.
Rod Stewart
3/5
Ik ben inmiddels niet meer verbaasd dat Rod één van de uitzonderingen is waarvan ik de ongepolijste stem goed kan verdragen. En eigenlijk valt het op dit album wel mee.
Net als het eerdere album van Rod dat we kregen, kan ik het prima luisteren, maar zal ik het niet snel opzetten. Tegelijk is met name de titeltrack een positieve uitschieter. Maar die streep ik weg tegen het Amazing Grace waar mijn haren van overeind gaan staan. Gewoon 3 sterren dus.
Nick Cave & The Bad Seeds
2/5
Nick cave brengt telkens wat anders en weet telkens een album één sfeer mee te geven. Dat leidde al tot 4en van mij. Maar als een artiest steeds wat anders doet, komt er ook een moment dat het een keer niet mijn smaak is. En dat moment is nu. Dit is veel te saai voor mij. Naast smaak, valt me ook op dat dit zich iets minder onderscheidt dan het andere werk dat we voorgeschoteld krijgen. Het album had van mij weggelaten kunnen worden. Nick heeft voldoende geleverd dat meer toevoegt.
The Temptations
2/5
Eerder kregen we All directions met Papa was a rollin' stone. Hier veroorzaakte met name de hit een dikke 4. Nu een album zonder zo'n hit. (Of heeft Cloud 9, met ook zo'n aanstekelijke baslijn, hogere ogen gegooid dan in mijn beleving?) Ik merk al snel dat ik die hit nodig heb. Ook omdat Papa was a rollin' prachtig is opgebouwd. Het lijkt er op dat Runaway Child bedoeld was als de troef met de langere uitgewerkte compositie. Maar dat nummer doet mij weinig. En dat huilende kind helpt mij niet om er wel in te komen.
Dit album biedt verder weinig wat mij bij zou blijven. Het voelt soms zelfs saai en ouderwets. Maar dit album is ook een paar jaar eerder gemaakt dan All Directions. Dus wellicht waren ze, met dit negende album, gewoon nog niet zo ver? Of hebben ze gewoon te veel albums gemaakt? Want als je meer dan 40 albums aflevert, dan heb je waarschijnlijk geen selectie gemaakt...
Judas Priest
3/5
Dit is weer een album waar ik op hoopte toen ik aan de 1001 begon. Een overbekende band, waar ik nooit iets van heb geluisterd. (Of wel, maar dan was het een vergeetbare 3.) De band is groot wat betreft de vermeende kwaliteit en expressie en wat betreft de kwantiteit (wiki toont mij zo'n 20 albums).
Het internet spreekt vooral over Heavy Metal. Het geeft de richting wel aardig weer. Maar het is niet overdreven Heavy (vanuit mijn perspectief vanaf het jaar 2025). Het is wat rauw, maar tegelijk best toegankelijk. Wellicht ook omdat het allemaal prima is elkaar zit. Ik moet wel moeite doen om de instrumenten te beluisteren. De zanger trekt mijn aandacht naar zich toe. En dan heb ik het over het geluid. Want het internet roemt vooral de visuele presentatie van de zanger.
De stem pakt mijn aandacht dus, maar dat bieden andere zangers uit het genre ook. En Judas Priest is niet de enige die kwalitatief goede Heavy Metal brengt. Vandaar waarschijnlijk dat ik het nooit gehoord heb of het niet meer weet. Het onderscheidt zich niet zo goed. In die zin klopt de vergeetbare 3 wel. Tegelijk tikt Wiki me op de vingers. Deze band was er vroeg bij en de inspiratie voor velen.
Sade
2/5
Duidelijk geïnspireerd door Soul en Jazz, maar niet ontkennend in welke tijd ze leefden op het moment van opname.
We beginnen met de hit Smooth Operator. In het begin maakt dat enthousiast. Maar eigenlijk raak ik het nummer halverwege wel zat. En dan wordt het vervolgd met het tergend saaie Your Love is King en door een Long Version van een nummer dat echt te saai is voor een lange versie. De eerste klanken voor 30 seconden in een loop gooien voegt buiten extra seconden echt niets toe.
Ik word hier dus niet vrolijk van. Maar tegelijk ken zelf ik de eerste drie nummers al en is er weinig op de kwaliteit af te dingen. Ik snap dus best dat dit in de lijst staat.
PJ Harvey
2/5
Daar is PJ weer. Het derde album dat we voor onze kiezen krijgen; nu al op voorhand veel te veel van het matige. Het is wel een andere klank dan de andere twee albums, met vooral een hoge stem als troef. En ten opzichte van de verwachting schiet ze minder, zogenaamd artistiek, uit de bocht (al ga ik door de grond bij de verdraaiende stem in bijvoorbeeld England). Wat hetzelfde blijft; ook dit is weer een gemaakt geheel. Gericht op de mensen die de kunst in muziek waarderen. Stap dan uit dit boek en maak een 1001 'kunstzinnige uitspattingen'...
Michael Jackson
3/5
De eerdere muziek van Michael Jackson is vaak tergend saai. Thriller en Bad brachten de krachtige en creatieve nummers die echt een grote toevoeging waren aan de muziekgeschiedenis. Daarna werd het weer tergend saai.
Off the wall lijkt wat tussen die saaie Michael en die creatieve Michael in te zetten. Don't stop till you get enough had zo op Thriller kunnen staan. Het nummer luidt op een prettige manier de jaren '80 alvast in. Daar is de Michael die ik later zo ben gaan waarderen.
Deze kracht komt verder niet meer terug op het album. Michael zwakt bijna alles af met zijn opgerekte lettergrepen aan het einde van elke zin. Op de eerste helft wordt hier voldoende tegenover gezet. Op de tweede helft is het te gek. Te saai om te luisteren. Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik die helft in zijn geheel heb geluisterd. Uitmiddelen maar. Een 4 voor de eerste helft, mede door de openingstrack, en een 2 voor de tweede helft.
Funkadelic
3/5
Dit album is gemaakt om te bewijzen dat het gemaakt kan worden. Ik schrik altijd als ik dat lees. Krijgen we weer amuzikaal snob-geluid. Maar het valt me mee.
Dit album lijkt te draaien om het (lange) titelnummer. Het nummer met de minste funk nota bene. Het heeft juist een wat zwart gitaargeluid.
Er volgt een hele hoop vergeetbaarheid en een sample-extravagance. Met wel weer een koekoeksklok, speciaal voor een luistermaatje.
Bruce Springsteen
3/5
Een verhalend en ingetogen album. Ik wil hier helemaal niets van vinden, want ik luister nooit naar de teksten. Maar we moeten de 1001 afronden, dus ik deel toch maar sterretjes uit.
Eén man met zijn gitaar, zijn mondharmonica en vooral zijn stem. Dat is niet mijn genre. Was ik dit als één van de eerste albums tegengekomen in de lijst, had ik waarschijnlijk 2 sterren gegeven en snel doorgegaan. Inmiddels heb ik wat vergelijkingsmateriaal. Enerzijds van anderen en anderzijds van Bruce zelf. Als ik dan een keuze moet maken tussen die albums, dan komt deze toch boven drijven. Ja, het is verhalend, maar niet zo theatraal als vergelijkbaar werk. Bij Darkness on the Edge of Town schreef ik dat ik Bruce niet geloofde. Dat is nu wel het geval. Zonder dat het (wederom relatief) saai wordt. Het is een mooie middenweg. Zelf zal ik dit niet meer opzetten, maar laat ik dat deze keer terzijde schuiven en toch 3 sterren uitdelen.
Sabu
2/5
Het is wel leuk om een wat bredere blik op pop-muziek voorgeschoteld te krijgen. Ahoewel, pop muziek. Een aantal nummers maken gebruik van een voorzanger, waarna de groep alles herhaalt. Dat is meer een dorpsfeestje rond het kampvuur. Erg gezellig, maar om dat via Spotify binnen te halen, voelt wel erg strijdig met de beleving. Het matcht ook niet helemaal met de internet/wiki uitstraling van een gerenommeerde band. De wiki-term 'octet' zal technisch kloppen, maar wekte bij wel verkeerde verwachtingen. De officiële naam van de artiest, dekt meer de lading. Dit draait vooral om één man (Sabu), de man van de handdrums. Om het achtergrondkoortje nu te gebruiken om een octet te vullen....
Hawkwind
5/5
Om mezelf maar te herhalen: een live-album = valsspelen. Dat schept wel wat tegenzin voordat ik het opzet. Het voelt als een optreden waar je bij geweest moest zijn, en tja..dat was ik niet.
In het begin haak ik dus een beetje af, ook omdat de ruimte-geluiden niet gewoon de intro zijn, maar continue aanwezig zijn en er naar een paar nummers een tekst wordt opgewaust.
Toch kom ik er langzaam in. De basis van het album is de voor die tijd vrij standaard schurende rock. Prima uitgevoerd. Maar wellicht zou het zonder het bijgeluid wel erg snel saai worden. Na een tijdje gaat het in mijn beleving in elkaar op, en lijkt het elkaar toch te versterken. Het vormt warempel een geheel. Nu duurt het album ruim 2 uur. Dus dat ik er wat later in kom, is niet zo erg. Ik kan nog heel wat meepikken.
Ik drijf steeds verder met het geheel mee, en kan me bijna voorstellen dat ik er toch bij was. Eerlijk is eerlijk, dit is toch een bijzondere muzikale beleving. Eigenlijk ben ik het er wel mee eens dat dit in de lijst staat. Dit is een optreden dat iedereen mag horen.
Nanci Griffith
2/5
Dit is weer een schijf waar ik moeilijk doorheen kom. Man wat duren de minuten lang zo... typisch Amerikaans geknauw van deze dame. Dit is halverwege de jaren '80 toch niet vernieuwend?
Van Morrison
4/5
We melden het maar weer. Live-albums = valsspelen. Dat naast me neergelegd:
Dit is een kwalitatief hoogwaardig optreden. We hoorden op de studio albums al dat de man kan zingen (als hij wil). Dat blijkt niet afhankelijk van een studio waar je makkelijk een stukje over kan doen. Live houdt hij anderhalf uur stand. (Wat voor mij wel weer iets te lang is.) Ik heb het bij de studio albums ook al opgemerkt. Van Morrison weet dat hij een goede stem heeft, maar hij is niet egoïstisch en gaat voor het geheel. Hij trekt de aandacht zeker niet weg van de instrumenten en zorgt ervoor dat alles sterk samengaat. Reden om de sterren naar boven af te ronden.
Living Colour
3/5
Een wat ruwer klinkende Genesis. Althans die delen die ik oppik. Het is allemaal prima, maar het vervliegt naar de achtergrond. Ik zet het halverwege opnieuw aan, met hetzelfde effect. Voor de vorm laat ik hem nu doorspelen, maar tja....dit wordt een 3.
The Hives
2/5
Ok. Ik snap het. Vrij commercieel klinkende punk. Dat lijkt een contradictio in terminis. Maar toch zijn ze rond de eeuwwisseling niet de enige die hiermee komen. Spotify laat mij bijvoorbeeld wat rauwer werk van Queens of the Stone Age horen als dit plaatje voorbij is.
En dan krijg ik toch last van principes. Want niet alleen is dit gewoon een compilatie, wiki meldt ook nog even dat de compilatie er emkel is om zoveel mogelijk 'mainstream' succes te vergaren. De titel verklapt dat ook al natuurlijk. Misschien een mislukt grapje van de band, misschien echt bedoelt zoals wiki beschrijft. In beide gevallen totaal geen reden om het in deze lijst op te nemen. Komt bij dat als je met een compiltatie nog niet eens een half uur met fatsoenlijke muziek kan vullen, je echt niet door iedereen gehoord hoeft te worden.
Radiohead
2/5
Vrij digitale muziek voor een rock band. Een combinatie waar ik best van houd. En zelfs de zeurende stem past hier best wel bij. Wel fijn dat die gedoseerd wordt gebruikt.
Toch moet ik zeggen dat me niet veel doet. Op de één of andere manier weten bands die vanuit de digitale hoek meer rock invloeden zijn gaan gebruiken mij beter te pakken. Ik noem Hybrid maar weer eens met nummers als True to Form.
Komt bij dat het ontzettend irritant is als je je eigen muziek opzettelijk verpest, wat Radiohead het meest extreem doet bij het volkslied. Dat laatste zorgt voor een punt aftrek en wederom de mening dat dit niet in deze lijst thuishoort.
Joy Division
4/5
Het is allemaal niet zo rauw en het is zeker niet zo digitaal, maar vooral de zang van Joy Division doet mij toch denken aan Iggy Pop of Praga Khan. Het is een zang waar ik mij aan zou kunnen ergeren, maar die op de een of andere manier past bij de muziek. In dit geval werkt het geheel zelfs rustgevend.
Ze hoeven niet altijd de meeste sterren te krijgen, maar die platen waarbij je jezelf afvraagt, waarom ze toch wel goed bij je vallen, blijven de leukste in de lijst.
3.5 ster
Madonna
3/5
Als je rond 1980 geboren bent, kon je niet om deze dame heen. Het was één van de grootste artiesten. Maar na 3 albums mag ik toch wel concluderen dat dat niet door haar zangkunsten kwam. De hits zijn groot geweest, dus ik snap de notering in de lijst wel (in elk geval beter dan het album Music). Maar verder is er toch weinig onderscheidend aan deze schijf? Het is vooral niet vervelend om naar te luisteren.
Koffi Olomide
4/5
Een voor ons westerlingen een wat afwijkend plaatje. Omdat het wel interessant klinkt, pak ik het boek er eens bij. Ze kunnen het wel promoten zeg: "vooral voor een vrouwelijk publiek", "heerlijk stroperig", "met overvloedige synthesizerstrijkers" en "geprogrammeerde percussie". Gadverredamme, dat wil je toch niet horen? Ze bedoelen het overigens allemaal heel positief. Dat blijkt wel uit de rest van de pagina. En het klopt ook ergens allemaal wel. Het is best een fijne combi, die geproduceerde afrikaanse muziek. Niet alleen de computer duidt op een bredere oriëntatie. Ook het begin van veel nummers is vrij westers. Zo hadden we het begin van Désespoir (yep, stroperig, bah) begin jaren '90 gewoon op onze westerse radiozenders voorbij kunnen horen komen. En hebben enkele nummers zoals Dit Jeannot aan het begin iets wat ook uit Volendam had kunnen komen. Maar al die nummers bouwen vanaf dat westerse toch op naar een dansbare afrikaanse climax. Met in de hoofdrol een geinig gitaartje.
4/5
Rauwe rap en metal. Het is een krachtexplosie waar ik wel blij van word. Op zich al een wat ouder genre, waarvan ik vooral de oudere bijdragen van Rudeboy waardeer. Limp Bizkit staat symbool voor een hele horde die deze categorie eind jaren '90 in een nog iets ruigere, maar tegelijk ook meer toegankelijke versie duwde. Een schijnbare tegenstelling. Daarom werd iets te vaak de oplossing is wat kinderachtige teksten gevonden. Ook heel sterk door Limp Bizkit. hun bekendste nummer, Break Stuff, zie ik dan ook als een quilty pleasure, maar dus wel een pleasure. Het album dat de lijst heeft gehaald komt pas daarna. Als Limp Bizkit nog een stukje commerciëler klinkt. Hoe krijg je het voor elkaar? In zo'n ruig genre bijna een vergeetbare 3 opleveren. Ik heb het met plezier nog eens opgezet. Maar dit hoort echt niet in de lijst.
Leftfield
5/5
Eén van mijn favoriete albums, al heeft dat moeten groeien. De eerste keer voelde het soms als een samenraapsel van pingeltjes. Pas later kwam ik er meer in en ervaarde het het geheel.
Er zit een tegenstrijdigheid in het album. Het voelt heel eentonig, terwijl elk nummer zijn eigen geluid of sfeer meeneemt. Daarbij helpt de inbreng van de verschillende artiesten. Het perfect samenbrengen van verschillende werelden is wellicht de sterkste kant van dit album.
Nu het in de lijst komt, klik ik door naar wiki. Blijkt de zang van mijn favoriete nummer Open Up geleverd te zijn door meneertje Sex Pistols. Geinig, wist ik helemaal niet. De tekst heeft natuurlijk wel iets weg van een punk-tekst, maar muzikaal staat het mijlenver af van ander werk dat ik van hem ken. Al is het wel het ruigste wat op deze schijf staat.
Soms moet je wijn leren drinken of kunst leren waarderen. Dat geldt ook voor dit album. Zet het eens vaker op en ontdek een juweeltje!
Basement Jaxx
4/5
Dit album heb ik op cd, maar zelden vanaf cd geluisterd. Om het in de auto te luisteren heb ik het geript naar mp3. Ik kom er nu achter dat ik daarbij al een keuze gemaakt heb. Twee nummers komen in de auto nooit voorbij, die ik nu ineens wel hoor. Een nummer met een irritante piep en een nummer met gehijg.
Ik was tot vandaag behoorlijk enthousiast over dit blije, speelse, maar ook gevarieerde album. Dé remedie voor een lange saaie reis. Op een zomerse dag het raampje naar beneden rollen, volume wat hoger zetten en knallen naar je bestemming. Maar dat kwam dus ook door het weglaten van de ergernissen. En die verdienen wel strafpunten. Ik kan er nu nog net een 3,5 van maken.
Prefab Sprout
2/5
De eerste opzwepende klanken zetten mij op het verkeerde been. Het eerste nummer heeft de uitstraling van een bandje dat gewoon lekker ongedwongen muziek maakt. Ik krijg er zin in. Maar het blijkt een glad vervolg te krijgen. Of glad? Dat hoor je stroperig te noemen volgens het boek. Grappig, twee termen die als je ze letterlijk neemt, het tegenovergestelde effect hebben. Doorglijden of blijven plakken. Maar figuurlijk wekken ze wel dezelfde associatie: gadverredamme. En dat laten ze al vanaf de start van die nummers weten, met zo'n vies jaren '80 intro.
Ik zou deze band een strafpunt willen geven omdat hij mij op het verkeerde been zette. Maar eerlijk is eerlijk, we hebben wel erger voorbij horen komen.
Burning Spear
3/5
Marcus ging vanaf het genre-dragende eiland in zee met Island Records. De maatschappij die (zo lees ik) ome Bob en anderen al aan internationaal succes had geholpen. Marcus had volgens de maatschappij ook wel die potentie, wellicht omdat een deel van de band gedeeld werd met Bob. Maar als Marcus dit ook wilde, moest het wel wat gematigder. Wij broze blanken kunnen niet tegen die dreigende teksten (die op het eiland blijkbaar doodnormaal zijn). Maar dat kan niet! Zomaar zijn teksten toegankelijk maken... Marcus was woedend! Mooi natuurlijk dat je achter je muziek en teksten staat en niet met de meute mee wil. Maar Marcus, wat had je dan gedacht? Zo'n label dat zich richt op internationaal succes? Ja, die zullen jouw muziek meer commercieel maken. Hoef je niet in mee te gaan, maar je kon het van tevoren wel verwachten. Als dat je al boos maakt, dan snap ik de behoefte aan censuur wel...
Daarnaast, wij broze blanken zullen nauwelijks naar jouw teksten luisteren. Eerlijk is eerlijk, ik weet niet eens welke versie ik nu heb geluisterd. Je hebt namelijk de definitie van een vergeetbare 3 geleverd. Ik heb het twee keer geprobeerd te luisteren, maar het zakt heel snel weg. Mijn gedachten dwalen af en ik weet na afloop niets meer over de muziek te melden. Vandaar dus mijn focus op de achtergrond.
Slipknot
4/5
Wil je zonder te luisteren alvast een beeld krijgen van wat je te verwachten staat? Lees dan even de titels door. Nagenoeg alles verwijst naar de dood.
Dit onderwerp wordt wellicht via verschillende perspectieven toegeschreeuwd. Maar woede is daarbij wel de basisemotie. Het geschreeuw klinkt mij eerst belachelijk in de oren. Tegelijk gaat het best mooi samen met de fijne krachtige / snelle ritmes (die slecht zijn voor de nekspieren). En op allerlei manieren breken ze het geschreeuw ook wel weer. De fijnste manier is de afwisseling met meer klassieke powerrock-zang, zoals bij het afsluitende nummer. Of misschien vind ik Slipknot het fijnste als zij zich een klein beetje inhouden.
Dexys Midnight Runners
2/5
Het eerdere album (met daarop wel een hit...) kreeg 4 sterren van mij. Dus benieuwd wat we nu weer krijgen. Toch begin ik te kijken hoelang ik nog te gaan heb. Nooit een heel goed teken. Hoe lang nog dan? We zitten blijkbaar pas aan het begin van nummer 3. Pfff...
Niet dat er nooit iets gebeurt op de schijf. Het begint vaak saai, maar gaat nog wel ergens naar toe. Dat merk ik vooral als ik me los kan trekken van die rare stem, het grootste minpunt van dit album.
Nu ik dit schrijf heb ik steeds de oorwurm All Summer Long van Kid Rock in mijn hoofd. De boosdoener: One of those things. Ik kan dit de band niet kwalijk nemen. Ze waren een paar decennia eerder. Maar tja...wat moet ik anders over dit album schrijven? Het is verder zó irrelevant.
Little Simz
5/5
Dizzee Rascal kreeg van mij een bonuspunt als vertegenwoordiger van een slecht vertegenwoordigd genre in de updates van het boek. Gelukkig kom ik er nu nog één tegen. En ondanks dat zij vrij bekend lijkt te zijn, kende ik alleen het nummer Venom (en weet ik nu van wie dat nummer is).
Het ondervertegenwoordigde genre waar ik op doel, is de combinatie tussen beats/dubstep en rap. De creativiteit in de muziek versterkt over het algemeen de raps en lijkt de rappers uit te dagen de raps meer als muzikaal instrument te gebruiken. Ik doe deze dame wellicht wat te kort door haar in dit hokje te stoppen. Ze toont in het half uurtje best haar veelzijdigheid en knipoogt ook nog wel eens naar het verleden. En als rapper presteert ze ook prima. Ook de soms snelle teksten zijn prima te verstaan.
Al met al is het de overtreffende trap van een geproduceerd album. Daar moet je van houden. Ik kan dat goed hebben. Al denk ik dat het een verstandige keuze is geweest, dat ze zich beperkt tot een half uur.
4,5 ster.
Primal Scream
4/5
Van Primal Scream weet je zelden van tevoren wat je te verwachten staat en ook binnen een album kunnen ze flink variëren. Het bijzondere is dat ze ondanks die variatie wel een album één sfeer kunnen meegeven. Dat is misschien wel het beste gelukt met Vanishing Point.
Het album schuurt wat dichter aan tegen een aantal creatieve oudere elektronische stijlen, die vooral een basiselement als bijvoorbeeld zang weglieten en minder logische muzikale elementen (als scratching) toevoegden om meer creativiteit te uiten. Het geeft het gevoel van turntablism (zonder rapper) en dub (zonder reggaezanger).
Wiki noemt rock de basis. Rock, waarbij normaal gesproken gitaren en zang de leidende elementen zijn. En inderdaad, ondanks dat die elementen niet zijn weggelaten, zijn het niet meer de drijvende krachten. Vervolgens worden de minder logische muzikale elementen toegevoegd.
Kortom, dit lijkt de rock-equivalent van turntablism of dub.
Niet dat ze niet kunnen rocken. Medication klinkt vrij klassiek rockend. Maar dat is wel een beetje een uitzondering op de plaat. De bovenbeschreven bouw van de nummers leidt soms tot net te vage nummers met teveel vloekende samples, maar soms ook tot juweeltjes. Kowalski is één van de fijnste nummers in zijn soort. Waarbij het aanstekelijke 'Mission Impossible'-achtige ritme zo'n draagkracht heeft dat het de veelvoudige rare geluiden en filmteksten prima kan verbinden. De fluister'zang' werkt daarbij ook bijzonder goed.
Sly & The Family Stone
2/5
Ik snap de omschrijving funk. De basiselementen zijn aanwezig. Maar de funk-ervaring heb ik zelf niet. Soms is het te chaotisch, soms te gemaakt. Maar de zang leidt mij het meeste af. Zoals bij de hit Family Affair. Eerst een dame die prima op een latere eurodance-plaat terecht had kunnen komen. Dan de rauwere man, die nauwelijks zingt en zijn stem wat laat overslaan. En dan wisselen ze af in het refrein. Niet om aan te horen. Ze trekken het volledig uit elkaar. Het is vast bewust met een diepere reden. Een reflectie van familierelaties of iets dergelijks. Prima, maar geen reden om het na vandaag nog eens aan te zetten.
Gary Numan
4/5
Het hele album heb ik het nummer Cars van Fear Factory in mijn hoofd. De associatie wordt hoe langer, hoe sterker. Het nummer Observer mist enkel nog de tekst. Totdat ik opeens "Here in my car..." voorbij hoor komen. Even kijken. Yep dit nummer heet 'Cars'. Blijkbaar een dikke cover van Fear Factory. Ik lag blijkbaar onder een steen. Want het nummer van Gary is ruim 110 miljoen maal geluisterd en dus niet iets onbekends...
Dat ik het hele album al die associatie heb, zegt wel iets. Gary past voor het hele album één muzikaal concept toe. Negatiever geformuleerd. Het is wel een wat eentonig album.
Vanuit het gezin komt de opmerking dat déze techno nog wel leuk is. Techno lijkt mij niet het juiste genre. Maar het zegt wederom iets over het repeterende, eentonige karakter.
Nou heb ik zelf vaak weinig moeite met een eentonige basis, als er maar andere elementen zijn, die voldoende variatie brengen. En die zijn er voldoende. Waarbij de Kraftwerkachtige synth zelden zo'n grote toegevoegde waarde heeft gehad. Ik had dus ook geen moeite dit album af te luisteren. Maar kan ik de eentonigheid nog eens opzetten? Een paar dagen later maar eens testen. Ja hoor, geen punt. 4 sterren dus!
Syd Barrett
2/5
Het eerste nummer klinkt nog heel erg jaren '60. Ben je mij eigenlijk al kwijt. Gelukkig varieert het album wel en brengt het soms een interessant klinkend stukje.
Er zijn twee stabiele factoren over het gehele album. Ten eerste de wat duistere klank, ten tweede de valse zang. Waar bijna aan het einde mee gespot wordt. Zelfspot is een teken van relativering en dus best mooi. Maar de beste vorm van relativering aan het einde van de opname was geweest te besluiten het album toch maar niet uit te brengen.
The Last Shadow Puppets
3/5
Ocean's 11 heeft heel wat kritiek ontvangen. Het zou met een klassiek script en vooral veel bekende acteurs alle elementen hebben om een mega film te worden. Dat viel tegen. Niet dat het een slechte film werd. Maar het miste de ziel om een kans te maken om vereeuwigd te blijven in de IMDB250. Al die sterke elementen moeten wel duidelijk naar voren komen en vechten daardoor eerder met elkaar dan dat ze elkaar versterken.
Nu mogen we luisteren naar de Ocean's 11 van de muziekalbums. Alle sterke elementen zijn aanwezig. De muzikanten komen als schrijver en zanger van gevestigde orde. Het geluid is loepzuiver opgenomen. Maar als geheel mist het de ziel, waardoor het een kwalitatief sterke vergeetbare 3+ wordt.
The Rolling Stones
4/5
Ik dacht dat ik dit een heel fijn album vond. Maar er is hetzelfde gebeurd als ik kort geleden bij Basement Jaxx schreef. Ik heb mijn eigen cd geript met uitzondering van de slechtste nummer. En dat zijn toch echte afknappers. Met Love in Vain voorop: niet om aan te horen. Met name de hit Gimme Shelter trekt het album wel naar een bovengemiddelde score, ondersteund door Monkey Man.
The Stooges
2/5
Dit album klinkt wat beter dan het vorige dat we kregen. Toch is fit album ouder. Zoals ook al wel duidelijk was: het belabberde geluid van Raw Power was dus expres...
De meeste delen van dit album komen wat muzikaler over dan Raw Power. Het vollere geluid maakt wel verschil. Maar ze moeten wel laten merken dat ze punk zijn. Dus regelmatig wordt een nummer verpest. Dan komt er bijvoorbeeld een offbeat toeteraar bij. Dan verlaagt het niveau van een vergeetbare 3, naar een oninteressante 2.
Bebel Gilberto
3/5
Vandaag een lid van de Braziliaanse schoonschoonfamilie op bezoek. Dus een mooie dag voor dit album. Het blijkt een (voor mijn leken-gehoor) vrij standaard plaat in het genre. Al is het wat speels en heeft vooral de sterke zang iets ouderwets westers. Vader heeft de muziekgenen blijkbaar doorgegeven. Want het klinkt allemaal zoals het hoort. Wellicht iets teveel zoals het hoort. Want het prikkelt me niet om nog eens aan te zetten. Een vergeetbare 3 dus.
Ryan Adams
2/5
Bij het vorige album van Ryan schreef ik dat het beloofde te spetteren, maar dat het verzandde in een singer-songwriterplaat. Dat gevoel heb ik nu weer. Al heeft dit album wat meer afwisseling, ook met meer klassieke rock-klanken. Ik schreef ook dat Ryan een goede zanger is. Ook dat hoor ik nu weer. Het is fijn dat hij ook bij Dylan of Bruce achtige nummers gewoon goed zingt. Die klanken komen mij wat oprechter over dan het zogenaamd emotioneel praatzingen. Ik wil dat verschil ook wel in het cijfer uitdrukken, maar enkele energietrekkers als Oh my sweet Caroline beletten me toch het album een voldoende te geven.
The Cars
4/5
Dit album huppelt op de achtergrond vrolijk voorbij. Al wordt af en toe je aandacht gevraagd door bijvoorbeeld een digitaal klinkend melodielijntje. De Cars overdrijven niet met die geluidjes en vinden een mooie balans. Een vergeetbare 3 plus.
Ray Charles
3/5
En compleet overzicht van verouderde stijlen. Niet mijn smaak dus. Maar het hoort natuurlijk bij een muzikaal overzicht. En kies dan deze plaat maar. Want Ray kan wel zingen.
Wiki benadrukt de muziek- en cultuurdoorbrekende opzet. Want Soul en Country waren (zijn) toch echt twee verschillende werelden. Ik beleef zelf weinig luisterplezier aan dit album. Maar al met al kan ik deze man niet met een onvoldoende laten zitten.
3/5
Wat punk-zang, wat rare geluidjes, een cover om je eigenlijk voor te schamen en heel veel speelsheid. Allemaal ingrediënten die mijn gerecht goed voor me kunnen verpesten. Maar ergens heeft dit wel wat. Daarbij helpt de simpele catchy muziek me ook wel. Het zorgt voor wat balans met al die uitspattingen. Vrij uniek plaatje.
Creedence Clearwater Revival
4/5
Perfect plaatje voor in de auto. Wederom levert CCR vrij klassiek klinkende rock en bluesrock met de dik aangehaalde zang die we van hen kennen. Ten opzichte van het debutalbum en Cosmo's factory springt er minder echt uit. Maar een vergeetbare 3 wil ik het niet noemen. Gewoon een sterretje minder dan de genoemde albums. Nog steeds een mooie 4..
John Martyn
4/5
Het eerste nummer heet Dealer. Het is duidelijk wat John 'top of mind' had. En dat hoor je ook wel aan de stem. Maar John weet dat zwakke rokerige geluid bij dit nummer eigenlijk goed te gebruiken. Bij volgende nummers komen zang en muziek hierdoor wat los van elkaar te staan. Soms jammer, want er zitten muzikaal leuke vondsten tussen. Zo doet Big Muff mij iets denken aan het veel recentere Propellorheads. (Ik lees nu dat het een samenwerking met Lee Perry is.) Aan de andere kant draagt de stem bij aan een uniek geluid.
Al met al een leuk schijfje om eens te leren kennen. Ik heb het met plezier geluisterd. 3,5 ster
Lightning Bolt
2/5
Af en toe komt er een element voorbij dat ik wel geinig vind klinken. Dat wordt dan oneindig herhaalt, net als de elementen die ik totaal niet vind klinken. Dit heeft iets van een terecht vergeten gabber soort weg. Begin jaren '90 waren er velen die met deze muziek en een meer stevige bassdrum het probeerde. Het kaf moest zich nog van het koren scheiden. Dus het belandde regelmatig nog op een cd-tje ook. Maar die nummers werden door iedereen geskipt en zijn gelukkig dus al lang vergeten.
Lightning Bolt heeft een drummer en gebruikt meer een breakbeat dan de recht-toe-recht-aan-beat van gabber. Kan je nagaan hoe eentonig die gabber-nummers waren. Er is geen enkele reden dat iedereen dit moet horen. Het is veelal meer een ritme dan een nummer. 1,5 ster
Orchestral Manoeuvres In The Dark
2/5
Ik ben inmiddels op mijn hoede als ik Orchestral lees. Dat is bijna altijd een manier om jezelf groter voor te doen dan je bent. Ook nu. Het 'orkest' bestaat vooral uit langgerekte synth-geluiden. Architecture lijkt mij ook een vorm van zelfoverschatting. Dit voelt niet als nauwkeurig ontworpen, maar als een meer willekeurig geluidenpakket dat soms wel aardig samenvalt.
Wiki noemt Joan of Arc (Maid of Orleans) als grootste hit. Ben je fan van dit soort keyboardgeluid. En wil je het live beleven? Dat kan:
https://jostiband.nl/concerten/concertagenda/
Faust
4/5
Ik luister dit direct na Orchestral Manoeuvres In The Dark. En dan valt een enorm kwaliteitsverschil op. De Manoeuvres krijgen nu een lesje van een bijna 10 jaar ouder album. Ook nu volop digitale ondersteuning en (digitaal) gespeel met geluidjes. Echter op een veel sterkere muzikale basis en met veel meer balans. Ook nu geen Grammy voor de zang. Maar het is soms ook hoe je ermee omgaat. Misschien waardeer ik het nu net iets te hoog door de vergelijking met het vorige album, maar dat is goed tegen het zure broeder imago.
ABBA
3/5
Weer een album om tegenaan te hikken. Ben al geen fan van die suikerzoete ABBA muziek. Is dit ook nog het album met dat verschrikkelijke One of Us...
Maar eerlijk is eerlijk; dit album is een stuk minder zoet, juist iets volwassener. Alles is relatief natuurlijk. Het blijft onmiskenbaar ABBA. Maar ik kan dit album warempel nog wel makkelijk uitluisteren. Niet dat dat een kwalificatie mag zijn om in deze lijst te komen. Maar we weten inmiddels dat de samenstellers het maar wat leuk vinden om ons te laten horen wat de bekendste band voor of na hun hoogtepunt ook nog gemaakt hebben. Maak daar dan een andere lijst van. 1001 B-platen van A-artiesten bijvoorbeeld.
Terence Trent D'Arby
4/5
Typisch jaren '80 geluid. Al doet de zang-opzet (en een intro) me soms denken aan Michael Jackson, en dan juist niet zijn jaren '80 tijd. Meer de zeikerige jaren '90 Michael. En naast de basis-klank uit de jaren '80 komt ook alvast een R&B gevoel doorschemeren. Ook iets wat net iets later populair werd. Hij zette dan toch alvast voorzichtig een voetje richting de toekomst.
3.5 ster.
The Birthday Party
1/5
In het begin denk ik nog even. Ach, het is wat minimaal. Geef het een kans. Maar dan komt die overdreven lange schreeuw inclusief het naar adem happen. En dan ben ik eigenlijk al klaar met de plaat.
Toch nog maar proberen iets positiefs eruit te pikken. Maar ik kom bij het tweede nummer niet veel verder dan een vergelijking met Marilyn Manson, maar dan zonder muzikaal gevoel uitgevoerd. Ik geef het op. Ik zal het netjes uitluisteren. Maar verder zoeken naar iets van waarde gaat mij teveel energie kosten.
Dr. John
3/5
De speelse klanken, die alleen in de jaren '60 mogelijk waren, komen je tegemoet. Iets waar ik zelf niet van houd. Maar toch moet ik bekennen dat de plaat mij niet alleen irriteert en mij zelfs ergens wel pakt. Een genre-hater bereiken. Dat is knap! Maar John lijkt daar ook alle moeite voor te hebben gedaan. Het zeer psychedelische karakter is zeker niet ten kostte gegaan van de muzikale kwaliteit en hij heeft een bijzonder prettige balans gevonden met de irritante en toch pakkende (vaak hese) zang. John zet hiermee een unieke sfeer neer. Iets wat ik altijd waardeer. Ik heb zelfs nog even de proef op de som genomen of ik het twee maal kon luisteren. Maar nee, dat is teveel. Zeer terecht opname in de lijst, maar slechts 3 sterren van mij.
Tangerine Dream
4/5
Duitsers en digitale muziek...altijd bijzonder... In dit geval levert het dromerige onderwatermuziek. Ik kan de jaren '90 varianten hiervan, zoals van bijvoorbeeld Moby, vaak moeilijk verteren. Dit komt echter al uit het begin van de jaren '70 en lijkt mij een voorloper van velen. Dat is altijd eng. Want vaak moet muziek eerst wat evolueren, voordat het acceptabel wordt. Maar in dit geval gaat dat niet op. Ik vind dit veel prettiger luisteren dan latere artiesten die dit ook doen. De muzikale lijn is nog vrij makkelijk te volgen, waardoor het net iets minder vaag is dan bijvoorbeeld de aangehaalde Moby.
Mudhoney
1/5
De eerdere plaat van Mudhoney kregen we al voor ons kiezen. Dat was vooral veel vals geschreeuw en ontving van mij 1 ster en de vraag wat dit album nu toevoegde. Vandaag dus een plaat om tegen aan te hikken...
Ten opzichte van die eerdere ramp valt dit heel erg mee. Het is niet per se een schreeuwplaat meer, men probeert warempel muziek te maken. Wel met de nadruk op 'probeert', want man, dit is wel een erg matige kwaliteit. Dit presenteren als iets wat iedereen moet horen is een flinke middelvinger naar de muziek in het algemeen.
Ok, het is iets beter dan hun eerste plaat, maar daarmee haalt het bij lange na nog geen tweede ster...
Massive Attack
5/5
Ik noemde Protection eerder al als de minste van de drie grote albums van Massive Attack. Dat ontving alsnog afgerond 5 sterren. De 5 sterren voor Blue Lines zijn daarom niet verrassend.
Blue Lines is het debut en iets minder gebalanceerd als Protection. In dit geval zorgt dat voor net iets meer kleur. Naast de vaste waarden Tricky en Horace Andy wordt samengewerkt met Shara Nelson. Een combinatie die geweldig uitpakt. Dat hoor je gelijk bij het eerste nummer Safe from Harm en natuurlijk bij het beste nummer, Unfinished Sympathy.
Ook dit album is prachtig afwisselend en combineert heel mooi meer klassieke muziekstijlen met (toen) moderne digitale klanken. In 1991 was dit zeer vernieuwend. Voor die tijd heeft het album een vrij heldere klankkleur. Als je het niet weet zou je dit album waarschijnlijk iets recenter inschatten. Kortom: een tijdloos album.
ZZ Top
5/5
Lange-baarden rock. Er is niet eens een rand om het genre-hokje nodig . Ze blijven keurig in het midden van het hokje. Met uitzondering van één wat rustiger nummer. Dat gesteld hebbende is er weinig op dit album af te dingen. Alles heeft kwaliteit. Er zijn niet echt uitschieters, maar ook zeker geen opvullers. Het luistert als geheel makkelijk weg. Maar het verleidt tegelijk ook om je op één element te concentreren, bijvoorbeeld de gitaar.
Brian Wilson
2/5
The beach boys ontvingen van mij drie maal een 1. En dit album was blijkbaar door Brian bedoeld als Beach Boys album. Nou, ik verheug me al...
Wel een nieuwe band en nieuwe technologie, want we zitten inmiddels in de zero's. En ondanks dat het begin van het album mij nog veel te veel Beach Boys is, helpt dat wel. Het heeft een andere klankkleur, die mij meer aanstaat. Na een tijd, krijgen we een ander geluid. Song for children, Child is Father of Man voelen wat meer gecomposeerd, maar houden een jaren '60 gevoel. Het echte speelse van die jaren '60 komt daarna het meeste terug, waarbij we ook nog Good Vibrations krijgen.
Eerlijk is eerlijk. Dit heeft veel meer kwaliteit dan die Beach Boys. En dit mag zeker een plek in de lijst krijgen. Maar ik ben blij dat ik me er doorheen heb geworsteld.
Justin Timberlake
2/5
Ondanks dat Justin ruim voldoende muzikale creativiteit in zich heeft, had Pharell een grote rol bij dit album. Zeker iemand die iets heeft toegevoegd aan de muziek. Maar zoals eerder geschreven ook iemand die mij zelden weet te bereiken. De hits van dit album dragen ook zijn klanken. De (duidelijk) opvullers zijn heel wat saaier. Is dat dan de echte Justin?
Ik kan mij goed voorstellen dat de pop-liefhebber dit album sterk waardeert. Zelf heb ik hier helemaal niets mee.
Pink Floyd
5/5
Na twee ontoegankelijke albums van Pink Floyd, lees ik dat Pink Floyd met dit album tegen de muziekindustrie in wil gaan. O jee, wordt het nog minder muzikaal?
Ik wordt gelijk gerustgesteld. Het eerste nummer is rustig, wat donker, maar toch ook toegankelijk. Ze hebben het wel gedaan lees ik. Om tegen de industrie in te gaan namen ze een album op, zonder instrumenten, maar met keukengerei. Blij dat dat niet is uitgebracht. In plaats daarvan uit de ergernis zich in een nummer als Have a cigar. Daarmee geven ze hun beeld van de industrie vrij duidelijk weer. Een veel fijner protest.
Daarnaast blijken de aanvankelijk rustige en donkere klanken die ik noemde de basis voor het hele album (25 van de 45 minuten). Het schijnt een eerbetoon te zijn aan hun oprichter. Een eerbetoon klinkt toch een stuk positiever dan een plaat tégen de industrie. Ik kies er dan ook voor om dat als de echte basis voor de plaat te ervaren.
4,5 ster.
The Vines
4/5
Het internet en het boek vergelijken The Vines met Nirvana. Daarmee wordt deze band wel wat overschat. Het niveau van Nevermind wordt bij lange na niet gehaald. Tegelijk is het een onderschatting. The Vines laten horen dat zij van meerdere markten thuis zijn. Niet dat Nirvana maar één soort muziek maakt. Maar de nummers naast hun meest bekende hokje zijn een stuk minder goed. In Utero ontving van mij zelfs 1 ster. The Vines zijn duidelijk meer all-round. Ergens is dat wel prettig. Een grunge nummer kan ik best pruimen, maar een heel album is vaak wel veel van het goede. De afwisseling van The Vines help mij makkelijk door het album te komen.
3,5 ster
Marty Robbins
2/5
"I got a hundred and sixty acres in the valley
Got a hundred and sixty acres of the best"
Muziek voor de 'happy few'?
Enerzijds is dit typisch Amerikaans oude country. Ik vind het maar moeilijk luisteren zonder weg te zakken. Toch moet ik erkennen dat de ongeforceerde zang van Marty wel verschil maakt. Ja, het blijft een Amerikaanse klank. Maar het standaard extra accent blijft achterwege. Ik neem Marty daardoor toch meer serieus. Het lijkt mij daarmee een mooie vertegenwoordiger van het genre. Maar echt gelukkig maak je mij hier nog steeds niet mee.
Grizzly Bear
4/5
Best een aardig album. Het heeft iets van Britpop met die langgerekt, soms zeurende zang. Maar het zijn Amerikanen en het gemaakte Britse accent is er nu dan ook niet. En dat maakt wel verschil. Grappig dat ik dat een uur geleden andersom merkte bij Marty Robbins. Daar was het fijn dat hij niet zo'n gemaakte amerikaanse country stem gebruikte.
Nu de grootste ergernis er niet is, resteert eigenlijk best fijne luistermuziek. Het blijft wat in de rustige sfeer. Maar daarbinnen varieert het wel wat. Al zijn de radio-klanken van de hit wel een uitzondering op het album.
Blijkbaar komt de betere britpop toch uit Amerika.
Soul II Soul
2/5
Onmiskenbaar eind jaren '80. Een periode waar we al veel meer van hebben gehoord in deze lijst en waar dit album totaal niets aan toevoegt. Toegegeven. De hit geeft het genre prachtig weer. Maar die staat niet op het album. Althans op het album is gekozen voor een a capella versie. Even het boek erbij dan. Waarom deze schijf? Het zorgde volgens het boek 'eigenhandig voor een opleving van de Britse soul'. Ja daaa-aaag. Het is niet dat het soul muziek is, omdat de band twee keer het woordje soul in de naam draagt. Natuurlijk, er zijn onmiskenbaar invloeden vanuit de soul. Maar de bekende nummers van deze groep werden toen waarschijnlijk disco genoemd en zouden we nu als vroege Eurodance kunnen zien. Dat kan je geen opleving van de soul noemen.
The Disposable Heroes Of Hiphoprisy
4/5
Tijdens het luisteren google ik het album. Grove samenvatting: een maatschappelijk geëngageerde poëtische Public Enemy. Doet het internet die laatste wat mee te kort. Die hebben de muziek toch ook ingezet om een positieve maatschappelijke omslag te bereiken. Het zal er op duiden dat dit wat minder agressief is. Waardoor ik makkelijker bereikt word. Maar aan de andere kant moet je muziek eerst horen voordat het je kan bereiken. En door de stevige opzet had ik Public Enemy al honderden malen gehoord en dit nog nooit. Het is ook wat raar om dit als reden voor de selectie te noemen. Er is voldoende rap in deze categorie. Maar het is de selectie van de 1001 die juist de meer aggressieve rapplaten eruit heeft gepakt.
Ik heb al eerder geschreven over het idee dat maatschappelijk geëngageerde rap wel erg snel poezie wordt genoemd. Net als bij Public Enemy zijn de teksten vaak juist vrij letterlijk. Op een woordgrapje hier en daar na.
Muzikaal zijn nummers als de titeltrack inderdaad goed te vergelijken met Public Enemy, maar net iets minder krachtig. Er zijn ook hele andere klanken. Zo klinkt de muziek onder Socio-genetic experiment wat als de muziek van Tricky. Maar net iets minder pakkend.
De individuele nummers zijn eigelijk altijd wel beter gedaan. Maar als album heeft dit wel een kwaliteit. Elk nummer heeft aandacht gekregen. Opvullers zijn er niet. De stem blijft fijn luisteren en goed te verstaan.
Scissor Sisters
4/5
Aandachtsloos klik ik op de volgende link. Geen idee wat. De eerste klanken laten me aan muziek als Moby denken (bv Run On). Dat wordt al snel anders. Huh, Wat luister ik eigenlijk? Ahhh, de Scissor Sisters. Aaiii, val ik door de mand. Want deze zure broeder houdt niet zo van theatraal, maar kan de Scissor Sisters wel weer prima hebben. De digitale middelen die mij al gelijk aan Moby deden denken, zullen daar ongetwijfeld bij helpen. Wat ook wel helpt is dat dat theatrale niet zwart-wit is. Take your Mama is het meest aangehaalde nummer door het internet (samen met de echt niet zo slechte cover) en is een mooi voorbeeld. Ja, het is vrij theatraal, al kan het gekker. Maar tegelijk is het toch vrij serieus. Wat zou het fijn zijn als je moeder je begrijpt. Het had een scene kunnen zijn in The Adventures of Priscilla, queen of the Desert.
Emmylou Harris
3/5
Iets moderne country. Kwalitatief niets op af te dingen. De zang is niet alleen prima. Maar dwingt ook naar de tekst te luisteren. Toch houd ik dit maar moeilijk vol. Het is te rustig, muzikaal te weinig prikkelend. Het is soms de kunst om bij een genre dat jou niet past, het album af te zetten tegen genregenoten. Dat zorgt voor de voldoende.
Spiritualized
5/5
Dit album ken ik door de Chemical Brothers. Zij remixten I think I am in love in en beëindigde hun mixalbum Brothers Gonna Work it Out er mee. Het nummer intrigeerde me. Dus sinds 1998 staat dit album in mijn luisterlijst. En ondanks dat I think I am in love mijn grote favoriet bleef, kon ik prima luisteren naar het hele album. Ik dacht altijd dat het een obscuur oud album was. Maar nu lees ik dat het gezien werd als het album van de ‘90s. Twee van mijn aannames in een paar woorden ontkracht. Leer ik toch weer bij.
Toch blijft het album mij wat ouder aanvoelen. Spiritualized zal wel slaan op het soms psychedelische geluid wat ik met de jaren ’60 associeer. Tegelijk is de link met de genoemde Chemical Brothers ook makkelijk gelegd. Wat dat betreft past het ook wel bij de jaren’90.
Dat kruisverband tussen jaren ’60 en jaren ’90 heb ik al vaker geconstateerd, lees ik terug. Zo noemde ik Tomorrow Never Knows vanwege dat gevoel als fijnste Beatle nummer. Ergens waardeer ik die jaren ’60 blijkbaar meer dan ik dacht. Als zijn die jaren ’90 beats precies wat er dan mist.
Slipknot
1/5
"And don't you fucking judge me". Mensen die uit het niets keihard schreeuwen, dat we ze niet mogen beoordelen, die doen het er om. Die willen juist een beoordeling of liever een veroordeling. Komt goed uit. Want daar is dit lijstje nou net voor bedoeld.
De uitspraak staat mooi symbool voor het album. Dit bestaat alleen maar, om weerstand op te roepen. Het geschreeuw en de industriële geluiden zijn veelal belachelijk. Het boek zelf schrijft al dat niet de muziek bepalend was voor het succes, maar de fysieke verschijning van de band. (Ja, neem het dan niet op in een lijst van albums die je moet hóren...).
Ik bekijk, ingegeven door het boek, ook even de luistercijfers van dit 'populaire' album. Wait and Bleed is verreweg het meest beluisterde nummer. Precies het nummer dat wel balans heeft. Dat laat ook horen dat de band best potentie heeft. Er is hoop. Dat blijkt later ook wel. Hun vierde album mochten we al luisteren voor deze lijst. En ja, dat was ook veel geschreeuw. Maar de band zorgde daarbij wel voor de balans die nu echt mist.
Cream
4/5
De hoes geeft al een kleine hint over het decennium. En al kan het gekker, muzikaal is het ook wel duidelijk. Dit is licht psychedelische rock. Het begint met de hit, die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. World of pain staat voor mij symbool voor dit album. Het is een afwisselend nummer. Muzikaal heeft het uitschieters en dipjes. Het begint Beatles-achtig met de kleurloze en zeurende lange lettergrepen. En dan volgt: "And it stands in the grey of the city". Wat inhoudelijk natuurlijk het nummer neerzet, maar door de manier van zingen ook muzikaal het nummer neerzet. En na twee zinnen zakt de zang weer in. Pieken en dalen dus. Waarbij de pieken wel langer bij mij blijven hangen, maar vaak toch ook vaak erg kort duren.
3,5 ster.
Korn
3/5
Korn deed mij rond de eeuwwisseling weinig. Ondanks de stevigheid voelt het altijd wat leeg. Toch kan ik de muziek van Korn niet over één kam scheren. Ondanks de terugkerende grauwen, is er best veel variatie. Vooraf zitten twee nummers gelijk in mijn hoofd en die staan beide op dit album. Freak on a Leash is een nummer met een handtekening, dat vrij toegankelijk is. Ondanks en grom en een (lekker) lage lange bassdrum is het best een rustig en prima opgebouwd nummer. Het tweede nummer dat vooraf in mijn hoofd zit, is één van mijn grote ergernissen. Children of the Korn is wat betreft de muziekstijl best mijn smaak. Een combi tussen rauwe rock en rap. Maar de uitvoering is zo belabberd, dat het eigenlijk een schande voor het genre is.
Ook na het opnieuw luisteren blijven deze twee nummers dominant in mijn hoofd. De meeste nummers doen mij weinig. Korn heeft vrij veel geluid, maar toch mist er vaak iets. Dat blijkt ook wel ruim 10 jaar later als de band The Path of Totality uitbrengt. Het bekende Korn-geluid wordt aangevuld met dubstep en ineens voelt het niet meer zo leeg. Dat had ik nodig.
2,5 ster
Van Halen
5/5
Jouw album beginnen met "Runnin' with the Devil" en op dezelfde kant "Ain't Talkin' 'bout Love" opnemen. Dan kan het al niet meer mis. Nog even de cover "You Really Got Me" eraan toevoegen. Niet mijn persoonlijke favoriet, maar toch ook onmiskenbaar een grote hit. En dan past er ook nog wel even een gitaarsolo ertussen, die het album, de band en het genre in anderhalve minuut weet te definiëren. En misschien doe ik de solo daarmee nog te kort, want ook hele andere genres, zoals de synth-muziek van de jaren erna lijken deze gitaar vaak te willen nabootsen.
Method Man
2/5
Ik noemde een aantal keer dat de Wu-Tang-leden gered worden door de variatie die automatisch volgt uit de samenwerking tussen de verschillende leden. In dit geval is de hulp van anderen relatief beperkt. Het brengt in elk geval niet zoveel. Nu is Method Man een rapper met een eigen stemgeluid. Dus het zal ook gewoon meer effect hebben als hij bijspringt bij een ander dan andersom.
Het meest exemplarische nummer van dit album is Release Yo'Delf. De rap is prima gebracht met lichte stijlvariaties waar dat een meerwaarde biedt. Maar de muziek (de vrolijke toeter met een beatje) erachter voelt geforceerd en dun. Dat wordt nog een bevestigd als je de rap wel wat meer muzikale body meegeeft, zoals in de mix van de Prodigy, die als bonustrack op het album staat (en ik dus niet mee mag tellen). De rap komt dan ineens veel meer tot zijn recht. Het is precies wat ik mis bij dit album.
Roxy Music
2/5
Het album start en de eerste gedachte is gelijk: Duitse synths. Half waar. Ze blijken uit Engeland te komen. Brian Eno blijkt weer eens bezig. Zonder die man hadden we 901 veel beter te luisteren albums voor onze kiezen. Het eerste nummer is nogal theatraal met naast die synths bijvoorbeeld een enorm trillende zang. Ik kan het nog wel hebben zelfs. Daarna volgt een rustig nummer wat duidelijk om de zang moet draaien, maar die zang is juist vrij matig. Weer die trillingen, en onnodig geprop van lettergrepen in elkaar. Oooohh. Th'way you look. Het past niet bij de rust van het nummer en metrisch overbodig. Dus het zal nog expres zijn ook.
Het album blijkt verder afwisselend te blijven, zowel wat betreft muziekgenre als wat betreft kwaliteit. Je doet mij er weinig plezier mee.
Peter Gabriel
4/5
Peter is nogal theatraal en speels. Het eerste nummer illustreert het album gelijk. Ondanks dat dit niet per se mijn smaak is, kan ik het prima hebben. Solsbury Hill volgt. Het heeft ook nog wel wat theatraals, maar voelt relatief normaal. Excuse Me is het voorbeeld als het gaat om de speelsheid (die eigenlijk na de jaren '60 niet meer mag).
Al met al kan de creativiteit niet ontkent worden. En weet Peter er ook nog eens een prima lopend geheel van te maken. Ondanks dat ik dit album niet vaak zal opzetten, heb ik hier wel bewondering voor.
John Grant
2/5
Natuurlijk, dit is allemaal niet zo slecht. Maar het is wel zo saai dat ik even een weekendje pauze moest inlassen voor de twee helft. Pas aan het einde veer in wat op, omdat het gebroken wordt door Duitse synth geluiden. Ik check het even, maar het is geen andere artiest. Wel zijn dit de bonustracks. Die ik niet mee mag wegen. Tja het is ook wel een signaal als de bonustracks je meer doen dan het echte album. Eerder kwaliteit wat zwaarder gewogen dan mijn eigen luister plezier. Dat voelde achteraf niet heel goed. Dus deze keer laat ik mijn luisterplezier weer de doorslag geven.
Jurassic 5
4/5
Geinig rap-schijfje. Geen gangster-troep, geen R&B. Het doet meer denken aan artiesten als A Tribe Called Quest. Dat geluid hadden we al een decennium niet meer gehoord. Ja, dit is gedateerd. Maar wat mij betreft mag dit soort rap ook nu nog volop gemaakt worden. Het mist wat uitschieters of wat pakkende delen. Maar muzikaal is het interessant genoeg.
Badly Drawn Boy
2/5
Singer-songerwriter muziek. Gewoon de klassieke slaap variant. Het zit vaak prima in elkaar. Maar soms is het ook tergend zeurend. Ik kan heel weinig met nummers als Fall in a river. Ook dit album moest ik spreiden over twee luistersessies. En uur man. Dat doe je jezelf toch niet aan?
The Jesus And Mary Chain
1/5
Shoegaze met een hoop distortion. Het is weer eens wat anders...
Het klinkt vaak of het in een schuur is opgenomen en de zang is weggedrukt.
Als je meerdere keren checkt of je je geluid wel goed hebt ingesteld, is er toch iets mis met het album. Maar waarom checkte ik dat eigenlijk? De continue feedback-piep liet mij toch eigenlijk al weten dat het probleem niet bij mij lag.
James Taylor
3/5
Je heet James, en dan noem je het album Sweet Baby James...Heb je toch je eerste minpunt al te pakken...Aan de andere kant, heeft James wel zelfkennis. Hij heeft een nogal zoete stem. Hij zet die stem prima in, waarbij hij de indruk wekt dat hij zelfs wat stemkracht achterhoudt. Ook zorgt voor een prima passende of zelfs helpende muzikale begeleiding. Het rustige Amerikaanse karakter maakt mij niet gelukkig. Maar ik kan mij goed voorstellen dat dit sterren scoort bij liefhebbers van het genre.
The Adverts
2/5
Het eerste nummer heet One chord wonders. Ze scheppen niet te hoge verwachtingen in elk geval... Yep dit is punk. Met al direct de bijpassende teksten als het repeterende 'We don't give a damn'. Sowieso is herhaling wel een dominante element van het album. Dat beperkt zich niet tot de akkoorden. Het tweede nummer Bored Teenagers bestaat toch vooral uit herhaling van de woorden "Bored Teenagers". Het derde nummer New Church vooral uit herhaling van de woorden "New Church".
Gelet op de verwachtingen valt het alleszins mee. En het duurt ook maar een half uurtje.
R.E.M.
3/5
Ik was bij het vorige album al klaar met het veel te degelijke R.E.M. Het eerste nummer van dit album, de hit Drive, is wel een lichtpuntje. Maar grotendeels zou ik mijn eerdere teksten hier gewoon weer kunnen herhalen.
Steve Earle
2/5
Volle country, maar toch zie je niet die man met die gitaar voor je. Het is namelijk ook erg geproduceerd. En dat is geen combinatie. Het wordt gelijk ongeloogwaardig. Luister het eerste nummer voor het sterkste voorbeeld.
JAY Z
4/5
Jay Z is een stereotype rapper. Om het kort te houden. Elk nummer van dit album krijgt weer de annotatie 'explicit lyrics'...
Ik wil dit eigenlijk niet zo fijn vinden. Maar ik kan de manier van rappen heel goed aanhoren. Je kan het lui noemen, maar het luistert daardoor ook makkelijk.
En daarnaast wordt eigenlijk altijd wel een fijne match gevonden. Veel rappers schermen met een soulbasis. Dat maken ze zelden echt waar. Maar Jay kan dit wel met een gerust hart zeggen.
Niet dat ik het vervelend vind, maar die soul is vaak wel wat gemaakt. Goed, wiki meldt ook maar liefst 5 producers (neem ik die losstaande track van Eminem even niet mee). Twee van die producers zijn Timbaland en meneer West. Yep, dat hoor je. Het is de doorbraak van zowel West als Just Blaze als producer lees ik. Het is leuk ze op dit album naast elkaar te zetten. Voor het gemak hebben ze beide een versie van Girls, Girls, Girls erop staan. West is duidelijk wat meer helder en toegankelijk. Wellicht is hij gewoon wat slimmer. Een handig passend sampletje maakt al snel het verschil.
The Fall
2/5
Dit werd volgens wiki gezien als hun meest toegankelijke album. Dan weet je eigenlijk al wat je krijgt. Ja hoor, post-punk. Met heel de tijd diezelfde luie en valse 'zang'. Het verpest alles. Althans op het einde gaat de band ineens wel variëren. Dan wordt de beat nog eens wat aangedikt en past alles iets beter. Dat moet natuurlijk niet, dus na één zo'n nummer zorgen ze voor een extra doffe opname...
Buffalo Springfield
3/5
Met Mr. Soul knalt de plaat er gelijk in. Vernieuwend is het niet (Rolling Stones - I can get no satisfaction), maar het rockt. Hierna volgt Amerikaans geknauw, een jazzy live nummer (dat steeds irritant onderbroken wordt door aan gitaaraanslag met een hele andere klankkleur). Dan schieten ze met langgerekte lettergrepen weer de jaren '60 in (wat wil je ook met een titel als Expecting to fly). Hierna weer wat bluesrock, dan... Nou ja, je krijgt een beeld. Het is lekker gevarieerd, soms zelf binnen één nummer. Heel erg boven het maaiveld komt dit nooit. Het stoort ook niet vaak (het orgeltje bij de overgang in het laatste nummer trouwens wel...). Conclusie: een vergeetbare 3.
Beatles
1/5
Gaan we weer. Die gezapige oude Beatles zijn ook altijd hetzelfde. Dus ik begin mijn schrijven ook maar weer met herhaling. De heren konden in deze fase alleen nog maar nummers maken met zeurende lange lettergrepen:
Eerste zin nr. 1: "It's been a haaaaaaard days night and I have been workiiiiiiiiing like a dog".
Eerste zin nr. 2: “IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII should have known better with a girl like you”
Eerste zin nr.3 “ If I fell in love with you, would you promise to be true (gaat nog goed) and help meeeeeeeeee (ahhh, toch weer) understand.
Ok, bij het oudere album dat we kregen leek het onmacht om de teksten in de maat te krijgen en nu lijkt het meer muzikaal gestuurd, dus de heren zijn vooruit gegaan. Maar het blijft niet aan te horen. Dus: album uit en moed verzamelen om een andere keer de rest te luisteren.
Intussen het boek er maar bij. Het weet in één zin te vermelden dat een 12-snarige gitaar de toon zet en dat het album uit ‘superieur simpele gitaarpop’ bestaat. Dat voelt nogal als een tegenstelling. Dus: vertel me meer. Maar het boek gaat direct erna verder in op de film.
Daar kom ik dus ook weinig mee verder. Dan krijg ik een tip. Kijk gewoon die film. Goed plan: Die moet ik toch nog voor de 1001 movies. Zo kan ik in één keer die gifbeker leegdrinken en twee vinkjes zetten.
En ja, de film maakt het wel makkelijker uithouden. Ook door het plezier dat de mannen in de delen zonder tekst lijken hebben. Als ze aan het woord komen, merk je wel dat het geen acteurs zijn en soms denk ik te zien dat ze dat zelf dan tijdens het spelen ook denken. Het ‘verhaal’ is nogal dun en gaat met name over gillende fans en pers etcetera. Waarbij de heren hun speelsheid graag naar voren brengen. Ik zou dit zelf nooit opnemen in de 1001. Dus ook dit (doorgaans veel betere) boek er maar even bij gepakt. Het geeft aan dat het de vorm van pop-muziekfilms heeft veranderd. Tja, had dan ook wat Michael Jackson materiaal opgenomen. Aan het eind wordt wel duidelijk waarom het er toch in moest. “The songs are great, too”….
Goldie
4/5
Eerder noemde ik de D&B van eind jaren ‘90’s uitwisselbaar. Ik word nu wat op mijn plaats gezet. De schijf van Goldie doet zijn best om het wat interessanter te maken. En het is zelfs wat ouder dan het eerder voorgeschotelde Roni Size of het door mij aangehaalde Aphrodity.
Het album start met het nummer Timeless wat een soort mix van nummers is gedreven op de hit Inner City Life. De D&B klanken van het begin worden versterkt door een zangeres. Het geeft het nummer mede door de lange lettergrepen een Eurodance-achtige klank. De lage langzame bassdrums op de achtergrond versterkt ook de snelle drums. Bij elkaar is het geheel sterker dan de optelsom van de losse delen. Hierna volgt een kaler (deel van het) nummer, waarin ook de korte stilte als muzikaal element wordt meegenomen. Dit eerste nummer van 20 nummer geeft een duidelijk beeld van de rest van het album. Het zoekt steeds wat voor die tijd vernieuwende elementen. Over het algemeen geldt dat op verschillende manieren rust en snelheid mooi samengebracht worden. Af en toe is er een uitstapje. Zo biedt het tweede nummer rave-achtige geluiden. En zijn de beatloze toeters met het ge-lalala van Adrift een belachelijk intermezzo op een rare plek op het album. Ik kom er wel overheen. Wel skip ik een paar van dit soort dingen als ik het een tweede keer opzet. Maar dat ik een dubbelalbum gelijk nog eens aanzet, geeft wel aan dat ik dit prima kan waarderen.
MGMT
3/5
Synth-pop lees ik. Inmiddels werk ik al zo lang aan de lijst dat ik bij die term nu zolder-beats met zang met een overdreven duits accent verwacht. Maar het hokje is natuurlijk veel ruimer. Dit is meer richting festival-rock. Waarbij de elektronica vooral de energie er inbrengen. De band lijkt lijkt vrij serieus. Het geheel komt uitgedacht over. Bijvoorbeeld....eehhhmmm....ik kan nu al niet meer ophalen wat ik gehoord heb. Tja, ondanks de waardering voor de inzet, kan ik hier weinig anders van maken dan een vergeetbare 3.
Nick Drake
4/5
Inmiddels kennen we Nick wel door deze lijst. Ook dit album is vrij rustig. Het is leuk om te zien hoe de man zich muzikaal ontwikkeld heeft. Zijn eerste album had niet in de lijst hoeven te staan, maar toonde al een prima muzikant. Het miste wat energie en daar zorgde hij dan op het volgende album voor. Waardoor zelfs ik, geen liefhebber van het genre, het vier sterren gaf. Het derde album neemt iets energie terug en geeft iets meer aan sfeer en gevoel terug.
The Sugarcubes
5/5
Dit album wilde ik al eerder eens luisteren en een paar dagen geleden werd ik er door Spotify op getipt. Tja, of The Beatles uitluisteren in opdracht van de 1001 of iets anders luisteren. Die keuze is snel gemaakt.
Dus vandaag luister ik het album voor de tweede maal in korte tijd. En dat gaat eigenlijk prima. Het album toont soms duidelijk de tijd waarin het gemaakt is, soms kiest het voor meer sfeer, en soms voor een soort duitse synthpop klank. Om Björk kan je niet heen. Maar eerlijk gezegd heeft haar excentrieke zang nooit meer zo goed bij de rest gepakt. Al met al is het een unieke beleving, maar op de een of andere manier toch erg toegankelijk.
4,5 ster
Creedence Clearwater Revival
4/5
Na dit geluisterd te hebben, bedenk ik wat ik hierover wil schrijven. Ik kijk nog even terug. En bij het album Bayou Country staat eigenlijk al hoe ik ook dit album beleef. Beide albums komen uit hetzelfde jaar zie ik. Hier had de 1001 best een keuze mogen maken.
Wederom levert CCR vrij klassiek klinkende rock. Vaak met een duidelijke basis gelegd door meer klassieke stijlen. Van het bekende bluessrock tot countyrock. Ten opzichte van het debutalbum en Cosmo's factory springt er minder echt uit. Maar een vergeetbare 3 wil ik het niet noemen. Gewoon een sterretje minder dan de genoemde albums. Nog steeds een mooie 4.
Nu eens de wiki erbij gepakt. Ze hebben in drie jaar tijd 6 albums afgeleverd. Waarvan we nu in deze lijst 3 kwaliteitsalbums voorbij hebben horen komen. Het debut zou van mij ook 5 sterren gekregen hebben als het in deze lijst stond. Zodra de lijst mij de tijd gunt, luister ik ook graag de rest. Maar op basis van deze 4. Wat een bijzonder goed oeuvre!
Emmylou Harris
2/5
Oei, daar is Emmylou weer. Die hadden we net nog gehad en ik had wat spijt van een ster te veel. Want man, wat was dat saai.
Dit album is een kwart eeuw eerder opgenomen. Maar dat maakt bij Emmylou eigenlijk niet uit. Het is eveneens gewoon saai (al doet het eerste nummer anders beloven). Goed, er zijn lichte verschillen. Emmylou vaarde in 1975 nog iets meer op beproefde muziekconcepten. Wat het geheel tegelijk net iets toegankelijker en net iets saaier maakt en waardoor dit album eigenlijk niets te zoeken heeft in deze lijst.
Queen
5/5
Bohemian rhapsodie is een meesterwerk. Nee, ook ik kan het inmiddels niet meer horen. Maar het toont de kwaliteit van zang, instrumenten en compositie én de creativiteit. Het is het nummer dat je laat horen waarom Queen Queen is. Het is de samenvatting van het album.
Queen is één van die bands die een volstrekt eigen geluid hebben, zonder dat het een vervelend geluid is. Het album schiet nogal wat kanten op, maar de elementen staan toch met elkaar in verbinding. Het album is enorm theatraal, maar toch toegankelijk.
Er staan best delen op waar ik me aan erger (ooeewouw, ooeewouw, ooeewouw, lalala in The Prophet Song), maar vaak worden die elementen wel weer gebruikt om iets bijzonders van te maken.
Ga ik puur op mijn luisterbeleving af, zou ik 4 sterren uitdelen. Maar het bovenstaande laat toch al wel doorschemeren, dat ik naast mijn eigen beleving flinke bewondering heb voor deze plaat.
Run-D.M.C.
5/5
Bij het eerdere album van Run DMC heb ik ongeveer alles al gezegd. Dit album toont dat alles er al vanaf het begin in zat.
Ik noemde onder andere de opvallend sterke samenwerkingsstijl. Het eerste nummer van dit album toont exemplarisch dat het bij Run DMC NIET erg is dat ze elkaars zinnen afmaken. Het nummer is ook exemplarisch voor de minimale begeleidende muziek. Het had een samenwerking met Kraftwerk kunnen zijn. Het heeft overigens nogal wat muzikale overeenkomsten met de grote hit op dit album: It's Like That.
Nu we bij dat nummer zijn beland. Run DMC kreeg zoals eerder geschreven het label grondlegger van de hardcore rap. Maar deze hit klinkt niet alleen veel te toegankelijk om nu nog dat label op hen te plakken. Ook de tekst druist in tegen dit label. Het ging eigenlijk al tegen de hardcore rap in, terwijl het amper bestond.
Als ik deze twee nummers eruit pik, lijkt het album eenzijdig. Daarmee doe ik het al snel te kort. De overkoepelende factor is wel het minimalisme, waardoor de aandacht flink naar de raps wordt getrokken. Maar het maakt nogal verschil of het minimale uit de Kraftwerk-achtige hoek komt, of vanuit een draaitafel, of vanuit een gitarist. Ook die crossover haalde ik al aan. De heren toonden op dit eerste album al aan dat rock en rap uitstekend samen kunnen gaan. Rock Box is één van mijn favoriete nummers op dit album.
Jimi Hendrix
4/5
Een gesproken opening-gimmick met vertraagde en versnelde tekst en bij de grol passende spacey geluiden. Je waant je een paar decennia verder op een zolderkamertjes hiphopplaat. Ach...het is enkel de opening, en het opvolgende muzikaal begin swingt. Dat is wel fijn, want door de ritmes wordt het typische jaren '60 geluid mooi gebroken.
De gitaar springt er natuurlijk uit. Het woord 'virtuoos ' lees ik geregeld. Dat virtuoze hoor je natuurlijk op de momenten dat alles uit de kast wordt gehaald en Jimi flink los gaat. Maar als alles uit de kast wordt gehaald, zit je ook dicht bij een rommeltje. Niet door het instrument zelf. Maar doordat het instrument al voldoende aandacht uit zichzelf trekt. Daar hoeft dan gewoon niet veel meer bij. Af en toe ervaar dat het zover is. Iets teveel van het goede. Misschien komt dat rommel-gevoel ook wel door de opbouw van het album. Want dat voelt niet altijd even logisch.
Zoals geschreven ontstaat dit commentaar vanuit een
bijzonder talent. En uiteindelijk voert dat talent echt wel de boventoon op dit album. We krijgen nog twee platen van Jimi. Ik kijk er naar uit.
Wu-Tang Clan
4/5
De inspiratie voor het album kwam van de films Enter the Dragon en The 36th Chamber of Shaolin, wat we vooral merken aan de veelvoorkomende zwaard-geluiden. Beide films staan in de 1001 movies. Ik dacht nog even eerst die films eens te pakken, want het album is mij al wel bekend en wellicht doen die films iets aan de beleving. Ik vond echter zo snel geen legale versie van de films in een taal die ik versta. Dat haal ik dan later maar in.
Dus hop, naar het album. Hier twijfel ik nogal over het aantal sterren. Er zijn elementen die ik verschrikkelijk vind en er zijn elementen die ik waardeer. Het laat zich natuurlijk wel raden wat ik dan verschrikkelijk vind. Het meest exemplarisch zijn puberale tips over onder andere een praktische manier om noten te kraken.
Als we intro's en de samples uit de films weglaten blijft een vrij kale begeleiding van de raps over. Toch komt het veelal vrij creatief over. Dat geldt ook voor de verschillende eigenzinnige rap-stijlen. Eigenlijk is de stijl van een Ol' Dirty Bastard vaak niet om aan te horen. Maar de afwisseling die zoiets brengt doet wonderen. Als eigenzinnige rapper komt Method Man het sterkst naar voren. Ik zou zelf zeggen dat hij op dit album meer tot zijn recht komt, dan op zijn eigen album Tical. Dat laatste album heeft weinig in deze lijst te zoeken, evenals de albums van solo-leden Ghostface Killah en Raekwon. Door deze albums wel op te nemen komt het album van vandaag minder tot zijn recht.
Inmiddels ben ik bij het einde beland en stuit ik op de conclusie. Ik pik hem er even uit, omdat de dubstep-achtige beat wel heel fijn en modern klinkt. Het steekt wat af tegen de rest van het album, en tegelijk is het weldegelijk een soort samenvatting van het album, met én de verschillende rapstijlen én de verbinding in woord van de andere titels.
Al met al heeft Wu-Tang op een toegankelijke manier een geheel eigen geluid weten te brengen. Iets wat altijd mijn extra waardering krijgt.
Miles Davis
2/5
Ik heb nog wat cd's liggen van Miles. Uit de jaren '50 en de jaren '90. De Miles uit deze periodes luistert fijn weg. Ook de twee jaren '50 albums uit deze lijst mochten mijn sterren ontvangen. Maar het album uit 1969 kreeg maar voor één helft echt sterren. De andere helft vond ik te 'vaag' lees ik terug. En nu krijgen we een album uit 1970. En weer doet het mij niet veel. Het is vrij 'vrije jazz'. Ik weet dat het veel gekker kan, maar veel te vaak ervaar ik het als los zand, als gepingel wellicht.
Wiki noemt de periode van deze twee albums zijn meest (muzikaal) controversiële tijd. Ik hecht blijkbaar wat meer aan de muzikale mal als het om jazz gaat. Tegelijk ziet wiki juist dit album als (her)startvonk voor de commerciële jazz. Ergens heeft de man blijkbaar de juiste middenweg gevonden.
Bruce Springsteen
4/5
Ik ergerde me ook vaak aan de luie uitspraak van Born. 'Bòòòò' in the USA'. Er wordt niet eens een r of n uitgesproken. Ik heb nu pas door dat dat eigenlijk alleen op het einde is.
Ik had altijd wat moeite met de typische jaren '80 klanken van de hits van dit album. Toch heeft Bruce iets bijzonders gedaan met deze klanken, vooral in Born in the USA. Met zijn volle rauwe keelgeluid ertegenaan, heeft hij gezorgd voor een continue muzikale strijdigheid, die toch duidelijk een geheel wordt.
Die strijdigheid is wel nodig om het interessant te houden. Als de zang van overgaat in Shalalala (derde nummer), verdwijnt direct alle magie. Dit zijn de uitersten. Soms kom je een vergeetbare 3 tegen, maar onmiskenbaar heeft bijna elk nummer grote kwaliteit.
Queen
3/5
Ik heb Queen net afgezet en we krijgen alweer het volgende album. Dan zet je dat automatisch meer tegen elkaar afzetten.
Dit album is net iets ouder. Dat hoor je toch. Ook hier is Queen al theatraal en weet haar eigen geluid vrij toegankelijk neer te zetten. En de grote hit is ook nu niet voor niets de grote hit. (Ergens is de subtiele digitalisering van de stem als ze 'laser beam' zingen. Eigenlijk te fout voor woorden. Maar Queen komt altijd prima weg met dit soort grapjes.)
Maar Queen had hem hier nog net niet. Eigenlijk houdt het concept het nog geen heel album vol. Ik heb het tweede deel van het albums nog eens moeten luisteren omdat het niet meer pakte.
Het is ook wel leuk om die ontwikkeling te horen. Maar eigenlijk hoort dit album nog niet in de 1001. Althans, niet met zoveel ander geluid van deze band.
New York Dolls
3/5
Met name door de 'zang' heb ik direct een punk-beleving. Het is een wat eenzijdig beeld. Want dit album is eens niet opgenomen in een schuur. En de piano en gitaar worden met aandacht bespeeld. Het heeft soms zelfs iets speels en is vrij dansbaar. Ergens pakt die muzikale tegenstelling wel. Maar ik had toch liever een fijne zanger hierbij gehoord.
Kate Bush
4/5
Ik had de relatie met de dames Harvey en Amos al gelegd. Mevrouw Apple kan er ook prima bij. Het is, zoals ook al gezegd, vooral de kunst boven de muziek. Echter: de muziek van Kate is wellicht het minst gezocht binnen deze categorie. Wij kennen zelfs jaren '80 muziek van haar, waarbij ze de muzikale tijdgeest niet vermijdt.
Kate staat bekend om de flinke range van haar stemgebruik. Of wat negatiever gesteld: van haar irritante hoge uitspattingen. Dat valt me op dit album wel mee.
De titel van het album dekt de lading wel. Het is een vrij dromerig, soms zelfs kabbelend album. The Fog is een exemplarisch nummer.
Ik heb voor dit album 3,5 sterren over. Dat rond ik normaal naar boven af als ik denk dat ik het nog eens aan zal zetten. Daar twijfel ik wel aan. Tegelijk lijkt dit album helemaal niet bedoeld om vaak te luisteren. Het is meer een voorstelling waar je één keer goed naar luistert. Ergens valt dat ook wel te waarderen.
Def Leppard
4/5
Animal is één van de hits en vrij exemplarisch voor het album. Het is in de basis een vrij klassieke rock plaat, wat gekleurd door de jaren '80. Soms heeft het iets van power-rock. Meestal houden de heren zich enigszins in en gaat het meer richting radio-rock. Er is weinig op aan te merken, maar tegelijk springt deze plaat er ook niet uit. We zijn wat dat betreft ook wel wat gewend rond dit genre. De concurrentie is sterk.
Willie Colón & Rubén Blades
5/5
Het album begroet ons met pakkende discoklanken. Na een minuutje start onverwachts een zonnig zuid-amerikaanse / caribische zang. (Het komt uit Puerto Rico, wiki ik). Het is een switch, maar geen vervelende switch. Gelukkig maar, want dit blijkt de basis voor het album. Het geeft een vakantie-gevoel, maar tegelijk staat het ver af van een bandje dat je zomaar op straat zou kunnen aantreffen. Het komt over een vrij geproduceerd en uitgedacht geheel. Enigszins richting de zuidelijke klanken die rond de eeuwwisseling ook wel eens onze hitlijsten versierden. Maar dan iets minder catchy, of wellicht beter geformuleerd: muzikaal wat interessanter. Waar de latere varianten toch vervlogen in lekkere achtergrondmuziek, verdient dit album het meer om aandachtig te luisteren.
Een ontdekking die ik graag beloon met 5 sterren!
Flamin' Groovies
3/5
Van 'Groovies' verwacht ik psychedelisch geluid. Het album is uit het begin van de '70's. Dus wellicht is het voorvoegsel 'Flamin' meer beschrijvend? Dan wellicht wat theatrale power rock?
En al houd ik bij het eerste nummer even die laatste gedachte. De bandnaam zet mij toch op het verkeerde pad. De band baseert hun rock wat meer op de oudere stijlen. Het tweede nummer heeft een country-klank. Het derde is volle rock-n-roll. Het album blijft wat variëren, maar de dansbare rock springt er wel uit. Wellicht ook omdat die volle klank maskeert dat het niet altijd even gelikt is.
Daft Punk
4/5
Laten we eerlijk zijn. De muziek van dit album draait vele rondjes rond de wereld. De hit vonden mensen al eentonig als het op de radio voorbij kwam. Nu blijft deze meer dan 7 minuten draaien.
En toch weet Daft Punk het voor mij leuk te houden. Soms kan je met kleine variaties ook veel bereiken. Het is vooral vrij pakkend.
Het album staat terecht in de lijst. Het zette met naast de hit ook nummers als Da Funk en Burnin' succesvol een eigen digitaal geluid in de wereld (en het is een debut natuurlijk). Tegelijk verbaast de keuze. Er staan ook een paar vrij rauwe eentonige nummers op, zoals het beukende en schurende Rollin' & Scratchin'. Aan de bassdrum waarmee dit nummer start, merk je wel, dat ze in deze categorie weer niet de voortrekker waren.
Ik denk dat ik zelf de keuze had gemaakt voor het album Human after all. Al zou ik in het geval van Daft Punk een best-off aanraden. In elke periode hebben ze wel nummers gemaakt die bijzonder fijn luisteren. Maar elk album heeft wel een paar afknappers erop.
Johnny Cash
4/5
Ik heb een paar maal genoemd dat het opnemen van live-albums valspelen is. Toch wil ik hiervoor een uitzondering maken. Ook dit album is een soort best-off. Zo dateert de aanleiding om de gevangenis te bezoeken volgens wiki uit 1955. Toch biedt het een meerwaarde. De man werd door een film geïnspireerd tot het nummer over deze gevangenis(bewoners). Onder de gevangenen wordt het een geliefd nummer en dan treedt de man op in dezelfde gevangenis. Je hoort dat het wat doet. Voor het optreden zijn wat minder brave nummers op een rij gezet. Het varieert wat, wat betreft de stijl. Ik kom nauwelijks door het sombere Dark as the Dungeon heen en val hierna bijna in slaap bij I still miss someone. Maar de catchy / bluesy nummers trekken me dan weer naar het album terug.
Als ik alles uitmiddel kom ik op een 3,5.
Liz Phair
1/5
Beste Kenneth Burns,
Complimenten met de opname met jouw beschrijving van dit album. Ik heb met voorbeelden al vaker later weten hoe belabberd de samenstelling van dit boek vaak is. Maar jij vat in één entry alles samen. Bewonderingswaardig.
Ik begin aan dit album en wordt direct overvallen door de valse zang, die wat mij betreft niemand hoeft te horen. Het boek pak ik er bij in de hoop op rechtvaardiging. Jouw rechtvaardiging is dat eindelijk een vrouw zong op alternatieve muziek of zelfs grunge. Je verward hierbij alternatieve muziek met valse zang met een gitaar. En als we het vals zingen buiten beschouwing laten, heeft de opzet ook zeker iets van singer-songwriter muziek. Ik snap dat dit lastig voor jou is, vanuit jouw country-achtergrond. Het boek heeft jou geen logische match bezorgd. Vanuit dat perspectief begrijp ik ook wel dat je niet vaak een vrouw op alternatieve muziek hebt horen zingen. Dat zal inderdaad niet vaak gebeuren in Nashville.
Mag ik jou uitnodigen om jezelf te verbreden? Want zoals iemand op Reddit schrijft: “De jaren 90 zijn een schatkamer aan alternatieve muziek van vrouwen.” Je zou kunnen beginnen met het boek ‘1001 albums’. In dit boek vind je naast Amerikaanse muziek ook veel Britse muziek. In de jaren ’90 kom je vast meer alternatieve muziek tegen met vrouwen in de hoofdrol. Omdat jij nogal lijkt te waarderen dat de betreffende dame uit de toon schiet, raad ik je bijvoorbeeld Post orgasmic chill van Skunk Anansie aan. Kijk daarna ook vooral verder. Niet alles belandt in het boek. Zo kan je eens No need to argue van The cranberries proberen. Deze dame schiet minder uit de toon, maar lijkt zich sterk te conformeren aan jouw lading van de term alternatieve muziek. Het is een typisch jaren ’90 geluid, wat alternatieve rock en singer-singwriter klanken combineert. Het kon niet in het boek terecht komen, want het was geen debut album én het was met name door de hit Zombie veel te populair.
Die populariteit moet jou aanzetten, want het gaat jou er om dat Liz Phair een vrouw was die dóórbrak. Nou Kenneth, kijk eens even op https://bestsellingalbums.org/. Dan zie je dat Liz 500.000 schijfjes heeft verkocht en dat die Cranberries er 14.000.000 hebben verkocht. Iets zegt mij dat dit niet jouw ware argument is. Jouw volgende argument haal je warempel zelf onderuit, nog voordat je het uit. Je noemt dat het album carrièrebepalend is. Ik hoop dat je dat daarmee bedoelt dat je hoopt dat het schrijven hierover jouw eigen carrière verbreed. Want Liz heeft het niets geholpen. Na dit album kreeg ze, en ik quote jouzelf, ‘beperkte aandacht’.
Het laat zich raden wat wel jouw rechtvaardiging is om dit op te nemen. Ik zie één deel van jouw tekst, dat ik wel herken. Liz rept vrij expliciet over seks. Is dat dan jouw ware motivatie? Het past wel bij de andere entries in het boek. Muziek biedt over het algemeen wat vrijheid voor generende onderwerpen. Maar in dit boek lijken de stickers met ‘explicit lyrics’ toch wat oververtegenwoordigd. Mijd het vooral niet, maar denk niet dat het goede muziek is, vánwege de uitgesproken primaire gedachten.
Nico
1/5
Dit was me even teveel na Liz; weer een vals zingende dame. Bij Liz leek het mij nog eens expres aangedikt. Nico lijkt wel haar best te doen. Dat levert iets meer sympathie, maar niet per se meer luisterplezier. De begeleidende muziek scoort wel meer punten. De opzet past in de jaren '60. Met name de viool brengt een geluid van verder vervlogen tijden. Het is nog nog wel een aardige combinatie. Dat wordt ons vooral gebracht door Velvet Underground. Dat lijkt dan het beste wat zij ons muzikaal hebben nagelaten.
Kortom, dit is echt twee keer zo goed als Liz. Kom ik, naar boven afgerond op 1 ster.
Public Enemy
5/5
Ik word gelijk gelukkig als ik Public Enemy in mijn luisterlijst zie verschijnen. Ik heb hen al opgehemeld bij het album Fear of a black planet. Ik zou bij dit album hetzelfde kunnen schrijven. Het is ook rond dezelfde tijd gemaakt.
Bij uitzondering vind ik dat eens prima. Zeker na een flink aantal opnames van rap-schijven in de lijst die puberaal 'stoer' en/of geforceerd hard zijn, denk ik dat iedereen moet horen dat het ook met balans kan. Public Enemy heeft een boodschap, en laten hun boosheid, zowel met klank als met tekst duidelijk overkomen. Maar de stevige geluiden zijn creatief en de teksten zijn functioneel. En vele malen stoerder dan de kleuters die hun problemen compenseren met teksten over geweld en libido.
Om dat stoere te onderstrepen sluiten ze af met een hele fijne mix van Anthrax. Twee stevige muzikale werelden vallen prachtig samen. En ondanks dat ik dat ook bij andere albums heb geconstateerd, dat was zeker niet gebruikelijk.
Giant Sand
2/5
Giant brengt absoluut een eigen geluid en sfeer en verdient wat mij betreft zeker een plekje op de lijst. Maar wat luistert dit lastig zeg. Instrumenten en stem lijken soms eerder bestreken te worden dan aangeslagen. De volgende keer worden ze weggedraaid. Of overstemt door een raar geluid. Terwijl er volop tijd is waarin Giant de elementen tot hun recht laat komen. Uiteindelijk zijn de uitschieters, met name als de zang à la Dylan verdraaid, voor mij bepalend.
Bad Brains
3/5
De wat ruige en snelle muziek is niet vervelend, maar kennen we op zich wel. De band onderscheidt zich meer met de zang. Soms huppelt het met de muziek mee. Soms wordt er los van de muziek wat geschreeuwd. En dan weer wordt de zang het dominante element, die door de muziek begeleid wordt. Deze afwisseling is het grote voordeel. Ik heb zelfs even gekeken of er meerdere leidende zangers waren. Nee dus.
The Pretty Things
3/5
Typisch jaren '60 geluid. Het is speels en wisselt af. Helaas geldt die afwisseling ook voor het kwaliteitsniveau. Het is zeker niet altijd raak. Minpunten voor de overtreffende trap van de lange lettergrepen soms. She eee eee eee eee says good morning. Is dit nu serieus bedoeld? Of nemen ze de Beatles op de hak?
2,5 ster
Minutemen
3/5
Wat een chaos zeg! In die zin snap ik het label punk wel. Ook wel vanwege de zang. Tegelijk staat dit veraf van aandachtsloze herrie in een schuur. Soms krijgen elementen / instrumenten erg veel aandacht.
De bouwstenen scoren een 'ok' tot een 'prima'. Er lijkt daarmee ook best een prima album te creëren. Maar het was fijn geweest als iemand had gezorgd voor het cement tussen die brokstukken.
2,5 ster
The Style Council
4/5
Het is een mooie zondagmiddag, midden in de jaren '80. We gaan stappen vandaag. Maar eens rustig beginnen. In dit café wordt vrolijk op de piano gespeeld. De muziek is vrij jazzy en luistert, zoals het hoort in de kroeg, vrij makkelijk weg. Er komt af en toe een zanger of zangeres naast staan om de beleving compleet te maken. Een prima begin van de avond.
Maar vanavond willen we meer. Er zijn zoveel cafés te verkennen in de stad. We zullen dansen op de synthesiser-disco klanken van deze tijd. We zullen de lokale rappers bezoeken. De avond wordt van ons! En af en toe komen we weer terug in dit prachtige kleine cafeetje om begeleid door de piano weer even met elkaar het goede gesprek te voeren.
Op het leven!
Proost!
Shack
3/5
De definitie van een vergeetbare 3.
Gram Parsons
2/5
De eerste 10 zinnen van dit album bevatten de woorden: back to town, porch, parlor, cowboy angels en saloon. Yep, dit is full frontal country. Inclusief het bijbehorende accent. Om het te breken wordt er af en toe nog wat gegrold. Met bijvoorbeeld een jodel tussendoor. Daarbuiten voegt het weinig toe aan het country oeuvre wat we al door moesten worstelen.
Tom Waits
3/5
Tja, deze hadden we al gehad toch? Ruwe pratende stem met wat rare geluiden. Toch wel sfeermakend. Hoe vaak moet ik dat nog opschrijven?
2,5 ster
The Residents
2/5
Natuurlijk is dit nauwelijks muziek, maar vooral een verzameling van geluid. Maar toch...het zet iets van een sfeer. En het heeft al wat elementen van latere digitale muziek. Het is allemaal geen reden om dit te luisteren; houd dit soort experimenten maar buiten het boek. Maar het is wel voldoende voor een extra sterretje.
Todd Rundgren
2/5
Het album biedt van alles. De ene minuut is het ronduit belachelijk, de andere minuut is vrij interessant en smaakt naar meer. Maar we krijgen niet meer. Het zijn met name flarden van nummers. Ik kijk vooruit en zie gelukkig ook een nummer van 10 minuten. O nee...Dat is een medley...
En als er dan uiteindelijk toch wat nummers afgemaakt zijn, zijn dat weer de saaiste delen van het album. Todd, maak je nummers eerst maar eens af, voordat je ze bij elkaar raapt...
Mekons
2/5
Heel soms pakt dit wel, vooral als er meer sprake is van praten dan zingen. Maar voor het grootste gedeelte van dit album geldt: stel dat het wel goed uitgevoerd was, dan was er een vergeetbare 3 geleverd.
Eels
5/5
Ik had Eels eigenlijk in de vergaarbak van de '90's rock gestopt en daarmee wat genegeerd. En ja, het heeft typisch dat geluid. Maar nu ik het nog eens krijg voorgeschoteld, merk ik dat het wel een erg sterke vertegenwoordiger is. De opbouw van de nummers is prettig, het album gaat bijna ongemerkt verschillende kanten op en er is een balans tussen krachtige muziek en een rustige uitstraling. Ik had nooit op de teksten gelet, waarschijnlijk omdat ik er door hun tijdgenoten vanuit ging dat het toch niet te verstaan zal zijn. Maar ze hebben ook nog eens wat te vermelden. Af en toe staat er een wat saaier nummer tussen. Maar in het algemeen lijkt werkelijk alles de aandacht van de band gekregen te hebben.
4,5 ster
X-Ray Spex
3/5
Mijn eerste gedachte was: punk met een dame in de lead. Toch doe ik de band daarmee te kort. Er is aandacht besteed aan de muziek. Het is vrij dansbaar (of waarschijnlijk springbaar) door het catchy ritme. En met name de sax doet wonderen. Het geheel maakt de punkzang acceptabel. Ik verander mijn oorspronkelijke gedachte daarom naar: punk met de sax aan de lead.
Digital Underground
4/5
We krijgen een concept-album voorgeschoteld. Wat is dan het concept? Seks(surrogaten). Dan zijn er ineens wel een hoop meer concept-albums op te sommen. Het getuigt niet perse van creativiteit. Wat meer overtuigt is dat ze met dit onderwerp slechts twee explicit lyrics labels scoren op Spotify (al vraag ik mij bij een enkel nummer af, hoe ze dit label ontweken hebben). Letten de collega's even op? Al die krachttermen zijn vaak overbodig.
Ook de klank van deze rap is vrij ongeforceerd. Het is wat betreft de toon goed vergelijkbaar met A Tribe called Quest. De rap is relaxted, de muziek is funky. Ik kan hier daarom met plezier naar luisteren. Maar laten we eerlijk zijn. Dit hoort echt niet in ons lijstje thuis.
3,5 ster (Gelet op het concept, laat ik de aftrek voor gekreun deze keer achterwege.)
Manic Street Preachers
4/5
Weer een band die ik vrij vroeg in de collectie had, door de Chemical Brothers. Die mixte een en ander van deze band, waaronder 'Faster'. Dat nummer lijkt ergens weinig digitale versterking nodig te hebben. Net als het meeste op dit album heeft het al kracht genoeg van zichzelf. Ik snap het ook wel. Het is heerlijk gebruiken, die uitgespuugde harde medeklinkers: "I am an arKiteK-T". De zanger doet het erom, of hij moet Hollandse roots hebben. Maar in de delen met rustigere delen, is dit accent verdwenen. Dan heeft hij een zachtere radio-rock-klank. Het stomme is; op de een of andere manier werkt het. Het tilt het album boven de vergeetbare 3.
Beck
3/5
Eerder al een 1 en een 3,5 uitgedeeld aan Beck. Die 1, dat kan smaak zijn. Ik ergerde mij aan de piepjes. Onder die 3,5 vermelde ik al dat de losse nummers vrij vergeetbaar zijn. Het album als totaal gaf het een plusje. Nou vooruit.
Maar nu hebben we toch wel weer een hele saaie en overbodige harde vergeetbare 3 te pakken. Best boek, had het dan bij die andere twee gelaten. Dit voegt totaal niets toe.
Fever Ray
5/5
Het is even wennen, dit album. Het is ondanks, dat ik straks refereer aan oudjes, een echt eigen geluid. En als je door de rustige donkere sfeer van de zware bas heen bent, toch vrij toegankelijk.
Dit is verder wel een vrij elektronische beleving. Nummers als 'Now's the only time I know' doen mij bijvoorbeeld denken aan Kraftwerk. Wellicht door dat elektronische, maar nog meer door de manier van zingen denk ik later aan Björk, bijvoorbeeld bij 'Keep the streets empty for me', waarbij de muziek zo op een album van Massive Attack kon staan. Tot de panfluit erin komt dan. Dan ga ik langzaam denken aan bands als Enigma. Die wereldse geluiden komen wel vaker terug op dit album. Tot slot komt Pink Floyd boven drijven, vooral bij 'Concrete walls', dat wellicht niet voor niets die naam draagt.
Sodeju, dat is een hoop orginele klassieke geluiden bij elkaar. En dat weet ze toch haar eigen moderne geluid te geven en tot één sfeer te brengen. Heel nice!
Pink Floyd
3/5
Schrijf ik net over Fever Ray, dat ik er onder andere Pink Floyd in hoor. Krijg ik die ter toetsing gelijk de volgende dag op mijn bord.
Eerder al wat albums van de band afgeserveerd wegens ontoegankelijkheid, maar ook een 5 aan hen uitgedeeld. Met name de meer toegankelijke rustige donkere klanken deden het voor me.
Dus wat krijgen we deze keer van hen? Het blijkt wat meer toegankelijk, met soms een onaangename onderbreking a la de afgeserveerde albums. De bijzondere kenmerkende sfeer hoor ik deze keer maar weinig terug. Zonder het stukjes ontoegankelijk geklooi, zou het vaak net zo goed een andere band kunnen zijn. De zang op bijvoorbeeld Lucifer Sam zou net zo goed van tijdgenoten kunnen zijn.
Dus tja, we hebben weer een overbodige 3 te pakken.
Elliott Smith
3/5
Dit album kabbelt makkelijk voorbij. Er is weinig op aan aan te merken.
Ik zie dat ik een ander album Elliott het label 'lege pop' heb gegeven. Dit is juist wat voller. Problem solved. Dus dan zou het iets hoger horen moeten scoren. Maar blijkbaar was dat niet het echte punt. Want ik veer nog steeds niet op uit mijn stoel. Ook dit album scoort een 3+.
The Sensational Alex Harvey Band
3/5
Even switchen na Elliott Smith, want er volgen swingende jazzy pianoklanken. En direct daarna weer switchen, want meneer begint te 'zingen'. Oww...zonde...
Toch raak ik er wel aangewend. En het gaat nog wat meer rocken, waardoor die zang beter matcht. Al schiet het redelijk wat kanten op. We krijgen bijvoorbeeld nog wat typisch Amerikaanse klanken en een letterlijk theatraal nummer.
Ik ga dit niet vaker opzetten, maar het is wel een beleving. En ach...het duurt ook maar 35 minuten.
en ach... het duurt ook maar 35 minuten.
Caetano Veloso
3/5
Als je de hoes ziet worden de jaren '60 geluiden dominant. En wellicht voelt dat voor de Braziliaan ook wel zo. Zo'n kek orgeltje af en toe. Het was daar vast interessant. Voor mij, aan de andere kant van de wereld, doen die jaren 60 klanken niet zoveel. Vaker gehoord, beter gehoord. De braziliaanse zang is voor mij dominant. Maar, mede door de 1001, geldt eigenlijk toch ook voor dat geluid: vaker gehoord, beter gehoord. We moeten het dus van de combinatie hebben. Nou vooruit. 3 sterren dan.
Björk
2/5
Eerder keek ik wel uit na een album van Björk. Op de radio kwam af en toe best iets interessants voorbij. Na twee eerdere albums van haar, merk ik dat ik er nu juist tegenop kijk.
Het is teveel Kunst omdat het moet. Eerder schreef ik al dat één album Björk teveel Björk is. Dus drie albums is al helemaal teveel Björk.
Het kunstzinnige komt ook op dit album sterk naar voren. Deels door haar eigenzinnige wijze van zingen (soms nog eens versterkt door het weglaten van de begeleidende muziek), deels door de compositie. Soms past de muziek haar gewoon niet, zoals bij het naar dubstep ontwikkelende nummer Where is the line. Soms is het gewoon belachelijk, zoals de keelklanken bij o.a. Anchestors. Met name die onsmakelijke geluiden brengen het geheel naar een onvoldoende.
Maar het moet gezegd. Het is een unieke beleving, die ik wel in deze lijst thuis vind horen.
Grateful Dead
2/5
Dat 'American' in de de album-titel herkennen we gelijk. Maar dat 'Beauty' iets minder. Het is ten opzichte van de vele concurrenten in deze lijst niet beter uitgevoerd en zeker niet origineler gekleurd. Dat maakt het nog saaier dan de rest...
The Modern Lovers
2/5
We krijgen punk, lees ik. Nou, wel een heel laf kleurloos schijfje voor punk. Daar doet een orgeltje weinig aan. Misschien komt dat label 'punk' vooral vanuit de matige zang en moet ik het meer scharen onder post-punk. Maar zelfs dan, er zijn zoveel concurrenten in deze lijst die meer indruk achter laten. Eigenlijk is dit nog te min voor een vergeetbare 3...
Iron Maiden
4/5
Ik zat wat te mopperen op kleurloze platen. Dus schotelt het algoritme mij Iron Maiden voor. Nee, dat is verre van kleurloos. En dan doelt ik niet eens op Eddie en de rest van het 'artwork' (waar de kamer van het eerdergenoemde vriendje vol mee hing'). Ik doel vooral op de muziek zelf. Want ook die is toch vrij creatief. Met een lekker tempo wordt je door de attractie geslingerd. Waarbij ik net als bij het eerdere album merk, dat juist de stukken zonder zang het prettigst voelen, bijvoorbeeld bij 'The number of the beast'.
The Saints
2/5
Na de eerste klanken verwacht ik een schijf met jaren '90 radiorock. Dan volgt al snel die punk-zang. Yep, toch jaren '70. Met dat eerste nummer waren ze hun tijd wellicht wat vooruit. Maar er volgt verder geen enkel nummer waaruit dat blijkt.
Ze krijgen het voor elkaar dat ik wen aan de punkzang. Maar ik heb door die zang wel te vaak het idee dat ik naar een high-school-bandje aan het luisteren ben.
Aerosmith
4/5
Na een gemiddelde van een 2 voor de punk van de jaren '70, kom je te boek te staan als zure broeder. Maar nu krijgen we uit dezelfde jaren '70 Aerosmith. Direct na de luie punk-zang van The Saints. Dan kan je er toch niet om heen?
Dit is in alle opzichten veel beter en fijner. Deze plaat heeft echt energie. Het rockt, maar het swingt ook. Het is een totaal, maar de individuele instrumenten staan net als de zang veelvuldig in de spotlight. Terwijl ze soms best staan op die basis van punk. Rats in the cellar bijvoorbeeld, en niet alleen door de naam van dat nummer. Het verschil is met name dat zo'n Rats in the cellar wel een opbouw heeft. Na een minuut gaat de zang meer richting rock en na nog een halve minuut gunt de zanger de instrumenten hun eigen waarde. En daarmee maakt een album als dit zo ongeveer 100 albums in deze lijst volledig overbodig. En omdat dit heel erg goed is, maar nog niet eens het allerbeste in zijn soort, mag die punk-meuk blij zijn met die gemiddelde 2 die het van mij krijgt.
The Sonics
3/5
Deze verzameling covers klinkt alleen al gedateerd door de opname-kwaliteit. Covers zijn met name van klassieke 'zwarte' muziek, die ver-rockt en ver-'60-t wordt. Ze kiezen er voor om de swingende basis en de zangstijl redelijk intact te laten. Dat zorgt ervoor dat het best makkelijk luistert. Tegelijk voegt het daardoor niet perse iets toe. De nummers die wel van henzelf zijn. zijn meestal best vergelijkbaar met het oudere materiaal (vooral het eerste nummer is een negatieve uitzondering). In die zin, kunnen ze het dus wel.
Simply Red
4/5
Volle jaren '80 geluiden. Dus met enige terughoudendheid het album beluisterd. Maar eerlijk is eerlijk. Simply Red biedt wel meer dan. Het geheel is helemaal niet zo simpel. Het tweede nummer verrast me al flink. En dan, op de een of andere manier, is zo'n echt jaren '80 nummer als Money's too tight helemaal niet zo erg meer. Zelfs wel fijn. Hoe flikken ze dat toch?
The Smashing Pumpkins
4/5
Zo te horen een definiërend album voor de '90's. Ik kende van deze band met name de radio hits. Maar nu kom ik erachter dat deze band zich daar niet perse op focust. Er staat een hoop kwalitatieve muziek op dit album. Maar: het is wel lang zeg. Te lang eigenlijk. De band lijkt dat ook gedacht te hebben en brengt af en toe wat variatie. En hoewel ik normaal variatie waardeer, merk ik dat dit in dit geval juist afbreuk doet. Wat moet ik met het zeurende eind van cd 1? Dat kan nog smaak zijn. Maar wat moet ik met die punkachtige geluiden (bv Tales of a scorched earth of, helemaal belachelijk, de ontwikkeling van X.Y.U.)?
Dit soort dingen halen me helemaal uit het album. Pumpkins, blijf gewoon bij je leest en lever één uur '90's-rock.
3,5 ster.
The KLF
5/5
Alles wat The KLF deed was onderdeel van een groter verhaal. De heren zouden doden dieren geplaatst hebben bij een optreden en een (nep)mitrailleur hebben leeggeschoten boven het publiek. Alles tegen de commercie. The KLF zou dan ook staan voor The Kopyright Liberation Front, reclame werd tot anti-reclame omgebogen en de heren zouden 1 miljoen pond verbrand hebben, onterecht verdiend aan hun muziek. Geen idee wat waar is, en wat niet. Maar dat doet er niet toe. Het gaat om een goed verhaal. Dat zie je dan ook aan de speakers op de hoes. De onderste is niet aangesloten. Nep dus. Maar het draagt prima het concept zo te zien. Of ten minste de helft.
Dat laatste maak ik er natuurlijk zelf van. Maar het is wat KLF voor elkaar kreeg. Zij creëerden een enorme mist. Werkten met verschillende bandnamen, albumversies en mixen van hun nummers. Gaven geen antwoorden op vragen om het mysterie niet te door breken. Door die mist werd er van alles over hen verteld. Ook een kunst.
De heren hielden dus van een verhaal. Er zijn films gemaakt en boeken geschreven (onder andere een instructie om makkelijk een hit te maken). Het album zelf is een soundtrack van een niet-uitgebrachte film van de heren. Althans, er bestaat een bootleg. Voor hetzelfde geld wilden de heren nooit verder gaan dan die bootleg. Er zou geen geld meer zijn. Maar dat rijmt weer lastig met het verbranden van die miljoen.
Goed, anti-commercie, dode dieren, kogels over het publiek. Punk, met een grote P dus. Alles om er maar tegenin te gaan. En wat voor muziek leveren de heren dan? Een prachtig toegankelijk kampvuurplaatje, af en toe flink richting eurodance. De heren zijn zo recalcitrant dat ze zelfs vol tegen muziek ingaan die bij hun opstandige ideaalbeeld past. Meta-Punk, zo je wilt.
Om toch nog iets over de muziek zelf te zeggen. Hulde voor de samenwerkingen met muzikanten, zangeressen en rappers. De versie van 3AM op dit album is één van de fijnste eurodance-nummers ooit gemaakt.
Death In Vegas
5/5
Ik werd vooraf al verwezen naar onze anti-bijbel. Want daarin wordt dit album gelijkgetrokken met Mezzanine van Massive Attack. Ondanks dat ik straks ook voor dit album veel sterren aan zal klikken, haalt dit bij lange na niet niet kwaliteit van Mezzanine. Ja, dat album hoort in deze lijst, Maar Mezzanine hoort er nog vele malen sterker in.
Toch lees ik in de anti-bijbel bij dit album toch eens teksten waar je wat mee kan als luisteraar. Vooral het aanhaken van bekende bands helpt. Enerzijds omdat een referentie als de Chemical Brothers een prima beeld geven van bijvoorbeeld Neptune City. Anderzijds omdat in dit geval de namedropping helpt een beeld te geven van de veelzijdigheid van dit album. Primal Scream is mede daarom één van de meest treffende parallellen. Ook omdat het beide nogal schuurt tegen het grensvlak van rock met digitale muziek. Aisha, met de gesproken tekst en (helaas) de schreeuw, illustreert de gelijkenis het best. Al denk ik hier ook snel aan bijvoorbeeld de Utah Saints.
Al die parallellen tonen ook dat het album wat minder vernieuwend is dat de anti-bijbel suggereert. Het had juist prima 10 jaar eerder uitgebracht kunnen zijn. Niet dat ik dat erg vind. Dat was juist een muzikaal prachtige tijd.
Het fijnst zijn de opbouwende nummers, zoals de openingtrack. Geinig hoe dat nummer, ondanks de uiteindelijke muur van geluid, eigenlijk vrij relaxed blijft.
The Who
4/5
De ouverture leidt dit album prachtig in. Het is één van de zeldzame momenten die mijn aandacht weet te pakken. Het introduceert een levensverhaal. Maar eerlijk gezegd, volg ik dat verhaal nauwelijks. Vaak zakt het album naar de achtergrond. Als je dan jezelf dwingt meer actief te luisteren, merk je dat het wel goed in elkaar zit en pak je een element van het verhaal op.
Na de opening heeft alleen Pinball Wizard de kracht om uit zichzelf mijn aandacht naar zich toe te trekken. Ik ben niet de enige. Dit nummer is een paar honderd miljoen maal geluisterd op Spotify, terwijl de rest een paar miljoen keer is geluisterd.
Ergens op zo'n 3/4 ben ik het album echt wel zat. Tja, vier kanten vol, het is echt teveel van het goede.
Daarmee lijkt het geheel onder een vergeetbare 3 te zakken. Maar dat voelt toch niet goed. Ik weet niet precies wat het is. Maar laat ik de uitschieters maar als smoes gebruiken om het naar 3,5 sterren te kunnen tikken.
The Icarus Line
2/5
Als je de feedback-piep op je album laat staan, dan ben je moedwillig je eigen muziek aan het verpesten. In 2004 nog... Een nummer als 'Spit it on' is niet te luisteren. Zonde, want aan nummers als 'On the Lash' hoor je dat ze best wat in huis hebben.
Nee, best boek, dit is geen 'verklaring van muzikale onafhankelijkheid'. Dit is kopieergedrag een aantal decennia nadat dit al standaard werd gedaan. En nee, best boek, dit is al helemaal geen stellingname tegen verveling. Ik verveel me net zo sterk als bij de mede-copycat Dwight Yoakam. Gaaaaaaap.
1,5 ster
Dwight Yoakam
2/5
Door de albumtitel verheug ik me op zuidelijke klanken. De eerste seconden maken me nog nieuwsgieriger. Maar nee hoor, dan loop ik vol tegen dat stereotype noord-amerikaanse country-accent aan. Bam! Zo overdreven dat het zelfs in de 1001 opvalt... Het concept komt vaker terug. Een paar seconden de suggestie van een andere, vaak iets moderne, muziekstijl. En dan terug naar de country-standaard. Saaaaaaaaiiii. Dit album mag blij zijn dat anderhalve ster wordt afgerond naar 2 sterren.
Marilyn Manson
3/5
Een album dat al vroeg in mijn collectie zat. Eigenlijk maar vanwege één nummer: The Beautiful People. Inmiddels alweer even niet geluisterd, maar ook vandaag weer schiet het volume bij dat nummer automatisch naar standje 40. De automatische impuls om de rijsnelheid te verdubbelen, moet ik maar onderdrukken wegens het weer....
Een vergelijkbaar nummer komen we op het album niet meer tegen. Binnen het genre wordt vrij veel gevarieerd. Manson praat, zingt, en schreeuwt. Hij houdt in en gaat los.
Hoe rustiger en hoe digitaler het klinkt hoe fijner ik het over het algemeen vind. Zoals de dubstepachtige basis Cryptorchild. Daar tegenover staat bijvoorbeeld de herrie van het openingsnummer. Soms ervaar ik die herrie door het geschreeuw, maar meestal hebben misplaatste digitale geluiden een belangrijk aandeel.
Soms werkt het schreeuwen juist heel goed. Dan doet het me wat aan Korn denken. The Reflecting God is het tweede nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Het is vrij definiërend voor het album met het verspringen van rust naar omverblazend muzikaal geweld en met de verschillende vormen van stemgebruik.
Het aantal sterren is toch een kwestie van uitmiddelen. Daarmee kom ik op een harde drie.
Tears For Fears
2/5
Hét album om te demonstreren waarom je jeuk krijgt van jaren '80 muziek. Ik vraag me werkelijk af hoe je het voor elkaar krijgt om zulke opgeklopte muziek zo saai te krijgen. Shout is het meest enerverende nummer. Maar als je het daar nu van moet hebben...40 minuten deze muziek is al te lang. Dat wisten ze zelf ook. Dus ze breken het nog met het nog saaiere Broken en sluiten af met Enya-achtige klanken.
The Electric Prunes
3/5
Een bloemlezing van de jaren '60. Ik kom er warempel nog vrij makkelijk doorheen. Wellicht door de variatie. Voor die verschrikkelijke muziekperiode is dit gelukkig vrij vergeetbaar.
Dexys Midnight Runners
2/5
Ja joh? Drie albums? Omdat er wat toeters bijzitten? Goed de sound en zeker de zang is herkenbaar. En het is makkelijk te verteren. Maar de kwaliteit is over het algemeen te matig voor een vergeetbare 3. Op dit album staat welgeteld 1 fatsoenlijk minuut: het eind van The Team that meets in Caffs.
Sparks
4/5
Een vrij theatraal album en toch beklijft dit in eerste instantie niet echt ondanks twee maal luisteren. Dat is toch frappant. Toch nog maar een keer erdoor zappen. Het heeft iets van A Night at the Opera van Queen, wat wel mij volledige aandacht naar zich toe trok. Als ik het vergelijk huppelt de muziek van de Sparks veel meer. Het is vaak vrij staccato. De meer interessante elementen worden hier wat door weggedrukt. Maar die zijn er weldegelijk. The Sparks stoppen daarvoor zelfs geregeld met hun gehuppel. Complaints is vrij exemplarisch. Niets mis mee. Maar het grootste gedeelte is heel toegankelijk en zakt daardoor wat weg. Tot ergens aan het einde ineens het huppelen stopt en de gitaar eventjes de volle aandacht krijgt. Nee, een vergeetbare drie is toch echt te weinig voor dit album.
Leonard Cohen
2/5
Aan de eerste albumtitels van de man spreekt nou niet per se creativiteit. Liedjes van hem (waarschijnlijk vanuit een ruimte) en liedjes vanuit een ruimte (van hem). Yep, de albums zijn nogal hetzelfde. Dus net als het vorige album, komt ook nu de emotie bij mij niet binnen. De man heeft een flink en gewaardeerd oeuvre. Kon er echt niets gevonden worden uit een andere tijd?
Adele
4/5
We kregen eerder al het album 21. Een album met een krachtig begin en een continue kwaliteit. Datzelfde geldt voor dit album. 'Hello' springt er flink uit. De andere nummers klinken allemaal prima, maar trekken net iets minder de aandacht dan de nummers van 21. Ze klinken iets volwassener, maar dat zal iets de maken hebben met de albumtitels. Adele heeft zich iets breder georiënteerd en durft nu bijvoorbeeld ook een jaren '80 geluid neer te zetten (Water under the bridge). Het is nog wel een aardige tussenweg. Ik luister gelijk maar het album 30. Maar daarbij schiet ze wat te ver door en wordt het soms wat te speels en iets vaker te saai.
David Gray
2/5
Met dit album werd mijn treinrit wel een erg lange zit. Man, wat een saai album. Als vroeger dat hitje Babylon op de radio voorbijkwam schakelde ik om algehele futloosheid te voorkomen al over op een willekeurige cd. Blijkt nu dat dat het meest enerverende van zijn album is.
Fun Lovin' Criminals
5/5
Om de bandnaam maar eens te benadrukken benadrukt het heel fijne openingsnummer met het statement dat je de heren niet te serieus moet nemen. Humor kan zelden rekenen op bonuspunten van mij. Maar zo'n Scooby Snacks, dat is toch gewoon erg vermakelijk? De samples zijn geniaal gebruikt. Het doet met wat denken aan het latere Oceans '11 van Seeed. Maar die zullen ook wel niet voor niets aanhalen dat ze in een film van Quentin leven. De associatie komt natuurlijk ook door de zeer relaxte vibe van het nummer. En die vibe kunnen we goed doortrekken naar de rest van het album. Zelfs wat gitaargeweld kunnen de heren vrij relaxt brengen.
Ja, er zijn minpunten. Als er gezongen wordt wil ik snel doorzappen en er zou een internationaal verbod moeten komen om enkel de eerste drie tonen van de riff van Smoke on the Water te gebruiken. En ja, als ik ik mijn stemgedrag enigszins doortrek, zou dit nooit 5 sterren mogen krijgen. Maar, zoals al duidelijk, dit maal pas ik een flinke compensatie toe omdat ik hier gewoon heel vrolijk van word.
Kacey Musgraves
3/5
Ik durf het hier bijna niet te schrijven. Maar dit heeft wat weg van Ilse de Lange. Een country-opzet, (gelukkig) zonder het bijbehorende accent. Er is weinig op aan te merken. Maar het heeff zo weinig kleur. Het zit ergens tussen de saaie 2 en de vergeetbare 3.
Bon Jovi
5/5
"OOOOOOOOOOOOHHHHHH We're halfway thè-ere" En dan nog twee maal: "OOOOOOOOOOOOOH-HOOOOOOOOO". Effe serieus, dit is toch gewoon het Baila de gasolina van de '80's? Toegegeven, de tekst is heel wat meer serieus. Maar de truc is toch om op een heel toegankelijke en (voor de tijd) moderne muziek het volledige publiek uit volle borst mee te laten brullen. En ja, dat is zeker een kunst. Dus wie weet, horen jullie me ooit nog eens uit volle borst meebrullen.
Paul Revere & The Raiders
2/5
Ik heb de jaren '60 inmiddels wel uitgespeeld door deze lijst. Ik hoor werkelijk niets nieuws meer in dit album. Het strafpunt leek mij naar het typische jaren '60 verlengde-lettergreep nummer There she goes te gaan. Tot mij in een heleboel woorden wordt uitgelegd dat het nummer gaan woorden heeft en die woorden ook nog eens herhaald worden. Alsof die melodie iets voorstelt...."Toe-doe-doe-doe-doooooeeeeee."
Fairport Convention
4/5
Dacht ik net de '60's uitgespeeld te hebben, krijg ik er weer één. Wel aan het einde van de '60's en dit klinkt ook wel wat meer volwassen. Toch nog een album met een eigen geluid. Ik moet wel even wennen aan de zang van die dame, ondanks dat die prima is.
Gisteren toevallig naar Lovebox van Groove Armada geluisterd, dat ook absoluut een plekje verdient in het boek. Kom ik met Autopsy een dikke original tegen. En op de één of andere manier helpt zo'n associatie mij te wennen aan de zang en ga ik door de link het album meer waarderen. Wellicht dus niet een heel neutraal oordeel. Tja, zo werkt het soms ook in de muziek.
Morrissey
3/5
Er is weinig meer toe te voegen aan mijn eerdere teksten. De albums slaan mij niet achterover, ook deze niet. Maar ook dit album biedt wederom een continue kwaliteit. Dus voor de artiest heb ik wel waardering gekregen. Wellicht dat er het boek me dat wil laten merken en zijn er daarom vier albums opgenomen.
Public Enemy
5/5
Naast album 3 en 4 van Public Enemy nu ook album. Ik liet al weten, bij uitzondering geen enkel bezwaar te hebben. Al die albums hadden en hebben enorme impact. Zowel maatschappelijk als muzikaal. Ik ga niet teveel herhalen. Maar om het muzikale te onderstrepen. Dit album lijkt mij het meest gesampelde album ooit. Elke zin is geloof ik wel door een andere muzikant gebruikt. De meeste zinnen door de vele andere muzikanten.
Supertramp
4/5
Supertramp. Toch een naam waar ik vooraf nieuwsgierig naar ben. Ik ga er dus even voor zitten. Maar...muziekbarbaar die ik ben, verspringt mijn aandacht van de muziek die opstaat naar de rave-nummers die dit gesampeld hebben. Dat doet mij twee dingen beseffen.
Ten eerste is het vrij bijzonder dat zulke theatrale muziek zo makkelijk naar de achtergrond valt. Bij de Sparks had ik dit ook al. Daar kreeg ik het niet over mijn hart om het vergeetbaar te noemen. Dat is ook niet het juiste woord. Eigenlijk waardeer ik het dat die theatrale muziek zo toegankelijk wordt gemaakt.
Ten tweede zijn die meeste rave-nummers, die samples van dit album gebruikte, vrij matig. De elementen die gebruikt zijn lenen zich helemaal niet voor ander gebruik. Eerder schreef ik eens dat muziek zich kan bewijzen als het in volledig andere vorm tot zijn recht kan komen. En dat denk ik nog steeds. Maar een muzikant kan zich juist bewijzen door iets waar niemand anders muziek van kan maken, heel toegankelijk te maken.
Vanuit beide ideeën kom ik dus tot de conclusie dat het draait om de toegankelijkheid en dat Supertramp hiermee een klein doordacht kunstwerkje heeft neergezet.
The Byrds
2/5
Yep, daar zijn ze weer, die Byrds. Om er dan toch wat goeds over te zeggen. De albums hadden toch steeds hun eigen stijl. In dit geval vooral een nog wat meer Amerikaans geluid; zelf zo sterk dat het zich totaal niet onderscheidt.
Soft Cell
3/5
Na de eerste frustrerende soundbit klinkt kort een aardige basis voor de latere rave. Verder is dat nummer niet zo interessant. Later hoor je een vroege basis voor bijvoorbeels Praga Khan. Die begrijpelijk over het hoofd is gezien, maar wel een plekje in deze lijst verdient. En dat is dan ook de waarde van dit album. De meeste (duidelijke 80's) nummers stellen als geheel niet veel voor. Maar elementen springen eruit en hebben anderen flink geïnspireerd. 'Tainted love' is een positieve uitzondering en levert een dik bonuspunt.
The Divine Comedy
3/5
In elk onderwerp schuilt humor. Dus ook om een goede sexgrap kan ik wel lachen. Maar iets is niet grappig, omdát het over sex gaat, beste 'Divine comedy'. Maar goed; dat is slechts mijn mening. Er bestaan vele mensen die daar anders over denken. Pubers. Gelukkig klinkt het (vrij theatrale) album vaak wel fijn. Dus ik luister gewoon niet teveel naar die teksten. Wiki meldt me nog wel dat niet alles op dit album om sex draait. 'The dogs and the horses' gaat ergens anders over. Ben ik toch blij met die verduidelijking.
Cypress Hill
3/5
Het album Cypress Hill is wat simpel en rommelig. Het gaat inhoudelijk niet heel veel verder dan het commentaar op de politie en de odes aan hun rookwaar. Muzikaal is het nog wat kaal. De liefde voor muziek straalt er nog niet van af. Tja, ik kan het de heren niet kwalijk nemen. Ze waren nog jong en ontdekkende.
En dat ontdekken dat hebben ze gedaan. Na dit album leverde ze het 5 sterren album, dat de basis van de band definieert: Black Sunday. Met de hit Insane in the Brain.
Vanaf daar werd hun muzikale hokje steeds wat ruimer. Geen ander genre was te gek. Waarbij ze hun unieke geluid toch telkens overeind wisten te houden. Dat geluid is niet alleen de ijzersterke rapper B-real met zijn uniek stemgeluid en rapstijl, maar ook de muzikaal creativiteit die niet ten koste gaat van de toegankelijkheid.
Cypress Hill leverde bijvoorbeeld nog een 5 sterren-album Skulls & Bones. Met als tweede helft een combinatie met stevig gitaarwerk. En wederom een flinke hit met de combinatie Rap Superstar en Rock Superstar.
Even later werken ze samen met Rusko en leveren ze een paar stevige Dubstep nummers. En niet lang geleden stonden met een symfonie-orkest op de planken.
Cypress Hill zijn veelzijdige muziekliefhebbers die voor ieder wat wils bieden. En dit debut toont daar niets van. Ja, het had invloed en ja, het is best ok. Maar met enkel dit album in de lijst doe je de band heel erg te kort.
Pet Shop Boys
2/5
We hebben het nog wel eens over vergeetbaar. Maar ik was bij deze plaat al vergeten dat ik hem überhaupt zou opzetten. Dat zegt vooral dat ik er op voorhand nou niet bepaald zin in had. Niet vanwege ervaring met de band. Want 'Very' kreeg een afgeronde 4 sterren-notitie. Maar vooral omdat ik behoefte had aan wat meer enerverende platen.
Door een verwijzing in een 1001-notitie van een luistermaatje, bedenk ik me, dat ik deze ook nog 'moet'. Inmiddels kan ik wat meer rust hebben. Dus kom maar op dan!
Maar dan beginnen ze met Being Boring. Hallo, je geeft de luisteraar alvast een waarschuwing zeg. Zoveel saaiheid is toch teveel voor mij. Ergens aan het einde wordt ik wakker als So Hard voorbij komt. Meer een dance-nummer, dus meer energie. Maar laten we eerlijk zijn. Niet een nummer waarvan je het echt moet hebben. En als je die dance klank waardeert, raad ik je toch echt Very aan.
SZA
2/5
Daar hebben we hem hoor. Het niemandalletje van de lijst. Dat had ze zelf ook wel door. Dus alles wordt ingevlogen om het op te kloppen. Heeft dat geholpen? Nee. Het hoofdingrediënt blijft weinig voorstellen.
Dan maar een nummer over poesjes op het album. En omdat dat haar niet past (en het opgeklopt moet worden) vooral uitgevoerd door een bekende meneer. Ok, dat nummer valt wel op. Maar levert juist minpunten op.
Mijn boek is te oud. Wiki-en dan maar. Volgens wiki wordt vooral de vocale levering gewaardeerd. Aaahhh....Wait...wut? Dat heet autotune wiki....
3/5
Ik word door het internet al snel gewaarschuwd voor een punk geluid. En tja, die zang mag dat labeltje wel dragen. En de muziek heeft wel weinig pretenties. Tegelijk heb ik wel het idee dat ze er iets leuks van willen maken. Deze punk huppelt vooral vrij gelaten door het muzieklandschap.
The Undertones
3/5
Het eerdere album van de Undertones werd door mij vrolijkmakende punk genoemd. Dit album heeft dat ook wel in zich. Al voelt het iets volwassener. Ik begin mij te ergeren aan de trillende stem. Was dat op het vorige album ook al? Eens terugluisteren. Yep, best wel. Maar op het vorige album wint de vrolijkheid duidelijk, terwijl bij Hypnotised mijn vrolijkheid redelijk in balans is met mijn ergernis.
Stevie Wonder
2/5
Als Stevie los gaat, gaat ie lós. Als hij niet los gaat, is hij ook echt heel saai. Dat laatste horen we vandaag. Dit is het minst interessante album dat we van hem voorgeschoteld kregen. Had achterwege mogen blijven.
Ananda Shankar
3/5
De hoes vertelt precies wat je kan verwachten. Ook wel fijn. Het album is in elk geval een aanvulling aan de lijst. Soms is het ook wel fijn, die blend tussen de sitar en 'moderne elektronica'. Eigenlijk komen vooral de covers naar voren. De andere nummers zijn vervallen vaak in wat gepingel. Wat lijkt te zeggen dat Ananda niet perse goed is in westers componeren. Maar als iemand anders de westerse basis levert, wel in de vertaling naar een oosterse uitvoering.
Hole
2/5
Het vorige album dat we kregen was vooral heel vergeetbaar (Celebrity Skin) was vooral heel vergeetbaar. Ik merkte al op dat het zelfs op een '90s party niet meer voorgeschoteld wordt.
Dat kunnen we van dit album toch niet zeggen. Wat een geschreeuw. Toch even terugluisteren. Was dat op Celebrity Skin ook al zo?
Nee, nou. Ook daar is het wat ongepolijst, maar zeker niet storend. Het is meer in balans.
Dit album is vier jaar ouder. Dus we horen de ontwikkeling van de band, en met name de zangeres. Maar waarom moet ik die ontwikkeling van een middelmatig bandje horen?
a-ha
2/5
Tááááááááááááke on me. Wat een draak van een nummer. Die verlengde-lettergrepen-allergie van me, speelt hier flink op. De typische jaren '80 klanken zijn totaal niet interessant en de vrolijke toon maakt me alles behalve vrolijk. Nee, niet mijn smaak.
Dit nummer is een soort uitvergroting van de rest van het album. De rest valt me daardoor eigenlijk wel mee. Maar goed, dat is daardoor allemaal weer een stuk saaier. Ergens is het ook wel knap. Vrij bombastische muziek als in Hunting high and low toch slaapverwekkend kunnen maken. Maar voor die kunde deel ik geen sterren uit.
Blood, Sweat & Tears
4/5
Ik kreeg al uitslag toen ik het decennium zag, maar dit album blijkt een leuke verrassing uit die jaren '60. Swingende jazzy klanken die je zomaar wat ouder kan inschatten gaan mooi samen met een pop/rock-achtige opzet. De verschillende elementen laten elkaar mooi in hun waarde. Het pakt wellicht niet op elk nummer even goed uit. Er komt af en toe wat saaiers voorbij. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de knallers. Smiling Faces als opwarmertje bijvoorbeeld en natuurlijk Spinning Wheel. Die laatste op het album helaas wel flink tekort gedaan door het einde met 'Oh du lieber Augustin'.
Sly & The Family Stone
4/5
Sly en de Stones geven mij nu meer het gevoel dat ze leuke muziek willen maken dan op het latere album dat we al gehad hebben. Ik ervaarde bij dat album de funk niet. Dat blijken ze een paar jaar eerder wel te hebben. Het swingt soms als of het nog voor de jaren '60 gemaakt is. Niet dat ze hun eigen decennium verborgen houden. Zoals misschien het beste te horen is bij Don't call me Nigger, Whitey. Dat nummer lijkt muzikaal wel de basis te zijn voor digitale groepen van een paar decennia later, zoals Lo Fidelity Allstars. Het nummer toont natuurlijk ook duidelijk dat ze graag een boodschap overbrengen. Maar dat had de albumtitel ook al wel verklapt.
Naast de funk, is de creativiteit ook niet te ontkennen. In die zin, zijn dit wel de albums die zich nog weten te onderscheiden van de 870 die we inmiddels voorgeschoteld hebben gekregen. Af en toe stoort het me ook wel weer. Zoals met de hit van dit album. zonde dat die boven is blijven drijven. "IIIIIIIIIII-IIIIIIII (zucht) am everyday people" biedt een vrij saaie basis, wat dan doorbroken moet worden de opzettelijk kinderlijk gebrachte coupletten. Misschien ook omdat ik het al veel te vaak heb moeten horen, maar dan wil ik het album toch even graag afzetten. Daarna volgt Sex Machine, waarin ze aan stukje scratchen. Fijn vind ik dat soort speelse elementen vaak niet, maar wederom kan ik niet ontkennen dat ze hier vooruitlopen. Een aantal sterren vind ik maar lastig. Laat ik er 3,5 noteren.
Tina Turner
4/5
Ik heb het album nooit eerder gehoord, maar bijna elk nummer op dit album ken ik al wel vrij goed. Dan heb je toch iets neergezet.
Het is een typisch jaren '80 geluid, met I can't stand the rain als extreme daarin. Toch valt het ook wel mee. De muziek begeleidt bij de meeste nummers vooral haar zang. Dat is dan ook haar troef.
Tiny laat dan ook wel voelen dat ze kan uithalen. Maar ze lijkt volwassen genoeg om het niet te overdrijven. Haar stem lijkt hierin niet beperkend, maar de lading die het nummer nodig heeft bepaalt de uithalen. Dat is wel te waarderen. De enorme hit "What's love got to do with it" was denk ik niet zo'n grote hit geweest als ze hier een schepje bovenop had gedaan.
Binnen de grenzen van het decennium is het album vrij gevarieerd. Natuurlijk door de gebruikelijke afwisseling met een powerplaat hier en een ingetogen nummer daar. Maar vooral door de klankkleur. Wat googlen leert dat dit bereikt is door de keuze voor meerdere producers en wisselende muzikanten. Wellicht een luxe om die mogelijkheid te hebben. Maar dat gun ik eigenlijk elke zanger wel.
fIREHOSE
3/5
Krijg dit album direct na Tina Turner. Dan hoor je wel een kwaliteitsverschil. Ik kom van een doordacht, tot op de puntjes uitgewerkt album, dat zijn respect ruimschoots verdiend heeft en beland nu op een album dat vooral een band met potentie laat horen. En het is niet eens een debut. Het is best aardig af en toe. Maar dat is het dan ook. Waarom moet iedereen dit nou weer horen? Ga gewoon eens naar je lokale poppodium voor een streekbandje. En je hebt waarschijnlijk dezelfde kwaliteit en meer plezier.
2,5 ster.
The The
3/5
We kregen hun volgende album al eerder en toen viel het onterecht (post) punk label mij al op. Het was geen geniaal album, maar men leek er echt wat van te willen maken. Nu dus het debut. Heeft dat dan gezorgd voor een onlosweekbaar punk-stickertje? Nou, dat valt erg mee. Toegegeven, de rock-kant klinkt iets meer basaal. Maar wat vooral naar voren komt is een typisch jaren '80 geluid. Al bij het eerste nummer leven ze zich wat dat betreft al helemaal uit. Soms maken ze het zo bont dat we eigenlijk naar een draaiorgel luisteren.
Toch maken ze er telkens een geheel mee. Zelfs met het bovengenoemde meegewogen, voelt het wel gebalanceerd. Ik kan er wel een keertje naar luisteren. Meer dan een 3 kan ik er niet van maken. En dat zegt wat over mijn vorige album van fIREHOSE. Dat kreeg een afgeronde 3. Maar dat haalt het niet bij de 3 van vandaag. Heb ik toch een sterretje teveel uitgedeeld.
Kings of Leon
1/5
Wat een sadistische gedachte dat iedereen deze stem moet horen. Die was al irritant op de radio. Maar dat blijkt nog de aangezoete versie te zijn. Op de album tracks is het nog veel doordringender. Migraine-alarm. En dat dus een heel album lang. Heb het in drieën moeten splitsen. Bands met een handicap komen soms naar voren door het uitventen van die handicap. Dat gebeurt hier veel te weinig. Al is Milk daar wel een voorbeeld van.
LCD Soundsystem
5/5
De grote hit Daft Punk van LCD Soundsystem stond op het eerste album. Dat selecteert het boek dus niet. En dat is natuurlijk...helemaal terecht. Natuurlijk, de hit is een echte earcatcher. En er stonden verder wat geinige dingen op. Maar het zou uiteindelijk als geheel een vergeetbare 3 krijgen. Het volgende album was al wat sterker, iets meer volwassen. Dat kreeg hier van mij een 3. Wellicht net iets te zuur, maar het was het eerste album dat ik kreeg, dus mijn meetmethode moest nog geijkt worden. Daarna ben ik de band uit het oor verloren. Dus ik word wat verrast door een album van deze band dat ik niet ken. Dan blijkt dat de volwassenheid zich heeft doorgezet. We luisteren ineens, ondanks de rariteiten, naar een samenhangend en gebalanceerd geheel. Voor de andere genoemde albums leken ze hun inspiratie uit allerlei verschillende hoeken vandaan te halen. De ene keer komt een digitale punk-plaat voorbij, dan weer een nummer met een hiphop-beat. Hierdoor werden de albums als geheel soms wat los zand.
De inspiraties uit het verleden lijken nu aangevuld te worden met inspiratie van mede-dance-/elektronica artiesten. Dat zijn artiesten die meer gewend zijn te zoeken naar verbinding in de muziek. Zo hoor je bijvoorbeeld in 'other voices' een doorgaande Groove Armada beat, die het soms flink schurende geluid flink besuikerd. De combinaties maken het regelmatig erg intrigerende muziek. Maar voor de inmiddels geijkte meetmethode: kan ik het ook twee keer luisteren? Anders krijgt het in principe geen 4 sterren.
Ja hoor, met extra luisterplezier zelfs. Hoezo eigenlijk 3 of 4 sterren? Bam! 5 sterren!
Derek & The Dominos
5/5
Ik hoor in het begin heet even typisch engels jaren '60 geluid met wat verlengde lettergrepen, snel aangevuld met een amerikaanse country-klank. Slaat de band een intercontinentaal bruggetje? De lange lettergrepen worden de rest van het nummer benut om telkens op een andere manier uit te schieten. Het doet me wat denken aan de muziekles van Van der Laan en Woe. Het album schiet al snel naar bluesrock, wat een heel stuk prettiger is. Ik ga steeds meer interesse krijgen in de band. Wie zijn dit toch? Er komt zelfs nog iets heel bekends voorbij. En dan, bijna aan het eind, pling, valt het kwartje. Aahhh Layla. Tja, de albumtitel zei het eigenlijk al...
Bill Evans Trio
3/5
De klassieke restaurant setting, waarbij de piano wat dominant is. Hierdoor zakt het wat naar de achtergrond. Als de bas wat meer naar voren komt, komt het geheel ook wat meer naar voren. Eigenlijk jammer dat het de aandacht niet altijd weet te behouden, want de muziek is zeer luisterwaardig.
The Notorious B.I.G.
4/5
Natuurlijk ben ik mij bewust dat dit album op vele must-hear lijstjes staat. Maar tot nu toe had ik nooit aan die oproepen gehoor gegeven. Ik kende twee hits en dat was het. De 1001 krijgt het dan toch voor elkaar. En daar ben ik nu wel blij mee. Het album ligt heel makkelijk in het gehoor (op wat seconden na, die het gekreun op de gemiddelde rap-plaat nog eens overtoepen). Het album gaat veel verder dan de catchy pop-klanken van de mij bekende hits. Het toont een sterke en vrij brede rapper. De eventuele bruggen tussen oost en west en de trieste geschiedenis laat ik even aan het internet. Mij valt vooral de brug tussen oud en (toen) nieuw op. Het album staat met één voet in de basale, maar flowende decenniumwisseling '80's - '90's en met één voet al in de sterk geproduceerde mid-'90's. Dat klinkt alsof het nu hopeloos ouderwets is. Maar zelfs met deze handtekeningen, luistert het nu ook nog prima weg. De samenwerkingen helpen het album. En dan heb ik het niet over het, blijkbaar door Puff zelf erin geforceerde, losstaande Puff gedoe. Dat is vooral zoals de nutteloze shots van Trump in menig film. Maar bijvoorbeeld een Method Man geeft toch even een break. Nou ja, meneer pakt nogal het podium zelfs. Ik moest ook even het nummer terugluisteren hoe hij er nu inviel :D.
Eigenlijk een 5 sterrenalbum. Maar die aangehaalde paar seconden verdienen flinke minpunten.
David Holmes
4/5
Wel mijn genre, maar nooit eerder gehoord. Of niet bewust gehoord. Want ook nu valt het vrij makkelijk naar de achtergrond. En dat met al die samples. Ook een kunst. Ook een tweede keer kan ik het vrij makkelijk luisteren. Meestal krijgt achtergrondmuziek een vergeetbare 3, maar ergens geeft deze schijf mij vanuit die achtergrond toch een prettig gevoel.
The White Stripes
4/5
Bij het eerdere album dat we kregen viel mij op dat het wat los zand was. En ook dit album is behoorlijk gevarieerd. Toch is het wat meer een geheel. Met de uitzondering van af en toe een nummer waarmee ze de boel moedwillig lijken te verpesten, zoals de tweestemmige afsluiter. Een beetje punk blijven ze wel houden.
3,5 ster
Pantera
3/5
De albumtitel geeft vrij secuur aan wat de band met hun schijf wil bereiken. Het nummer Fucking Hostile is een voorbeeld hoe dit muzikaal onderschreven wordt. De schreeuwer heeft wat minder kleur dan collega's. Het is gewoon niet heel interessant. Het album zit hierdoor dicht bij een vergeetbare 3. Het bijbehorende gitaargeweld is gemaakt om te headbangen. Dat gaat bijna vanzelf; mogen we het dan toegankelijk noemen?
Booker T. & The MG's
3/5
Dit album draait om het titelnummer. Een nummer dat voor een instrumentaal nummer een verrassend grote hit is. Goed, het is dan ook een pakkend thema. Het album huppelt hierna vrolijk door. In de basis als een verzameling covers met het orgel. Soms is het net wat te makkelijk (Rinky Dink), soms pakt het beter uit (I got a Woman). Als album uiteindelijk vrij vergeetbaar. 3- sterren.